คัดลอกลิงก์เเล้ว

So HBD bangtwains

โดย OKiMuRa YuKiO

Os นี้ไม่มีไรมากหรอกครับ แค่อยากลงตามประสาคนไม่ได้ลงฟิคมานาน 555

ยอดวิวรวม

75

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


75

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  1 เม.ย. 59 / 11:10 น.
นิยาย So HBD bangtwains So HBD bangtwains | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
...สุนสันต์วันเกิด เฮียนัม กับพี่บังย้อนหลัง ด้วยOsนัมกุกสั้นๆครับ...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 1 เม.ย. 59 / 11:10


     สายลมอ่อนๆพัดมากระทบใบหน้าหล่อพาดผ่านเส้นผมให้ปลิวไปตามแรงลม สายตาคมยังคงมองไปบนท้องฟ้าอย่างไร้จุดหมาย มือทั้งสองข้างท้าวระเบียงของคอนโด้หรู ข้างหนึ่งถือแก้วไวน์ก้นแก้ว ส่วนอีกข้างหนีบก้านบุหรี่ไว้ปล่อยควันบุหรี่ลอยไปตามลม
     กริ๊งง กริ๊ง
     เสียงโทรศัพท์ดังมายาวนานพอควร ชายหนุ่มละสายตาจากท้องฟ้า ก้มมองโทรศัพท์บนเตียงนอนของตนเอง
     เขาเดินเข้าภายในห้อง ยกบุหรี่ขึ้นคาบ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมองดูสายเรียกเข้านับสิบสาย และเมลล์อีกจำนวนหนึ่ง นิ้วมือยาวเลื่อนหน้าจอสมาร์ทโฟนยกขึ้นแนบหู
     'ฮยอง...'
     "ไง ยงกุก"น้ำเสียงเรียบนิ่งตัดคำพูดของปลายสาย
     'ผม...ขอโทษ'
     "เรื่องอะไร?"ถึงปากจะว่าไปอย่างนั้น แต่ภายในก็รู้อยู่แก่ใจ
     มือยาววางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะข้างๆเตียง ใช้สองนิ้วคีบบุหรี่ออกจากปาก กดลงบนโต๊ะเพื่อดับไฟ ไม่สนใจรอยไหม้บนโต๊ะ
     'เรื่องที่ผมลืมนัดฮยอง'
     "จะขอโทษทำไม"
     น้ำเสียงนิ่งเรียบเช่นเดิมทำเอาปลายสายถึงกับกลื่นก้อนแข็งๆที่คอลงอย่างยากเย็น
     "ในเมื่อฉันไม่ได้สำคัญอะไรกับนายอีกแล้วนี้ จริงไหม ยงกุก"
     'ไม่ใช่นะครับ ยงนัมฮยอง...'
     ยงนัมกดตัดสายอย่างไร้เยื่อใย นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่น้องชายฝาแฝดของเขาผิดนัดเขา แต่มันหลายครั้งจนเขาเริ่มชินชาเสียแล้ว หากแต่วันนี้มันไม่ใช่วันธรรมดาเสียนี้สิ เขาอุตสาห์เตรียมของทุกอย่างไว้ฉลองกับน้องชายจนครบ แต่สุดท้าย เลยเที่ยงคืนแล้ว น้องชายเขาก็ไม่มาเสียที แน่นอน เขาต้องจัดการมันเองคนเดียว
     ยงนัมยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มหมดแก้ว ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะที่ตัวเองเตรียมของไว้ฉลองครบรอบ 27 ปี วันเกิดของเขากับน้องชาย และเริ่มรินไวน์ใส่แก้วตัวเอง ยกขึ้นดื่มเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้

