An Unlucky Supporting Role : ระบบตัวประกอบผู้โชคร้าย

ตอนที่ 8 : Arc 1.8 อลิเซีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,820
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 265 ครั้ง
    27 เม.ย. 63

“ลาเต้แก้วนึง”

“ครับ”

“อเมริกาโน่”

“ครับผม”

ในคาเฟ่เล็ก ๆ สไตล์เรโทรแห่งหนึ่งในตัวเมือง เวลาบ่ายแบบนี้นี้มีลูกค้าไม่มาก แต่เพราะเจ้าของร้านไม่อยู่ เหลือไมลส์ดูแลร้านอยู่คนเดียวจึงวุ่นวายไม่น้อย ทั้งรับออเดอร์ คิดเงิน บดและชงกาแฟ ต้องทำเองหมด เขาทำงานมือเป็นระวิง เสียงแรงดันไอน้ำของเครื่องชงดัง ฟู่ ๆ พร้อมกับกลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟลอยฟุ้งไปทั่วห้อง

เสียงกริ่งหน้าประตูสั่นดังกรุ๊งกริ๊ง มีลูกค้าเข้าร้านเพิ่มอีกหนึ่งคน ไมลส์กำลังล้างอุปกรณ์อยู่จึงไม่ได้หันไปดูผู้มาใหม่ พูดไปตามความเคยชินว่า “ยินดีต้อนรับครับ”

ผู้มาใหม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“เอสเพรสโซดับเบิลช็อต”

“ได้เลยครับคุณ…ลูก…ค้า…”

พอหันกลับมา เขาก็เห็นร่างสูงใหญ่ของคริสโตเฟอร์ยืนอยู่ตรงหน้า โน้มตัวเท้าคางกับเคาน์เตอร์ ใบหน้าหล่อ ๆ ที่มีผมชี้โด่เด่ส่งรอยยิ้มละไม ท่าทางน่าหมั่นไส้เป็นที่สุด

“สองเหรียญห้าสิบเซนต์ครับ” ไมลส์ตอบอย่างเฉยเมย

“นายต้อนรับลูกค้าด้วยสีหน้าแบบนี้เหรอ ไมโล” คริสโตเฟอร์ทำหน้าเศร้า

“ออกมาทำอะไรที่นี่ครับ” เขาพูดเหมือนถามดินฟ้าอากาศ มือก็อัดกาแฟใส่ด้ามแล้วดันใส่เครื่องชง กดปุ่มเดินเครื่อง

“อยู่แต่บ้านมันก็เบื่อแย่ เลยอยากมาดูว่านายทำงานเป็นยังไง”

“ถ้าเบื่อขนาดนั้น ตำแหน่งงานว่างในเมืองมีเพียบครับ ร้านอาหาร โรงงาน หรือแม้แต่ฟาร์มม้าของคุณวิลสันก็เปิดรับคนงาน เลือกได้ตามสบาย” พูดจบก็กระแทกแก้วกาแฟช็อตอันเล็กส่งให้เขา เป็นเพอร์เฟกต์ช็อตที่มีฟองครีม กาแฟ และหัวกาแฟ ในสัดส่วนที่ลงตัว “เชิญครับ”

“ใจร้ายจังนะ” คริสโตเฟอร์หัวเราะ หยิบกาแฟช็อตของตัวเอง แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะริมหน้าต่าง ดูแล้วตั้งใจปักหลักอยู่ที่นี่อีกนาน ไมลส์จึงได้แต่ลอบส่ายหัวอย่างอ่อนใจ

หลังจากนั้นเขาก็ไม่เป็นอันทำงาน เพราะโดนอีกฝ่ายจ้องมองแทบจะตลอดเวลา

ยี่สิบนาทีต่อมา กริ่งหน้าประตูก็สั่นอีกครั้ง

คนที่เข้ามาคราวนี้เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง หน้าตาสะสวยหมดจด รูปร่างสูงโปร่ง มีดวงตาและผมยาวดัดลอนสีน้ำตาล ผิวเข้มแบบวสาวละติน สวมชุดเดรสสั้นและส้นสูงสีขาว บุคลิกดูสง่า มีรอยยิ้มประดับใบหน้าอยู่ตลอดเวลา ทำให้ดูอ่อนโยนและเข้าถึงง่าย

ดวงตาของไมลส์เบิกกว้าง

อลิเซีย คลาร์ก นางเอกของเรื่องมาถึงแล้ว! ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

