An Unlucky Supporting Role : ระบบตัวประกอบผู้โชคร้าย

ตอนที่ 5 : Arc1.5 หลบหนี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,036
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 241 ครั้ง
    20 เม.ย. 63

หลังจากวิ่งหนีมาถึงตัวเมืองได้ ไมลส์ก็ผ่อนความเร็วเหนือมนุษย์ลง แล้วหลบมุมพักที่ตรอกแห่งหนึ่ง พอแน่ใจว่าไม่มีคนผ่านมาแน่แล้ว จึงค่อยวางคริสโตเฟอร์ที่แบกอยู่บนหลังลง จัดให้อีกฝ่ายนั่งพิงผนังตึก เขาปัดผมสีบลอนด์ที่ปรกหน้าปรกตาชายหนุ่มออก ทำให้เห็นสภาพหน้าตาที่โดนเขาอัดจนเละเทะในตอนนั้น ตอนนี้รอยบวมต่าง ๆ ยุบลงบ้างแล้ว ทว่าหลายจุดยังเขียวช้ำและมีเลือดคั่ง แม้แต่ดวงตาก็แทบลืมไม่ขึ้น ส่วนร่างกาย นอกจากรอยแผลที่แดเนียลทำไว้แล้ว ยังมีรอยฉีดยาและรอยเย็บอีกหลายแห่ง จนดูเหมือนเป็นสัตว์ทดลองมากกว่าจะเป็นดาร์กฮีโร่คนนั้น ทำให้เขาลอบถอนหายใจเบา ๆ

ก่อนหน้านี้หนึ่งชั่วโมง คริสโตเฟอร์โดนฮอปกินส์ทรมานและฉีดยากระตุ้นจนเกือบคลุ้มคลั่งแล้ว ไมลส์จึงเริ่มทำตามแผนที่วางไว้ เขาเก็บเสื้อผ้าและของทุกอย่างที่จำเป็นใส่ช่องเก็บของในมิติของระบบ VR ใช้แท็บของตัวเองแฮ็กระบบกล้องวงจรปิด ทำให้ภาพเก่าถูกดึงมาฉายซ้ำ คนในห้องควบคุมจึงไม่มีใครเอะใจ จากนั้นเข้าไปที่แล็บ ผสมสารเคมีเพื่อก่อควัน รอจนสัญญาณเตือนไฟไหม้ดัง พอทุกคนอพยพไปที่ทางหนีไฟทางทิศตะวันออก เขาก็รีบพาไอซ์เดวิลที่หมดสติฝ่าหมอกควันออกมาทางทิศใต้แทน ถึงระหว่างทางจะเจอคนอยู่สองสามคน แต่เพราะตอนสัญญาณเตือนภัยดัง ประตูทุกบานยกเว้นของคลังอาวุธและที่คุมขังจะถูกเปิดออกโดยอัตโนมัติ ทำให้เขาเร่งความเร็วสูงสุดหนีออกไปได้โดยไม่มีใครตามทัน

เมื่อช่วยพระเอกได้แล้ว ขั้นตอนต่อไปคือการตามหาเจ้าของร้านอาหารผู้ใจดี ตามเนื้อเรื่องเดิมไอซ์เดวิลจะหนีตายไปนอนสลบเหมือดอยู่ที่หน้าร้านอาหาร เจ้าของร้านเห็นสภาพสะบักสะบอมของคริสโตเฟอร์เข้าก็นึกเวทนาสงสาร เลยหาที่พักให้และให้ทำงานอยู่ในครัวเป็นเวลาเกือบเดือน ก่อนที่คริสโตเฟอร์จะเริ่มจำเรื่องในสมัยเด็กได้และเดินทางกลับบ้านเกิด

