An Unlucky Supporting Role : ระบบตัวประกอบผู้โชคร้าย

ตอนที่ 19 : Arc 2.4 เพลงปราบวิญญาณ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,551
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 222 ครั้ง
    1 มิ.ย. 63

พอหาแนวทางได้ ไมลส์ก็ฝึกวิชาองเมียวจิในรูปแบบของตนเองสำเร็จเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา ถึงแม้พลังจะไม่ได้สูงส่งแบบองเมียวจิเก่ง ๆ ในวังหลวง แต่ก็ถือว่ามีวิชาพอจะต่อกรกับภูตผีปีศาจที่ไม่ร้ายกาจมากได้แล้ว ตอนที่เขาแสดงให้โยเฮย์และฟูยูฮิสะเห็นครั้งแรก ทั้งสองคนทั้งแปลกใจ ขบขัน และชื่นชม

 

การฝึกฝนอย่างหนักทำให้เวลาล่วงผ่านไปอย่างรวดเร็ว รู้ตัวอีกทีเขาก็อยู่ในโลกนี้มาได้สองเดือนแล้ว

 

วันหนึ่งในฤดูร้อนที่จักจั่นร้องระงม โยชิอากิกำลังเล่นหมากรุกโชงิกับฟูยูฮิสะอยู่หน้าเรือน ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา คนหนึ่งเป็นชายสูงวัยร่างท้วม อาภรณ์ที่ใส่มีสีสันสดใสทำจากผ้าเนื้อดี ท่าทางสูงศักดิ์ ส่วนคนอีกสองสามคนที่ตามมานั้นล้วนเป็นบ่าวรับใช้ชายหญิง

 

“ท่านอุไดจิน” ฟูยูฮิสะจำอีกฝ่ายได้ทันทีจึงลุกขึ้นทำความเคารพ ใบหน้าทีเล่นทีจริงตอนนี้ดูเป็นการเป็นงาน “เดินทางมาด้วยตัวเองเช่นนี้ ไม่ทราบมีเรื่องด่วนอันใด”

 

“โยเฮย์อยู่หรือไม่ ข้ามีเรื่องต้องการปรึกษา”

 

“อาจารย์โยเฮย์รับคำสั่งจากองเมียวเรียว เดินทางไปประกอบพิธีขอฝนที่ยามาชิโระ [1] อีกหลายวันถึงจะกลับขอรับ”

 

[1] เขตการปกครองหนึ่งของญี่ปุ่น อยู่ทางตอนใต้ของเฮอันเกียว

 

“เช่นนั้นรึ” อุไดจินท่าทางร้อนรน หลังจากชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งจึงตัดสินใจเอ่ยว่า “อย่างนั้นพวกเจ้าก็แล้วกัน เป็นถึงศิษย์ของโยเฮย์ คงแก้ปัญหาให้ข้าได้กระมัง” นับจากวันแรกที่เข้ามายังโลกนี้ วันเวลาก็ล่วงผ่านมาสองเดือนแล้ว

 

“อย่างนั้นเชิญท่านเข้ามาด้านในก่อน” ฟูยูฮิสะเอ่ย กำลังจะเดินนำทุกคนไปที่ห้องรับแขก ทว่าอุไดจินกลับชิงเอ่ยขึ้นก่อน

 

“ไม่ต้องหรอก พวกเจ้าตามข้ามาเลยจะดีกว่า”

 

พูดจบก็เดินนำลิ่วโดยไม่ฟังคำคัดค้าน ฟูยูฮิสะและไมลส์ในร่างโยชิอากิจึงตามขุนนางสูงวัยไปในทันที

 

ระหว่างทาง อุไดจินก็เล่าเหตุการณ์ให้ฟังว่า

 

