An Unlucky Supporting Role : ระบบตัวประกอบผู้โชคร้าย

ตอนที่ 14 : Arc 1.14 จบโลกที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 297 ครั้ง
    12 พ.ค. 63

“ฉุนเฉียวแบบนี้ น่ารักซะจริง” วินดี้วางสายโทรศัพท์ลง หันมาคุยกับไมลส์ที่ถูกจับมัดอยู่ “เมลวิน เธอนี่เสน่ห์แรงจริง ๆ ถึงขั้นทำให้ปีศาจนั่นร้อนรนแทบบ้าได้”

เขาหัวเราะอย่างสมเพชตัวเอง

“ร้อนรน? อย่าพูดให้ขำดีกว่าน่า ฉันหลอกหมอนั่นเอาไว้เยอะ ถึงขั้นโดนขู่ฆ่ามาหลายรอบแล้วเชียวนะ หมอนั่นคงอยากมาช่วยแม่สาวคนนั้นมากกว่า” พูดจบก็พยักพเยิดไปที่อลิเซียที่นอนไม่ได้สติอยู่

“เธอประเมินตัวเองต่ำไปแล้ว ทุกประโยคหมอนั่นถามหาแต่นาย ไม่มีชื่อแม่สาวนั่นโผล่มาสักแอะ” วินดี้ยิ้มร้าย “อา…ฉันละอยากเห็นสีหน้าสิ้นหวังของปีศาจน้ำแข็งนั่นตอนที่เธอโดนฉันฆ่ากับมือจริง ๆ น่าเสียดาย ที่ใครบางคนแถวนี้คงไม่ยอม”

“เลิกไร้สาระแล้วไปเตรียมตัวได้แล้ว!” แดเนียลที่นั่งอยู่ลุกขึ้น พอได้ยินว่าไอซ์เดวิลจะมาแล้ว อารมณ์ก็คุกรุ่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “เราประมาทหมอนั่นไม่ได้เด็ดขาด”

“รู้แล้วละน่า”

วินดี้ยักไหล่ จากนั้นคนทั้งสองก็เดินไปสั่งลูกน้องที่เหลือเพื่อเตรียมการรับมือ ส่วนไมลส์นั้นก้มหน้านิ่ง ครุ่นคิดถึงเรื่องที่ได้ยินเมื่อครู่ก่อน

…หมอนั่น จะมาเพราะเราอย่างนั้นเหรอ ล้อเล่นน่า

…ไมลส์ มิลตัน นายอย่าหวังสูงไปหน่อยเลย

เขาไม่คิดว่าจะรอดตั้งแต่ตอนที่แดเนียลจับเขาได้แล้ว แต่พอได้ยินมาว่าคนเฮงซวยนั่นกำลังมาเพื่อเขา ก็มีประกายความหวังผุดวาบขึ้นมาในใจ ทว่าครู่เดียวก็ต้องเตือนสติตัวเอง หากหวังสูงเกินไปแล้วต้องผิดหวัง เขาคงทนไม่ไหวแน่

แต่ก็ไม่รู้ทำไม เขาถึงอยากให้ความหวังนี้เป็นจริงเสียเหลือเกิน ขอแค่หมอนั่นยอมทำเพื่อเขา ต่อให้ต้องเจอกับสายตาเย็นชานั่นอีกครั้ง ต่อให้ตัวเองไม่รอด แต่ก็รู้สึกว่าความตายในโลกนี้คงไม่ได้เลวร้ายจนเกินไปนัก

 

 

สิบนาทีต่อมา

คริสโตเฟอร์มาถึงเขตก่อสร้างแล้ว เขาทิ้งรถไว้ ขยับไปซ่อนตัวอยู่หลังตู้คอนเทนเนอร์ ลอบมองดูก็เห็นคนถือปืนยืนคุมอยู่ที่ลานที่เต็มไปด้วยกองทรายและเศษเหล็กนับสิบคน ท่าทางเตรียมรอต้อนรับเขาเต็มที่

