An Unlucky Supporting Role : ระบบตัวประกอบผู้โชคร้าย

ตอนที่ 32 : Arc 1.17 งานชุมนุมปีศาจ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 982
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 129 ครั้ง
    30 ส.ค. 63

 

“พอไหวหรือไม่? ”

 

พอเพลงท่อนสุดท้ายบรรเลงจบ ไมลส์ก็ถามขึ้น

 

ทามาฮิเดะกำลังหลับตาพริ้มฟังอย่างเคลิบเคลิ้ม แต่พอโดนทักก็เหมือนรู้ตัวว่าเผลอทำสีหน้าน่าอายเข้าแล้ว จึงรีบเก๊กท่ากลับมาเป็นปกติ กระแอมไอเล็กน้อย แล้วกล่าว “ไม่ได้เลวร้าย…ก็พอทนฟังได้”

 

“งั้นเหรอ…ต้องขอโทษด้วยที่ฝีมือของข้ามันไม่ได้ดีเหมือนพวกคนในสำนักดนตรี” ไมลส์เก็บบิวะเข้าห่อผ้า แล้วลุกขึ้นปัดฝุ่น “แต่อย่างไรก็ถือว่าข้าได้ตอบแทนเจ้าแล้วนะ ไม่ติดค้างกันแล้ว เจ้าก็ไม่ต้องทนฟังเพลงที่แค่ ‘พอฟังได้’ ของข้าแล้วล่ะ”

 

“พูดอะไร? ” ทามาฮิเดะโพล่งขึ้นมาทันที “เจ้าคิดจะตอบแทนข้าแค่ครั้งเดียวหรือ? ข้าทั้งช่วยพาเจ้าหนี ให้ที่หลับที่นอน ช่วยเจ้าตอนที่ฝึกฝนจนเกือบตาย แล้วไหนจะเรื่องวันนี้อีก มองดูอย่างไรเจ้าก็ยังติดค้างข้าอยู่ชัด ๆ จะทำไขสือหรือ? ”

 

“เพิ่งรู้ว่าเจ้าเป็นพวกชอบทวงบุญคุณ”

 

“ปีศาจย่อมจดจำบุญคุณความแค้นอยู่แล้ว”

 

“ทามาฮิเดะ…ประโยคนั้นมีไว้บอกให้จำบุญคุณที่คนอื่นทำให้ตัวเอง ไม่ใช่จดจำบุญคุณที่ตัวเองทำกับคนอื่น...” ไมลส์หัวเราะพรืด “แต่ทั้งหมดนั่นข้าก็แค่เย้าเจ้าเล่นเท่านั้น สิ่งที่เจ้าทำให้ข้า ย่อมต้องตอบแทนแน่นอน”

 

“รู้ตัวก็ดีแล้ว” จิ้งจอกหนุ่มกอดอกตอบเสียงหยิ่ง “ต่อไปนี้เจ้าต้องเล่นเพลงให้ข้าฟังทุกครั้งที่ข้าอยาก ไปตลอดชีวิต”

 

ไมลส์ทั้งเอ็นดูทั้งขัน ภาพทามาฮิเดะในตอนนี้ไม่ใช่ปีศาจจิ้งจอกผู้น่ากลัวอีกต่อไป แต่เป็นจิ้งจอกปากหนักที่น่าหมั่นไส้เป็นที่สุด

 

“เจ้านี่นะ…”

 

ตูม!

 

พูดยังไม่ทันจบก็มีเสียงระเบิดดังมาจากด้านหน้าของหมู่บ้าน พื้นดินที่ยืนอยู่ไหวเล็กน้อยเพราะแรงสั่นสะเทือน ลูกไฟที่ลอยประดับทั่วหมู่บ้านสลายไป บริเวณรอบข้างมืดลงในพริบตา จากนั้นเปลวไฟสีแดงก็ลุกพึ่บ ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องคำรามของเหล่าปีศาจ

 

“เกิดอะไรขึ้น!? ” ไมลส์ถามหวาด ๆ ชักสังหรณ์ใจไม่ดี

 

สายลมระลอกหนึ่งพัดมา คาไมทาจิทั้งสามคุกเข่าคำนับหน้าทามาฮิเดะ ซาบุโร่รายงานอย่างร้อนรนว่า

 

“รีบหนีกันเถอะขอรับ...องเมียวจิ! พวกองเมียวจิยกกันมาทั้งโขยงแล้ว! ”