“สองสามวันมานี้ คนในเรือนของข้าได้รับบาดเจ็บอย่างเป็นปริศนาหลายคน ร่องรอยคล้ายถูกสัตว์ทำร้าย แม้ไม่ถึงแก่ชีวิตแต่ก็หนักหนาเอาการ ส่วนคนที่ไม่ได้รับบาดเจ็บล้วนนอนไม่หลับ เจ็บหน้าอก ฝันร้ายเสียทุกคืน หากปล่อยไว้ก็ไม่รู้จะมีใครถึงตายหรือไม่ ดังนั้นจึงร้อนใจนัก นี่ไม่ใช่งานหลวง แต่หากพวกเจ้าช่วยได้ ช้ายินดีตอบแทนอย่างงาม”

 

อาณาเขตที่พักของอุไดจินมีพื้นที่กว้างขวาง มีเรือนรองปลีกย่อยมากมายเพราะมีสมาชิกมาก นอกจากนี้ยังมีบ่าวรับใช้ทั้งชายหญิงอีกนับสิบ เปรียบเทียบกับเรือนของโยเฮย์ที่มีองเมียวจิเพียงสามคนและชิคิงามิกับภูตพรายแล้ว นับว่าอยู่คนละโลก

 

ทว่าหากไม่นับความสวยงามที่เห็นด้วยตาเนื้อแล้ว แม้พลังการรับรู้วิญญาณของโยชิอากิจะต้อยต่ำ แต่ก็รู้สึกได้ถึงไอปีศาจที่ปกคลุมเรือนนั้น ทั้งรุนแรงและน่าหวาดหวั่น เพียงเดินอยู่ไกล ๆ ก็รู้สึกได้ถึงพลังงานลบอันหลากหลาย ทั้งความโกรธแค้น เจ็บปวด ราวกับมีอะไรบางอย่างสาปแช่งชะตาของคนในเรือนนี้อยู่

 

“ท่านพี่…นี่มัน…” ไมลส์กระซิบ

 

“อืม…รุนแรงมาก ข้าเพิ่งมาที่นี่เมื่ออาทิตย์ก่อน ตอนนั้นยังไม่มีไอปีศาจเช่นนี้ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ฟูยูฮิสะมีสีหน้าเคร่งเครียด หันไปถามอุไดจินว่า “แล้วหลานชายท่านเล่า…อยู่ที่ไหน?”

 

อุไดจินมีหลานชายคนหนึ่ง อายุสิบเจ็ดปี รุ่นราวคราวเดียวกันกับฟูยูฮิสะ กำลังฝึกหัดอยู่ที่องเมียวเรียว นับเป็นคนมีฝีมือคนหนึ่ง เสียแต่มีนิสัยทะเยอทะยาน ทำให้ไม่ถูกกับฟูยูฮิสะนัก แต่พลังอาฆาตในครั้งนี้รุนแรงมาก องเมียวจิรุ่นใหญ่ก็ไปยามาชิโระกันหมด ดังนั้นเขาจึงไม่อาจถือทิฐิอยู่ได้

 

“คิโยโมริน่ะรึ?” ได้ยินชื่อนั้น อุไดจินก็หน้าบูดบึ้ง “หายตัวไปได้สองสามวันแล้ว”

 

ฟูยูฮิสะขมวดคิ้ว พร้อมกับที่เด็กหนุ่มข้างตัวสะกิดชายเสื้อเขา กล่าวเสียงเบาว่า

 

“…นี่เป็นแค่การคาดเดาของข้า แต่ไม่แน่ว่าการหายตัวไปของคิโยโมริจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้…”

 

“เป็นไปได้” ฟูยูฮิสะเม้มปาก “เช่นนั้นพวกเราไปตรวจสอบที่เรือนของเขากันสักหน่อย…ได้หรือไม่? ท่านอุไดจิน”

 

“ย่อมได้”

 

ขุนนางชราพยักหน้าจากนั้นพาองเมียวจิทั้งสองเดินไปยังเรือนของคิโยโมริ ที่เรือนนั้นมีเด็กสาวคนหนึ่งในชุดคาซามิ [2] สีลูกท้อ ใบหน้าขาวผ่อง ดวงตากลมโต น่ารักเหมือนตุ๊กตา พอเห็นคนทั้งสามมา เธอก็ร้องทัก น้ำเสียงทั้งกังวลระคนยินดี

“ท่านปู่ ฟูยูฮิสะซามะ [3] โยชิอากิซามะ!”