เช่นเคย เขาทาบมือลงกับพื้น สร้างลิ่มน้ำแข็งพุ่งพรวดขึ้นจากพื้นเพื่อโจมตีเป้าหมาย ทว่าคราวนี้ศัตรูไม่ได้ประมาทเหมือนแต่ก่อน พอแท่งสีฟ้าใสอันแหลมคมโผล่เป็นแนวขึ้นมา พวกเขาก็รีบกระจายตัวหนีทันที คนที่หนีไม่ทันโดนน้ำแข็งเสียบทะลุร่างจนตายมีเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น ส่วนคนที่เหลือพอหลบพ้นแล้วก็พากันสาดกระสุนมาทางตู้คอนเทนเนอร์ที่เขาอยู่จนกลิ่นดินปืนลอยฟุ้งไปทั่ว

ไอซ์เดวิลตอนนี้ผิวกายเคลือบด้วยเกราะน้ำแข็งแล้ว แถมยังสร้างโล่ขึ้นมาป้องกันตัวเอง เขาเผยตัวออกมาจากที่ซ่อน มือหนึ่งใช้โล่นั้นรับลูกกระสุน อีกมือหนึ่งสร้างหมุดน้ำแข็งพุ่งตรงไปหาเป้าหมาย คนร้ายโดนหมุดพวกนั้นแทงที่ลำคอและเบ้าตา ล้มลงกับพื้นไปทีละคน

คนธรรมดาตายหมดแล้ว ทว่ายังเหลือตัวอันตรายอีกสองคน คริสโตเฟอร์มองไปที่ด้านหน้าของตัวอาคารที่สร้างไม่เสร็จ เห็นผู้หญิงกับเด็กหนุ่มที่คุ้นหน้าสองคน จำได้ว่าเป็นคนมีพลังพิเศษของสไปเดอร์ที่เขาเคยประมือด้วย และพลาดท่าโดนจับไปในครั้งก่อน

“ดูเหมือนจะใจร้อนกว่าคราวก่อนอีกนะเนี่ย” วินดี้พูดพลางเดินเฉิดฉายประหนึ่งอยู่บนแคทวอล์ก ย่างเข้ามาหาเขา พร้อมกับกระแสลมโดยรอบที่ปั่นป่วน “คิดถึงกันขนาดนั้นเชียว…เอ หรือคิดถึงเด็กหนุ่มที่โดนจับอยู่ในนั้นกันแน่นะ?”

“หุบปาก!”

คริสโตเฟอร์คำราม พร้อมกับสาดหมุดน้ำแข็งนับสิบพุ่งตรงไปหาเธอ วินดี้หัวเราะ ก่อนจะโบกมือทีหนึ่ง พัดพวกมันให้เบี่ยงออกไป หมุดเหล่านั้นตกลงกับพื้นแล้วละลายกลายเป็นน้ำ ทำอะไรเธอไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

“ไร้มารยาทกับสุภาพสตรีเสียจริง” น้ำเสียงของวินดี้แข็งกร้าวขึ้นแล้ว นัยน์ตาวาววับเหมือนแม่เสือสาวจับจ้องเหยื่อ เลียริมฝีปากหนึ่งที แล้วเอ่ยเรียกพรรคพวกของตน “ไอออน”

“รู้แล้วน่า” แดเนียลที่โดนเรียกเหมือนเป็นลูกน้องทำหน้าเซ็ง แต่ก็ยอมเดินตามมาแต่โดยดี เขากางแขนข้างหนึ่งออก เศษเหล็กที่ถูกทิ้งกองใหญ่บริเวณนั้นขยับไปมาจนเป็นเสียงเสียดหู ก่อนจะหลอมกลายเป็นกงจักรหลายสิบอัน ลอยขึ้น แล้วพุ่งตรงหาเป้าหมาย

คริสโตเฟอร์สร้างปราการน้ำแข็งตั้งรับกงจักรซัดเข้ามา ตอนที่สมาธิกำลังอยู่ที่แดเนียล วินดี้ก็สร้างลมพายุหมุนขนาดเล็กอ้อมปราการนั้นแล้วเบี่ยงเข้าหา เขาเห็นทว่าหลบไม่ทัน โดนซัดจนกระเด็นไป

พอเขาล้มลงกับพื้น กงจักรที่กำลังพุ่งตรงมาก็หลอมรวมกันกลายเป็นหอกแหลม คริสโตเฟอร์สร้างโล่น้ำแข็งป้องกันอีกครั้ง จากนั้นก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างแหวกอากาศ สายลมที่แหลมคมประหนึ่งคมดาบก็ซัดมาโดนตัว เกราะน้ำแข็งแตกร้าวสลายกลายเป็นไอ จนคริสโตเฟอร์กลับมาอยู่ในร่างเนื้อปกติอีกครั้ง

…ทำไมถึง?