และร้านอาหารที่ว่าก็อยู่เยื้องไปจากตรอกนี้เพียงไม่กี่ช่วงตึก

ตอนที่ช่วยคริสโตเฟอร์ออกมาจากห้องขัง หมอนั่นยังมีสติอยู่บ้าง เมื่อพระเอกรับรู้ว่าเขาเป็นคนช่วยออกมาแล้วก็คงไม่คิดตามล่าเขาอีก ดังนั้น ต่อไปนี้ไมลส์ตั้งใจว่าจะปล่อยให้เนื้อเรื่องเป็นไปตามทางของมัน หันหลังเตรียมออกไปตามหาเจ้าของร้านคนนั้น แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขา คนที่ควรจะนอนหมดสติอยู่ก็เบิกตาที่เต็มไปด้วยไอสังหาร ลุกพรวดขึ้นแล้วกระชากเขาไปชนผนังตึกอย่างแรง

อั่ก!

ไมลส์รู้สึกราวกับกระดูกหลังของตัวเองร้าวระบม อยากจะเปล่งเสียงร้องห้ามแต่ก็ร้องอะไรออกมาไม่ได้เพราะโดนมือใหญ่ของอีกฝ่ายบีบคอไว้ ทำได้แค่อ้าปากพะงาบ ๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ส่งสายตาอ้อนวอน แววตาของคริสโตเฟอร์วาวโรจน์ ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาทั่วตัว แต่เพราะตัวยานับสิบชนิดที่ฮอปกินส์ฉีดเข้าไป ทำให้พลังปั่นป่วนจนไม่สามารถแช่แข็งได้เหมือนเดิม

เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน ถามว่า “แก! ต้องการอะไรกันแน่”

ดูเหมือนว่าถึงจะโดนทรมานมามาก แต่ไอซ์เดวิลยังไม่เสียความทรงจำ แถมยังมาคลุ้มคลั่งเอาตอนนี้อีก ทั้งที่แขนก็โดนแดเนียลหักไปจนใช้การได้แค่แขนซ้ายข้างเดียวแล้วแท้ ๆ หมอนี่จะอึดเกินไปไหม ไมลส์นึกแล้วอยากจะร้องไห้

“ปล่อยมือ…ก่อน”

เสียงของไมลส์ขาดห้วง ตอนที่คิดว่าตัวเองคงถูกอีกฝ่ายบีบคอตายแน่แล้ว คริสโตเฟอร์ก็ผ่อนแรงลงเล็กน้อย แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือ

เสียงฝีเท้าของใครบาคนเดินผ่านไปทางถนนด้านหน้าตรอก เขาทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน เห็นชายร่างท้วมท่าทางสุภาพและเป็นมิตรคนหนึ่งกำลังคุยโทรศัพท์พลางเดินผ่านไป

เขาคือเจ้าของร้านใจดีคนนั้น

“คุณ” ไมลส์พยายามตะโกนสุดชีวิตเรียกคนผ่านทางคนนั้น แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับเบาหวิว

…ช่วยมาเอาหมอนี่ไปเก็บที!

ชายร่างท้วมเห็นเหตุการณ์ไม่ปกติจึงหันมามอง พอเห็นไอสังหารอันเปี่ยมล้นของคริสโตเฟอร์ เขาก็ผงะถอยหลัง แล้วรีบจ้ำอ้าวหนีไปด้วยความเร็วสูงสุด

ไมลส์ “…”

หมดกัน! แผนของเขาล้มเหลวหมดแล้ว เจ้าของร้านอาหารกลัวหมอนี่จนวิ่งหางจุกตูดไปแล้ว อย่างนี้ใครจะดูแลพระเอกในช่วงหนึ่งเดือนนี้กันล่ะ

“ตอบมา” คริสโตเฟอร์หันหน้ากลับมา พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำชวนขนลุก ราวกับจะบอกว่าหากคำตอบไม่ถูกใจก็จะโดนฆ่าทิ้งทันที

“ผม…ไม่อยาก…อยู่ที่นั่น”