 

[2] ชุดกิโมโนสำหรับเด็กสาวชั้นสูงสมัยเฮอัน

[3] คำเรียกลงท้ายชื่ออย่างให้เกียรติ ใช้กับคนที่อาวุโสกว่าหรือศักดิ์สูงกว่า ถ้าแปลเป็นไทยก็ประมาณคำว่า ท่าน แต่ใช้ -ซามะ เพื่ออรรถรสค่ะ

 

“คิโยมิ” ฟูยูฮิสะตรงเข้าหาเด็กสาว ถามอย่างเป็นห่วง “เจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่?”

 

“เราไม่เป็นไร” เด็กสาวนามคิโยมิฝืนยิ้ม “เพียงนอนไม่ค่อยหลับเท่านั้น”

 

“คิโยมิ ข้าบอกกี่รอบแล้วว่าให้เจ้าไปพักผ่อนอยู่ในเรือนดี ๆ มาเรือนของมันทำไมกัน ไม่แน่ว่าต้นเหตุของเรื่องประหลาดจะเกิดจากที่นี่ มันอันตราย เข้าใจหรือไม่” อุไดจินเห็นหลานสาวสุดที่รักฝ่าฝืนคำสั่งก็ต่อว่าเสียงดุ

 

เด็กสาวก้มหน้างุด กล่าวอุบอิบว่า “แต่ว่า…เราเป็นห่วงท่านพี่นี่นา เราก็แค่แวะมาดู เผื่อท่านพี่จะกลับมา นี่ก็หลายวันแล้ว แม้ท่านปู่จะไม่ชอบท่านพี่นัก แต่…เขาก็ใจดีกับเรา”

 

ได้ยินแบบนั้น อุไดจินก็ทอดถอนใจออกมาให้กับความดื้อของนางรอบหนึ่ง ตั้งท่าจะดุอีกรอบ ฟูยูฮิสะเลยรีบห้ามทัพ

 

“คิโยมิ ที่ท่านอุไดจินพูดนั้นถูกแล้ว ยิ่งเข้าใกล้เรือนของคิโยโมริโดโนะ [4] มากเท่าไหร่ ไอปีศาจก็ยิ่งรุนแรงขึ้น อาจมีต้นเหตุมาจากที่นี่จริง ๆ ท่านควรจะรีบกลับไปที่เรือนของตัวเอง…”

 

[4] คำเรียกลงท้ายชื่ออย่างให้เกียรติ ใช้กับคนที่อาวุโสหรือมีศักดิ์เท่ากันหรือต่ำกว่า

 

ฉับพลัน สายตาก็เหลือบไปเห็นตอไม้ข้างเรือน ที่มีเชือกล่ามถูกปลดทิ้งไว้ กับกระดูกชิ้นโตและชามอาหารถูกวางทิ้งไว้ไม่ห่างจากระยะเชือกล่ามมากนัก ทำให้นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

 

“จะว่าไป คิโยโมริมีสุนัขตัวนึงใช่หรือไม่ มันหายไปไหนแล้ว” โยชิอากิชิงถามขึ้นก่อน

 

คิโยมิจึงตอบว่า “หมายถึงเจ้าคุโร่ใช่หรือไม่ โยชิอากิซามะ ท่านพี่บอกว่ามันหายไปตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้ว ไม่รู้ว่าหนีไปเองหรือโดนขโมย หาทั่วมิยาโกะก็ไม่เจอ ตอนที่รู้เราร้องไห้ไปทั้งวันเลยทีเดียว”

 

“หรือว่า…” ยิ่งได้ฟัง ฟูยูฮิสะก็ยิ่งมีสีหน้าเคร่งเครียด “ท่านอุไดจิน คิโยมิ ช่วงที่มีปีศาจร้ายอาละวาดนี่ พวกท่านคงไม่ได้ยินเสียงสุนัขเห่าหอนด้วยใช่หรือไม่”