“ไม่อยากจะเชื่อ เวลาใช้พลังน้ำแข็งกับที่อื่น เกราะจะเปราะบางจริง ๆ ด้วยสินะ” พอเห็นไอซ์เดวิลเบิกตากว้าง เธอก็หัวเราะบอกว่า “ไม่ต้องตกใจหรอก ผู้หญิงที่น่ารักของนายโดนฉันขู่หน่อยก็หมดทุกอย่าง คราวหลังก็เลือกแฟนที่มันดีกว่านี้เถอะนะ…อ้อ ลืมไป เธอคงไม่มีคราวหลังแล้วล่ะ”

…อลิเซียเป็นคนบอก!? หล่อนรู้ได้ยังไง?

คริสโตเฟอร์งุนงง แต่ไม่มีเวลาคิดอีก วินดี้ซัดพายุหมุนเข้ามาอีกครั้ง

 

 

ถึงไมลส์จะอยู่ในอาคารแต่ก็มองเห็นการต่อสู้ด้านนอกได้ชัดเจน ยิ่งเห็นคริสโตเฟอร์ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบก็นึกร้อนใจ ตอนนี้เนื้อเรื่องเปลี่ยนจากเดิมไปหลายอย่าง เขาเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าออร่าพระเอกจะยังทำงานอยู่ในสถานการณ์แบบนี้หรือไม่ เขาเรียกกริชออกมาจากที่เก็บไอเทมของตัวเอง พอกริชอยู่ในมือก็ค่อย ๆ ถูตัดเชือกที่รัดตัวเองอยู่

โครม!

ลมพายุพัดมาระลอกหนึ่ง คริสโตเฟอร์ลอยเฉียดเขาไป ก่อนจะไปกระแทกกับโครงเหล็กด้านหลังโครมใหญ่ กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง

“คริส!” ไมลส์ร้องเสียงหลง

ทั้งที่เลือดไหลอาบ ร่างกายร้าวระบม แต่คริสโตเฟอร์ก็รีบลุกขึ้น พูดกับเด็กหนุ่มคำเดียวว่า “รอฉัน” แล้วโซซัดโซเซออกไปสู้ต่อ ก่อนที่พวกนั้นจะตามเข้ามาในอาคารแล้วอาจทำให้ไมลส์โดนลูกหลงไปด้วย

เห็นแบบนั้นแล้ว ไมลส์ก็ยิ่งร้อนรนกว่าเดิม เขาต้องรีบปลดพันธนาการตัวเองแล้วไปช่วยอีกฝ่ายให้ได้ ทว่าในมือกลับว่างเปล่า พอก้มลงดูก็พบว่ากริชของตัวเองโดนพายุพัดจนกระเด็นไปอยู่หน้าอลิเซียแล้ว

“เฮ้! อลิเซีย เฮ้!” ไมลส์ตะโกน

“อือ…” นางเอกได้สติแล้ว แต่ยังคงมึนงง มองหน้าเขาด้วยความสับสน “ไมลส์?”

“กริชอยู่หน้าเธอ เอามาตัดเชือกให้ฉันที!”

“เอ๋?” อลิเซียยันตัวนั่งขึ้น แต่พอมองซ้ายมองขวาดูสภาพตัวเองแล้ว ก็พูดว่า “แต่ฉันโดนมัด จะหยิบไปให้ได้…”

“ถ้าเดินไม่ได้ก็ไถตัวมา! ถ้าหยิบไม่ได้ก็ดันมันมาให้ผม! โธ่เว้ย อย่ามัวนั่งบื้อ ทำอะไรสักอย่างสิ!” ไมลส์ตวาด ไม่เคยรู้สึกหงุดหงิดกับนางเอกมากเท่านี้มาก่อน “เดี๋ยวนี้!”