     แสงตะวันเบาบางกระทบเปลือกตา ยงนัมค่อยๆลืมตาขึ้นพร้อมกับความรู้สึกปวดตุบๆในหัว ร่างในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวและผ้าห่ม ยงนัมลุกขึ้นนั่งบนเตียงของเขาเอง มือกุมหัวไว้หวังว่าจะบรรเทาอาการปวดหัวได้บ้าง กวาดสายตามองรอบๆห้อง
     "มาอยู่บนเตียงได้ไงเนี่ย"เขาก้มหน้ามองสภาพตัวเอง เบ้หน้ากุมศรีษะ
     "ตื่นแล้วหรอครับฮยอง"
     "อื้ม ตื่นแล้ว..."
     ยงนัมเงยหน้ามองต้นเสียงพร้อมกับความตกใจสุดขีด 
     "ยงกุก!!"
     เจ้าของชื่อมองคนเรียกอย่างซื่อๆ พร้อมกับผ้าชุบน้ำในมือตัวเอง
     "ครับ?"ยงกุกถือวิสาสะนั่งบนเตียงพี่ชายฝาแฝด
     "นายมาทำไมที่นี้? แล้วรู้ได้ไงว่าฮยองอยู่นี้?"ไม่แปลกนักที่เขาจะมีปฎิกิริยาแบบนี้ ก็เขาไม่ได้บอกใครกันเลยนี้ว่าตอนนี้เข้าพักอยู่ที่ไหน
     "ผมเก่ง"คำตอบง่ายๆจากปากคนเก่งทำให้คิ้วของคนถามขมัดเข้าหากันจนแทบเป็นปม
     ยงกุกยกผ้าขึ้นเช็ดต้นคอให้ฝาแฝดผู้พี่
     "ไม่ต้อง"ยงนัมว่าพร้อมกับปัดมือยงกุกออกพร้อมผ้า
     "ฮยองยังโกรธเรื่องเมื่อคืนอยู่อีกหรอครับ"
     "เปล่า กลับไปเถอะยงกุก"น้ำเสียงนิ่งเรียบกับใบหน้าจริงจัง
     ยงกุกมองกลับ ก่อนจะก้มหน้าลง
     "ฮยอง เพลาๆไวน์ลงบ้างก็ดีนะครับ ถึงมันจะไม่แรงเหมือนเหล้า แต่กินมากๆมันก็เมาได้เหมือนกัน"ยงกุกเงยหน้ามองพี่ชายฝาแฝด "ฮยอง คงจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้สินะครับ"
     ยิ้มเจื่อๆบนใบหน้าแม่พิมพ์เดียวกัน ทำให้ฝ่ายที่เป็นคนไล่กลืนก้อนแข็งๆลงคอแทนอีกคน เขาทำอะไรลงไปกับน้องชายฝาแฝดของเขากันบ้างนะ
     "ยงกุก"มือเรียวแต่หนายกขึ้นดึงฝาแฝดผู้น้องเข้ามากอด "ฮยองไม่ได้โกรธนาย"
     "ครับผมรู้"ยงกุกเอื้อมมือเข้าไปกอดผู้เป็นพี่อย่างนึกแกล้ง "ผมรู้ว่าฮยองอยากอยู่กับผม"
     "มะ..ไม่ใช่"ใบหน้าแดงระเรื่อเมื่อถูกน้องชายจับได้ถึงความต้องการลึกๆภายในใจ
     "ผมอยู่นี้แล้วครับฮยอง"
     แฝดน้องซบลงบนอกของแฝดพี่
     "สุขสันต์วันเกิดครับ ยงนัมฮยอง"
     "สุขสันต์วันเกิดยงกุก"

     ของขวัญอะไรก็ไม่าเท่าของขวัญตรงหน้า ความอบอุ่นและความรู้สึกที่ไม่อาจปกปิดได้ ขอบคุณที่เกิดมาอยู่ด้วยกัน ทั้งกายและใจ...

................................ยังไม่จบ..................................................................

     "ฮยองรู้ไหมว่าผมรู้ได้ไงว่าฮยองอยู่ที่นี้"เงยหน้าซบดวงตาของฝาแฝด
     "ฉันจะรู้ไงกันล่ะ"ว่าพลางจิบไวน์ในมือนิ่ง
     "ก็เพราะว่า..."ยงกุกเด้งตัวขึ้นนั่งตรงหน้าอีกคน รินไวน์ให้ครึ่งแก้ว "เมื่อคืนผมโทรมาหาฮยอง ตอนฮยองเมา แล้วฮยองก็พูดออกมาทั้งหมดเลย ทั้งเรื่องที่โกรธผม เรื่องที่อยู่ รวมไปถึง..."
     ยงกุกโน้มตัวไปใกล้ๆหูของผู้พี่หน้าเหมือน ยงนัมนิ่งไปอึดใจเมื่อได้ยินสิ่งที่น้องตัวเองพูด ใบหน้าเริ่มแดงไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์เจื่อๆในไวท์ หรือเพราะคำพูดของน้องชายกันแน่

     '...เรื่องที่พี่ต้องการผมเป็นของขวัญ...'

---------------------------------------จบ------------------------------------------------------------------------------------------------

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ OKiMuRa YuKiO จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น