An Unlucky Supporting Role : ระบบตัวประกอบผู้โชคร้าย

ตอนที่ 25 : Arc2.10 ความลับของโยเฮย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,275
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 207 ครั้ง
    11 ก.ค. 63

ไมลส์เอาแขนเสื้อปาดน้ำตา จากนั้นก็เล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้ฟัง ทามาฮิเดะมีสีหน้าเข้มขึ้นเรื่อย ๆ พอฟังจบก็ถีบต้นสนอย่างแรงจนใบไม้ร่วงกราว

 

“ไอ้หมอผีบัดซบ! ข้ายังไม่ได้แก้แค้นเลย! กลับเสียทีให้ปีศาจตนอื่นชิงตายไปก่อน มันน่านัก!” ระบายอารมณ์เสร็จก็หันมาถามเขา “ทำไมเจ้าถึงรู้ว่าข้าไม่ได้เป็นคนฆ่า?”

 

“ต่อให้เจ้าเก่งกาจเพียงไร คงไม่อาจทำลายเกกไก แล้วฆ่าท่านอาจารย์ จากนั้นหายไปกับสายลมในเวลาไม่กี่นาทีกระมัง” ไมลส์ลุกขึ้นนั่ง ปัดแขนเสื้อที่เปื้อนไปด้วยหญ้าและดินจนมอมแมม “แต่ข้าก็แค่คาดเดา จนวันนี้ได้เห็นท่าทีของเจ้า จึงได้มั่นใจ”

 

ที่จริงแล้วต้องพูดว่า ‘เขาอยากเชื่อว่าทามาฮิเดะไม่ได้ทำ’ มากกว่า เพราะหากเป็นอย่างนั้น ต่อให้อีกฝ่ายคือออสมอนด์ แต่เขาก็ผูกพันกับโยเฮย์เกินกว่าจะทำใจร่วมมือกับฆาตกรที่ฆ่าอาจารย์ได้จริง ๆ

 

“นับว่าเจ้ายังมีสมองอยู่บ้าง” ทามาฮิเดะย่อตัวลงหน้าเขา สายตาอยู่ระดับเดียวกัน มองเห็นประกายคุกคามในดวงตาชัดเจน “แล้วไม่กลัวข้ารึ? บางทีข้าอาจอยากฆ่าลูกศิษย์ของมันแทนระบายความแค้นก็ได้”

 

ไมลส์กลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

 

“…ข้าตายไปอีกคน เจ้าต้องโดนพระเอ- เอ๊ย ฟูยูฮิสะตามล้างไปถึงนรกแน่ แต่หากข้ามีชีวิตอยู่ ย่อมมีประโยชน์มากกว่า”

 

“อ้อ? เช่นไรรึ?” ทามาฮิเดะถาม

 

“เช่นว่า ข้าจะลากคอฆาตกรตัวจริงที่ฆ่าท่านอาจารย์ออกมา เจ้าก็จะพ้นคำครหา”

 

“หึ…ชื่อเสียงเกียรติยศมีประโยชน์อันใดสำหรับปีศาจอย่างข้า ต่อให้พวกมนุษย์หน้าเหม็นพูดอะไร ก็ไม่กระเทือนหูข้าหรอก” ทามาฮิเดะเยาะหยัน “สิ่งที่พวกข้ายึดถือ มีเพียงพลังอันแข็งแกร่ง และบุญคุณความแค้นเท่านั้น หมอผีนั่นฆ่าพี่สาวข้า แล้วข้าจะสนใจทำไมว่าใครฆ่ามันตาย”

 

“แม้จะโดนองเมียวจิทั้งมิยาโกะหมายหัวหรือ”

 

“โดนหมายหัวแล้วอย่างไร ในที่นี้มีใครทำอะไรข้าได้? เจ้า? หรือเด็กนั่นที่เป็นลูกศิษย์อีกคนนั่น? เช่นนั้นข้าก็จะตัดไฟแต่ต้นลมเสีย สังหารให้หมดดีหรือไม่?” พูดจบก็เอากรงเล็บที่แหลมคมสะกิดคอเขาเบา ๆ จนขนลุกเกรียว

 

ไมลส์ก่นด่าพี่สาวตัวเองในจิตสำนึก ‘ไลล่า ตัวละครของพี่นี่ยังไง เอะอะก็จะฆ่าจะแกงกัน ตั้งแต่โลกก่อนหน้านี้แล้ว พี่สร้างตัวละครแบบอื่นไม่เป็นหรือไง แบบที่อบอุ่นอ่อนโยนน่ะ หา?’