 

 

คริสโตเฟอร์กำลังเข้าตาจน ทุกครั้งที่เขาใช้พลังน้ำแข็งจู่โจม สายลมของวินดี้ก็จะควบแน่นเป็นพายุหมุนให้ผิดรูปร่าง หรือไม่ก็ใช้สายลมที่ควบแน่นเหมือนดาบตัดให้แตกสลายในพริบตา ซ้ำร้ายกว่านั้น ไอออนก็จะหาจังหวะโจมตีเขาในช่วงที่ใช้พลังน้ำแข็งไปกับที่อื่นจนเกราะป้องกันตัวหายไป หลายครั้งอาวุธเหล็กนั้นยังทำร้ายเข้ามาถึงร่างเนื้อของเขาจนโชกเลือด คนมีพลังพิเศษสองคนโจมตีเขาพร้อม ๆ กันไม่มีหยุดพัก ตอนนี้คริสโตเฟอร์จึงสภาพร่อแร่ หอบหายใจหนัก พลังถดถอยลงทุกที ได้แต่จ้องมองศัตรูทั้งสองคนด้วยความคับแค้นใจ

…หากปะทะกันตรง ๆ ต่อไปเขาไม่มีทางสู้ได้แน่ ต้องใช้พลังของอีกฝ่ายย้อนกลับไปเล่นงานเองเท่านั้น แต่จะทำยังไงล่ะ

ความคิดอย่างหนึ่งผุดมาในหัว มันเป็นไอเดียที่ไม่เลว แต่หากผิดแผน เขาก็จะหมดพลังที่จะใช้สู้ต่อแล้ว มันเป็นเดิมพันครั้งสุดท้าย

“ฮ่ะ ๆ ๆ!” คริสโตเฟอร์ที่สะบักสะบอมเงยหน้ามองฟ้า หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งเหมือนคนหมดหวัง “ให้ตายสิ ทุเรศตัวเองชะมัด นี่ฉันต้องมาแพ้ให้กับคนอย่างพวกแกอีกรอบงั้นเรอะ ไม่อยากจะเชื่อ”

“ไม่น่าเชื่อ คนอย่างไอซ์เดวิลยอมรับความพ่ายแพ้ก็เป็นด้วย” วินดี้เยาะหยัน “พลังคงจะหมดแล้วสินะ”

“ยังหรอก! ฉันยังเหลือพลังเฮือกสุดท้ายอยู่” คริสโตเฟอร์กัดฟัน ก้มตัวแล้วเอามือทาบลงบนพื้นดิน “ฉันขอเดิมพันทุกอย่างกับมัน พายุหมุนลูกเล็ก ๆ กับเหล็กบาง ๆ ไม่กี่ชิ้นน่ะ ต้านมันไม่อยู่หรอก”

อุณหภูมิทั่วบริเวณลดต่ำลง พื้นดินโดยรอบถูกฉาบด้วยผิวน้ำแข็ง เช่นเดียวกับที่ข้างตัวของคริสโตเฟอร์ก็มีก้อนน้ำแข็งค่อยๆ ก่อตัวสูงขึ้นมา “ถ้าคิดว่ารับมือได้ก็ลองดู”

“มั่นใจเหลือเกินนะ” วินดี้ได้ฟังคำพูดนั้นก็รู้สึกเหมือนโดนท้าทาย เธออ้าแขนออก เตรียมใช้พลังชุดใหญ่กวาดล้างอีกฝ่าย “คิดว่าพลังของฉันมีแค่นั้นจริงเหรอ ไอซ์เดวิลที่รัก เดี๋ยวฉันคนนี้จะแสดงพลังที่แท้จริงให้เห็นเป็นบุญตาเอง”

“เดี๋ยวก่อน! วินดี้” แดเนียลเห็นท่าทีของอีกฝ่ายแล้วรู้สึกชอบกล “ทำแบบเดิมก็ดีแล้ว ไม่จำเป็นต้อง…”

“กลัวอะไร ไอออน?” วินดี้เดาะลิ้นอย่างขัดใจ “ถ้าไม่อยากสู้ก็ถอยไป อย่ามาเกะกะ”

“เข้าใจแล้ว” แดเนียลถอนหายใจ หลอมโลหะข้างตัวเตรียมพุ่งเข้าโจมตีอีกฝ่ายอย่างเคย

“เอาละ ขอชมดูท่าไม้ตายสุดท้ายก่อนตายของไอซ์เดวิลหน่อยเถอะ” พูดจบ วินดี้ก็รวบรวมพลังของตัวเองทั้งหมด ใบไม้ของต้นไม้โดยรอบปลิวว่อน แผ่นเหล็กที่ระเกะระกะตามทางสั่นกุกกัก เสียงลมหวีดหวิวดังขึ้นเรื่อย ๆ ดูราวกับพร้อมจะพัดทุกอย่างให้ทลายไปได้

“ลาก่อน!”