 


 

ไม่กี่นาทีก่อน ปีศาจทั้งหลายยังร้องเล่นเต้นรำ ดื่มเหล้า สังสรรค์กันอย่างสนุกสนานรื่นเริง แต่อยู่ ๆ กลับเกิดระเบิดขึ้นที่หน้างาน แรงกระแทกแผ่เป็นวงกว้าง ฝุ่นควันลอยฟุ้งไปทั่ว พอควันนั้นจางหายไป จึงได้เห็นสภาพที่เป็นเหมือนนรก ร้านรวงพังพินาศ ปีศาจระดับต่ำมากมายนอนตายเกลื่อน ร่างฉีกขาดเป็นชิ้น ๆ จนมองไม่ออกว่าเคยเป็นตัวอะไรมาก่อน จากนั้นกลายเป็นไอดำสลายไป ส่วนตัวที่แข็งแกร่งหรือโชคดีหน่อยต่างก็วิ่งหนีตายในสภาพโชกเลือด แผดเสียงร้องระงม

 

ท่ามกลางเศษซากงานฉลอง มนุษย์กลุ่มใหญ่บุกเข้ามา ในนั้นมีตั้งแต่องเมียวระดับสูงไปจนถึงเด็กฝึก พกอาวุธประจำกายพร้อม ทั้งยันต์ ธนูลงอาคม และชิคิงามิ เตรียมการปราบปรามครั้งใหญ่

 

“พวกเรารู้ว่าพวกเจ้าอยู่ที่นี่ จิ้งจอกเก้าหางทามาฮิเดะ และคนทรยศโยชิอากิ” โอทสึงุใช้ยันต์จ่อที่ริมฝีปาก เร่งเสียงจนดังก้องไปทั่วหุบเขา “พวกเจ้าบังอาจฆ่าท่านโยเฮย์ เท็นมอนฮากาเสะคนสำคัญของเมืองหลวง จงเผยตัว ออกมารับโทษทัณฑ์แต่โดยดี หากเจ้าไม่โผล่มา พวกข้าจะสังหารปีศาจที่เหลือแถวนี้ให้เกลี้ยง! ”

 

สิ้นคำของโอทสึงุ ฟูยูฮิสะก็สั่งเนโกะมาตะให้จัดการปีศาจตนหนึ่งที่กำลังหนีทันที โทระตะปบปีศาจโชคร้ายนั้นเข้าที่กลางหลัง งับหัวจนเกิดเสียงดังกร็อบครั้งหนึ่ง จากนั้นสะบัดมันไปมาหลายรอบ จนกระทั่งลำตัวขาดออก ร่างไร้หัวกระเด็นไปกระแทกต้นไม้แล้วร่วงตุบ เลือดไหลออกจากลำคอเป็นสาย

 

ฟูยูฮิสะมองภาพนั้นอย่างเฉยเมย

 

เขาไม่ได้รู้สึกผิด แต่ก็ไม่ได้สะใจ เพียงมองปีศาจเหล่านั้นเหมือนมดแมลงที่ต้องกำจัดเท่านั้น ภาพนี้ทำให้องเมียวจิฝึกหัดคนอื่น ๆ จ้องมองเขาอย่างครั่นคร้าม

 

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ฟูยูฮิสะวันนี้สงบนิ่งเป็นพิเศษ

 

สงบนิ่งจนน่ากลัว

 

ผ่านไปหลายนาที เมื่อโอทสึงุเห็นว่าปีศาจที่ตัวเองเรียกหาไม่ยอมเข้ามาติดกับแน่แล้ว จึงประกาศผ่านยันต์ขยายเสียงอีกรอบ “ดีมาก! ดูเอาเถอะปีศาจทั้งหลาย จิ้งจอกเก้าหางที่พวกเจ้ายกย่องหนักหนาตอนนี้กลัวหัวหด ไม่สนใจไยดีชีวิตของพวกเจ้า ความจริงข้าควรจะฆ่าพวกเจ้าไปเรื่อย ๆ จนกว่ามันจะยอมออกมา แต่ข้าเองก็ไม่ชอบการฆ่าที่สูญเปล่า ดังนั้น ปีศาจทั้งหลายเอ๋ย หากพวกเจ้าช่วยกันลากทามาฮิเดะกับองเมียวจิสหายของมันออกมาตรงหน้าข้า ข้าก็จะไว้ชีวิตพวกเจ้า แถมยังจะตกรางวัลให้อย่างงามด้วย เช่นนี้เป็นไร? ”

