An Unlucky Supporting Role : ระบบตัวประกอบผู้โชคร้าย

ตอนที่ 15 : Arc 2.1 โลกที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 256 ครั้ง
    19 พ.ค. 63

 

ในห้องใต้ดินของอาคารแห่งหนึ่ง ร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งนอนหลับใหลไม่ได้สติอยู่บนเตียง สายน้ำเกลือและอุปกรณ์ทางการแพทย์ห้องระโยงระยาง มีเพียงสัญญาณชีพจากเครื่องที่บอกว่ายังมีชีวิต แท็บที่ข้อมือยังไม่ถูกปลดออก มันส่องแสงกะพริบบอกว่าจิตสำนึกของเขายังโลดแล่นอยู่ในโลกเสมือนจริง

ไลล่านั่งอยู่ที่โซฟา มือหนึ่งกุมมือน้องชาย อีกมือหนึ่งลูบใบหน้าซีดเซียว แล้วเลื่อนมาเกลี่ยปอยผมที่ระหน้าออกให้อย่างเบามือ

“ไมโล…” เธอเรียกเขา นับเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ในรอบหลายวัน

ประตูหน้าห้องพักเลื่อนเปิดออกโดยอัตโนมัติ ไลล่าหันไปมอง ก็เห็นหนุ่มผิวเข้มชาวเอเชียที่คุ้นเคยเดินเข้ามา พร้อมกับพยาบาลอีกสองคน เข็นเตียงว่างมาด้วย

“อาการเป็นยังไงบ้าง ตอบสนองบ้างไหม” ภูมิถาม

ไลล่าส่ายหน้าแทนคำตอบ

“งั้นหรือ…” ภูมิพูดอย่างจนใจ ก่อนพยักพเยิดหน้าไปทางพยาบาล ที่กำลังเตรียมเชื่อมต่ออุปกรณ์เซนเซอร์เข้ากับไมลส์ “ฉันขอมาให้แล้วนะ ตามที่เธอต้องการ”

“ขอบใจนะ” ไลล่ายิ้มบาง ถอดแว่นสายตาออก ก่อนจะขึ้นไปบนเตียงว่างที่นำเข้ามาใหม่ ตอนนี้มันวางชิดติดกับเตียงของไมลส์แล้ว พยาบาลคนหนึ่งเมื่อติดเซนเซอร์ทุกอย่างเข้าที่ไมลส์เรียบร้อยแล้ว ก็โยงมาติดเข้าที่เธอบ้าง ทั้งที่ศีรษะ หน้าอก รวมไปถึงติดเครื่องตรวจวัดชีพจรและคลื่นสมองอีกชุดหนึ่งเข้าไปด้วย ตอนนี้เธอจึงมีสายอะไรต่อมิอะไรติดเต็มตัวไปหมด ไม่ต่างจากน้องชายที่นอนข้าง ๆ เลยแม้แต่น้อย

“เธอแน่ใจนะ” ภูมิถามอย่างกังวล

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า มันก็แค่การเชื่อมจิตสำนึกเอง”

การเชื่อมจิตสำนึก เป็นการเชื่อมต่อเพื่อเข้าไปอยู่ในจิตสำนึกของอีกฝ่าย หากทำแบบนี้แล้ว คนที่เชื่อมเข้าไปก็จะผูกติดอยู่กับโฮสต์ หรือคนที่เข้าไปอยู่ในโลกเสมือนจริง ซึ่งในกรณีนี้ ไลล่าจะสามารถเข้าไปเห็นทุกอย่างที่ไมลส์กำลังเผชิญและพูดคุยกับเขาได้

เห็นคนรักมีสีหน้าเป็นห่วง ไลล่าจึงเอาสองมือไปประคองใบหน้าของภูมิไว้ บอกว่า

“ฉันเป็นพี่สาวนะ ยังไงก็ทนปล่อยให้เขาอยู่ในนั้นโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นไม่ได้หรอก ส่วนเรื่องที่เหลือ จะกำจัดไวรัสยังไงนั่น ฉันเชื่อใจเธอนะ”