แรงลมความเร็วสูงชนิดที่พร้อมพัดทำลายทุกอย่างของวินดี้ และแท่งโลหะที่ถูกหลอมเป็นหอกชุดใหญ่นับร้อยของแดเนียล มันรวมตัวกันจนดูเหมือนมังกรสีดำทะมึนที่มาพร้อมกับพายุร้าย จู่โจมเข้าหาคริสโตเฟอร์อย่างไม่ปรานี

ทว่าแทนที่ปีศาจน้ำแข็งจะกลัว เขากลับยกยิ้ม

กำแพงน้ำแข็งที่ในทีแรกค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นช้า ๆ ตอนนี้กลับสูงขึ้นจนหลอมเป็นเหมือนถ้ำกว้างใหญ่ในพริบตาเดียว ถ้ำนั้นโค้งเป็นตัว U ทำให้ลมตีกลับ แถมยังโดนความเย็นพิเศษของถ้าหลามรวม กลายเป็นพายุหิมะ พุ่งคืนไปที่ศัตรูทั้งสองอย่างแรง

“ช่องลม!” แดเนียลสบถ ทั้งลมทั้งหิมะตีเข้าตาจนลืมไม่ขึ้น “บ้าฉิบ! วินดี้ หยุดลมเดี๋ยวนี้!”

“ฉันเลิกใช้พลังแล้ว แต่พายุใหญ่ขนาดนี้มันหยุดทันทีไม่ได้! ต้องรอความกดอากาศปรับคืนเอง” วินดี้พูด ทันใดนั้นก็เห็นเงาดำทะมึนโผล่พรวดออกมาจากปากถ้ำ หอกของแดเนียลถูกเคลือบด้วยน้ำแข็ง ทำให้คนที่ควบคุมมันเปลี่ยนเป็นไอซ์เดวิลแล้วย้อนกลับมาจู่โจมพวกเขา

ทั้งสองกระโดดหนีไปคนละทาง

ทันใดนั้นก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากปากถ้ำ พายุหิมะทำให้มองไม่ชัด วินดี้รีบขยับหนีโดยสัญชาตญาณ ทว่าพอหันไปดูดี ๆ ก็เป็นเพียงก้อนน้ำแข็งรูปร่างคล้ายคนก้อนหนึ่งเท่านั้น

“มองไปทางไหนกันน่ะ?”

เพราะหลบทั้งหอกและก้อนน้ำแข็งกลางพายุหิมะจนสับสน ทำให้ไม่ทันรู้ตัวว่ามีใครบางคนเข้ามาประชิดตัวเรียบร้อยแล้ว

คริสโตเฟอร์ฉีกยิ้มเย็นทีหนึ่ง วินดี้ตกตะลึงจนตาค้าง พอหมัดโดนตัว ร่างกายของเธอก็กลายเป็นน้ำแข็ง แล้วแตกสลายไปในชั่วพริบตา

ลมพายุเบาลงแล้ว ถ้ำน้ำแข็งของคริสโตเฟอร์ก็ละลายหายไป เขาอยากกำจัดทั้งสองคน แต่ทำได้แค่หนึ่งคนพลังก็หมดแล้ว เขาทรุดลงกับพื้น ไอออกมาเป็นเลือดทีหนึ่งเพราะอาการบาดเจ็บสะสม จ้องมองแดเนียลที่เดินมาหาเขาช้า ๆ อย่างนึกหมดหวัง

“ดิ้นรนได้ดี” แดเนียลพูด สีหน้าไม่ยินดียินร้าย ในมือถือมีดยาวที่หลอมมา เงื้อมันขึ้น เตรียมฆ่าศัตรูตรงหน้าในครั้งเดียว

ฉึก!