 

เด็กสาวอุทาน “เราไม่ได้ยินหรอก แต่บ่าวบางคนบอกว่าได้ยินเสียงสุนัขเห่าหอน…คงไม่ได้หมายถึงคุโร่ใช่หรือไม่ ท่านจะบอกว่ามันตายแล้วอย่างนั้นหรือ…ไม่จริงน่า…ท่านพี่ชอบมันมากนะ …อีกอย่าง ถึงจะตายคุโร่เป็นสุนัขที่ซื่อสัตย์ภักดี ยิ่งชอบท่านพี่คิโยโมริที่สุด ไม่มีทางกลายเป็นปีศาจมาทำร้ายบ้านเราได้แน่”

 

“คงใช่ ถ้าเป็นการตายตามปกติละก็นะ” ฟูยูฮิสะเม้มปาก หันไปพูดกับอุไดจินว่า “หากสิ่งที่ข้าคิดเป็นจริง มันอันตรายมาก ต้องขอค้นเรือนของคิโยโมริแล้ว”

 

อุไดจินพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต ฟูยูฮิสะกับโยชิอากิจึงขึ้นไปค้นของ โดยเพ่งเล็งพวกม้วนตำราและบันทึกที่เก็บซ่อนไว้เป็นพิเศษ

 

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง โยชิอากิกางบันทึกม้วนหนึ่งออก เมื่อพบว่าเป็นสิ่งที่ตามหาจึงเรียกอีกฝ่ายมาดู

 

“เจอแล้ว” เขาพูด “นี่เป็นลายมือของคิโยโมริใช่หรือไม่”

 

“บันทึกการสร้างอินุงามิ [5] ” ฟูยูฮิสะอ่านแล้วก็สบถออกมา “ทำจริงด้วยสินะ! เจ้าโง่บัดซบเอ๊ย!”

 

“อินุงามิ?” อุไดจินกลืนน้ำลาย เอ่ยถามตะกุกตะกัก “ของแบบนั้น…สร้างได้ด้วยเหรอ…อย่างไรกัน?”

 

“วิญญาณพิทักษ์อินุงามิเกิดได้หลายแบบ ทว่าวิธีที่คิโยโมริเลือก…ไม่นับเป็นวิธีที่ดีสักเท่าไหร่” ไมลส์ในร่างโยชิอากิอธิบาย “ล่ามสุนัขไว้หน้าชามอาหาร ทว่าไม่ให้มันกิน รอจนมันหิวโหยถึงขีดสุด จึงตัดคอแล้วนำหัวสุนัขไปฝังที่ทางแยก ยิ่งสุนัขนั้นภักดีเท่าไหร่ ทางแยกมีคนผ่านมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งทรงพลังมากขึ้นเท่านั้น ทว่าใช้วิธีโหดร้ายแบบนี้ อินุงามิที่เกิดขึ้นย่อมโหดร้ายและควบคุมยากเป็นธรรมดา หากพลังไม่แข็งแกร่งพอ…นั่นคือหายนะ”

 

คิโยมิหน้าซีด “ไม่จริงน่า! ท่านพี่ฆ่าคุโร่…เพราะเรื่องพรรค์นี้น่ะเหรอ…แล้วท่านพี่”

 

“ตอนนี้แค่ภาวนาให้เจอศพก่อนเถิด” ฟูยูฮิสะเอ่ยเสียงเรียบ “คืนนี้น่าจะลำบากทีเดียว”

 

[5] วิญญาณเทพสุนัข มีพลังแข็งแกร่งและซื่อสัตย์ภักดีอย่างมาก บ้างก็ว่าสุนัขที่ตายไปกลับมาเป็นอินุงามิให้เจ้าของได้ แต่ที่กล่าวตรงกันในหลาย ๆ แหล่งคือวิธีที่ได้อธิบายไปข้างต้นค่ะ

 

 