หลังพูดจบยังหยิกแก้มเขาหนึ่งที ทำให้ภูมิอดหัวเราะออกมาเบา ๆ ไม่ได้

“เข้าใจแล้ว ที่รัก ผมจะรีบกลับไปจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด คุณกับไมลส์ระวังตัวด้วยนะ อย่าลืมว่าถ้ามีอะไรฉุกเฉินเกิดขึ้น ถึงไมลส์จะกลับออกมาไมได้ แต่คุณกลับออกมาเรียกผมได้ตลอดเวลา”

“ไม่ลืมหรอก” ไลล่าเอนตัวลงนอน ยกยิ้ม “แล้วเจอกันนะ สู้ ๆ ล่ะพ่อคนเก่ง”

“แล้วเจอกัน” ภูมิก้มลงจูบหน้าผากหญิงสาว ก่อนจะผละออกให้พยาบาลฉีดสารเข้าไปที่ต้นแขนของไลล่า เธอปิดตาลง หลังจากนั้นไม่ถึงสิบนาที คลื่นสมองของเธอก็เปลี่ยนแปลงไป พอสัญญาณคลื่นสมองบอกว่าการเชื่อมต่อจิตสำนึกเรียบร้อยแล้ว จึงวางใจและเดินออกไป เตรียมจัดการกับต้นตอของปัญหาทั้งหมดนี้

 

[ไมลส์…ไมลส์…]

[ไมโล! ตื่น!]

เสียงผู้หญิงที่คุ้นเคยดังอยู่ในหัว ทำให้ไมลส์ที่สลบไสลอยู่ถึงกับสะดุ้งเฮือก พอลุกขึ้นนั่งก็พบว่าตัวเองอยู่ใน ‘รูม’ ทว่ารูมของเขาสลายไปแล้ว อีกอย่างที่นี่ก็เป็นตกแต่งด้วยสีชมพูหวานแหวว ไม่ใช่ห้องโล่ง ๆ สีขาวที่เขาคุ้นเคย

…มันเกิดอะไรขึ้นละเนี่ย?

ไมลส์ตื่นตระหนก ตอนที่เขาโดนยิงในโลกก่อนหน้า เขาก็คิดว่าตัวเองอาจจะต้องตายจริงแล้ว เพราะรูมโดนทำลาย แถมยังล็อกเอาต์ไม่ได้ แต่ที่เขาฟื้นขึ้นมาได้อย่างนี้ หมายความว่าเขาต้องติดอยู่ในโลกเสมือนจริงนี่ตลอดไปอย่างนั้นเหรอ นี่มันจะน่ากลัวเกินไปแล้ว

[ไมโล ได้ยินฉันไหม?]

“พี่…ไลล่า?” ทีแรกเขานึกว่าคิดไปเอง แต่เสียงแหลม ๆ ที่ดังก้องในหัวนั่นแจ่มชัดเกินไป จึงร้องถามขึ้นด้วยความดีใจ “พี่อยู่ไหน ทำไมผมไม่เห็นล่ะ?”

[ฉันเชื่อมกับจิตสำนึกของนาย] เธอตอบ [อันที่จริงฉันก็อยากได้ร่างกายนั่นแหละ คุยกับนายในหัวแบบนี้มันออกจะพิลึกไปหน่อยว่าไหม? เฮ้อ! ไว้ต้องบอกภูมิให้ทำร่างจำลองให้ฉันบ้างแล้ว…เอาเป็นแมวน่ารัก ๆ ก็น่าจะดีนะ]

“จริงสิ! ไลล่า!” ไมลส์เพิ่งตั้งสติได้ เลยถามรัวเป็นชุด “รูมของผมพังแล้วนี่ นี่มันที่ไหน?! แล้วทำไมผมถึงไปติดกับนิยายที่ผมไม่ได้เลือกอย่างเรื่องไอซ์เดวิลของพี่ได้! แถมอยู่ ๆ อลิเซียยังมาฆ่าผมอีก! …ไม่สิ เธอจะฆ่าคริสโตเฟอร์ แต่ผมเอาตัวมาบังเอง…นางเอกของพี่เป็นบ้าไปแล้วเรอะ!”