ชายหนุ่มปล่อยมือออกจากลำคอของเขาในที่สุด แต่เปลี่ยนมาใช้ข้อศอกดันตัวเขาไม่ให้หนีไปไหนแทน รอฟังเขาพูดต่อ สายตายังคงฉายแววความเป็นอริชัดเจน

“ผม…แค่ก! ทนที่นั่น…ต่อไปไม่ไหวแล้ว” ไมลส์เค้นเสียงพูดออกมาพลางไอโขลกจนหน้าดำหน้าแดง พยายามสูดอากาศเข้าปอดให้มากที่สุด “คุณเป็นเพียงคนเดียวที่จะต่อกรกับพวกมันได้ เพราะงั้นผมถึงได้ช่วยคุณ”

“แกคิดจะใช้ฉันเป็นเครื่องมือเพื่อความสะดวกสบายของตัวเอง? เหตุผลดีนี่…คิดว่าฉันจะเชื่อ?” คริสโตเฟอร์ยิ้มหยัน ไมลส์ได้แต่ส่ายหน้า รีบพูดต่อ

“ผมรู้ว่าคุณไม่ไว้ใจผม แต่ตั้งแต่ที่ผมช่วยคุณออกมาก็ไม่มีทางกลับไปที่นั่นได้อีกต่อไปแล้ว แถมยังจะโดนตามล่าอีก” พอพูดมาถึงตรงนี้ คริสโตเฟอร์ก็ชักข้อศอกที่ดันเขาไว้กลับมา ทำให้ไมลส์เผลอคิดไปว่าตัวเองรอดแล้ว “ยังไงเราก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ทำไมไม่มาร่วมมือ…”

พลั่ก!

คำว่า ‘กัน’ ยังไม่ทันออกจากปาก ไมลส์ก็โดนหมัดหนัก ๆ ของอีกฝ่ายต่อยเข้าที่ท้องจนตัวงอ พอเงยหน้าจะถามว่าทำไม กลับโดนซัดเข้าที่หน้าอีกครั้ง

สองครั้ง

และสามครั้ง

หากเทียบกันแล้ว หมัดที่ไมลส์ต่อยไอซ์เดวิลไปในตอนนั้น ยังแรงได้ไม่ถึงครึ่งของหมัดที่โดนตอนนี้เลย นี่หากอีกฝ่ายใส่สนับเหล็กแบบเขาแล้วต่อยให้ถูกจุด น่ากลัวว่าจะถึงตายได้เลยทีเดียว

ไมลส์ทรุดลงกับพื้น เลือดไหลออกมาจากมุมปากเป็นทางยาว จ้องมองคนที่เล่นงานตัวเองด้วยสายตาพร่าเบลอ

“เอาละ สมมุติว่าฉันเชื่อแก” ปีศาจน้ำแข็งจิกหัวเขาขึ้นมา พูดเสียงเย็น “ถ้าอย่างนั้นแกลองบอกเหตุผลที่อัดฉันปางตาย ทำหน้าของฉันจนกลายเป็นแบบนี้หน่อยซิ”

…สรุป ที่ซัดหน้าเขานี่ เพราะอยากจะเอาคืนเรื่องนี้ใช่ไหม ทำไมเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นแบบนี้!

“ผมไม่ได้อยากทำ” ไมลส์ตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “แต่ถ้าไม่ทำ ตอนนี้…เจ้าพวกนั้นคงจำหน้าคุณได้หมดแล้ว คุณคงไม่อยากให้ใครรู้ตัวจริง…ไม่ใช่หรือไง…ผมก็แค่พยายามจะช่วย”

เขาสบตาคริสโตเฟอร์อย่างจริงจัง นัยน์ตาสีน้ำทะเลของอีกฝ่ายวูบไหวเล็กน้อย

“แน่นอน…ทุกอย่างที่ทำก็เพื่อตัวผมเองนั่นละ แต่ถ้าคุณไม่อยากจะร่วมมือ ก็เมินผมไปก็ได้ ไม่เห็นจะต้องฆ่ากัน…”

ตึง!