“อเมริกาโน่แก้วนึงค่ะ”

เธอสั่งแล้วก็หันซ้ายหันขวา เหมือนตั้งใจจะหาที่นั่ง ไมลส์จึงบอกว่า

“ด้านในสุดยังว่างอยู่ครับ”

“ขอบคุณค่ะ”

อลิเซียเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเจิดจ้าทิ่มตา ไมลส์รู้สึกหน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันที สมแล้วที่เป็นนางเอก แม้จะได้พบแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ แต่ก็ส่งออร่าหลอมละลายหัวใจคนออกมาได้ เขารีบหลบตาแล้วชงกาแฟให้เธออย่างรวดเร็ว แล้วถามว่า

“ขอโทษครับ…ปกติผมทำงานที่นี่เจอแต่ลูกค้าขาประจำ เอ่อ…คุณเป็นนักท่องเที่ยวหรือครับ”

หญิงสาวเห็นใบหน้าแดงของเด็กหนุ่มแล้วก็หัวเราะคิก เข้าใจในทันทีว่าคนคนนี้สนอกสนใจเธอเข้าแล้วถึงได้หาเรื่องชวนคุย ปกติเธอจะไม่สนใจผู้ชายที่แสดงท่าทีชอบพออย่างโจ่งแจ้ง แต่เด็กหนุ่มคนนี้ดูแล้วใสซื่อไร้พิษภัย ท่าทางขวยเขินนั่นก็น่ารักน่าหยิก จึงยินดีคุยด้วย

“ฉันเป็นคนที่นี่ค่ะ แต่ไปเรียนและทำงานที่นิวยอร์กมาเป็นสิบปี นี่ก็เพิ่งจะกลับมาถึงเมื่อวานนี้เอง ปกติฉันเป็นคนติดกาแฟมาก เพื่อนของฉันบอกว่าร้านนี้ดีที่สุดในเมืองแล้ว ก็เลยแวะมาลองดูสักหน่อยน่ะค่ะ”

“อย่างนี้นี่เอง หวังว่ารสชาติจะถูกปากคุณนะครับ”

ไมลส์ยิ้มแป้น วางแก้วอเมริกาโน่ลงบนเคาน์เตอร์ แต่ในหัวไม่ได้สนเรื่องที่ปากพูดไปเลยสักนิด

มาถึงเมื่อวาน…หมายความว่าวันนี้จะต้องเป็นวันที่คริสโตเฟอร์ช่วยนางเอก และพลังน้ำแข็งที่ถูกสะกดไว้ก็จะปะทุขึ้นมาอีกครั้งอย่างนั้นสินะ…

อลิเซียหยิบซองน้ำตาลและแก้วกาแฟเดินไปหาที่นั่ง ไมลส์มองตามเธออย่างเหม่อลอย พลันรู้สึกถึงสายตาคมปลาบของใครบางคนจับจ้องอยู่ พอหันไปก็เห็นคริสโตเฟอร์มองมาทางเขาด้วยสายตาทิ่มแทง เหมือนกับเขาทำอะไรผิดอย่างนั้น ไมลส์ตกใจได้ครู่หนึ่งก็ถึงบางอ้อ

…อะไรกัน แค่หมอนี่เห็นนางเอกเดี๋ยวเดียวก็ชอบถึงขั้นหึงที่เขาชวนคุยแล้วเรอะ อะไรจะอาการหนักขนาดนี้…ไม่ต้องห่วงหรอกน่า โดยทั่วไปแล้ว ไม่ว่าจะในโลกไหน ๆ ต่อให้มีผู้เล่นออกนอกบทไปบ้างนิดหน่อย แต่เนื้อเรื่องสำคัญก็จะโดนระบบคิดคำนวณใหม่เพื่อให้เหตุการณ์หลักเป็นไปตามไลน์ที่คนเขียนวางไว้อยู่ดี ดังนั้นแม่สาวละตินคนนี้ยังไงก็เป็นของนาย เพราะงั้นเลิกปล่อยรังสีสังหารได้แล้ว

ไมลส์ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับสายตาของคริสโตเฟอร์ หันไปก้มหน้าก้มตาล้างแก้วและอุปกรณ์เงียบ ๆ

