Dear Santa (Yonghwa & Seohyun) FIN.

ตอนที่ 3 : Dear Santa 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 502
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    18 ธ.ค. 58



Dear Santa 3

 

 





 

คุณนายจองเอาแต่เฝ้าดูเวลาด้วยความตื่นเต้น เลขาคิมขับรถนำขบวนมา เขาเพิ่งโทรมาบอกว่ายงฮวากับเด็กคนนั้นกำลังจะมาถึงในไม่ช้านี้แล้ว

มินฮยอกลูกแม่คราวนี้แม่จะได้พูดคุยกับลูกจริงๆแล้วใช่ไหม?

….

บ้านตระกูลจองหลังใหญ่โตโอ่อ่าดูหรูหรามากเสียจนทำให้จูฮยอนนั่งมองด้วยความตะลึงงัน มันไม่ใช่บ้าน ถ้าบอกว่าเป็นราชวังเธอคิดว่าน่าจะเหมาะสมมากกว่าด้วยซ้ำ

ลงมาได้แล้วคุณ ยงฮวาเดินอ้อมมาช่วยเปิดประตูรถให้ จูฮยอนก้าวลงมาด้วยท่าทีเก้ๆกังๆ จนทำให้เขาต้องกลั้นรอยยิ้มเอาไว้

ไม่ได้พามาเชือดมาฆ่าแน่ๆครับ ในเมื่อคุณบอกว่ามองเห็นน้องชายของผมจริงๆ แล้วก็รู้เรื่องน่าอายของผมผ่านเค้า เพราะฉะนั้นหลังจากนี้คุณจะต้องพิสูจน์ตัวเอง ว่าคุณมองเห็นน้องผมจริงๆ ไม่ใช่แค่มโน

จูฮยอนเดินตามหลังยงฮวาเข้ามาในบ้าน โดยมีมินฮยอกเดินประกบตามหลัง เขาคอยปลอบประโลมบอกว่าไม่ให้จูฮยอนตื่นเต้นมากจนเกินไป

แม่ของผมเป็นคนใจดีนะครับ เพราะฉะนั้นคุณไม่ต้องกลัวอะไรเลยทั้งนั้น ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติก็พอ

จูฮยอนพยักหน้ารับ พฤติกรรมที่ชอบทำเหมือนว่ากำลังพูดคุยอยู่กับคนที่ไร้ตัวตน คือสิ่งที่มองดูกี่ครั้งก็ไม่ทำให้ยงฮวารู้สึกชินเสียที จริงอยู่ว่าจูฮยอนเล่าเรื่องของเขาได้ละเอียดยิบเหมือนตาเห็น แต่เขาก็พยายามที่จะมองหลายมุม ว่าบางทีจูฮยอนอาจบังเอิญผ่านไปที่สนามบินในวันนั้นก็ได้ ถึงเธอจะความจำเสื่อม แต่ก็ไม่แน่ว่าบางทีเธออาจจะจำเรื่องบางเรื่องได้แล้วก็ได้

มากันแล้วครับ คุณนาย

คุณนายจองรีบออกมาต้อนรับลูกชายและจูฮยอนด้วยความดีใจ

นี่แม่ผมเองครับ ยงฮวาเอ่ยปากแนะนำ จูฮยอนนั้นเป็นเด็กสาวมารยาทงามและอ่อนน้อมถ่อมตนกับผู้ใหญ่ แค่ได้เห็นหน้าครั้งแรก คุณนายจองก็รู้สึกถูกชะตากับเด็กสาวในทันที

สวัสดีค่ะ

สวัสดีจ๊ะ เอ่อหนูบวชแล้วหรอจ๊ะ?

จูฮยอนเอามือจับผ้าคลุมผมของตัวเองก่อนที่จะยิ้มเจื่อน ไม่ว่าใครได้เห็นก็มักจะเข้าใจผิดคิดว่าเธอเป็นแม่ชีกันทั้งนั้น ความจริงแล้วจูฮยอนอยากให้ผมของตัวเองยาวเร็วๆ แต่ว่าเธอทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องทนใช้ผ้าคลุมผมแบบนี้ต่อไปก่อน

ยังหรอกครับแม่ จูฮยอนผ่าตัดสมอง ผมของเธอยังสั้นอยู่น่ะครับ ยงฮวาช่วยอธิบาย

อ๋ออย่างนี้นี่เอง ขอโทษด้วยนะจ๊ะที่เข้าใจหนูผิด เชิญทางนี้เลยดีกว่าจ๊ะ

ถัดเข้ามาในห้องด้านใน คราวนี้จูฮยอนได้เห็นร่างของมินฮยอกอย่างเต็มตา เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมมินฮยอกถึงได้รู้สึกมีห่วงกังวลจนไปไหนไม่ได้