ร่างของไมลส์โดนเหวี่ยงไปกระแทกผนังตึก ก่อนไถลลงไปนอนกับพื้น เขาไอโขลกเอาเลือดออกมาอีกหย่อมหนึ่ง ทั้งตัวเจ็บจนพูดอะไรต่อไม่ออก ตอนนี้อย่าว่าแต่ใช้พลังเลย แค่จะลุกก็ลุกไม่ไหวแล้ว

“ก็ได้ เห็นแก่ที่ช่วยฉันออกมา ฉันจะไม่ฆ่าแก” คริสโตเฟอร์พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แต่ความแค้นของฉันเป็นเรื่องส่วนตัว ดังนั้น อย่าสอดมือเข้ามายุ่ง มันเกะกะ!”

พูดจบ คริสโตเฟอร์ก็เดินจากไป ทิ้งเด็กหนุ่มที่หมดสภาพแล้วไว้ตรงนั้น

 

ไมลส์ไม่รู้ว่าตัวเองนอนกระดิกกระเดี้ยไม่ได้อยู่นานเท่าไหร่ แต่พอเริ่มลุกไหวเขาก็เดินโซเซออกมาจากตรอกนั้น หันซ้ายหันขวามองหาชายหนุ่มแต่ก็ไม่เห็นวี่แวว คิดว่าคงเดินไปไกลพอควรแล้ว

เขาไม่ได้อยากหาเรื่องใส่ตัว แต่ตอนนี้ไอซ์เดวิลบาดเจ็บหนัก หากหมอนั่นซี้ซั้วออกไปลุยกับสไปเดอร์ในสภาพแบบนี้จนซี้ม่องเท่งไปก่อน คนที่จะเดือดร้อนก็คือเขาเอง ดังนั้นเขาจำเป็นต้องหาตัวคริสโตเฟอร์ให้เจอ

…ไปที่ไหน? หมอนั่นจะไปที่ไหนได้? คงไม่ได้บุกเข้าองค์กรไปแล้วหรอกนะ

ฉับพลัน สถานที่หนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวเขา

…บ้าน?

ไมลส์มั่นใจเพียงแค่ครึ่งเดียว แต่ก็ตัดสินใจรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้าย ออกแรงวิ่งด้วยความเร็วสูง ไปที่อยู่ของคริสโตเฟอร์ทันที

บ้านของไอซ์เดวิลอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ไม่ไกลตัวเมืองนัก เขาออกแรงวิ่งไม่ถึงหนึ่งนาทีก็มาถึงถนนใหญ่หน้าปากทางเข้าหมู่บ้าน รถเก๋งสีดำคันหนึ่งแล่นสวนออกมา ไมลส์เห็นผมสีบลอนด์ยาวของคนขับก็รู้ทันทีว่าเป็นคนที่ตามหา เลยรีบวิ่งไปดักหน้าทันที ไม่สนแสงไฟหน้ารถที่กะพริบเตือนมา

เกิดเสียงเบรกดังเอี๊ยดลั่นไปทั่วบริเวณ จนกระทั่งรถมาจอดสนิทอยู่หน้าเด็กหนุ่ม ห่างจากตัวเขาไม่ถึงหนึ่งฟุต คริสโตเฟอร์ลงจากรถอย่างฉุนเฉียว ตวาดว่า

“อยากตายหรือไง!”

“คุณนั่นแหละ ดึกป่านนี้จะออกไปไหน ลุยสไปเดอร์คนเดียวในสภาพแบบนี้? อยากตายนักทำไมไม่บอก ผมจะได้ฆ่าคุณซะที่นั่นเลย ไม่ต้องช่วยออกมา!” ไมลส์ตวาดกลับ

พอคริสโตเฟอร์เห็นว่าเป็นเด็กหนุ่มก็เบิกตากว้าง กระชากคอเสื้อเขาด้วยมือข้างเดียวที่ยังใช้การได้ แล้วเหวี่ยงไปติดกระโปรงหน้ารถ

…วันนี้มันวันอะไร นี่เขาจะต้องโดนหมอนี่จับทุ่มอีกกี่รอบกัน!