เหลือเพียงคริสโตเฟอร์ ทั้งที่ดื่มกาแฟหมดไปตั้งแต่นาทีแรกที่หย่อนก้นลงนั่งแล้ว แต่ยังคงเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างเอื่อยเฉื่อย หยิบหนังสือมาอ่านสลับกับมองเขาเป็นพัก ๆ ไม่ได้ชายตามองอลิเซียเลยสักแวบ จนกระทั่งครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งนางเอกและลูกค้าคนอื่นต่างออกจากร้านกันไปหมดแล้ว แต่ปีศาจน้ำแข็งก็ไม่มีทีท่าจะลุกไปไหนเลยสักนิด

ไมลส์เห็นแบบนั้นก็ได้แต่ขมวดคิ้วงุนงง

…นี่มันอะไรกัน ว่าที่สุดที่รักของนายเดินออกไปแล้วนะ เมื่อกี๊ยังหึงอยู่เลยไม่ใช่เรอะ เดี๋ยวอีกไม่นานเธอจะเจอคนร้ายแล้วนะ รีบตามไปปกป้องได้แล้ว!

“คริส พี่จะนั่งอยู่ตรงนี้ไปอีกนานเท่าไหร่” พอเหลือกันแค่สองคน ไมลส์ก็ไม่ทำตัวมีมารยาทอีก

“รอจนกว่านายจะปิดร้าน นายปิดกี่โมงนะ สี่โมงใช่ไหม นี่ก็บ่ายสามครึ่งแล้ว อีกไม่นานเอง” ชายหนุ่มตอบโดยไม่ได้หันมามอง

“กว่าจะเก็บของและทำความสะอาดก็เกือบห้าโมง พี่ไม่ต้องรอหรอก”

“งั้นเหรอ” คริสโตเฟอร์ตอบอย่างไม่แยแส ก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ

“…”

ไมลส์อับจนปัญญา หากปล่อยให้หมอนี่ขลุกอยู่ที่นี่ มีหวังพลาดอีเวนต์สร้างความประทับใจให้อลิเซียกันพอดี โธ่เว้ย! ขอแค่ออกไปเดินโต๋เต๋ข้างนอก แรงดึงดูดระหว่างพระนางต้องทำให้พวกเขาได้เจอกันตามเนื้อเรื่องได้แน่ แต่จะทำอย่างไรดีหมอนี่ถึงจะยอมออกไปเดิน

…ใช่แล้ว

เขาหยิบกระดาษโน้ต จดรายการอาหารขยุกขยิกห้าหกอย่าง แล้วเดินไปยื่นให้คริสโตเฟอร์

“ถ้าว่างนัก ช่วยไปซื้อของให้ผมหน่อย จะได้ไม่เสียเวลา”

คริสโตเฟอร์ หยิบกระดาษโน้ตมาดู เงยหน้าสบตาเขา พูดว่า

“ใจร้ายจังนะ จะหาเรื่องไล่กันให้ได้เลยใช่ไหม”

…รู้ตัวก็ดี

ไมลส์กอดอก ส่งสีหน้าเป็นคำถามว่า ‘สรุปจะทำหรือไม่ทำ’ คริสโตเฟอร์จึงถอนหายใจแล้วลุกขึ้น พูดว่า

“ก็ได้ ยอมแล้ว แต่วันอื่นฉันก็จะมาอีก”

ไมลส์ฟังแล้วก็ได้แต่ทำหน้าบูด คริสโตเฟอร์เห็นแล้วก็ยิ้มบาง ขยี้หัวเขาจนยุ่งเหยิงด้วยความมันเขี้ยวหลายที แล้วค่อยเดินออกจากร้านไป

 

 

 

สี่โมงครึ่ง หลังจากแวะซูเปอร์มาร์เก็ตซื้อของที่ไมลส์ลิสต์มาให้จนครบแล้ว คริสโตเฟอร์ก็หิ้วถุงผักและเนื้อเต็มสองมือ ตั้งใจจะกลับไปร้านกาแฟที่เด็กหนุ่มอยู่

เพราะเป็นเมืองเล็ก เวลานี้ร้านรวงต่าง ๆ จึงเริ่มทยอยปิดแล้ว ชวนให้รู้สึกเงียบเหงา สองข้างทางแทบจะเรียกได้ว่าร้างผู้คน เสียงรบกวนแทบไม่มี แม้แต่เสียงลมหรือนกก็ได้ยินอย่างชัดเจน ทุกอย่างดูเงียบสงบ

แต่แล้วเขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากมุมตึกด้านหน้า

คริสโตเฟอร์รีบวิ่งไปดูทันที

พอไปถึง ก็เห็นหญิงสาวที่ไมลส์จ้องอย่างตะลึงตาค้างที่ร้านกาแฟคนนั้น กำลังโดนผู้ชายขี้ยาคนหนึ่งกระชากกระเป๋า ทั้งสองยื้อยุดกันอยู่ครู่หนึ่ง พอขี้ยาชักมีดขึ้นมาขู่ เธอตกใจจึงยอมปล่อยมือ พอแย่งกระเป๋ามาได้แล้ว ชายคนนั้นก็พุ่งมาทางคริสโตเฟอร์ พร้อมร้องตะโกนว่า “ถอยไป!”