ยงฮวาบอกป้า ว่าหนูเห็นมินฮยอก… ”

ค่ะ ตอนนี้เขาก็อยู่กับเราที่นี่ กำลังยืนดูคุณป้าอยู่ค่ะ

คุณนายจองถึงกับต่อมน้ำตาแตก รู้สึกอินหนักทุกครั้งที่มีคนพูดเรื่องของลูกชาย ต่อให้พวกเขาโกหก คุณนายจองก็ยังอินได้

มินฮยอกแม่คิดถึงลูกมาก

ลูกชายคนเล็กยืนมองดูแม่ของตัวเองทั้งน้ำตา พยายามที่จะเข้าไปกอด แต่ตนไม่มีความสามารถ

คุณมินฮยอกเองก็คิดถึงคุณป้ามากด้วยเหมือนกันค่ะ จูฮยอนเป็นตัวแทนพูดแทนคนที่ไม่มีโอกาสได้พูด ส่วนยงฮวาทนดูน้ำตาของแม่ไม่ไหวจนต้องเบือนหน้าหนี คำพูดของจูฮยอนไม่ได้แปลกใหม่ มันไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าเธอเห็นมินฮยอกจริงๆ

แม่ขอโทษที่ช่วยลูกไม่ได้

บอกแม่ให้ผมหน่อย ว่าผมรู้ดีว่าแม่พยายามเต็มที่ แล้วก็ทำดีมากที่สุดแล้ว ผมเสียใจที่ไม่มีโอกาสได้กอดแม่อีก ผมขอให้แม่ปล่อยให้ผมจากไปอย่างสงบ อย่ายึดติดกับร่างที่ไร้ลมหายใจของผมอีกเลย เพราะยิ่งแม่เก็บร่างของผมเอาไว้ ผมก็ยิ่งต้องเป็นทุกข์เพราะน้ำตาและความรักความอาลัยอาวรณ์ของแม่ คนเรา...เกิดมาแล้วก็ต้องตาย มันเป็นธรรมชาติที่ใครก็ฝืนไม่ได้ ผมมีความสุขมากที่ได้เกิดมาเป็นลูกของแม่ ผมมีความสุขมากที่ได้เกิดมาเป็นน้องชายของพี่ยงฮวา ผมรักแม่ รักพี่ยงฮวา แล้วก็รักเลขาคิมด้วย

คุณนายจองปล่อยโฮหลังได้รับฟังคำพูดของลูกชาย ไม่คิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ตัวเองทำลงไปจะทำให้ดวงวิญญาณของลูกชายคนเล็กไม่เป็นสุข เธอก็แค่เสียใจ และรับไม่ได้กับการสูญเสียก็เลยทำตามคำแนะนำของบรรดาหมอดูคนทรงเจ้าว่าให้เอาร่างของมินฮยอกมาเก็บไว้ที่บ้าน เธอเองก็คิดอยู่แต่แรกแล้วว่าต้องเสี่ยงดวงกับการถูกหลอก จูฮยอนเป็นคนแรกที่พูดตรงๆ บอกให้เธอเลิกยึดติดกับร่างไร้วิญญาณของลูกชาย

 

 




 

จูฮยอนออกมานั่งรอข้างนอกในระหว่างที่มินฮยอกยังคงอยู่ในบ้านเฝ้ามองดูแม่กับพี่ชายของเขาด้วยความคิดถึง

คุณนายจองตัดสินใจว่าจะพามินฮยอกไปฝังที่สุสาน ทำพิธีให้ถูกต้องตามหลักศาสนา เธอหวังว่าหลังจากนี้มินฮยอกจะได้นอนหลับพักผ่อนได้อย่างสงบสุข

ยงฮวาเห็นด้วยอย่างเต็มที่เพราะเขาไม่เห็นด้วยกับวิธีของแม่มาตั้งแต่ต้น จะติดอยู่อย่างเดียวก็คือ ตอนนี้เขายังไม่เชื่ออยู่ดีว่าจูฮยอนมองเห็นและสามารถพูดคุยกับมินฮยอกได้จริง แม่เชื่อคนง่ายเกินไป

แม่ตัดสินใจแล้ว ว่าจะขอรับอุปการะหนูจูฮยอนมาเป็นลูกสาวอีกคน

อะไรนะครับ? จูฮยอนป่วยนะครับ เธออาจจะแค่พูดไปตามจินตนาการก็ได้

ป่วยแล้วเห็นผีไม่ได้หรอ ไปบอกกับซิสเตอร์มารีย์แอนนาให้แม่ที ว่าแม่ขอรับหนูจูฮยอนมาเป็นลูกสาวนับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป, เลขาคิมช่วยจัดการเรื่องห้องพักแล้วก็จัดหาของใช้ส่วนตัวให้หนูจูฮยอนด้วยนะ ทุกอย่างต้องเสร็จภายในวันนี้

