คัดลอกลิงก์เเล้ว

[reborn]คุณฮิบาริไม่สบายหรอ!!! (1827)

จริงๆก็ลงไปแล้วในอีกเรื่องหนึ่งนะ แต่ลงใหม่เพราะ บางคนเขาชอบแต่ 1827 นี้นาาา

ยอดวิวรวม

3,445

ยอดวิวเดือนนี้

29

ยอดวิวรวม


3,445

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


48
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 ก.พ. 58 / 22:58 น.
นิยาย [reborn]سԺʺ!!! (1827) [reborn]คุณฮิบาริไม่สบายหรอ!!! (1827) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ถ้า ท่านฮิบาริที่แข็งแกร่งเกิดไม่สบายขึ้นมาละ น้องทูน่าของเราจะจัดการผู้ใหญ่หัวดื้อคนนี้ยังไงน้าาา

  CR.SQW
พุยพุย

เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 ก.พ. 58 / 22:58


BY Princess Anis  กุหลาบไวรัสสีน้ำเงิน

YAOI  FIC 1827 HIBARI  X  TSUNA 

[reborn]คุณฮิบาริไม่สบายหรอ!!! (1827)

Writer talk

เฮ้อ เสร็จสักที ซาซาเบะขอน้ำหนุ่มผมดำวางกองเอกสารลงบนโต๊ะพลางใช้มือกุมขมับตัวเองที่เริ่มปวดระบม

นี้ครับ คุณเคียวคนสนิทวางแก้วน้ำไว้บนโต๊ะตรงหน้าอีกฝ่ายก่อนจะเอ่ยถาม

พักนี้คุณไม่ค่อยได้พักผ่อน ผมว่าคุณเคียวควรจะนอนพักบ้างนะครับ เดี๊ยวคุณซาวาดะจะเป็นห่วงเอา

อ่ะ...สึนะโยชิ หึฮิบาริ เคียวยะดื่มน้ำแล้ววางแก้วลงก่อนจะหมุนเก้าอี้ไปทางหน้าต่างบานใหญ่ข้างหลังแล้วแอบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คนเดียว

ช่างเป็นชื่อชวนให้รู้สึกดีจริงๆ

ก็อต ก็อต

ขออนุญาตครับ คุณฮิบาริ เคียวยะชายใส่สูทดำสมาชิกของวองโกเล่แฟมิลี่คนนึ่งกำลังเคาะประตูอยู่ด้านนอก

เข้ามาฮิบาริหุบยิ้มแล้วกลับมาทำหน้าตาปกติเช่นเคย

เอกสารตรวจสอบอาวุธของวองโกเล่ครับ ช่วยตรวจสอบด้วยครับชายสูทดำเดินเข้าทางแล้ววางกอดเอกสารอีกสองกองลงบนโต๊ะของฮิบาริอย่างทุกครั้ง

อื้ม ออกไปได้แล้วฮิบาริเอ่ย ชายสูทดำจึงโค้งตัวกลับไป

เฮ้อ...ฮิบาริถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะเริ่มเคลียงาน

2 ชั่วโมงผ่านไป

เวลาลวงเลยไปนานแต่ตอนนี้งานของฮิบาริ เคียวยะ ก็ยังไม่เสร็จ ทั้งๆที่ถ้าเป็นเมื่อก่อนใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงก็เสร็จแล้วแท้ๆ

อึก...อาการปวดหัวเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น สีหน้าที่เรียบเฉยแปลเปลี่ยนเป็นสีหน้าเจ็บปวด มือข้างเดิมกลับไปกุมขมับอีกครั้งใบหน้าขึ้นสีมองกระดาษในมือซ้ำไปซ้ำมา

คุณเคียวครับ ผมขอตัวสักครู่ซาซาเบะที่เล็งเห็นถึงความผิดปกติของนายตัวเองจึงก้าวออกไปจากห้องเพื่อทำสิ่งที่ถูกต้อง