ทางด้านไมลส์ เมื่อปิดร้านเรียบร้อยก็ออกตามหาปีศาจน้ำแข็งทันที ด้วยกลัวว่าเรื่องราวจะไม่เป็นไปตามเนื้อเรื่องเดิม สุดท้ายก็เจอคริสโตเฟอร์และแอบเฝ้าดูมาจากดาดฟ้าของอาคารเตี้ย ๆ ใกล้กับที่เกิดเหตุ

ขี้ยาคนนั้นปรี่เข้ามาหาคริสโตเฟอร์ แกว่งมีดข่มขู่ แต่คริสโตเฟอร์ไม่มีทีท่าหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เขามองอีกฝ่ายเหมือนเป็นหนอนแมลง เบี่ยงตัวหลบแล้วใช้ขาแตะสกัดจนชายคนนั้นล้มคะมำ ดึงกระเป๋าออกมาคืนให้หญิงสาว

…ดีมาก!

ไมลส์ลอบกำหมัดร้อง YES! ในใจ

หลังจากนั้นพระเอกก็จะต้องไปปลอบนางเอก และเพราะมัวแต่ปลอบนางเอก ขี้ยาคนนั้นก็จะลุกขึ้นมาเอาคืน พระเอกที่ทันได้ระวังตัวก็จะโดนแทงและโดนเล่นงานกลับ และเพราะเข้าตาจน พลังน้ำแข็งจึงตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากนั้นนางเอกก็ได้รู้ความลับของเขา ช่วยปกปิดและผลักดันให้พระเอกใช้พลังช่วยเหลือผู้คน เกิดเป็นความรักโรแมนติกระหว่างทั้งสอง

…บอกแล้ว แม่สาวละตินยังไงก็เป็นของนาย คริส นายหนีโชคชะตาไม่พ้นหรอก

แต่คริสโตเฟอร์กับทำเรื่องเหนือความคาดหมายของไมลส์

เขาเข้าไปหาอลิเซียที่กำลังหน้าซีดด้วยความตกอกตกใจ โยนกระเป๋าคืนให้เธอด้วยท่าทีเย็นชา แล้วต่อว่าด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง

“เธอเป็นบ้าอะไร ถึงกล้าไปยื้อของจากขโมย! ไม่โดนยิงหรือแทงตายก็ดีเท่าไหร่แล้ว! หวงของขนาดนั้นเลยเหรอ นี่เธอโง่หรือโง่มากกันแน่!”

ไมลส์ “…”

…เอ่อ คุณพี่ครับ ถึงคุณพี่จะพูดถูกก็เถอะ แต่เวลาแบบนี้มันต้องปลอบใจนางเอกไม่ใช่เรอะ คุณจะด่าผู้หญิงที่เพิ่งเคยเจอหน้ากันวันเดียวแบบนี่ไม่ได้!

อลิเซียที่จู่ ๆ ก็โดนด่าได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ

ระหว่างที่คริสโตเฟอร์ยืนต่อว่าอยู่นั่นเอง ขี้ยาคนนั้นก็โซซัดโซเซลุกขึ้น แล้วปรี่เข้ามาหาคนที่ทำร้ายตัวเองอย่างบ้าคลั่ง

“แก!”

ชายคนนั้นใช้มีดเสือกแทงเข้ามา คริสโตเฟอร์ไหวตัวทันจึงเอี้ยวหลบ แต่เพราะตอนถือกระเป๋าไปคืนหญิงสาว ทำให้เขารวมถุงกับข้าวไว้ที่มือซ้ายมือเดียว มีดนั้นแม้จะไปไม่ถึงตัว แต่ก็แทงถุงพลาสติกฉีกขาดเป็นทางยาว เนื้อ แครอท มันฝรั่ง มะเขือเทศ ทุกอย่างที่ซื้อมาร่วงกระจายเกลื่อนพื้น