 

[อืม…ฉันไม่เคยคิดว่ามันเป็นปัญหาเลยนะ จนได้เข้ามาเห็นกับตานี่ละ]

 

เขากลับมาพูดกับทามาฮิเดะต่อ น้ำเสียงหวั่น ๆ “ข้ารู้ว่าเจ้าอยากล้างแค้นให้พี่สาว แต่ข้าก็รักชีวิตตัวเองอยู่ ดังนั้น หากไม่ว่าอะไร ข้ามีอะไรบางอย่างอยากให้เจ้าดู จากนั้นหากเจ้ายังอยากสังหารพวกข้าอยู่ เราค่อยมาสู้กัน ดีหรือไม่”

 

ทามาฮิเดะเลิกคิ้ว นิ่งเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะยอมเอ่ยว่า “ได้”

 

ไมลส์พาจิ้งจอกหนุ่มออกจากเรือน เดินตามถนนไปทางทิศตะวันออก หลายสิบนาทีผ่านไป บ้านเรือนค่อย ๆ หดหาย จนมองเห็นเพียงทุ่งนาโล่งกว้างและเนินเขา

 

“นี่มันนอกเขตมิยาโกะแล้ว เจ้าจะพาข้าเดินไปถึงไหน คิดจะเล่นลูกไม้อะไร?!” ทามาฮิเดะฉุนเฉียวขึ้นมาอีกรอบ

 

“อย่าเอะอะได้หรือไม่ ใกล้ถึงแล้ว” ไมลส์ชี้ไปที่กระท่อมหลังหนึ่งบนเนินเขา

 

กระท่อมนั้นแม้เก่าไปบ้างแต่สภาพยังดีอยู่ เหมือนมีคนเคยอยู่อาศัยมาจนถึงไม่นานมานี้ ห่างออกไปเล็กน้อยมีต้นไทรตั้งตระหง่าน ที่หน้าต้นไทรมีก้อนหินขนาดใหญ่ก้อนหนึ่ง มีเชือกที่ร้อยกระดาษชิเดะ [1] ล้อมรอบ เหมือนเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์อย่างหนึ่ง ทันทีที่ทามาฮิเดะเห็นมันกลับเบิกตากว้าง

 

[1] กระดาษขาวซิกแซก ใช้ประดับตามศาลเจ้า และพิธีกรรมทางชินโต

 

“พลังนี้มัน…ท่านพี่…” เสียงของจิ้งจอกหนุ่มสั่นพร่า “ไม่ใช่ว่าร่างของนางเป็นเถ้าถ่าน ไร้ที่กลบฝังไปแล้วหรือ”

 

“เจ้าอ่านเอาเองเถิด”

 

ไมลส์หยิบบันทึกชุดหนึ่งออกมาจากมิติของตัวเอง มันคือบันทึกของโยเฮย์ที่ซ่อนอยู่ในช่องใต้พื้นห้อง เขาค้นเจอโดยบังเอิญ ในตอนแรกคิดว่าจะปล่อยมันทิ้งไว้ แต่พอเห็นเนื้อหาข้างใน ก็ตัดสินใจซ่อนในมิติแล้วเก็บเป็นความลับ ยกเว้นก็เพียงแต่คนที่เกี่ยวข้องเท่านั้น

 

ทามาฮิเดะคลี่ม้วนบันทึกออก ยิ่งอ่านสีหน้าก็ยิ่งแปรเปลี่ยน

 

เดือน 7 ปีโทบะที่ 20 [1]

พบกับพระสนมทามาโมะเป็นครั้งแรก อ่อนเยาว์และงดงามยิ่งนัก หากสัญชาตญาณของข้าไม่ผิดเพี้ยน นางคือปีศาจจิ้งจอก แต่กลับไม่เห็นเจตนาร้ายต่อองค์พระจักรพรรดิเลยแม้แต่น้อย นางต้องการอะไรกันแน่?