ฟ้ามืดแล้ว เรือนของคิโยโมริถูกลงอาคมเกกไกล้อมรอบ ทุกคนทั้งอุไดจิน คิโยมิ และบ่าวรับใช้ ล้วนรวมตัวอยู่ในเรือนนั้นด้วยกันทางด้านหลังฟูยูฮิสะ เวลาเช่นนี้ไม่มีที่ไหนปลอดภัยไปกว่าภายใต้การคุ้มครองขององเมียวจิอีกแล้ว

 

[ไม่ต้องลนลานขนาดนั้นหรอกน่า นายฝึกมาเยอะแล้ว ข้างตัวก็มีพระเอก แล้วตอนนี้ก็ยังไม่ถึงเวลา โยชิอากิตายเพราะปีศาจจิ้งจอกนะ ไม่ใช่อินุงามิ]

 

ไลล่าพูดปลอบไมลส์ที่นั่งเบียดอยู่ข้างฟูยูฮิสะ อะดรีนาลินหลั่งจนมือชื้นไปด้วยเหงื่อ แม้พยายามตีหน้านิ่งแต่ก็ปิดความขลาดกลัวบนใบหน้าไม่มิด

 

‘พี่…ถ้าพี่พูดปลอบไม่เป็นก็อยู่เงียบ ๆ เถอะ!’ ไมลส์บ่นขมุบขมิบในใจ

 

[อย่ามาว่าฉันนะยะ! ถ้าไม่มีฉันนายจะรู้ไหมว่าวันนี้จะต้องเจอตัวอะไร ใครเป็นคนบอกรายละเอียดเรื่องอินุงามิให้นายฝึกวิชา ให้นายไปบอกใบ้พระเอก หืม? ไม่ใช่ไลล่าคนสวยนี่เหรอ]

 

‘ขอรับ ๆ ท่านพี่ประเสริฐยิ่งนัก ข้าซาบซึ้งน้ำตาไหลแล้ว’ ไมลส์จงใจพูดภาษาโบราณกวนกลับไป

 

ขณะที่กำลังปะทะฝีปากกับไลล่าอยู่ในห้วงความคิด สายลมก็พัดมาระลอกหนึ่งจนไฟในโคมไหววูบ จิ้งหรีดและกบที่แข่งกันเปล่งเสียงหยุดร้องขึ้นมาพร้อมกัน เหลือเพียงความเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ

 

ไมลส์เกาะแขนฟูยูฮิสะตามสัญชาตญาณทันที

 

เสียงสุนัขเห่าหอนดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ จากนั้นดังขึ้นเรื่อย ๆ ฟังดูดุร้ายและบ้าคลั่งจนขนลุกเกรียว

 

ลมพัดมาอีกครั้ง คราวนี้พัดแรงจนไฟตะเกียงทุกดวงดับลง เหลือเพียงความมืดครอบงำไปทั่วทั้งเรือน

 

ตึง! ตึง! ตึง!

 

เสียงอะไรบางอย่างกระแทกดังรุนแรงหลายต่อหลายครั้ง ตัวเรือนสั่นสะท้านราวกับเกิดแผ่นดินไหว ตามมาด้วยเสียงโหยหวนราวกับกำลังทรมานอย่างแสนสาหัสของสุนัข

 

หลังการโจมตีหลายต่อหลายครั้ง ก็เกิดเสียงแตกร้าวดังเปรี๊ยะ!

 

“มันกำลังทำลายเกกไก” ฟูยูฮิสะกระซิบ “อีกเดี๋ยวต้องพังแน่ โยชิอากิ…เจ้าเตรียมตัวให้ดี”

 

ไมลส์พยักหน้าหงึก ๆ หยิบห่อผ้าอันใหญ่ข้างตัวมากระชับมั่น

 

เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง!