คริสโตเฟอร์ที่หงุดหงิดอยู่แล้วตอนนี้เส้นความอดทนขาดผึง

เขาจับขี้ยาคนนั้นทุ่มลงพื้นอย่างแรง เตะมีดออกจากมือ แล้วออกแรงบีบคอจนอีกฝ่ายตาเหลือก

วันนี้ ตอนที่เห็นไมลส์หัวร่อต่อกระซิกกับผู้หญิงที่เพิ่งเจอหน้ากัน เขาก็ไม่สบอารมณ์ขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผลแล้วรอบหนึ่ง พอมาเจอผู้หญิงคนนี้ทำตัวโง่ ๆ ก็ยิ่งชวนให้หงุดหงิดขึ้นไปอีก แถมวัตถุดิบที่เขาเตรียมไว้ให้เด็กหนุ่มทำมื้อเย็นก็กองเละเทะอยู่ที่พื้นเรียบร้อย ความโมโหจึงยิ่งทบทวี

“มื้อเย็นของฉันพังพินาศหมดแล้ว เพราะแกคนเดียว!”

นัยน์ตาของคริสโตเฟอร์มีเส้นเลือดขึ้นแดงฉาน ที่มือมีไอเย็นปะทุขึ้นมา ร่างของขี้ยาคนนั้นสั่นสะท้านด้วยความหนาว ลำคอของเขาค่อย ๆ มีเกล็ดน้ำแข็งปกคลุม ลามขึ้นไปทีละน้อย

…นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!

ไมลส์ที่ซุ่มดูอยู่ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเป็นต้นเหตุของความหงุดหงิดทั้งปวงของชายหนุ่ม เขาตกใจจนหน้าเหวอไปแล้ว

แค่เรื่องมื้อเย็นกลับทำให้หมอนี่โกรธจัดจนพลังตื่นขึ้นมาเองเนี่ยนะ นี่มันมั่วซั่วสุด ๆ เห็นอลิเซียที่นั่งตัวสั่นงันงกอยู่นั่นไหม นายทำเธอกลัวแทบตายแล้วนะเฟ้ย!

คิดแล้วก็รีบกระโจนลงจากดาดฟ้าทันที

“พี่คริส!”

ไมลส์ใช้ความเร็วสูงอ้อมตึก จากนั้นก็แสร้งทำเป็นวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา “พี่ทำอะไร ใจเย็น ๆ ก่อน”

“ไมโล…”

พอได้ยินเสียงเด็กหนุ่ม นัยน์ตากราดเกรี้ยวของปีศาจน้ำแข็งก็หายไป เขาจ้องมองไมลส์ จากนั้นก็ก้มลงมองดูมือตัวเอง พอเห็นว่าตัวร้ายกำลังจะตายด้วยพลังประหลาดของตัวเอง ก็สะดุ้งแล้วผละตัวออกมา ใบหน้าคมคายนั้นซีดขาว ราวกับไม่รู้ตัวว่าก่อนหน้านี้ทำอะไรลงไป

ขี้ยาคนนั้นพอถูกปล่อยแล้วก็รีบวิ่งหนีจากไปอย่างไม่คิดชีวิต ระหว่างทางยังแผดเสียงร้องลั่นว่า “ปีศาจ!” ไปด้วย ทิ้งให้คนทั้งสามตกอยู่ในบรรยากาศกระอักกระอ่วน

“ไมโล…ฉัน…”

คริสโตเฟอร์มองเขาเหมือนเด็กที่ถูกจับได้ว่าทำผิด นัยน์ตาสีน้ำทะเลเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เสื้อเชิ้ตยับยุ่งจากการต่อสู้ นั่งทรุดอยู่กับพื้นไม่ลุกไปไหนเหมือนคนหมดแรง

อึก!

สีหน้าของปีศาจน้ำแข็งฉายแววเจ็บปวด เอาสองมือกุมศีรษะ หวีดร้องว่า

“เจ็บ! ไม่! ฉันไม่ได้อยากทำ! ไม่!”