ฮิบาริไม่ได้เอะใจอะไรแล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป

 

[ห้องวองโกเล่ รุ่นที่ 10]

ว่าไงนะ คุณฮิบาริไม่สบาย!!!!”เด็กหนุ่มผมน้ำตาลฟูฟ่องตะโกนขึ้นเมื่อมีคนมาบอกว่า 1 ใน สามีที่รักที่สุดดันไม่สบาย

ครับ คุณเคียวไม่ยอมพักผ่อน ข้าวปลาไม่กิน วันๆแถบไม่ได้นอนเลย เอาแต่ทำงานทั้งวันทั้งคืน ผมเป็นห่วงจึงรีบมาแจ้งคุณไว้ก่อน คุณเคียวยิ่งดื้อๆอยู่ด้วย ท่าเป็นอะไรหนักขึ้นมา คุณเคียวคง...คุณเคียวคง...โฮ~~”ซาซาเบะแกล้งบีบน้ำตาออกมาแล้วปล่อยโฮแสดงความเศร้าสุดความสามารถ

เข้าใจแล้วผมจะไปดูแลคุณฮิบาริเองครับ!!”ร่างบางรีบเด่งเสนอทันทีเมื่อคิดภาพคนรักของตนต้องทนเจ็บป่วย

เยส! คุณซาวาดะ สึนะโยชิ~~~~~!!!!!!!”หลังจากนั้นซาซาเบะที่ทำภารกิจของตนเสร็จจึงรีบถอยกรูออกจากห้องของวองโกเล่ทันที

Tsuna talk

คุณฮิบาริไม่สบายหรอ แปลกสุดๆไปเลยนี้! คิดว่าแกร่งๆอย่างคุณฮิบาริจะไม่เป็นหวัดซะอีก แต่จะคิดแบบนั้นคงไม่ได้ คุณฮิบาริก็คนนี้นา เป็นความผิดของเราเหมือนกันที่ให้เขาทำงานหนัก งานของแผนกอาวุธ กับกล่อง คงหนักไปรึเปล่านะ แบบนี้เราก็ควรจะเป็นแสดงความรับผิดชอบ คุณฮิบาริก็ดื้อจริงๆนั้นแหละ ถ้าไม่ใช่เรา คงไม่มีใครเอาอยู่แหง

เอาล่ะ เริ่มปฏิบัติการจัดการเมฆดำได้!!” ผมตะโกนออกไป ก่อนจะหยิบกระดาษและปากกาขึ้นมา

ก่อนอื่นก็ต้องเตรียม ยา  อืม...ไปขอดร.ชามาลแล้วกันผมจึงรีบจดที่คิดลงในกระดาษแล้วรีบวิ่งไปหาดร.ชามาลเพื่อเอายาไปให้คุณฮิบาริ

 

ตอนกลับมาเลยหอบยาจำนวนหนึ่งแล้วค่อยคิดสิ่งที่ต้องเตรียมต่อ

อาหาร นี้ก็จะเที่ยงแล้ว บอกให้เคียวโกะกับฮารุช่วยทำให้อาหารคนป่วยให้ดีกว่า พอคิดได้ผมเลยตรงไปที่ห้องครัวไปบอกทั้งคู่ ซึ่งพวกเธอเองก็ตกลง

เฮ้อ ไปหาคุณฮิบาริดีกว่าผมก็หยิบถุงยาแล้วยกอาหารไปที่ห้องของคุณฮิบาริ

 

.

.

.

ขออนุญาตครับ คุณฮิบาริผมเปิดประตูเข้าไปในห้อง เหตุที่ไม่จำเป็นต้องเคาะก่อนนั้น เพราะคุณฮิบาริบอกว่าผมพิเศษห้องเขาเหมือนห้องผม และห้องผมเหมือนห้องเขา

แค่กๆ สึนะโยชิ มีธุระอะไร...แค่กๆ แล้วนั้นอะไรคุณฮิบาริที่หน้าแดงาสุดขีดนั่งกุมขมับอ่านกระดาษในมืออย่างเคร่งเครียดแต่พอเขาเห็นผมสีหน้าก็เปลี่ยนไปนิดหน่อย

ทำไมหน้าแดงขนาดนั้นอ่ะ แอบดูเว็บโป๊เปล่า?