เสียงของแหลมคมบางอย่างแทงเข้าผิวเนื้อ ทว่าคนที่โดนแทงกลับเป็นแดเนียล ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นมาจากต้นแขนจนต้องปล่อยมีดของตัวเองออก พอหันกลับไปดู ก็ต้องเบิกตาโพลงเมื่อเห็นว่าคนลงมือคืออดีตคู่หูของตัวเอง

“เมลวิน…?”

ไมลส์ดึงกริชออก ไม่สนใจเขา รีบเข้าไปดูอาการคริสโตเฟอร์อย่างรวดเร็ว พอเห็นอีกฝ่ายส่งยิ้มจาง ๆ มาให้ จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

แผลของแดเนียลไม่โดนจุดสำคัญ เขายังคงยืนได้ เพียงแค่งอตัวเอามือกุมแขนข้างที่โดนแทงอย่างแรงจนจับอาวุธต่อไปไม่ไหวเท่านั้น แต่ภาพที่เห็นนั้นกลับทำให้ขาอ่อนแรงยิ่งกว่าครั้งไหน เขาทิ้งตัวลงกับพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก หัวเราะอย่างสิ้นหวังว่า

“แก…ทำแบบนี้ทำไมวะ!? เมลวิน ทำไมไม่ฆ่าฉันซะเลยล่ะ ฆ่าฉันสิ!”

ไมลส์หันกลับมามองเขา สายตาซับซ้อนยากจะอธิบาย

พอไมลส์ตัดเชือกทิ้งได้ ก็รีบวิ่งตรงมาทันที เพื่อหยุดไม่ให้แดเนียลสังหารคริสโตเฟอร์ ในตอนนั้นเขาได้หักใจฆ่าอีกฝ่ายจริง ๆ แต่ว่า กลับมีเสียงในหัวหยุดยั้งไว้ ด้วยคำสั้น ๆ คำเดียว

“อย่า!”

มันคือจิตสำนึกที่หลับใหลอยู่ของเมลวิน มันมีพลังรุนแรงมากจนทำให้เขาถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา จากนั้นวิถีของมือก็เปลี่ยนไป แทงลงจุดที่ไม่อันตรายถึงชีวิตแทน

…เขายอมแพ้ความสัมพันธ์ของคนคู่นี้จริง ๆ

“เมลวินไม่มีทางยอมให้แกเป็นอะไรไปหรอก…เรื่ององค์กร อีกไม่นานมันจะโดนทำลาย แกรีบถอนตัวไปตอนนี้จะดีกว่า จากนี้ไปอยากไปทำอะไรก็ไปเถอะ …เมลวิน…ฉันเอง ก็อยากเห็นแกมีความสุขแบบคนปกติทั่วไปอยู่นะ”

แดเนียลไม่ตอบ เพียงแค่จ้องมองเขา น้ำตาไหลอาบแก้ม

“ไมโล…” คริสโตเฟอร์เรียกเขา

“ลุกไหวไหม”

ไมลส์ยื่นมือไปเพื่อจะช่วยดึงอีกฝ่ายขึ้น แต่กลับโดนรวบตัวเข้าไปกอดเสียก่อน

“เป็นอะไรไป?” เขาถาม

“ขอโทษ ฉันขอโทษ” คริสโตเฟอร์พูดด้วยเสียงสั่นเครือ

“ขอโทษทำไม ผมผิดเอง”

“ขอโทษที่ใจร้อน ขอโทษที่ไม่รอฟังเหตุผล ขอโทษที่ไล่นายออกไปจนทำให้เกิดเรื่องแบบนี้” คริสโตเฟอร์พรั่งพรูออกมาไม่หยุด เพราะความหุนหันของเขา ทำให้ไมลส์ต้องตกอยู่ในอันตราย เขานึกเสียใจภายหลังแล้วจริง ๆ “ฉันต้องการนาย เพราะงั้น ไม่ไปจากฉันได้ไหม”

“อื้ม” ไมลส์ตบบ่าชายหนุ่มเป็นเชิงปลอบ “วันก่อนผมซื้อแป้งลาซานญามา ยังไม่ได้ทำเลย เย็นนี้เดี๋ยวผมทำให้กินดีไหม “ชวนอลิเซียด้วย…จริงสิ! อลิเซีย…”

เขานึกได้ก็มองข้ามไหล่ของคริสโตเฟอร์ที่โอบกอดตัวเองอยู่ เพื่อมองหาสาวผู้เป็นตัวประกันอีกคน