 

สรรพเสียงยังคงเงียบ เขาจึงพูดต่อ

 

“ห้านาที! ข้าให้เวลาห้านาที! หากยังไม่พบตัวทามาฮิเดะ ข้าจะเผาที่นี่ให้ราบเป็นหน้ากลอง และอย่าได้คิดหนี เพราะพวกข้าปิดล้อมหมู่บ้านไว้หมดแล้ว”

 

เสียงเจ้าเล่ห์กลิ้งกลอกของโอทสึงุดังมาจนถึงท้ายหมู่บ้าน หูจิ้งจอกของทามาฮิเดะกระดิกเล็กน้อย ก่อนจะสบถออกมา

 

“ยอดเยี่ยม! มันเล่นวิธีนี้ เห็นทีต้องลำบากแล้ว”

 

“อย่าพูดแบบนั้นสิขอรับ ปีศาจที่นี่เกินครึ่งยกย่องชื่นชมท่านทามาฮิเดะ คงไม่...” ซาบุโร่พูดมาถึงตรงนี้ก็ต้องกลืนคำพูดลงคอ เมื่อมองเห็นงูมามูชิ [1] ตัวหนึ่ง โผล่ขึ้นมาจากพุ่มไม้ด้านหลัง ดวงตาสีเหลืองจ้องมาทางพวกเขาเขม็ง

 

[1] งูพิษร้ายแรงชนิดหนึ่งของญี่ปุ่น

 

นั่นคือโดคุเอมอน

 

“อยู่นี่เอง! ” มันส่งเสียงฟ่อ ๆ เรียกพวก เพียงพริบตาเดียว ปีศาจนับสิบก็โผล่มาล้อมพวกเขาไว้เป็นวงกลม หลายตัวเป็นอสรพิษลูกน้องของโดคุเอมอน แต่อีกหลายตัวก็เป็น...ไม่สิ เคยเป็นลูกน้องของทามาฮิเดะเช่นกัน แต่ตอนนี้ทุกตัวต่างหันคมเขี้ยวเข้าหาพวกเขา

 

“ขอโทษด้วย ท่านทามาฮิเดะ แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ทุกตัวตายกันหมดแน่” ปีศาจชราที่คุ้นหน้าคุ้นตาตัวหนึ่งกล่าวเสียงสั่น

 

“น่าเสียดายนะ ทามาฮิเดะ ดูเหมือนว่าเจ้าจะห่างหายจากญี่ปุ่นนานไปหน่อย เวลาผ่านไปคนที่ภักดีกับเจ้าแบบเมื่อก่อนก็แทบไม่เหลือแล้วล่ะ” โดคุเอมอนกลับร่างคนแล้ว เดินสะบัดชายเสื้อสีเหลืองดำมันเลื่อมมาหาพวกเขา ยิ้มเยาะ “ปีศาจที่เหลือแถวนี้ ถ้าไม่ใช่พรรคพวกข้า ก็เป็นพวกที่พร้อมจะแปรพักตร์เพื่อตัวเองกันทั้งนั้น”

 

นิโร่สบถ “ไอ้พวกขี้ขลาดเอ๊ย! ”

 

“ช่วยไม่ได้ ปีศาจหน้าไหนก็รักชีวิตกันทั้งนั้น มีแต่พวกโง่เง่าเท่านั้นละที่จะเลือกช่วยคนอื่นในเวลาแบบนี้” ทามาฮิเดะแค่นเสียง “แล้วพวกเจ้าล่ะ อยากฉลาดขึ้นมาสักหน่อยไหมฮึ? ”

 

“ไม่เอาดีกว่าขอรับ” อิจิโร่ส่ายหน้าหวือ มือจับไม้กระบองกระชับมั่น

 

“ยังไงพวกเรามันก็ไม่ค่อยมีสมองอยู่แล้ว” นิโร่พูดพลางเอาเคียวพาดบ่า

 

“พวกเราเป็นแบบนี้กันตั้งแต่เกิด แก้เท่าไหร่ก็ไม่หาย” ซาบุโร่หันมาฉีกยิ้มให้จิ้งจอกหนุ่มและองเมียวจิ “ขออภัยด้วยนะขอรับ”

 