อาหารกับยาครับ คุณซาซาเบะบอกว่า คุณฮิบาริไม่สบายผมเลยเอามาให้คุณกินนะครับผมบอกพลางเอาอาหารกับยาวางบนโต๊ะข้างกำแพง

ผมไม่ได้! แค่กๆๆ ผมสบายดี แค่กเขาพูดด้วยเสียงแหบแห้งพลางไอค่อกแค่ก

เห็นผมอายุเท่าไหร่ครับเนี้ย คุณฮิบาริ

งั้นผมขออนุญาตนะครับคุณฮิบาริผมเดินเข้าไปหาเขาที่นั่งอยู่แล้วก้มลงเอาหน้าผากตัวเองไปเตะหน้าผากเขา ก็คุณแม่สอนไว้แบบนี้นิ

อึก...ผมสังเกตว่าคุณฮิบาริหน้าแดงขึ้นไปอีกเล็กน้อยแล้วกที่หน้าผากของเขาก็ร้อนผาวเลย แย่ๆแล้วๆๆๆๆๆๆ ต้องพาไปที่เตียง!! ไม่สิต้องให้กินข้าวต่อด้วยยาแล้วค่อยนอน

คุณฮิบาริ กินข้าวกันเถอะ!”ผมวิ่งไปยกถ้วยข้าวต้มแล้ววางตรงหน้าเขา

ผมไม่หิวเขาเมินข้าวต้มเฉยเลย

ไม่ได้ครับ! คุณต้องกินผมยังยืนยันคำเดิม

งานผมยังไม่เสร็จ ไว้เสร็จแล้วผมจะเล่นกับคุณก็แล้วกันเป็นเด็กดีนั่งรอก่อนคุณฮิบาริเอื้อมมือมาลูบหัวผมแล้วหันไปหยิบงานมาทำต่อ

เอ๋

 

 “ใครจะเล่นกันครับ หยุดทำงานเดี๊ยวนี้เลยนะครับ!”ผมรีบถ่วงทันที

เฮ้อ ผมบอกแล้วไงว่าทำงานเสร็จจะเล่นด้วยเป็นเด็กดีนั่งรอไปก่อนคุณฮิบาริยังคงคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องล้อเล่น...แต่ว่า

เรื่องของคุณฮิบาริไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะครับ เป็นเรื่องที่สำคัญมากเลยต่างหาก!!!!” ผมตะโกนออกไปด้วยความรู้สึกล้วนๆ

Writer talk

เรื่องของคุณฮิบาริไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะครับ เป็นเรื่องที่สำคัญมากเลยต่างหาก!!!!’

.

ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะครับ

.

เป็นเรื่องที่สำคัญมาก

.

คุณฮิบาริสำคัญมาก...สำคัญมากสำคัญมาก

คำพูดพวกนั้นกำลังถูกประมวลอยู่ในหัวของฮิบาริ

ตึก ตึก ตึก ตึก

และแล้วจังหวะการเต้นของหัวใจของก็เต้นแรงขึ้นอย่างผิดปกติ

ผมยอมก็ได้ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปนั่งบนเตียงสีดำสนิทข้างๆมีโต๊ะมีเทาเล็กๆที่มีแจกันที่วางเปล่าตั่งอยู่

เฮ้อ ในที่สุดสึนะยกถ้วยอาหารกับยาไปวางตรงโต๊ะ ก่อนจะยกถ้วยอาหารขึ้นอีกครั้งแล้วสีขาวข้างเตียงแล้วนั่งลงข้างฮิบาริ