[ใจเย็น ๆ ก่อนได้ไหมยะ?! ฉันตอบไม่ทัน]

“ทีละเรื่องก็ได้ ตอนนี้ข้างนอกมันเกิดอะไรขึ้น?”

[ไวรัสน่ะ]

“หา?! ไวรัส!” ไมลส์ร้อง “เครือข่ายของบริษัทชั้นนำอย่าง UVW เนี่ยนะ?!”

[ไวรัสตัวนี้มันเป็นเอไอที่คิดและพัฒนาตัวเองได้ พอมันเจาะเข้ามาได้ก็ปั่นป่วนโครงสร้างของโลก ทำลายรูม กำจัดคนทั้งหมดออกจากแต่ละโลก ตอนนี้ภูมิกับคนของ UVW ทั้งหมดกำลังรีบถอดรหัสไวรัสและหาตัวคนร้ายที่ปล่อยมันอยู่ แต่เพราะเพิ่งเคยเจอเคสแบบนี้…ดังนั้นคงต้องใช้เวลาเป็นเดือน]

“กำจัด?! หมายความว่าทุกคนที่อยู่ในโลกเสมือน ตายหมดงั้นหรือ แล้วผม?” ไมลส์ตกตะลึง

[ยัง จิตสำนึกของคนที่โดนกำจัดออกจากโลกและไม่มีรูม จะไปติดอยู่ที่มิติที่ 4 ไม่สามารถออกไปหรือลงไปเกิดในโลกไหนได้อีก แต่ถ้ากำจัดไวรัสได้ กู้ระบบเสร็จ ก็จะดึงจิตสำนึกของคนส่วนใหญ่กลับมาได้ แต่หากทิ้งไว้นานเกินไป ต่อให้จัดการไวรัสแล้ว ก็มีโอกาสที่จิตสำนึกจะอ่อนแอลง โดนกลืนกิน ถ้าเป็นแบบนั้นจะสมองตายถาวร ส่วนนายโดนส่งเข้ามาในนิยายฉันอย่างหวุดหวิดก่อนที่จะหลุดไปในมิติที่ 4 พอรู้แบบนี้ ฉันเลยให้ภูมิโอนรูมของฉันมาให้นายแทน เพื่อไม่ให้นายไปติดอยู่ในมิตินั่น มันเสี่ยงเกินไป จนถึงตอนนี้มีคนสมองตายไปหลายรายแล้ว]

“อ๋อ นี่คือรูมของพี่นี่เอง” ไมลส์ได้คำตอบของห้องสีชมพูหวานแหววจนแสบตาแล้ว

[สีชมพูแล้วมันมีปัญหาเหรอยะ!]

“เอ๊ะ! ผมยังไม่ได้พูด…”

[ฉันติดอยู่กับจิตสำนึกของนาย นายคิดอะไรอยู่ ฉันรู้หมดล่ะย่ะ!] แค่ได้ยินเสียง ไมลส์ก็เห็นภาพพี่สาวตัวเองแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ขึ้นมาทันที

“งั้นหมายความว่า อลิเซีย…”

[ฉันเพิ่งมาเห็นช่วงไม่กี่นาทีสุดท้ายก่อนที่นายจะโดนฆ่าน่ะนะ แต่ถ้าจะให้ฉันเดา ใช่…เธอโดนไวรัสยึดร่าง อาจจะก่อนหน้านั้นไม่นาน หรือไม่ก็ตั้งแต่เกิดเลยก็ได้ ไม่มีใครรู้หรอก]

“แล้วจะฆ่าคริสโตเฟอร์ไปทำไม ยึดชีวิตนางเอกไปก็สุขสบายดีแล้วนี่” ไมลส์เอียงคอ

[ฉันก็เดาอีกล่ะนะ แต่นั่นคงไม่ใช่คริสโตเฟอร์ แต่เป็น O-0068]

“O-0068?”