ทามาฮิเดะแค่นเสียงดังเหอะ “แล้วอย่ามาบ่นทีหลังก็แล้วกัน”

 

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ไมลส์แอบเห็นรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนที่ทามาฮิเดะจะกลายร่างเป็นจิ้งจอกดำพุ่งเข้าหาพวกอสรพิษ ใช้หางฟาดพวกมันจนกระเด็นไปหลายตัว

 

ในโลกของเหล่าปีศาจ การทรยศหักหลังนับเป็นเรื่องธรรมดา ปีศาจตนไหนที่เคยแข็งแกร่งมาก พอพลาดพลั้งขึ้นมาก็จะโดนตัวอื่นรุมทึ้งไม่เหลือซาก แวบหนึ่งไมลส์จึงหวั่นใจว่าเขากับทามาฮิเดะต้องสู้ด้วยกันเพียงสองคน

 

ใครจะไปรู้ว่าจะมีปีศาจบ๊อง ๆ ที่ไม่ทิ้งพวกเขาไปยามลำบากเหลืออยู่ด้วย

 

...ทามาฮิเดะ นายมีพรรคพวกที่ดีจริง ๆ นะ

 

คิดมาถึงตรงนี้ ไมลส์ก็ยิ้มกว้าง

 

[อะแฮ่ม ๆ ถ้าจะชื่นชมแฟนล่ะก็ ช่วยทำหลังจากที่สู้กันเสร็จเรียบร้อยก่อนได้ไหม] ไลล่าขัดขึ้น [ปีศาจวิ่งมาหานายแล้วนั่นน่ะ]

 

‘ยังไม่ใช่แฟนสักหน่อย’ ไมลส์ท้วงในใจ ดีดบิวะรอบหนึ่ง เกิดคลื่นกระแทกซัดปีศาจเฒ่าที่กำลังกระโจนเข้ามาจนกระเด็นลงกับพื้น ‘แล้วนี่พี่ไม่ตะขิดตะขวงใจอะไรเลยเหรอ? ที่ผมโดนเอไอผู้ชายจีบเนี่ย! ’

 

[นายคิดว่าฉันเป็นใครฮึ? แอล.แอล. มิลตันเชียวนะ นิยายวายฉันก็แต่งไปตั้งหลายเรื่อง ประเด็นคนกับเอไอฉันก็เคยบอกนายแล้วไม่ใช่เหรอไงว่าฉันไม่แคร์ กลัวแต่นายไม่มีใครดูแลมากกว่า หมอนี่หลงผิดมาชอบนายทั้งที ฉันนี่แทบจะยกนายใส่พานถวายให้ด้วยซ้ำ]

 

‘น่ากลัวชะมัด! ’

 

เขาหัวเราะแห้ง ฉับพลันก็โดนเพียงพอนเตะขาจนล้ม เข็มเงินที่ปีศาจเฒ่าปามาเฉียดผ่านศีรษะเขาไปปักต้นซากุระด้านหลังอย่างหวุดหวิด

 

“ตาเฒ่านั่นใช้เข็มพิษเป็นอาวุธ มืด ๆ แบบนี้ระวังตัวให้มาก อย่ามัวแต่เหม่อ เดี๋ยวก็ได้ตายไม่รู้ตัวหรอก” ซาบุโร่เอ็ด

 

“เจ้ารีบพาท่านทามาฮิเดะหนีไปเถอะ ถ้าปลอดภัยแล้วพวกข้าจะตามไปเอง” นิโร่พูดไปก็ใช้เคียวฟันปีศาจงูลูกน้องของโดคุเอมอนที่กำลังไล่ฉกตัวเองไปด้วย

 

“แต่ว่า...”

 

“อย่าพิรี้พิไรน่า พวกเจ้ายังอยู่ที่นี่พวกข้าก็หนีไปไหนไม่ได้สักที” อิจิโร่เอ่ยบ้าง แล้วกระโดดเอากระบองทุบหัวโคดามะไปหนึ่งที “อีกอย่าง คาไมทาจิไม่ได้อ่อนแอจนต้องขอความช่วยเหลือจากองเมียวจิของเจ้าหรอกนะ ข้าจะนับหนึ่งถึงสาม หนึ่ง! ”

 

ไมลส์กัดฟัน พยักหน้า แล้วรีบวิ่งตรงไปหาทามาฮิเดะที่กำลังฟัดกับโดคุเอมอนในร่างงูอยู่ มันฉกมาที่ขาหน้าของทามาฮิเดะ แต่จิ้งจอกหนุ่มหลบได้อย่างหวุดหวิด