 

เดือน 1 ปีโทบะที่ 21

นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว แต่ยังไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น ทุกอย่างในวังปกติสุข ด้านนอกมิยาโกะเสียอีกที่วุ่นวายไปด้วยผีปีศาจ องเมียวเรียวเรียกไปปราบพวกมันอีกแล้ว

 

เดือน 9 ปีโทบะที่ 21

พระจักรพรรดิมีรับสั่งให้ร่วมงานเลี้ยง กำลังรินสาเกให้อุไดจิน พระสนมเดินตามหลังพระจักรพรรดิออกมา พูดคุยอย่างสนุกสนาน สายตาจับจ้องพระองค์ไม่วางตา ความรักของนางจริงจังเพียงใด คงมีแต่คนตาบอดเท่านั้นที่ดูไม่ออก บางที ความรักระหว่างปีศาจกับมนุษย์ คงเป็นไปได้กระมัง

พระสนมหันมาราวกับรู้ว่าถูกจ้องมองอยู่ ตกตะลึงจนรินสาเกล้นจอกก็ยังไม่รู้ตัว อุไดจินถองศอกใส่ทีหนึ่ง พระสนมก็หัวเราะเป็นการใหญ่ ขายหน้าแล้ว

 

เดือน 1 ปีโทบะที่ 22

ปีใหม่ผ่านไปอีกหน พรในแต่ละปีล้วนขอให้ตัวเอง แต่ปีนี้มีคนที่อยากขอพรให้แล้ว

ทั้งที่อายุมากแล้ว แต่กลับคิดถึงใครคนหนึ่งตลอดเวลา ใช่เรื่องแปลกหรือไม่?

 

เดือน 8 ปีโทบะที่ 27

ในเรือนมีเด็กเพิ่มสองคนจนได้ ต่อไปนี้คงจะครึกครื้นมากกระมัง คำทำนายจากดาวอับโชคนั้นผิดแล้ว

 

เนื้อหาส่วนใหญ่ในบันทึก หากไม่เกี่ยวกับการปราบภูตผี ก็เป็นเรื่องของพระสนม และเรื่องของลูกศิษย์ หลายต่อหลายม้วนผ่านไป ในที่สุดก็มาถึงม้วนสุดท้าย

 

เดือน 5 ปีโทบะที่ 35

พระจักรพรรดิเริ่มสงสัยในตัวของพระสนมแล้ว ทอดทิ้งนางให้อยู่ลำพังเรื่อย ๆ หากเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ดีแน่

 

เดือน 6 ปีโทบะที่ 35

มีคำสั่งให้กำจัดนาง ข้าต้องคิดแผนการโดยเร็วที่สุด

 

เดือน 7 ปีโทบะที่ 35

แผนได้ผล อาศัยอาคมพรางตา แสร้งทำเหมือนเผาพระสนมจนกลายเป็นเถ้าถ่าน แต่ความจริงแล้วกักนางไว้ในกล่องไม้ พรุ่งนี้จะพานางออกนอกมิยาโกะ ที่นั่นมีกระท่อมแห่งหนึ่งที่เตรียมไว้ ต่อไปนี้นางก็จะเป็นอิสระ

 

ข้อความสุดท้ายในบันทึก ตัวอักษรบิดเบี้ยวเหมือนไม่สามารถควบคุมมือได้ บางส่วนยังเลอะไปด้วยรอยเปียกชื้นเป็นดวง ๆ

 

เดือน 8 ปีโทบะที่ 35

มาช้าไป พระสนมฆ่าตัวตาย ร่าง…ค่อย ๆ กลายเป็นหินก้อนหนึ่ง

เพียงเพราะความรัก เหตุใดจึงได้ทำอะไรโง่งมถึงเพียงนี้ ข้าเองก็โง่งมที่มองไม่ออก

ข้ามัวแต่ทำอะไรอยู่…

ข้าขอโทษ…

 

ทามาฮิเดะม้วนบันทึกเก็บ สีหน้าไม่น่าดู คุกเข่าข้างก้อนหินนั้น ลูบมันอย่างแผ่วเบา

 

“ท่านพี่ อย่าอยู่ที่นี่อีกเลย” เขาพูดเหมือนเสียงกระซิบ “จำเขานาสุ [2] ที่เราไปเที่ยวเล่นกันได้หรือไม่ มีทั้งทุ่งหญ้าและแม่น้ำ พรรคพวกของเราก็อยู่ที่นั่นหลายตน หากท่านไปอยู่ที่นั่นจะต้องมีความสุขแน่ แล้วข้าจะพาไป”

 

[2] ภูเขาที่จังหวัดโทชิงิ มีหินเซตโซเซกิ ที่เป็นตำนานของจิ้งจอกเก้าหาง ในที่นี้ผู้เขียนได้ปรับเนื้อเรื่องให้ต่างออกไปจากตำนานค่ะ