อลิเซียออกมายืนอยู่หน้าอาคารแล้ว ทว่าใบหน้าไม่ได้มีออร่านางเอกผู้ใจดีแบบเดิม นัยน์ตาของเธอดำทะมึน ในมือถือปืนพกที่ยึดมาจากศัตรูสักคนแถวนั้น เล็งมาที่คริสโตเฟอร์ที่หันหลังให้เธออยู่

“เมลวิน หลบ!” แดเนียลตะโกนก้อง คุมเหล็กที่อยู่ใกล้ตัวพุ่งไปที่เธอทันที

โดยไม่ต้องคิด ไมลส์หมุนเอาตัวเองมาบังคริสโตเฟอร์อย่างรวดเร็ว

แท่งเหล็กเสียบทะลุร่างของอลิเซีย ทว่ากระสุนปืนถูกยิงออกมาแล้ว หากไมลส์ไม่โดนยารีนอกซ์และยังมีพลังความเร็วอยู่ ไม่มีทางที่จะหลบไม่ทัน แต่ในตอนนี้ไมลส์มีความเร็วเหมือนคนปกติ กระสุนปืนจึงทะลุเข้าร่างอย่างจัง หน้าอกซ้ายมีเลือดไหลซึมออกมา

…นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น?

“ไมลส์!!” คริสโตเฟอร์รีบวางเขาลง กดปากแผลไว้ แม้จะรู้ดีว่าไร้ผล

“บ้าชะมัด!” ไมลส์หัวเราะแห้ง “นึกว่า…จะได้กลับไปกินลาซานญา...ด้วยกัน...แท้ ๆ”

“อยู่กับฉันก่อน ไมโล! ได้ยินไหม!?” เสียงของคริสโตเฟอร์สั่นพร่า “…อยู่กับฉันก่อน”

เขาอยากตอบ ทว่าไม่สามารถเปล่งเสียงได้อีกต่อไปแล้ว ภาพตรงหน้าค่อย ๆ พร่าเบลอ สิ่งสุดท้ายที่เห็นคือสีหน้าราวกับโลกทั้งใบแตกสลายของคริสโตเฟอร์ และเสียงร้องปานจะขาดใจของแดเนียล

 

______________

 

 

A.L. Lee

จบ Arc 1 แล้วค่ะ(พร้อมเตรียมหลบรีดเดอร์ที่กำลังปารองเท้าใส่) มีหลายประเด็นเลยที่เราอยากทอล์กตรงนี้

-ตอนจบแต่ละโลก ลีวางแผนไว้หมดแล้วค่ะ มีทั้งแบดเอนด์และกู๊ดเอนด์ปะปนกันไป (มาลุ้นกันค่ะว่าโลกไหนหวยจะออกอะไร ///ผิด) ตอนจบมันสำคัญกับการพัฒนาความสัมพันธ์ของตัวละครและมีผลกับโครงเรื่องใหญ่อย่างมาก ดังนั้นวางไว้แบบไหนก็ต้องเดินแบบนั้นเลย เปลี่ยนไม่ได้ค่ะ ขอให้รีดทุกท่านโปรดเข้าใจ T^T

-ความ WTF ของอลิเซีย ทุกท่านจะได้กระจ่างในตอนต่อไปค่ะ

-สำหรับแดเนียล คนที่ฮีรักจริงๆ คือเมลวินคนเดิม ไม่ใช่น้องไมลส์ ดังนั้นฮีจึงไม่ใช่พระเอก แถมจบไม่ดีทั้งเนื้อเรื่องเดิมและเรื่องปัจจุบันแต่เชื่อว่าบทของฮีคงได้ใจใครหลายคนล่ะนะคะ ลีเองก็รักตัวละครนี้มาก

- Arc ต่อไป อาจมาช้าหน่อยซักวันเสาร์-อาทิตย์นะคะ เพราะต้องทำทรีตเมนต์และหาข้อมูลArc ต่อไปให้เรียบร้อยก่อนค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 297 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

441 ความคิดเห็น

  1. #433 ->JEREME<- (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 16:24
    ว่าแล้วเชียวว่า arc นี้ต้อง bad end