“….” ยงฮวายืนอึ้ง ไม่รู้ว่าตัวเองควรพูดอะไร เพราะว่าพูดไม่ทัน เขาเพิ่งเสียน้องชายไปเมื่อเดือนก่อน แล้ววันนี้ก็กำลังจะมีน้องสาว จูฮยอนเห็นมินฮยอกได้จริงหรือเปล่า เรื่องที่สนามบินเมื่อห้าปีก่อนเธอก็รู้อย่างละเอียดยิบ

 


 

มินฮยอกรีบนำข่าวดีมาบอกแก่จูฮยอนด้วยความรวดเร็ว เขาดีใจกับเธอด้วยและคิดว่าการที่จูฮยอนได้รับความเอ็นดูจากแม่จะทำให้เธอมีอนาคตที่ดีมากกว่าการบวชเป็นแม่ชีอย่างแน่นอน

อะไรนะคะ!?” จูฮยอนตกใจจนนั่งไม่ติดที่ เธอเตรียมตัวและเฝ้ารอเวลาที่จะได้กลับไปที่โรงเรียน แต่มินฮยอกกลับบอกแก่เธอว่า วันนี้เธอจะไม่ได้กลับไปที่นั่นอีกแล้ว

ยงฮวาเดินหน้าตึงออกมาบอกข่าวแก่หญิงสาว แม้ว่าจะยังคงดื้อไม่ยอมเชื่อเรื่องที่ว่าจูฮยอนมองเห็นดวงวิญญาณของน้องชาย แต่ลึกๆแล้วเขาก็แอบดีใจอยู่เหมือนกันที่จากนี้จูฮยอนจะมาอยู่ใกล้ๆ

แม่ให้มาเรียกน่ะครับ ผมคงไม่ต้องอธิบายใช่ไหมว่าผมจะมาพูดเรื่องอะไร

ใบหน้าของจองยงฮวาดูปั้นปึ่งและยียวนกวนใจได้มากไปกว่าในทุกครั้ง ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร เขาก็ไม่เคยคิดเชื่อเธอเลย

คุณมินฮยอกบอกฉันแล้วค่ะ ว่าคุณแม่ของคุณจะให้ฉันอยู่ที่นี่

“….” แม้จะแปลกใจที่จูฮยอนรู้ข่าวได้รวดเร็ว แถมทุกคนที่รู้เรื่องนี้ก็ยังคงอยู่ด้วยกันในบ้าน มีแค่เขาคนเดียวที่เดินออกมาทางนี้ แต่ยงฮวาก็ยังโกหกตัวเองว่าบางทีอาจจะมีใครวิ่งมากระซิบบอกจูฮยอนก่อนแล้วก็ได้

ฝากบอกท่านว่าฉันขอบคุณและรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจมากจริงๆ แต่ว่า… ”

แต่อะไรของคุณ อยู่ดีดีมีคนรับอุปการะเป็นลูกสาว มันไม่ดีตรงไหน? ยงฮวาลอยหน้าถาม

ที่ฉันบอกว่ามองเห็นคุณมินฮยอก ก็เพราะฉันอยากช่วยเค้า ไม่ได้หวังผลตอบแทนอย่างอื่น ฉันรู้ว่าคุณไม่อยากให้ฉันอยู่ที่นี่ เพราะฉะนั้นฉันกลับไปอยู่ในที่ของฉันคงดีมากกว่า ต่างคนต่างอยู่เหมือนเดิมนะคะ จะได้ไม่ต้องมาทนเหม็นขี้หน้ากัน

ยงฮวายืนอ้าปากค้างเมื่อจู่ๆ จูฮยอนก็เดินเท้ากลับออกไปอย่างดื้อๆ พอตั้งสติได้เขารีบวิ่งตามมาห้าม แต่จูฮยอนกลับสะบัดมือของเขาทิ้ง จนทำให้ยงฮวาต้องใช้กำลัง

นี่คุณ! หยุดนะ ห้ามออกไป

มินฮยอกเอามือปิดตา แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น พี่ชายของเขาฟอร์มเยอะจนได้เรื่อง ขนาดให้จูฮยอนทบทวนความทรงจำเรื่องกางเกงในสีแดงให้แล้ว ยังจะทำดื้อทำอวดเก่งอีก

ปล่อยนะ! ฉันจะกลับ

แม่บอกให้เลขาคิมเตรียมตัวออกไปหาซื้อของใช้ส่วนตัวมาให้คุณแล้ว คุณจะกลับไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!”