 

“สอง! ”

 

ไมลส์ปายันต์ไประหว่างสองคนนั้น เกิดไฟลุกพรึ่บ แยกปีศาจทั้งคู่ออกจากกัน เขากระโดดขึ้นบนหลังของจิ้งจอกเก้าหาง ทามาฮิเดะหันหน้ากลับมามองเขา จากนั้นหันไปมองคาไมทาจิ จึงเข้าใจได้ทันทีว่าต้องทำอะไร

 

“สาม! ไปเร็ว! ”

 

เพียงพอนทั้งสามวิ่งเข้ามารวมตัวกัน เกิดเป็นลมหมุนรุนแรง ใบไม้และกลีบดอกไม้แถวนั้นปลิวกระจาย แม้แต่ต้นไม้กิ่งก้านก็ไหวไปด้วย แถมยังเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วจนดินกลายเป็นร่อง ลากยาวตามทางที่พายุหมุนมุ่งหน้าไป มันพุ่งเข้าไปหาศัตรู ปีศาจเหล่านั้นเริ่มวิ่งหนี แต่สู้ความเร็วของเหล่าคาไมทาจิไม่ได้ พวกมันต่างโดนดูดเข้าไป แล้วหมุนคว้างอยู่ในพายุนั้น

 

ทามาฮิเดะออกวิ่งทันที ไมลส์ก้มตัวลง ร่างกายแนบไปกับแผ่นหลังของอีกฝ่าย มือกำขนสีดำนุ่มฟูจนแน่นเพราะกลัวตก จิ้งจอกหนุ่มทะยานผ่านหลังหมู่บ้าน วิ่งตัดขึ้นเนินเขา บางครั้งก็ผ่านพุ่มไม้หนาม หรือโดนกิ่งไม้เกี่ยว เสื้อฉีกขาด เนื้อตัวถูกเกี่ยวเป็นแผล แต่เขาไม่กล้าส่งเสียง ได้แต่กัดฟันข่มความเจ็บเท่านั้น สิบนาทีต่อมา ก็ทะลุออกมาเจอลานโล่งแห่งหนึ่งบนภูเขา พื้นหินเป็นหินแข็งที่มีวัชพืชขึ้นบางเบา สุดลานเป็นหน้าผาสูงชัน ทามาฮิเดะลดฝีเท้าลง หันหน้ามองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง

 

ไมลส์นึกว่าหนีพ้นแล้ว จึงลงจากหลังของจิ้งจอกหนุ่ม แต่ทันใดนั้นทามาฮิเดะก็ส่งเสียงขู่ขึ้นมา เขามองตาม เห็นนกยักษ์ตัวหนึ่งบินลงมา บนหลังมีเงาร่างของคนสองคนนั่งอยู่

 

พอนกตัวนั้นแตะเท้าลงกับพื้น ก็กลายร่างเป็นนกกระจอกราตรีที่แทบจะกลืนหายไปกับความมืด เผยให้เห็นคนที่มันพามาด้วย นั่นคือโอทสึงุและฟูยูฮิสะ

 

“ไม่อยากจะเชื่อว่าจิ้งจอกเก้าหางเช่นเจ้าจะหนีหัวซุกหัวซุน” โอทสึงุยิ้มหยัน ยกนิ้วขึ้นให้โยซุสุเมะบินลงมาเกาะ “ขึ้ขลาดกว่าที่คิดนะ ทามาฮิเดะ”

 

“คนใช้วิธีสกปรกเช่นเจ้ากล้าพูดคำนี้ด้วยหรือ” ทามาฮิเดะคืนร่างเป็นมนุษย์ ทว่ายังคงหูและหางทั้งเก้าเอาไว้ แค่นเสียงใส่อีกฝ่าย “ต่อให้ปีศาจอย่างพวกเราไม่ได้รักพวกพ้องอะไรมาก แต่ก็ไม่มีใครคิดทรยศกันอย่างปุบปับเช่นนี้หรอก เจ้าวางแผนร่วมมือกับโดคุเอมอนมาแต่แรกแล้วสิท่า งูผีนั่นอยากรวบอำนาจปีศาจแถวนี้ให้อยู่ใต้มันเพียงคนเดียวมานานแล้ว หรือข้าพูดผิดไป? ”