    เพราะอ่านยังไงก็ไม่รู้จะแบบดีๆยังไงดี สมเหตุสมผลอยู่นะคะ
    #433
    0
  2. #420 polar* (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 03:59
    แดเนียลได้ใจชั้นคนนี้ละ แงง หลงรักพระรองตลอดไป
    #420
    0
  3. #338 Blowingflow (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2563 / 10:50
    งื่ออออออออออออออออออออออTT
    #338
    0
  4. #241 sakura17 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 10:54
    TTน้ำตาไหล555 สงสารทั้งคริสทั้งแดเนียล เมลวินคนเก่าก็รักแดเนียลมากอะถึงขนาดฝืนไมโลไม่ให้ฆ่าแดเนียลได้ แดเนียลก็รักเมลวินมากTT

    อลิเซียนางน่าจะโดนสิงเป็นช่วงๆช่วงดีๆคือตัวจริง
    #241
    0
  5. #209 After_TeaTime (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 04:31
    เข้าใจการมีแบดเอนด์นะคะ เราก็ชอบจบแบบนี้มากด้ว--แค่กๆ สงสารแดเนียลจังค่ะ แงงง ถึงจะไม่ใช่เมลวินจริงๆ แต่ก็โดนคนที่ตัวเองคิดว่าเป็นคนที่ไว้ใจที่สุดหักหลังน่าจะเจ็บปวดมาก แล้วน้องไมลล์เราไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกแดเนียลเลย แงอลิเซียนี่เดาว่าน่าจะเป็นพี่สาวค่ะ อาจจะหวงน้องหรือคิดว่าพระเอกไม่จริงใจไรงี้หรือเปล่า? อาจจะทำร้ายน้องได้เลยชิงทำร้ายก่อนเลย แล้วนางก็เล่นนอกบท+รู้เรื่องต่างๆอีก
    #209
    0
  6. #183 DEVINDEVIN (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 03:13
    นางเอกคือพี่สาวน้องรึป่าวเห็นบอกหลงน้องมาก
    #183
    0
  7. #169 Olever13 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 02:42
    ทำใจไม่ได้ ถึงจะแค่ในนิยายก็เถอะแต่ไม่ไหวจริง ๆ จิตตกมาก ๆ ไปต่อโลกสองกับ Ai ก็ไม่อ่านมันแล้วจิตตกไม่ไหวจริง ๆ
    #169
    0
  8. #138 ginaphongsavhas (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 00:02

    สนุกมากคะ

    #138
    0
  9. #124 Dar699699 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 19:39

    แดเนียลคือพระรองที่น่าสงสารมาก
    #124
    0
  10. #99 tttttts (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 12:15

    พี่แดเนียลลล
    #99
    0
  11. #75 wboo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 00:31
    สงสารแดเนียลมากกกก โอ้ยสงสารอ่าาาา
    ส่วนนางเอก น่าจะเป็นคนจากโลกเดียวกะนายเอกปะ เพราะรู้จุดอ่อนพระเอก
    #75
    1
  12. #73 JHTEN (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 11:25
    นางเอกติดบั๊คหรืออะไรกันนะ
    #73
    0
  13. #33 pelolo9350 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 05:13

    รออ่านอยู่น้าา สู้ๆน้าาา
    #33
    1
  14. #32 ถังถัง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 11:51
    ไรท์ฮะ ไม่มี Happy end เหรอ หรือมันรวมรวมกันกับ Good end เลยฮะ ._.
    #32
    1
  15. #31 Pswmp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 23:41
    อ้าววว ไรท์........ ไหงเป็นงี้อ่ะ!?!?!? นึกว่าจะ good end แต่อ่าน talk แล้วให้อภัยกะได้
    ปล. ลืมไปเลยว่าเรื่องนี้เป็นแนวระบบ555555
    #31
    1
    • #31-1 A.L. Lee(จากตอนที่ 14)
      12 พฤษภาคม 2563 / 10:09
      ถึงกับลืมเลยเหรอคะ แสดงว่าอินกับโลกแรกมาก 555
      ในแต่ละโลกมีทั้งกู๊ดเอนด์และแบดเอนด์ปน ๆ กันค่ะ ถึงจะดิ่งบ้าง แต่ตอนจบที่แท้จริง (True End) ในตอนสุดท้าย แฮปปี้แน่นอนค่ะ เราเป็นสายสุขนิยมค่ะ ^^
      #31-1