 

ไมลส์ปล่อยให้ทามาฮิเดะใช้เวลาส่วนตัวสักพัก จึงค่อยเอ่ยขึ้น

 

“อาจารย์ของข้าไม่ได้สังหารพระสนมทามาโมะ แต่เขาช่วยนางไว้ไม่สำเร็จ จึงนับว่าเป็นความผิดของตัวเองยอมรับข้อหานั้นไว้โดยไม่บอกกล่าวต่อผู้ใด ยินยอมรับความแค้นจากเจ้า ข้าเองก็ไม่ได้หวังว่าเจ้าจะซาบซึ้งตื้นตัน หรือเห็นใจอาจารย์ของข้า แต่ข้าขอให้เจ้าอภัยให้เขาได้หรือไม่?”

 

จิ้งจอกหนุ่มไม่ตอบคำ

 

ไมลส์เห็นเช่นนั้นจึงหยิบบิวะขึ้น กล่าวว่า “อย่างที่ข้าบอก…หากเจ้ายังให้อภัยเขาไม่ได้ เช่นนั้นก็มาสู้กันให้หายแค้น…ข้าพร้อมแล้ว”

 

เขาตั้งท่าเตรียมรับมือ แต่ทามาฮิเดะไม่มีทีท่าจะต่อสู้เลยสักนิด เพียงยืนขึ้นแล้วมองเขาด้วยสายตาซับซ้อนอยู่อย่างนั้น ไมลส์กะพริบตาปริบ ๆ ถามว่า

 

“เป็นอะไรไป?”

 

“กลับเถอะ”

 

“หา?”

 

“เรื่องวันนี้…ทำเอาข้าหมดอารมณ์” ทามาฮิเดะเสยผมยาวที่ปรกหน้าปรกตาของตัวเอง พ่นลมหายใจออกมา “เรื่องเข้าใจผิดก็กระจ่างแล้ว คนก็ตายไปแล้ว จะให้ข้าทำอะไรได้อีกล่ะ”

 

เส้นประสาทที่เครียดขมึงของไมลส์ผ่อนคลายลง ดูเหมือนอีกฝ่ายเลิกคิดจะสังหารเขาแล้ว “เช่นนั้นข้ากลับก่อนละนะ”

 

ทว่าเดินไปได้สามก้าว ทามาฮิเดะก็ร้องขึ้น

 

“หยุดก่อน!”

 

“มีอะไร?” ไมลส์ชะงักกึก ปีศาจจิ้งจอกอารมณ์แปรปรวน วินาทีหนึ่งอาจจะยอมปล่อยเขา แต่อีกวินาทีหนึ่งอาจอยากขย้ำเขาให้กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยก็ได้ จึงหันไปมองอย่างหวาด ๆ

 

“เจ้าเดินช้ายิ่งกว่าเต่าคลาน แบบนี้กว่าจะถึงก็เช้ากันพอดี” พูดยังไม่ทันจบ ทามาฮิเดะก็จับตัวเขาลอยหวือขึ้นจากพื้น นำมาขึ้นขี่หลังของตัวเอง “ข้าไปส่ง”

 

…ขี่หลัง หมอนี่ยอมให้เขาขี่หลัง?

 

…ดูเหมือนในเนื้อเรื่องเดิม คนที่หมอนี่ยอมให้ขี่หลัง พาไปไหนมาไหน คือนางเอกคนเดียวไม่ใช่เหรอ?

 

ระหว่างที่ไมลส์กำลังอึ้งอยู่ ทามาฮิเดะก็กระโดดออก ทำเอาเขาเกือบทรงตัวไม่อยู่ รีบเอามือคว้าไหล่อีกฝ่ายไว้แน่น แล้วซบหน้าลงกับแผ่นหลังเพราะกลัวตก จิ้งจอกหนุ่มทะยานแหวกสายลม ผ่านแมกไม้ จนเข้าเขตมิยาโกะ

 

…โลกก่อน เป็นเขาที่แบกคริสโตเฟอร์ที่หมดสภาพไปไหนมาไหน คราวนี้กลับเป็นฝ่ายโดนแบกเสียเอง รู้สึกเหมือนได้เอาคืนอย่างไรพิกล

 

ไมลส์คิดไปเรื่อยเปื่อย รอยยิ้มบางผุดบนใบหน้า

 

พอชินกับความเร็วแล้ว ก็เริ่มชวนคุย

 

“หลังจากนี้เจ้าจะทำอะไรต่อ?”