[หมอนั่นเป็นเอไอระดับสูงที่ดูแลความเป็นไปของโลกเสมือนทั้งหมด มีชื่อเล่นว่า ออสมอนด์ ตามที่ภูมิเล่า หลังจากไวรัสเจาะผ่านไฟร์วอลล์มาได้ มันก็เล่นงานออสมอนด์ซะยับเยิน ตอนแรกภูมิคิดว่าเอไอตัวนั้นคงโดนทำลายไปแล้ว แต่กลับพบว่ามีร่องรอยของออสมอนด์ตามโลกต่าง ๆ อยู่ ฝังตัวรวมกับตัวละครในแต่ละโลก เพื่อทำหน้าที่ต้านไวรัสนั่นแหละ ถึงหลายโลกออสมอนด์จะโดนไวรัสกำจัดไป แต่ก็มีหลายโลกที่เขาปกป้องไว้สำเร็จ อย่างในโลกที่นายผ่านมา ไวรัสที่แฝงตัวเป็นอลิเซียคงรอเวลาที่ออสมอนด์ หรือคริสโตเฟอร์ อ่อนแอที่สุดแล้วลงมือกำจัด แต่เพราะนายปกป้องเขาไว้ทัน แดเนียลกำจัดไวรัสได้ ก็นับว่าโลกนั้นปลอดภัยแล้ว]

ไมลส์ฟังแล้วก็พลันนึกขึ้นได้ อลิเซียทำตัวแปลก ๆ มาตั้งแต่ตอนที่ยอมบอกข้อมูลทุกอย่างของคริสโตเฟอร์ให้กับพวกแดเนียลแล้ว ทั้งที่อยู่ จุดอ่อน แสดงว่าจงใจยืมมือคนพวกนั้นสังหารคริสโตเฟอร์ แต่ไม่สำเร็จเลยต้องลงมือเองสินะ

“นี่มันร้ายแรงกว่าที่คิดอีก…ผมควรทำยังไงต่อไปดี” ไมลส์กุมขมับ “นั่งรอให้พี่ภูมิกำจัดไวรัสได้อยู่ที่นี่ไปเรื่อย ๆ น่ะเหรอ?”

[ไม่ได้!] ไลล่าห้ามทันที [ที่นี่โดนไวรัสหาเจอง่ายมาก นายต้องลงไปแฝงตัวกับตัวละครอื่น ๆ ในโลกต่อไป เอาตัวรอดให้ได้ หาออสมอนด์ให้เจอ ช่วยเขาหาไวรัสแล้วรีบกำจัด หลังจากนั้นนายก็จะอยู่ในโลกนั้นได้สบายหายห่วง จิตสำนึกนายจะปลอดภัย]

…นี่เขาต้องลงไปสวมบทบาทเป็นคนอื่นอีกแล้วเหรอ

ไมลส์นึกอย่างจนใจ

“จะว่าไป…พี่ไลล่า โลกภายนอกมันผ่านมานานแค่ไหนแล้ว?” เขาอยากลองคำนวณดูว่าตัวเองต้องลุยไปอีกนานแค่ไหน

[…หนึ่งวันน่ะ]

“หนึ่งวัน!?” ไมลส์หน้าเหวอ เขาอยู่ในโลกนี้ตั้งหลายเดือน แต่โลกในความจริงกลับผ่านไปแค่หนึ่งวัน หากต้องรอจนกว่าจะถอดรหัสไวรัสได้ ซึ่งไม่รู้ว่ากี่เดือน ไม่เท่ากับว่าเขาต้องติดอยู่ในโลกเสมือนหลายสิบปีเลยเหรอ

ไลล่ารู้ความคิดของเขา จึงบอกว่า

[แต่ละโลกเวลาสัมพัทธ์ไม่เหมือนกัน บางโลกหนึ่งปีเท่ากับหนึ่งวัน บางโลกหนึ่งสัปดาห์เท่ากับหนึ่งวัน แล้วแต่โลก ดังนั้นฉันตอบไม่ได้เหมือนกันว่านายจะติดอยู่ที่นี่อีกนานเท่าไหร่]