“แกรู้ที่อยู่ของฉันได้ยังไง!” คริสโตเฟอร์คำราม “มีใครรู้อีกบ้าง!”

“ไม่มี…แล้ว” ไมลส์พยายามเค้นเสียงตอบ “แค่ผมคนเดียว ไม่ได้บอกใคร”

“แกยังรู้อะไรเกี่ยวกับฉันอีกบ้าง!” คริสโตเฟอร์ตอนนี้มีนัยน์ตาแดงก่ำราวปีศาจ “บอกมาให้หมด อย่าให้ฉันต้องฆ่าแกตรงนี้”

“ผม…”

ไมลส์อยากจะตอบ แต่มือของอีกฝ่ายกุมลำคอเขาจนแน่น ไอเย็นจากพลังของอีกฝ่ายควบแน่นจนผิวของเขาถูกเคลือบด้วยเกล็ดน้ำแข็ง น้ำหนักมือที่กดมารุนแรงราวกับว่าจะไม่ยอมให้มีโอกาสหายใจ เขาทรมานจนกระบอกตามีน้ำใส ๆ เอ่อขึ้นมา

แต่ตอนที่คิดในใจว่าต้องตายแน่แล้ว อยู่ ๆ ร่างของคริสโตเฟอร์ก็กระตุก มือที่บีบคอเขาคลายออก จากนั้นร่างสูงใหญ่ก็ล้มลงมาทับเขาอย่างไร้เรี่ยวแรง ไม่ส่งเสียงอะไรอีก

“นี่…คุณ” ไมลส์เขย่าบ่าอีกฝ่าย ร้องเรียกเบา ๆ “คริสโตเฟอร์?”

แต่ไม่ว่าจะเรียกกี่ทีก็ไม่ตอบสนอง ไมลส์รีบพาชายหนุ่มไปที่เบาะหลัง จัดท่านอน แล้วอังมือเช็กลมหายใจอีกฝ่าย พอเห็นว่าไม่มีปัญหา จึงค่อยถอยออกมานอกรถ

…สลบไปคราวนี้ คงจะนอนยาว แล้วตื่นมาก็เสียความทรงจำตามเนื้อเรื่องสักทีนะ

เมื่อเจ้าของร้านใจดีกลัวคริสโตเฟอร์จนหนีไปแล้ว คงจะหวังพึ่งต่อไม่ได้ แต่จะปล่อยให้คนแบบนี้อยู่ในเมืองที่มีแต่ศัตรูตัวคนเดียว ก็ไม่รู้จะเกิดความผิดพลาดอะไรบ้าง เขาเองก็อยู่เมืองนี้ต่อไปไม่ได้เช่นกัน

ตัวเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ คือพาคริสโตเฟอร์ไปกบดานที่บ้านเกิด และก็ต้องอยู่กำกับดูแลจนกว่าจะเจอนางเอก

ไมลส์แหงนหน้ามองฟ้าที่ขมุกขมัวไปด้วยก้อนเมฆยามค่ำคืน ถอนหายใจอย่างปลง ๆ เฮือกใหญ่ให้กับการตัดสินใจของตัวเอง

ขอให้แผนนี้สำเร็จด้วยดีเถอะ

พยายามช่วยขนาดนี้แล้ว หากคริสโตเฟอร์ตื่นมาแล้วยังจะขู่ฆ่าอีกครั้ง เขาก็คงยอมแพ้แล้วจริง ๆ

คืนนั้น ไมลส์พาปีศาจน้ำแข็งขับรถออกเดินทางข้ามรัฐเป็นระยะทางกว่าพันไมล์ ไปยังบ้านเกิดที่อิทธิพลของสไปเดอร์ย่างกรายไปไม่ถึง