 

เกกไกพังลงในที่สุด ไอปีศาจระลอกใหญ่รวมตัวเป็นกลุ่มก้อน พลังรุนแรงจนแม้แต่คนที่ไม่มีพลังองเมียวก็มองเห็นได้

 

ปีศาจที่ปรากฏตรงหน้าเป็นสุนัขสีดำตัวหนึ่ง ทว่าส่วนที่มองเห็นชัดเจนเป็นเพียงส่วนหัวของมัน ส่วนลำตัวนั้นเป็นกลุ่มควันเลือนราง ยาวยืดออกขนาดปกคลุมตัวเรือนได้ทั้งหลัง ดวงตาของมันแดงฉาน แยกเขี้ยวขู่คำรามใส่พวกเขาอย่างดุร้าย

 

“คุโร่!” คิโยมิเห็นสุนัขที่คุ้นหน้าก็เอามือปิดปาก ดวงตาสั่นไหวระริก

อินุงามินั้นจำเด็กสาวไม่ได้ มันได้ยินเสียงก็พุ่งตรงไปยังทิศที่นางอยู่ทันที ทว่ากลับกระแทกกับอาคมที่มองไม่เห็นเสียงดังตึง!

 

“คิดถูกจริง ๆ ที่สร้างเกกไกซ้อนไว้อีกชั้น” ฟูยูฮิสะพูดขึ้น ตอนนี้คนธรรมดาทั้งหมดปลอดภัยอยู่ในเกกไกขนาดเล็กที่สร้างขึ้นอย่างแข็งแกร่ง มีเพียงเขาและไมลส์เท่านั้นที่อยู่ด้านนอกเพื่อต่อกรกับอินุงามิ “เอาละ เจ้าหมาน้อย มาเล่นสนุกกันหน่อยเป็นไง”

 

พูดจบเขาก็หยิบกระดาษเสกขึ้นมาสองแผ่น กัดนิ้วของตัวเองจนเลือดออก จากนั้นก็เขียนอักขระเลือดลงไปบนกระดาษเสกนั้นอย่างรวดเร็ว

 

“ในนามของอาเบะ โนะ ฟูยูฮิสะ ข้าขออัญเชิญวิญญาณที่ทำพันธสัญญา” เขาพูดแล้วก็โยนกระดาษเสกทั้งสองตรงไปยังอินุงามิ “โทระ! มิเกะ! จงออกมา จัดการศัตรูตรงหน้าบัดเดี๋ยวนี้!”

 

ฉับพลัน กระดาษก็เปลี่ยนกลายเป็นแมวสองตัว ตัวหนึ่งเป็นแมวลายเสือ อีกตัวหนึ่งเป็นแมวสามสี ทว่าขนาดตัวกลับใหญ่เกือบเท่าเสือตัวหนึ่ง ซ้ำหางยังแยกเป็นสองหาง พวกมันคำรามเสียงทุ้มต่ำ พุ่งเข้าหาอินุงามิอย่างดุร้าย

 

“เนโกะมาตะ![6] ” บ่าวรับใช้คนหนึ่งอุทาน “เด็กนั่นมีเนโกะมาตะเป็นชิคิงามิหรือนี่!”

 

[6] แมวปีศาจ มีสองหาง ค่อนข้างเฮี้ยนและน่ากลัว ว่ากันว่ามันกินแม้กระทั่งเจ้านายของตัวเองด้วย

 

[เห็นไหม ๆ ๆ! นายเห็นความเทพลูกรักของฉันไหม!! ไมลส์ สมแล้วที่สร้างมาให้มีพลังวิญญาณกล้าแกร่ง อายุแค่นี้ก็คุมปีศาจเฮี้ยนแบบนี้ได้แล้ว ในอนาคตก็จะใช้ชิคิงามิระดับสูงของโยเฮย์ได้ด้วยนะ หน้าตาก็ดี เสียอย่างเดียวนิสัยกวนไปหน่อย] ไลล่าเห็นเข้าก็วี้ดว้ายด้วยความตื่นเต้น

 

‘เหอะ! ทีผมล่ะ! ลำเอียงชะมัด’ ไมลส์ประท้วง

 

[นายน่ะมันตัวประกอบย่ะ]

 