ไมลส์ก้มตัวลงไปลูบหลังอีกฝ่าย พูดปลอบว่า “ไม่เป็นไร พี่ ผมอยู่นี่”

ทว่าเสียงไม่สามารถส่งไปหาคริสโตเฟอร์ได้ เขายังคงเนื้อตัวสั่นสะท้าน กรีดร้องซ้ำไปซ้ำมา ไอความเย็นแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณแล้ว ผิวกายเริ่มมีเกราะน้ำแข็งเคลือบบางเบา

หากเป็นตามเนื้อเรื่องเดิม ไมลส์คงไม่กังวล แต่เพราะตอนนี้คริสโตเฟอร์สภาพจิตใจไม่มั่นคง พลังที่ปั่นป่วนนี้อาจทำร้ายคนอื่นได้ทุกเมื่อ จึงรีบแบกชายหนุ่มขึ้นหลัง ผิวกายน้ำแข็งเย็นเยียบจนไมลส์ตัวชาวาบ แต่เขาไม่มีเวลามารีรอแล้ว

“เอ่อ ฉันมีรถ ให้ฉันพาไปส่ง” อลิเซียที่ตั้งสติได้รีบเสนอตัวช่วย อย่างไรเสียเธอก็เป็นถึงนางเอกของนิยายฮีโร่ เรื่องเหนือความคาดหมายเพียงแค่นี้ย่อมไม่ทำให้เธอแตกตื่น

ไมลส์ยิ้มเป็นเชิงขอบคุณ แต่กลับปฏิเสธว่า

“ขอบคุณมาก แต่ไม่เป็นไรครับ ผมพากลับเองเร็วกว่า ยังไงเรื่องวันนี้ช่วยเก็บเป็นความลับด้วยนะครับ”

“ไปเอง..เร็วกว่า?”

อลิเซียพูดยังไม่ทันขาดคำ เด็กหนุ่มก็แบกมนุษย์น้ำแข็งพุ่งออกไปแล้ว ความเร็วของเขาแหวกอากาศจนเกิดเป็นสายลม พัดผมสีน้ำตาลดัดลอนของเธอให้ปลิวไสว

 

 

 

__________________________

 

ทำไมถึงรู้สึกว่า น้องไมโลมีหน้าที่เก็บศพเฮียแกตลอดเลย ทั้งปลอบทั้งแบก ตลอดเวลามานี่เป็นฝ่ายดูแลเขาแทบจะทั้งนั้น วงวาร ต้องสตรองขนาดไหน TvT แถมยังบื้อเรื่องความรัก คริสเขาหึงใคร ทุกคนมองจากดาวอังคารยังรู้ แต่น้องไมลส์ไ่ม่รู้

แต่เอาจริง ๆ เรื่องนี้ก็เกิดขึ้นเพราะเบื่อแนวเคะอ่อนแอค่ะ สำหรับลีแล้ว จะเคะจะเมะก็ชายเหมือนกัน ควรเป็นที่พึ่งพาให้กันและกันได้ทั้งนั้น ไม่ว่าจะเรื่องความสามารถหรือจิตใจ นิยายวายของลีเลยมีแต่เรื่องลุย ๆด้วยประการฉะนี้ ก็หวังว่านักอ่านจะชอบน้องไมโลกันนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 265 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

441 ความคิดเห็น

  1. #414 polar* (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 03:24
    ชอบแนวเคะเก่งเหมือนกันค่ะ ลูกชั้นเก่งอยากอวด ถึงจะแค่แบกก็เถอะ555555
    #414
    0
  2. #336 Blowingflow (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2563 / 10:04

    ชอบค่าา
    #336
    0
  3. #205 After_TeaTime (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 02:29

    ชอบเวลาน้องบู้นะคะ น้องเก่งมาก เดอะแบก(แบกจริงๆ5555)พระเอก ชอบความไม่อ่อนแอของน้องมากเลยค่ะ<3

    #205
    0
  4. #84 kontuayp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 12:37
    ชอบการไปเองเร็วกว่า ชั้นเป็นผญชั้นงงเลยนะ
    #84
    0
  5. #68 JHTEN (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 10:07
    ขำความโกรธเพราะอาหารเย็น55555555
    #68
    0
  6. #16 Silabun (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 18:40
    หึงโหดมากพี่
    #16
    1
  7. #15 222444666888 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 07:26

    ไมโลสตรองมาก555+
    #15
    1
    • #15-1 A.L. Lee(จากตอนที่ 8)
      27 เมษายน 2563 / 09:47
      ไมโลคือเดอะแบกค่ะ 555
      #15-1
  8. #14 meena- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 00:33
    จริงค่ะเคะไม่จำเป็นต้องอ่อนแอ
    #14
    1
    • #14-1 A.L. Lee(จากตอนที่ 8)
      27 เมษายน 2563 / 09:47
      ดีใจที่ชอบแนวนี้ค่ะ ^^
      #14-1