“ให้ตายสิ! ต้องลงไปทำศึกกับไวรัสโดยที่ไม่รู้จะนานแค่ไหนเนี่ยนะ!?” ไมลส์โอดครวญ “แต่ผมก็ไม่มีทางเลือก ใช่ไหม”

[นี่เป็นวิธีที่ปลอดภัยกับนายที่สุดแล้ว ไมโล] ไลล่าบอกอย่างอ่อนโยน [กลัวอะไร? มีฉันอยู่ด้วยทั้งคน]

“พูดจริงเหรอ! ผมนึกว่าพี่จะมาส่งข่าวให้ผมเฉย ๆ ซะอีก นี่พี่จะอยู่กับผมตลอดจริงดิ” ไมลส์ร้องอย่างยินดี “แล้ว ‘สุดที่รักตลอดชีวิต’ ของพี่ยอมด้วยเหรอ?”

“ที่จริงถ้าจำเป็น ฉันออกไปโลกภายนอกได้ตลอดเวลานั่นแหละ แต่ฉันจะอยู่กับนาย ถ้าภูมิไม่เข้าใจเรื่องนี้ เขาก็ไม่มีทางได้เป็น ‘สุดที่รักตลอดชีวิต’ ของฉันหรอกย่ะ”

“พี่ไลล่า! ผมไม่เคยรู้สึกรักพี่มากขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต”

ไมลส์ถูจมูก น้ำตาคลอนิด ๆ เมื่อได้รู้ว่าตัวเองไม่ต้องสู้เพียงลำพัง

[อย่าทำหน้าอย่างนั้นนะ ฉันเจอท่าทีซาบซึ้งของนายแล้วมันขนลุก รีบ ๆ ไปโลกต่อไปก่อนไวรัสจะมาหาเจอเถอะ]

“อืม” หลังจากได้ฟังเรื่องที่เกิดขึ้น ไมลส์เพิ่งจะยิ้มออกเป็นครั้งแรก เขาลองเรียกหน้าจอระบบร้านค้าดู แต่ก็พบว่ามันไม่เปิดให้บริการ เพราะไวรัส แต่พอเรียกไอเทมของตัวเองก็ถือว่ายังอยู่ครบ จึงวางใจได้ จากนั้นกดแทบที่ข้อมือเพื่อเลือกเข้าโลกต่อไป ทว่ากลับไม่มีตัวเลือกให้เขาเลย

“ไวรัสนี่เล่นงานระบบหนักเอาการเลยแฮะ อย่างนี้ก็ไม่มีทางรู้เลยสิว่าจะไปอยู่ในโลกไหน”

[อันที่จริง ถึงจะไม่รู้ว่าไปโลกไหน แต่ที่ฉันรู้คือนายจะต้องเข้ามาอยู่ในโลกนิยายของฉันแน่ ๆ ล้านเปอร์เซ็นต์]

…วอท?!

“อะไรที่ทำให้พี่มั่นใจขนาดนั้น”

[ภูมิตรวจสอบให้แล้ว นายติดบั๊กเป็นตัวประกอบในนิยายของฉัน]

…โฮลี่ชิท!

ทำไมเขาไม่ไปบั๊กอยู่ในโลก แฮรี่ มอตเตอร์ หรือโลกของนักเขียนคนไหนที่มันดีกว่านี้วะ? ทำไมต้องเป็นของ แอล.แอล. มิลตัน ทำไม!!!

[มีปัญหาอะไรกับงานของฉันขนาดนั้นเลยเหรอยะ?] เสียงแหว ๆ ของไลล่าดังก้องเต็มสองหู

…ขอกลับคำพูด เขาชักเสียใจที่พี่สาวจะตามติดตัวเองไปทุกโลกเสียแล้ว

“เปล่า ไม่มีอะไร ไปก็ไป” ไมลส์บอก แล้วกลั้นใจกดปุ่มเพื่อเข้าสู่โลกถัดไป

…เอาน่า อย่างน้อยมีเจ้าของเรื่องอยู่ข้างตัวก็ถือว่ามีแต้มต่อ โอกาสรอดน่าจะมากขึ้น

ไมลส์หายวับไป รูมสีชมพูเหลือเพียงความว่างเปล่า

 

“นางคลั่งแล้ว!”