เชิญครับคุณฮิบาริสึนะพูดพลางยื่นถ้วยอาหารไปทางฮิบาริด้วยท่าทางดีอกดีใจ

ป้อนผมสิ ผมป่วยอยู่นะฮิบาริเริ่มใช้อุบายอ้อน ซึ่งในสมองก็คงกำลังคิดว่า วันนี้เขาป่วยอยู่ร่างบางคงจะตามใจเขาแน่นอน

คุณป่วยครับ ไม่ใช่พิการสึนะพูด

ผมปวดหัวอีกแล้ว ไม่มีแรงเลยฮิบาริพูดแล้วเอาหน้าซุกกับอกเล็กๆเหมือนคนหมดแรง ไม่สิ เหมือนแมวขี้อ้อนมากกว่า

คะ...คุณฮิบาริ!!! ก็ได้ๆแล้วป้อนก็ได้ครับฮิบาริได้ยินเช่นนั่นจึงดึงเนคไทออกแล้วปลดกระดุม2เม็ดบนก่อนจะนั่งห้มผ้าอยูบนเตียงเหมือนคนป่วย

[แหมท่านฮิ- -]

คิกๆ คุณฮิบาริ อ้าม~”สึนะเห็นท่าทางน่ารักของอีกฝ่ายอย่างที่ไม่ได้เห็นกันง่ายๆจึงอดใจไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

ทำไมคุณต้องทำเสียงแบบนั้นด้วยฮิบาริถาม

น่ารักดีออกครับ เอ้า คุณฮิบาริ อ้าม~”สึนะยกช้อนที่มีอาหารขึ้นจอปากร่างสูง

ฮิบาริเองก็กินเข้าไปแต่...

อึก...ร้อน...ฮิบาริที่พึ่งกินข้าวต้มเข้าไปเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าไม่พอใจเท่าไหร่

เอ๋!! ร้อนหรอครับ ขอโทษนะครับ!!”สึนะรีบเอ่ยขอโทษก่อนจะรินน้ำที่มีในห้องใส่แก้วแล้วยื่นให้ร่างสูง

“…”ฮิบาริไม่ยอมดื่มน้ำ แต่กลับมองไปยังร่างบางแทน

เอ๋!! อะไรครับ คุณฮิบา- อุ๊บ!....!!!”สึนะตกใจเมื่อร่างสูงดึงตัวเองเข้าไปแล้วประกบปากลงบนปากของตัวเอง ล้อนร้อนๆขยับเลียไปทั่วปากของร่างบางราวกับจะหาอะไรบางอย่าง

อึก...อา...สึนะก็ดูเหมือนจะสัมผัสได้ว่าลิ้นของอีกฝ่ายร้อนมากคงไปเพราะข้าวต้มเมื่อกี้ แล้วในที่สุดฮิบาริก็คลายจูบออก

แบบนี้หายร้อนเร็วมากกว่าน้ำอีกฮิบาริกล่าวด้วยสีหน้าพอใจ สึนะที่อึ้งๆอยู่นานก่อนจะทุบไหล่ร่างสูงเบาๆแก้เขินอาย

คุณฮิบาริบ้าๆๆ ฉวยโอกาสที่สุด-//3//-”

 

เมื่อสึนะป้อนข้าวฮิบาริจนหมด ซึ่งฮิบาริก็ยอมกินจนหมดจริงๆ งานต่อไป ยา!