 

____________________

 

 

A.L. Lee

ในที่สุดไมลส์ก็ช่วยคริสโตเฟอร์ออกมาได้อย่างเรียบร้อยปลอดภัย ///จุดพลุฉลอง

ทุกคนอย่าเพิ่งเกลียดพี่คริสกันนะคะ ฮีเป็นคนช่างจดจำความแค้นและไม่ไว้ใจใครง่าย ๆ ที่น้องชกพี่แกแล้วยังรอดมาได้นี่คือฮีปรานีแล้วค่ะ ///เหรออออออ

ส่วนน้องก็ทุ่มช่วยพี่แกสุดตัว เพราะไม่อยากชะตาขาด แต่ถึงอย่างนั้น สิ่งที่น้องทำนี่ก็ควรยกโล่ให้ เป็นตัวเอกของลีต้องแกร่งทุกคนค่ะ นี่ถ้าเป็นระบบจะให้คะแนนความพยายามสัก 10,000 แต้มเลย

ความสัมพันธ์ของคู่นี้ไม่ได้เริ่มจากศูนย์ แต่เริ่มจากติดลบ ดังนั้นมันก็เลยเหนื่อยกันหน่อย (ลีก็เหนื่อยฮรือออ)

แต่หลังจากเจอแต่คาวเลือดและเกือบจะฆ่ากันตาย จนต้องหันมาดูแท็กอีกทีว่านี่มันนิยายวายหรือว่านิยายแอ็กชั่น พอกลับบ้านเกิด บรรยากาศของเรื่องก็จะกลับมาสงบสุขสักทีค่ะ รี้ดทุกท่านก็จะได้เห็นพี่คริสในมุมใหม่ ๆ ซึ่งจะเป็นยังไงนั้น ลีก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะยังไม่ได้เขียน (อ้าวว) แต่รับรองว่าฮีจะไม่โหดกับน้องแบบนี้อีกแล้วค่ะ (กัดผ้าเช็ดหน้า น้ำตาไหล)

สำหรับตอนต่อไป อาจจะมาช้าหน่อยนะคะ เพราะทุกวันนี้ปั่นจนหมดแรงแล้วจริง ๆ สต็อกก็ไม่เหลือแล้ว T_T และต้องไปหาไอเดียใหม่ ๆ เผื่อโลกต่อ ๆ ไปด้วยค่ะ ///คิดจนสมองฟีบ (=_=) แต่ขอบอกไว้ตรงนี้ว่า ลีเลือกเซตติ้งไว้แล้วทุกโลกค่ะ แต่ว่ายังไม่ได้ลงดีเทล บอกได้แค่ว่าแต่ละโลกนี่บู๊ล้างผลาญไม่แพ้โลกนี้เลยค่ะ

ส่วน Arc นี้ คิดว่าจะจบภายในตอนที่ 10-12 แถว ๆ นี้ค่ะ

สุดท้าย รักรี้ดทุกคนนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 241 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

443 ความคิดเห็น

  1. #411 polar* (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 03:09
    เลี้ยงด้วยกำปั้นหรอ ทำน้องได้ยังไง
    #411
    0
  2. #333 Blowingflow (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2563 / 09:46
    อื่อออ เรื่องสมเหตุสมผลดีค่าา ชอบมาก อยากอ่านแนวนี้มานาน
    #333
    0
  3. #308 JINXASIN (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2563 / 19:46

    เฮ้ย.....ต่อยป่ะพระเอก -ทำลูกกูอะ!!!!!!!

    #308
    0
  4. #82 kontuayp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 12:30
    ตอนนี้คือถ้าน้แงไม่ปกติตัวน้องก็เละละนะ
    #82
    0
  5. #10 Silabun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 23:25
    ถ้าเธอจะยอมใจเย็นๆแล้วฟังฉันสักหน่อย งืออ น้องระบมหมดแน้ว
    #10
    1