ปีศาจแมวทั้งสองเข้าโรมรันกับอินุงามิ ทั้งตะปบทั้งกัด แต่ก็โดนคุโร่เหวี่ยงกระเด็นกันไปคนละทิศละทาง ทว่าพวกมันไม่ยอมแพ้ รีบกระโจนกลับเข้าไปสู้ใหม่ ทั้งแมวทั้งสุนัขห้ำหั่นกันอย่างเอาเป็นเอาตาย เสียงขู่คำรามและเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังตีกันระงม

 

ผ่านไปครู่ใหญ่ ร่างของเนโกะมาตะทั้งสองเริ่มเลือนรางลง ดูเหมือนใกล้ถึงขีดจำกัดเต็มที ทว่าพลังของอินุงามิก็อ่อนลงไปกว่าครึ่งแล้ว ฟูยูฮิสะจึงเอ่ยเรียกองเมียวจิรุ่นน้อง

 

“โยชิอากิ ต้องพึ่งเจ้าแล้ว”

 

“ได้!” ไมลส์ตอบรับ แกะห่อผ้าออก จากนั้นถือบิวะที่ฟูยูฮิสะซื้อให้ขึ้นมากระชับในมือ ที่ปลายทั้งสองของบิวะถูกดัดแปลงร้อยเชือกเป็นสายสะพายเหมือนกีตาร์ให้ถือได้สะดวก บนแผ่นไม้สลักวงเวทไว้บาง ๆ

 

“นั่นมันอะไรกัน”

 

“กาคุบิวะ? ทำไมเอาไปห้อยแบบนั้น?”

 

“จะปราบวิญญาณด้วยดนตรีหรือ จะเป็นเพลงแบบไหนกัน”

 

คนในเกกไกกระซิบกระซาบด้วยความสงสัยใคร่รู้

 

ฟูยูฮิสะเรียกเนโกะมาตะของตนกลับมา จากนั้นพยักหน้าให้ไมลส์ลงมือ

 

เขาถือไม้บะฉิ ยกยิ้มมุมปาก

 

“ต่อไปนี้ ขอเปิดคอนเสิร์ตปราบวิญญาณของโยชิอากิ”

 

“คอน? เสิร์ต?”

 

“เพลงที่หนึ่ง!”

 

พูดจบ ไมลส์ก็เอาไม้บะฉิตีสายบิวะ ร้องเพลงทันที

 

“ไก่ย่างถูกเผา!”

เตร๊ง!

“ไก่ย่างถูกเผา!”

เตร๊ง!

“มันจะโดนไม้เสียบ มันจะโดนไม้เสียบ!”

เตร๊ง! เตร๊ง!

“เสียบปีกซ้าย! เสียบปีกขวา ร้อนจริง ๆ ร้อนจริง ๆ ร้อนจริง ๆ”

เตร๊ง! เตร๊ง! เตร๊ง! เตร๊ง!

 

 

ทุกคนหันหน้ามองกันอย่างเลิ่กลั่ก

 

นี่มันเพลงบ้าอะไร?

 

___________

 

A.L. Lee

และแล้ว ไมลส์ก็ปล่อยซิงเกิ้ลใหม่ล่าสุดออกมาจนได้ เตรียมพู่ขึ้นมาเต้นเชียร์ได้เลยค่ะ ///มันใช่เหรอ?

ส่วนพระเอก...คือตอนแรกว่าจะเฉลย EP นี้แหละ แต่มันจะยาวเกินไป เพราะงั้นเลื่อนไปก่อนนะ TwT ตัดตอนแค่นี้ก่อน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 222 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

436 ความคิดเห็น

  1. #371 11221622 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 มกราคม 2564 / 16:43
    เป็นการเล่นเพลงไก่ย่างที่ทรงพลังมาก555
    #371
    0
  2. #342 Macmillan (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2563 / 12:19
    เพลงแบบ555555555555555555
    #342
    0
  3. #270 Say. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 18:39
    น้อง 5555555555555
    #270
    0
  4. #245 sakura17 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 11:26
    เพลงไก่ย่าง55555 ไมล์ไม่โดนพี่สาวด่าเอาหรอ555