คุณฮิบาริครับ กินยาครับสึนะเอายาใส่ถ้วยเล็กๆแล้วยื่นให้ร่างสูงพร้อมกับน้ำ

แค่นอนพักก็หาย แล้วไม่ต้องกินหรอก ยานะฮิบาริยังคงดื้อ แม้แต่กับยา 1 เม็ด

เอาไงดี คราวนี้คุณฮิบาริดื้อกว่าเดิมแน่ แล้วถ้าผมยิ่งยอมเขาก็ยิ่งอ้อนหนักขึ้น จนสุดท้ายก็คงไม่ได้พักแหงเลย.... งันคราวนี้ผมจะ อ้อนเขามั่งละสึนะคิดอยู่นานก่อนจะตัดสินใจขึ้นไปนั่งบนตักของร่างสูงพลางใช้แขนน้อยๆโอบคออีกฝ่ายแล้วใช้ ท่าไม้ตาย

เคียวยะครับ กินยาหน่อยนะครับ ไม่งั้นผมไม่รักจริงๆนะ~”

เคียวยะครับ....

เคียว - ยะ

เมื่อกี้...เรียกผมว่าอะไรนะฮิบาริอึ้งกับคำพูดนั้น

ไม่รู้สิฮะสึนะทำนิ่งไม่รู้ไม่ชี้

สึนะโยชิ พูดอีกทีสิฮิบาริโอบเอวร่างบางไว้แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าเล็กๆในระยะประชิด

คุณก็กินยาก่อนสิ ถ้าคุณยอมกินยาแล้วทำตามที่ผมบอกละก็ จะให้ผมพูดสักกี่ครั้งก็ได้ทั้งนั้นละสึนะพูดพลางเปล่งรอยยิ้มสดใสออกมา

หึ แผนสูงนักนะฮิบาริส่งเสียงหัวเราะในลำคอออกมาตามด้วยรอยยิ้มพอใจ

สำหรับคนขี้อ้อนอย่างคุณฮิบาริจะใช้แผนต่ำได้ยังไงครับสึนะพูดแล้วยืดตัวขึ้นไปหอมแก้มอีกฝ่าย

แต่คุณต้องสัญญา ว่าจะเรียกฮิบาริหยิบเม็ดยากับแก้วน้ำขึ้นมา

ครับ ผมสัญญาสึนะยิ้มให้อีกฝ่าย

แล้วในที่สุดฮิบาริก็กินยาเข้าไปหลังจากนั้นจึงกระดกน้ำตามไปแล้ววางแก้วลง

เก่งที่สุดเลยครับ เคียวยะของผม จุ๊บสึนะกอดคอจูบแก้มร่างสูงไปทีนึงก่อนจะลงไปนั่งตรงเก้าอี้

คราวนี้คุณก็นอนซะนะครับสึนะยกถ้วยไปเก็บไว้ตรงมุมห้อง

มานอนกับผมสิฮิบาริพูดแล้วลงนอน
ผมไม่อยากติดหวัดครับ-3-สึนะพูดปัด

ผมไม่ทำให้คุณติดหวัดหรอก ผมนอนตอนกลางวันแบบนี้ไม่หลับ มานอนกับผมซะ

คำพูดที่ออกแนวอ้อนวอนแต่ก็กระชากไปทางคำสั่งมากกว่าถูกปล่อยออกมาจากปากของฮิบาริ

เอางั้นก็ได้ครับสึนะที่เหนื่อยใจดึงเนคไทสีส้มอ่อนออกจากคอเสื้อก่อนจะปลดกระดุมออก1เม็ดแล้วลงไปนอนข้างฮิบาริ

ดีมาก สึนะโยชิฮบาริโอบกอดร่างบางไว้ในอ้อมแขนแกร่งอย่างเบามือ [กลัวทูน่าช้ำ]

วันนี้คุณฮิบาริก็เป็นเด็กดีนะครับสึนะกอดร่างสูงตอบเช่นกัน

 

ตอนเย็น

Tsuna talk

 “อืมม...ผมส่งเสียงออกไปเบาๆ พลางค่อยๆลืมตาขึ้น พอเริ่มมีสติก็รู้สึกถึงไออุ่นที่โอบกอดอยู่รวบตัว งืมมม อุ่นเหมือนขนนกเลย

คุณฮิบาริ...ผมเรียกเขาเบาๆเพื่อว่าเขาจะตื่นแล้ว

“…”

แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากเขา...หลับอยู่ใช่มั้ยเอ่ยยยย =w=

ฮิๆ คุณฮิบาริ~”ผมเอามือไปจิ้มแก้มเขาสองสามครั้ง เขาก็ยังไม่ตื่น ฮิๆ หลับลึกสุดๆไปเลยคุณฮิบาริ

ผมมองไปที่นาฬิกาเรือนสีเทาหนึ่งที่อยู่ตรงฝาพนัง เย็นแล้วนี้นา ถึงว่าาทำไมเราหิวๆ

คุณฮิบาริครับ หิวรึยังครับผมก็แกล้งถามไปงั้นละ ก็เขาหลับอยู่นี่ แต่ผมคิดว่าเขาต้องหิวแหงๆ ไปทำอาหารมารอคุณฮิบาริตื่นดีกว่า

คิดได้แบบนั้นผมเลยรีบแกะพันธนาการนั้นคือแขนของเขาที่เกาะผมอย่างกับปลาหมึก

 

เฮ้อ เสร็จสักที ไปทำอาหารก่อนนะครับคุณฮิบาริผมจัดท่านอนให้เขาก่อนจะเดินไปทางประตู แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าต้องจุ๊บคุณฮิบานริก่อนไป (?)

คุณฮิบาริ...จุ๊บผมเดินไปจูบปากเขาครั้งหนึ่งก่อนจะเดินมาที่หน้าประตูอีกครั้ง

เอาอีกรอบดีกว่า....จุ๊บผมเดินกลับไปแล้วจูบเขาแล้วไปที่ประตูอีกรอบ

แล้วที่แก้มละ...จุ๊บผมก็เดินกลับไปจูบแก้มเขาแล้วเดินกลับมา

แก้มอีกข้างด้วย...จุ๊บผมเดินกลับไปแล้วจูบแก้มอีกข้างที่เหลือแล้วเดินกลับมา

อืมต้องที่หน้าผากด้วยนี้....จุ๊บผมเดินไปจูบหน้าผากเขา แต่คราวนี้ไม่เดินกลับแล้วละ

อืมมมม....จุ๊บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆผมรัวจูบตามจุดต่างๆ ปาก จมูก เปลือกตา คาง ท้ายทอย ต้นคอ ข้อมือ ต้นแขน หัวไหล่ อกอีก2-3ที่ [ทูน่าโรคจิต?]

อ๊า แบบนี้ค่อยชื้นใจหน่อย ผมไปจริงๆแล้วน้า หลับให้สบายนะครับ เคียวยะผมเดินออกไปจากห้อง.....แล้วก็เปิดประตูเข้ามาอีก

เคียวยะครับ...รักนะครับแล้วค่อยออกจากห้องของเขาแล้วเตรียมไปทำอาหาร

.

.

.

ใครมันจะหลับลงกัน เด็กต๊อง

 

Writer talk

หลังจากที่เคียวยะได้ทานอาหารฝีมือภรรยาสุดที่รักอย่างเต็มอิ่ม ก็ค่ำพอดีได้เวลา อาบน้ำ [=.,= !!!!]

คุณฮิบาริคระ—ร่างบางพูดไม่ทันจบก็โดนแทรก

เคียวยะ...ร่างสูงพูดออกมาสั้นๆราวกับเป็นคำเตือน

ครับๆ เคียวยะครับลุกไปอาบน้ำได้แล้วครับนี้มันค่ำแล้วนะ อาบตอนดึกๆเดียวก็ไม่สบะ-ก็ไม่สบายอยู่นินา เอาเป็นว่าไปอาบน้ำเถอะครับ สึนะเตรียมผ้าขนหนูแล้วก็เสื้อผ้าสำหรับเข้านอนไว้ที่ข้างเตียงที่ฮิบารินอน (เล่น) อยู่