 

“นำทามาโมะไปไว้ที่นาสุ...นางชอบที่นั่น” ทามาฮิเดะตอบห้วน ๆ “จากนั้นหาตัวปีศาจที่ฆ่าโยเฮย์”

 

“เอ๋? พูดจริงหรือ?!” ไหน ๆ ก็ไม่มีความแค้นต่อกันแล้ว ไมลส์อยากจะขอให้ออสมอนด์ช่วย ทั้งตามหาปีศาจตนนั้น และตามหาไวรัส ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยปากเองก่อน

 

“อย่าเข้าใจผิดล่ะ ข้าไม่ได้ทำเพื่อเจ้า หรือโยเฮย์” ทามาฮิเดะรีบพูดต่อ “ทั้งเรื่องของทามาโมะ และปีศาพรรคพวกของข้า ทำให้ต้องอยู่ที่ญี่ปุ่นอีกนาน ดังนั้นจึงเห็นด้วยกับเจ้า หากล้างความผิดได้ย่อมอยู่อย่างสงบสุขมากกว่า”

 

“เข้าใจแล้ว…” ไมลส์พยักหน้าหงึกหงัก “ขอบใจเจ้า”

 

ใบหน้าของทามาฮิเดะยังคงเย็นชาเหมือนเดิม แต่รอยย่นที่หว่างคิ้วหายไป ดูผ่อนคลายลงหลายส่วน

 

“ไม่จำเป็น ข้าบอกแล้วว่าทำเพื่อตัวเอง…ลูกศิษย์ของโยเฮย์”

 

“เลิกเรียกแบบนั้นได้แล้ว ข้าชื่อโยชิอากิ”

 

“โยชิอากิ? เขียนอย่างไร?”

 

“ใช้ตัวจีนว่า ความดี () กับ ฤดูใบไม้ร่วง () ”

 

“อ้อ…” ทามาฮิเดะเอ่ยเรียบ ๆ “ก็ดูเหมาะกับเจ้าดี”

 

ออกความเห็นจบ ความเงียบก็ปกคลุมอีกครั้ง แต่ไมลส์กลับไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไร จิ้งจอกหนุ่มพาเขาทะยานข้ามบ้านเรือนต่าง ๆ ในมิยาโกะ ด้วยฝีเท้าเบาไร้สุ้มเสียง ไม่นานก็เห็นเรือนของตัวเองอยู่เบื้องหน้า ดวงจันทร์ส่องกระทบหลังคาและบึงน้ำเป็นแสงเรืองรอง

 

________

A.L. Lee

ตอนที่แล้ว มีหลายคนหงุดหงิดพี่จิ้งจอก แต่ในที่สุดเขาก็คุยกันดี ๆ ได้แล้วค่ะ ///ซับน้ำตา

ปริศนาจะค่อย ๆ คลายไปทีละนิดนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 207 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

441 ความคิดเห็น

  1. #251 sakura17 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 12:16
    กลัวพระเอกมาเห็นแล้วจะพาลเข้าใจผิดแล้วเกลียดไมล์ไปอีกคน
    เซอไพรซ์ที่อาจารย์ชอบพระสนม องค์จักพรรดิก็ร้ายป่ะ พอไม่รักแล้วก็หาคนมาฆ่าเค้า
    #251
    0
  2. #217 After_TeaTime (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 08:00
    ตอนนี้กลัวใจฟูยูฮิสะที่สุดแล้ว กลัวนางเข้าใจผิดแล้วไม่ยอมฟัง คิดว่านายเอกทรยศ เทิร์นสายดาร์กแล้วไล่ฆ่าทามาฮิเดะ...
    #217
    0
  3. #107 StupidDesu (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 18:41
    ตอดนิดตอดหน่อนฉันก็ฟินตายแล้วจ้าาาา
    #107
    0
  4. #106 miyuukiMF (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 18:18

    อย่าเห็นค.รส.ของพี่จิ้งที่มีต่อน้องค่ะไรท์!!

    #106
    0
  5. #105 NutwaraSirikhate (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 17:18
    แหน๊ๆๆๆ
    #105
    0
  6. #104 Pswmp (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 16:52
    หืมๆๆๆๆๆๆๆ แค่เขาขี่หลังกัน ฉันก็ฟินแล้วค่ะ -.,-
    #104
    0