“ระวัง!”

“ปกป้ององค์เหนือหัว!”

เสียงคนโหวกเหวกโวยวายแทรกเข้ามาในโสตประสาท ไมลส์ลืมตาพึ่บ พบว่าตัวเองอยู่ในเรือนไม้แบบญี่ปุ่น ห้องโล่งกว้างไม่มีฉากกั้น ใจกลางห้องมีสตรีนางหนึ่งยืนกรีดร้องทรมาน นัยน์ตาแดงฉานบ้าคลั่ง จ้องมองอย่างคั่งแค้นมายังบุรุษกลางคนในชุดโซคุไต [1] ที่ทุกคนเรียกว่าองค์เหนือหัว รอบตัวเขามีคนในชุดคาริกินุ [2]สีขาวหลายคนนั่งประกบ ท่องคาถาสอดประสานเป็นเสียงเดียวกัน

ผู้หญิงคนนั้นดูราวกับไม่ใช่มนุษย์ มือของนางมีกรงเล็บยาวยื่นออกมา ฟันก็มีเขี้ยวงอก นางพุ่งจู่โจมไปทางองค์เหนือหัวราวกับต้องการฆ่าให้ตาย ทว่าเขากลับไม่ทุกข์ร้อน เพียงนั่งดูเหตุการณ์อยู่อย่างสงบนิ่ง พอมือของนางเข้าห่างจากองค์เหนือหัวไม่ถึงสามชาคุ [3] กลับโดนอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นกระแทกจนกระเด็นออกมา หลังจากเห็นแบบนั้นแล้ว นางก็ยิ่งเกรี้ยวกราด ร้องคำรามเสียงแหลม บนศีรษะมีหูสีขาวโผล่ออกมา ที่ชายของชุดจูนิฮิโตเอะ [4] ก็มีพวงหางสีขาวโผล่ออกมาถึงเก้าหาง

“จิ้งจอก! นางเป็นปีศาจจิ้งจอกจริง ๆ!!” ใครบางคนส่งเสียงฮือฮาออกมา ก่อนจะโดนสายตาของคนโดยรอบสะกดให้เงียบเสียงลง

“พระสนมทามาโมะ” ชายชราในชุดคาริกินุด้านหลังของปีศาจจิ้งจอกสาวเอ่ยขึ้น “คนกับปีศาจไม่อาจอยู่ร่วม หากท่านไม่ยอมจากไปแต่โดยดี กระหม่อมก็เหลือเพียงทางเดียว”

นางฟังแล้วก็หัวเราะลั่น เอ่ยว่า “สมแล้วที่เป็นอาเบะ โนะ โยเฮย์ องเมียวจิ [5] ที่แข็งแกร่งที่สุด เพียงไม่นานก็มองตัวจริงของข้าออกได้ แต่ท่านเอามาจากไหนรึ? คนกับปีศาจไม่อาจอยู่ร่วม แล้วผู้ใดเป็นคนเกี้ยวพาข้า ไม่ใช่พระจักรพรรดิหรือ ผู้ใดสัญญาว่าจะมอบความรักความจริงใจให้ข้าไม่ว่าจะเป็นอย่างไร แต่เพียงผันผ่านไปไม่กี่ฤดูก็กลับคำ ทามาโมะผู้นี้ ผู้ใดดีต่อข้า ย่อมตอบแทนร้อยเท่า แต่หากผู้ใดหักหลังข้า ย่อมตอบแทนกลับไปพันเท่า” ประโยคสุดท้ายนางหันไปพูดกับองค์เหนือหัวด้วยนัยน์ตาแดงฉาน “ท่านกล้าหักหลังข้าเช่นนี้ ไยไม่กล้าให้ข้าฆ่าให้ตกตายไปตามคำสาบาน? ดี เช่นนั้นก็ตายกันไปทั้งเรือนนี้เลยก็แล้วกัน”