ผมยังปวดหัวอยู่เลยดูสิ สึนะโยชิหัวผมร้อนไปหมดแล้วฮิบาริผู้เจ้าเหล่ โอบกอดร่างบางไว้แนบชิดแล้ววางศีรษะวางบนหัวไหล่เนียนของอีกฝ่ายอย่างออดอ้อน

วันนี้คุณไม่คิดจะทำอะไรเองเลยหรอครับ เคียวยะ กะจะให้ผมอาบให้ใช่มั้ยครับเนี่ย และแล้วฮิบาริก็ตีบทแตกรับรางวัลออสก้าไปอีกเช่นเคย สึนะถอนหายใจนิดหน่อยก่อนจะพาร่างสูงเข้าไปในห้องน้ำแล้วเตรียม สบู่กลิ่นซากุระที่ฮิบาริชอบใช้อาบน้ำกับตัวเองพลางจัดผ้าขุ่นหนูและเสื้อผ้าแขวนไว้ที่ราวตรงผนังห้องน้ำ

เคียวยะครับ ถอดเสื้อสิครับ (รอใครตัดริบบิ้น?)สึนะมองร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างอ่านนิ่ง

ผมเหนื่อย คุณก็ถอดสิคำออดอ้อนที่ออกแนวสั่งก็ออกมาจากปากของฮิบาริ

เฮ้อถ้าแต่งงานไปใช้ผมแบบนี้ทุกวันไม่ได้นะครับสึนะถอดหายใจเป็นครั้งที่ร้อยของวันแล้วเริ่มปลดกระดุมจากคอเสื้อของร่างสูงลงมาทีละเม็ด

แต่พอปลดลงมาถึงแค่เม็ดที่4 ร่างบางก็ชะงักนิดๆเพราะเห็นถึงอกแกร่งที่เคยเห็นมาบ่อยครั้งแต่ก็ไม่เคยชินกับมันซักที พอคิดไปเรื่อยๆว่าตนคุ้นเคยกับอกแกร่งของอีกฝ่ายมากแค่ไหน หน้าของตัวเองก็เริ่มร้อนและขึ้นสีมากยิ่งขึ้น

อะไรกับนี้ไม่ใช่ครั้งแรกนะ สึนะโยชิ คุณควรชินกับมันได้แล้ว ตอนเราทำกันคุณเคยซบมันมากี่ครั้งแล้วจำไม่ได้หรอฮิบาริพูดขึ้นพร้อมหน้านิ่งของเขา

-//////- ไอ้ประโยคติดเรทนั้นมันอะไรกับครับ ผมชินอยู่แล้วน้าเรื่องแค่นี้เองผม แค่ถะ...ถอด...ถอดเสื้อ...เองนี้นาถึงปากจะพูดไปแบบนั้น เจ้าตัวสึนะเองตอนนี้หน้าขึ้นสีไปถึงหูแล้ว

จะไม่ชินได้ยังไง คุณก็เคยถอดเสื้อให้ผมก่อนที่เราจะทำ—คราวนี้ฮิบารโดนขัดบ้าง

เข้าใจแล้วครับ!! ก็เราทำเรื่องอย่างว่าออกบ่อย!! แค่ผมต้องอาบน้ำให้คุณแค่นี้ทำไมจะทำไม่ได้ ช่วยถอดกางเกงเองด้วยครับ!!”สึนะที่ทนฟังคำพูดที่ชวนให้หวนนึกถึงอดีตอันปวดสะโพกแต่แสนสุขนั้นไม่ได้ จึงรีบถอกเสื้ออีกฝ่ายออกก่อนจะแสดงอากาศเขินจัด รีบออกไปยืนหน้าประตูห้องน้ำทันที

หึ...ฮิบาริได้แต่มองท่าทางน่ารักๆของร่างบางที่พึ่งหนีไปก็เริ่มถอดกางเกงออกมาแล้วพันหน้าขุ่นหนูพันตรงเอวแล้วนั่งลงไปแช่ในอ่างน้ำอุ่นขนาดใหญ่ที่ร่างบางเตรียมไว้ให้ก่อนหน้า