    วิธีสร้างอินุงามินี้โหดร้ายมาก
    #245
    0
  5. #193 เอลิซ่า (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 16:23
    เพลงขึ้นฮาแตกทันที 55555 หายใจไม่ทัน 555555
    #193
    0
  6. #190 Avista (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 13:29
    ...อ่าา
    #190
    0
  7. #157 ถ้าวันหนึ่ง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 18:50
    เลิ่กลั่กเลยฉันเมื่อได้ฟังเพลง
    #157
    0
  8. #139 ginaphongsavhas (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 11:28

    เดี่วยยยยยไรท์ทท วอทช์555

    #139
    0
  9. #125 Dar699699 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 23:32
    เอิ่ม (-_-) หมดกัน ปกติก็แทบจะไม่มีภาพลักษณ์อยู่แล้วในตอนนี้คง...
    #125
    0
  10. #121 maemod114 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 13:48
    5555555
    #121
    0
  11. #96 Hugyyyyyy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 09:57
    กาววววว
    #96
    0
  12. #85 kontuayp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 12:57
    โอ้ยเสียชื่อเสียงหมด
    #85
    0
  13. #61 miyuukiMF (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 07:29

    ขำมาก ไม่ไหวแล้ววว

    #61
    0
  14. #57 Pswmp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 12:52
    เป็นเพลงที่ดีงามยิ่งนัก.......55555555555
    #57
    2
    • #57-2 Pswmp(จากตอนที่ 19)
      2 มิถุนายน 2563 / 12:57
      คือเพลงไก่ย่างอย่างเดียวพอไหวนะ แต่พอมีเตร๊งๆ มาด้วยเนี้ย ไม่ไหว55555 ปั่นเกินไป
      #57-2
  15. #55 PwachS (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 11:51
    ไม่นะ!!ไมโลแกกำลังทำลายทรัพย์สินทางปัญญาและเนื้อเรื่องที่ยิ่งใหญ่อยู่นะหยุด!หยุดเดี๋ยวนี้น้าาาาาาา!!!!!!!!!!!!
    #55
    1
  16. #54 StupidDesu (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 23:48
    ไม่ไหวแล้วงงงง แค่ตาเหลือบไป 0.5 ซิ ก็กลั้นขำไม่ได้แล้วววว แอแงงงงงง
    ปล.เอาอีกตอนนนนนน
    #54
    3
    • #54-2 StupidDesu(จากตอนที่ 19)
      2 มิถุนายน 2563 / 12:27
      มันโอเคอยู่นะ เพราะว่าเราก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเฮอันมากเท่าไหร่ แต่เนื้อเรื่องพออ่านแล้วก็เข้าใจอยู่น้าาาา สู้ๆจร้าาาา
      #54-2
    • #54-3 A.L. Lee(จากตอนที่ 19)
      2 มิถุนายน 2563 / 12:30
      ขอบคุณค่ะ
      #54-3
  17. #53 ThaipaKing (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 23:21
    แก้ไขเดียวนี้เลยตอนท้ายแก้ไขเดียวนี้เลย!!
    #53
    6
    • #53-6 A.L. Lee(จากตอนที่ 19)
      2 มิถุนายน 2563 / 13:40
      ขอโทษด้วยนะคะ
      #53-6
  18. #52 25422557 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 23:17

    เดี้ยวนะ เนื้อเรื่องมาดีมากก น้องจำทำร้ายด้วยเพลงไก่ย่างไม่ด้ายยยยยยย
    #52
    1
  19. #51 ThaipaKing (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 23:08

    ขออีกตอน!!
    #51
    3
    • #51-1 A.L. Lee(จากตอนที่ 19)
      1 มิถุนายน 2563 / 23:11
      ใจเย็นน้า ไรท์หมดแรงแหล่ว 555
      #51-1
    • #51-2 ThaipaKing(จากตอนที่ 19)
      1 มิถุนายน 2563 / 23:13
      เปลี่ยนพวก โดโนะ กับ ซามะ

      เป็นคนตรงๆเลยได้ไหมอ่ะ -..- มันเหมือนแปลไม่หมดอ่ะ
      #51-2