สิ้นเสียง นางก็รวบรวมขุมพลังของตน ใบไม้โดยรอบปลิดปลิว เรือนสั่นไหวสะท้าน ไมลส์สัมผัสได้ถึงพลังปีศาจอันรุนแรงไหลบ่าเข้ามา เขารีบก้มตัวหลบ เด็กหนุ่มที่นั่งข้างหน้าเขาเห็นจึงบอกว่า

“โยชิอากิ พวกเราอยู่ในเกกไก [6] ท่านอาจารย์สร้างเองกับมือ ไม่ต้องกลัว”

ไมลส์ยังคงสับสน แต่ก็พยักหน้ารับ

โยเฮย์เห็นปีศาจจิ้งจอกไม่ฟังคำแล้ว จึงเพียงเอ่ยว่า “ข้าขออภัยด้วย พระสนม”

เขานำยันต์ห้าแผ่นขึ้นมาแนบริมฝีปาก ท่องคาถาพึมพำสองสามประโยค แล้วปายันต์เหล่านั้นใส่ทามาโมะ มันวางกระจายออกเป็นห้าตำแหน่ง จากนั้นก็เปล่งแสงสีทองเรืองรองออกมาเป็นรูปดาวห้าแฉก ทามาโมะกรีดร้องโหยหวน ไอปีศาจที่รวบรวมมาฟุ้งกระจายออก เปลวเพลิงผุดขึ้นมาจากพื้นในเขตอาคมดาวห้าแฉกนั้น แผดเผาร่างของนางจนดิ้นพล่าน สักพักก็ไม่สามารถคงร่างมนุษย์ไว้ได้อีกต่อไป ร่างกายบิดเบี้ยว สุดท้ายเห็นเป็นเพียงเงาดำของจิ้งจอกเก้าหางที่ติดอยู่ในกองเพลิง เป็นเวลาหลายนาทีกว่าเสียงร้องทรมานจะหายไป

อาคมหยุดเปล่งแสง เปลวเพลิงหายไป ใจกลางของยันต์ทั้งห้าเหลือเพียงเถ้ากองหนึ่ง ไร้ซึ่งสนมนามทามาโมะ ไร้ซึ่งปีศาจจิ้งจอกอีกต่อไป ทว่าอดีตคนรักอย่างองค์จักรพรรดิกลับไม่ได้อาลัย แค่หลับตาลงอย่างเงียบ ๆ เหมือนเห็นชะตาอาภัพของคนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับพระองค์เท่านั้น

ตอนนี้ไมลส์กระจ่างแจ้งแล้วว่าตัวเองอยู่ในโลกแบบไหน

[เรื่องนี้! นิยายเรื่องแรก ๆ เลยนี่นา โอ๊ย คิดถึงจังเลย ‘บาปรักแห่งเฮอัน [7]’] เสียงของไลล่าดังขึ้น

…เดี๋ยวนะ!? ...เซนส์การตั้งชื่อของพี่นี่มันยังไงกัน!? นี่มันนิยายรักเรอะ?? แล้วฉากฆาตกรรมโหด พลังองเมียวจิเทพ ๆ ตรงหน้าคืออะไร?

​______________________

เชิงอรรถ

^ 1.ชุดของชนชั้นสูงสมัยเฮอัน ปัจจุบันเป็นชุดพิธีการ

^ 2.ชุดขุนนางในสมัยเฮอัน ปัจจุบันเป็นชุดนักบวช

^ 3.หน่วยวัดของญี่ปุ่น 1ชาคุ เท่ากับประมาณ 1 ฟุต

^ 4.กิโมโนสมัยเฮอัน

^ 5.หมอผี ผู้ใช้อาคมของญี่ปุ่น

^ 6.เขตอาคมป้องกัน

^ 7. ยุคของญี่ปุ่น ปี ค.ศ. 794 - ค.ศ. 1185

ชุดโซคุไตและชุดคาริกินุ

ชุดจูนิฮิโตเอะ

____________________

A.L. Lee

เหนื่อยกับการหาข้อมูลโฮกกก T^T คำผิดไว้จะมาตามแก้ทีหลังนะคะ ขอนอนก่อน

เรื่องนี้ไม่ได้อิงประวัติศาสตร์ เพียงแค่เอาเรื่องขององเมียวจิ ภูติผี และยุคเฮอันมาใช้ ดังนั้นบุคคลในเรื่องจึงแผลงชื่อเอานะคะ เช่น อาเบะ โนะ เซย์เมย์ ก็เป็น อาเบะ โนะ โยเฮย์ เพื่อไม่ให้จำผิดๆค่ะ