สึนะโยชิ ผมลงอ่างแล้วเข้ามาได้แล้วฮิบาริพูดแบบนั้น สึนะจึงเปิดประตูแล้วเข้ามานั่งข้างอ่างอาบน้ำก่อนจะถลกแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอกเพื่อไม่ให้โดนน้ำแล้วกดสบู่กลิ่นที่อีกฝ่ายชอบลงบนฝ่ามือ

เอาละครับเคียวยะขยับมาใกล้ๆครับผมจะถูสบู่ให้ซึ่งฮิบาริเองก็ขยับมาอย่างว่าง่าย

สึนะจึงเริ่มละเลงสบู่บนฝ่ามือน้อยของตนไปทั่วแผ่นอกด้วยสีหน้าที่ขึ้นสีเหมือนเช่นเคยซึ่งระหว่างที่ถูไปมาอยู่นั้นร่างสูงก็สั่งให้ทั้ง ถู ลูบ นวดไปทั่วๆตามเคยชิน

และหลังจากที่ร่างสูงอาบเสร็จ สึนะก็ต้องอาบน้ำที่นั้นเหมือนกันทั้งสองจึงได้เปลี่ยนเป็นชุดนอนทั้งคู่

 

[ต้องเข้านอน]

เคียวยะครับนอนได้แล้วครับสึนะที่เห็นว่าได้เวลาเข้านอนจึงหันไปหาฮิบาริที่ยืนดูดาวสูดอากาศหนาวของค่ำคืนที่ตรงระเบียง

อืม คุณเองก็นอนเถอะ ตอนกลางคืนอากาศหนาวเดี่ยวไม่สบายฮิบาริปิดประตูกระจกใสที่ระเบียงแล้วดึงม่านมาปิดแสงจันทร์สนิทแล้วขึ้นไปนอนบนเตียง

สึนะเองก็ปิดไฟแล้วนอนลงเช่นกัน

เคียวยะครับสึนะขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่าย

อะไรฮิบาริเองรับรู้จึงโอบกอดร่างบางไว้ทันที

ราตรีสวัสดิ์ครับ

ราตรีสวัสดิ์

แล้วทั้งสองก็เข้าสู้ห่วงนินทรา

.

.

.

เช้ารุ่งขึ้นฮิบาริก็หายจากอากาศเป็นหวัดสนิทแต่ ทว่า

ฮัดชิ้ว! ฮัดชิ้ว!”

ดูเหมือนคราวนี้ผมต้องดูแลคุณบ้างแล้วละ สึนะโยชิฮิบาริพูดแล้วยิ้มร่าออกมาราวกับพระอาทิตย์ของเช้าวันนั้น

ผลงานทั้งหมด ของ Anis Hearttorin

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 13:24
    อยากอ่านตอนที่ทูน่าดูแลท่านฮิแล้ววววงับ
    #6
    0
  2. วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 00:04
    มีต่อไหมคะ? อยากเห็นท่านฮิดูแลทูน่าอ่ะค่ะ >\\\\\<
    #5
    0
  3. วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 23:41
    ฟินง่าาาาาาาาาาาาาา

    ตั้ลล้ากกกกกกกกกกกกกกกกกทั้งคู่เบยยยยยยยยยยยยยยยยย

    อยากให้แต่งอีก55555555555

    ฟิคสั้นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #4
    0
  4. วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 10:42
    น่ารัก ฟุ้งฟิ้ง มุ้งมิ้ง ชอบคู่นี้จัง
    #3
    0
  5. วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 22:53
    เราชอบเรื่องนี้นะ หวาน แถมมันดูตรงคาแรตเตอร์ตัวละครด้วย ชอบๆ
    #2
    0
  6. #1 nampeung
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 14:46
    55555555555

    น่ารักกกกกกกกกกก
    #1
    0