 

“โฮ่! นึกว่าปีศาจจะมีดีแต่กำลัง ที่แท้เจ้าก็มีสมองนี่” องเมียวฮากาเสะตัวร้ายแสร้งทำท่าประหลาดใจ โบกพัดโอกิขึ้นปิดหน้า เยาะเย้ย “แต่รู้ไปก็เท่านั้นล่ะนะ...เอาล่ะ ฟูยูฮิสะ แก้แค้นให้อาจารย์เจ้าเสียสิ”

 

ฟูยูฮิสะไม่พูดพร่ำทำเพลง กรีดยันต์ในมือรอบหนึ่ง ปล่อยมันให้ปลิวไปตามทิศทั้งห้า เกิดแสงเรืองขึ้นมา พร้อมกับนัยน์ตาที่เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ดูคล้ายอสูรร้ายตัวหนึ่ง

 

___________

A.L. Lee

ที่จริงตอนงานชุมนุมปีศาจตั้งใจจะเขียนรวบให้จบใน 2 ตอน แต่ไม่ไหวค่ะ ขอตัดฉากมาลงแค่นี้ก่อน หมดแรงข้าวต้มแล้ว (แต่ยังคงมาตรฐานว่า อัปมากกว่า 2000 คำ/ครั้งเหมือนเดิมเนอะ)

คือไม่ได้หายไม่ได้อู้นะคะ แต่งานยุ่งจริง ๆ ช่วงนี้ (ปลายปีเป็นงี้ตลอด ;_;) ยิ่งบวกกับเนื้อเรื่องช่วงนี้เป็นฉากบู๊ที่ลีไม่ถนัด เลยแก้แล้วแก้อีก จนไม่คืบหน้าไปไหน สปีดเต่าคลานมากเวอร์ ///ร้องไห้ 

หากผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยค่ะ ///คำนับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 129 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

437 ความคิดเห็น

  1. #258 sakura17 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 13:16
    หือ พระเอกโดนครอบงำหรอ
    พี่สาวก็เปิดทางยอมรับแล้ว เจ้าตัวก็รู้สึกดีด้วย หนทางรักผ่านฮะ555
    #258
    0
  2. #135 Hugyyyyyy (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 21:53
    ฆ่าพระเอกได้มั้ย
    #135
    1
    • #135-1 A.L. Lee(จากตอนที่ 32)
      2 กันยายน 2563 / 11:24
      ใจเย็นนะ //ตบบ่าพลางยื่นมีดให้
      ///ผิดดด
      #135-1
  3. #134 miyuukiMF (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 21:39

    สู้ๆฮะ ว่าแต่อาร์คนี้จะไม่มีหวานเลยเหรอ รีทเส้านะ ปล.น้องรีบตบสติฟุยุฮิสะเถอะ จะได้หายบ้าสักที 🤨

    #134
    1
    • #134-1 A.L. Lee(จากตอนที่ 32)
      2 กันยายน 2563 / 11:23
      ไม่ต้องห่วงค่ะ ฟูยูฮิสะได้สติแน่นอน
      ส่วนความหวาน อาร์คนี้ยังมีอีกนิดหน่อย แล้วมันจะค่อย ๆ เพิ่มระดับไปในแต่ละโลกค่ะ สไตล์ของเราจะเป็นแนวค่อย ๆรักกันมากขึ้นทีละนิด ยังไงคอยเอาใจช่วยพี่ออสมอนด์กับน้องไมลส์นะคะ >_< อุปสรรคเยอะ แต่พวกเขาจะได้มีความสุขกันแน่นอนค่ะ
      #134-1
  4. #133 StupidDesu (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 21:20
    อยากอ่านเร็วๆจัง....ค้างมาก
    #133
    1
    • #133-1 A.L. Lee(จากตอนที่ 32)
      2 กันยายน 2563 / 11:17
      ว่างแล้วจะรีบปั่นน้า TT
      #133-1
  5. #132 Pswmp (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 21:02
    สู้ๆค้าบไรท์ แค่ไรท์ไม่หายไปเราก็ดีใจแล้ววว เรื่องแต่งน้อยมากเราไม่กังวล เรารอได้
    #132
    1
    • #132-1 A.L. Lee(จากตอนที่ 32)
      2 กันยายน 2563 / 11:17
      ขอบคุณมากเลยนะคะ TT เราจะพยายามค่ะ
      #132-1