ส่วนเรื่องตัวจริงพระเอก และทำไมไมลส์ถึงติดอยู่ในนี้ ก็เคลียร์แล้วนะคะ (หรือหากยังงงก็จะน้อมรับไปแก้ไขค่ะ)

หวังว่าทุกคนคงจะชอบโลกต่อไปกันนะคะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 256 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

442 ความคิดเห็น

  1. #440 apple48 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มกราคม 2564 / 16:19
    ตอนที่เเล้วคือร้องไห้เหมือนหมาตกน้ำเลย
    #440
    0
  2. #434 blacxexo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 20:15
    กรีสสพระเอกค่ะ เป็นเอไอด้วย >~<
    #434
    0
  3. #421 polar* (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 04:07
    ปมเยอะมาก ข้อมูลก็เยอะมาก ประทับใจมากเลยค่ะ พระเอกคือเอไอ ว้าวเลยค่ะ
    #421
    0
  4. #325 Bunnie_Angles (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 23:00
    ไรท์คือแบบสนุกมากกกกก ไรท์ต้องแต่งให้จบนะ เราชอบมากๆๆๆเลย
    #325
    0
  5. #242 sakura17 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 11:05
    พี่สาวกับพี่เขยความสัมพันธ์น่ารักมาก

    โลกนี้ข้อมูลเยอะมากๆเลย รู้เลยว่าคนเขียนตั้งใจ เอาใจใส่มาก
    #242
    0
  6. #210 After_TeaTime (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 04:53
    ชอบ!! ชอบมาก!!! ชอบการปูเหตุผลเรื่องการติดอยู่ในระบบและตัวตนของพระเอกมากเลยค่ะ มันดูน่าตื่นเต้น น่าติดตาม แล้วก็ไม่เหมือนใครดี ชอบมากเลยค่ะ! //แงงง เดาผิด นั่นสิคะ คุณพี่สาวน่ารักขนาดนี้จะเป็นอลิเซียที่มีแววตาทะมึนแบบนั้นได้ไงล่ะ🥺
    #210
    0
  7. #136 Basa_7638 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กันยายน 2563 / 09:57
    นึกว่าจะเป็น อาเบะโนะ เซเมย์ 😂
    #136
    0
  8. #74 JHTEN (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 11:41
    มีพี่สาวมาแล้วรู้สึกอบอุ่นขึ้นเลย พี่สาวน่ารัก
    #74
    1
  9. #41 StupidDesu (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 13:17
    อาเร๊ะ....จู่ๆมาเฮอันเฉย 55555
    #41
    2
  10. #40 miyuukiMF (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 09:40

    ไม่เคยอ่านแนวนี้เลยฮะ ต้องศึกษากันปัยย์

    #40
    1
  11. #34 Pswmp (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 23:36
    มาแล้วๆๆๆๆ ตอนแรกก็งงว่าทำไมไรท์ลงช้าจัง จนกลับไปอ่านใหม่ แล้วอ่าน talk อีกรอบ สรุปคือ....อ่านข้ามส่วนที่ไรท์บอกว่าจะลงช้าหน่อยนะ 5555 ไอเราก็บ่นไปดิว่าทำไมไรท์ลงช้าจัง เห้ออออ // เขินเลย

    Arc ใหม่มาแล้ว เนื้อเรื่องแบบส่วนตัวค่อนข้างชอบ (พวกใช้อะไรๆที่เหมือนเวทมนต์) รอตอนต่อไปนะค้าบบบ
    #34
    1