ยงฮวาฉุดลากข้อมือบาง ส่วนจูฮยอนก็ดิ้นหนีสุดฤทธิ์สุดกำลัง พอดิ้นหลุดได้จูฮยอนก็ตั้งท่าจะวิ่งหนี ยงฮวาไม่ยอมยื่นมือฉุดคว้าได้ผ้าคลุมผมติดมือกลับมา

…!

จูฮยอนโมโหที่ถูกดึงผ้าคลุมผมจนหลุด เธอทั้งอับอายและโมโห ที่เปิดเผยเรือนผมสั้นกุดให้ยงฮวาได้เห็น

เอาคืนมานะ!”

ยงฮวาแพ้น้ำตา ทว่าข้อมือของเขามันรั้น ไม่ยอมคืนผ้าคลุมผมให้กับหญิงสาวตรงหน้า จูฮยอนสะอึกสะอื้นทั้งน้ำตา แม้จะโกรธแต่ก็อายมากกว่า กลัวว่าตัวเองจะดูไม่สวยในสายตาของคนนิสัยไม่ดี

บอกให้เอาคืนมา… ”

โธ่พี่ผม เอาแล้วไหมล่ะ? ทำไมถึงไม่เข้าใจผู้หญิงเลย คืนสิครับ คืนให้เธอเลยเร็วๆ มินฮยอกยืนลุ้นจนตัวโก่ง

ยงฮวารู้ตัวว่าตัวเองทำผิดและทำให้จูฮยอนต้องอับอาย ในสายตาของเขาแม้ว่าผมของเธอจะสั้นกุดแค่ไหน หรือต่อให้ไม่มีเส้นผมเหลือเลยแม้สักเส้นเดียว แต่จูฮยอนก็ยังดูสวยน่ารักไม่เปลี่ยนแปลง

ผมขอโทษ

จูฮยอนยื่นมือมาเพื่อแย่งเอาผ้าคลุมผมของตัวเองคืน แต่ยงฮวากลับไม่ยอมให้ แถมยังบอกให้เธอยืนนิ่งๆ ห้ามขยับตัวหนีไปไหน

ร่างบางตกใจจนตัวสั่น เมื่อคนตรงหน้าช่วยสวมผ้าคลุมกลับคืนให้ มือของเขาอ่อนโยน แม้แต่น้ำเสียงก็ยังดูอ่อนนุ่มมากไปกว่าในทุกครั้ง

คุณคงมั่นใจในตัวเอง ถ้าหากว่าผมยาวได้เท่าเดิม แต่ผมอยากบอกคุณว่าไม่ว่าผมจะสั้นหรือจะยาวมากแค่ไหน คุณก็ยังดูสวยและน่ารักมากอยู่ดี

อยู่ดีดีก็เปลี่ยนอารมณ์มาชมกันซึ่งหน้า ทำเอาจูฮยอนหน้าแดงด้วยความเขินอายมากไปกว่าเก่า แต่คำชมนั้นก็ทำให้น้ำตาของเธอแห้งเหือดไปได้ด้วยความรวดเร็วเช่นเดียวกัน

ฉันไม่ชอบคนพูดโกหกค่ะ ฉันเห็นตัวเองอยู่ทุกวัน ฉันรู้ดีว่าตัวเองในตอนนี้เป็นยังไง

ผมก็ไม่ชอบคนพูดโกหกด้วยเหมือนกัน ถ้าหนีก็แสดงว่าคุณโกหก ถ้าเก่งจริงต้องอยู่พิสูจน์ตัวเอง แล้วทำให้ผมยอมรับคุณให้ได้

สายตาที่ดูมึนตึงเหนื่อยหน่ายกับคำพูดของเธอในตอนที่เป็นตัวแทนพูดแทนน้องชายของเขา ตอนนี้มันดูเปลี่ยนไปแล้ว ดวงตาของยงฮวาเต็มไปด้วยประกายมากมายจนทำให้เธอรู้สึกประหม่าและเขินอาย มันอาจเป็นเพราะว่ายงฮวาได้เห็นเส้นผมสั้นกุดของเธอแล้วก็ได้

ฉันพยายามปกปิดมันเอาไว้ตลอด ทุกครั้งที่ส่องกระจกแล้วจ้องมองตัวเอง ฉันเอาแต่เร่งวันเร่งคืนอยากให้ผมของฉันยาวเร็วๆ แต่วันนี้จองยงฮวากลับได้เห็นในสิ่งที่ฉันไม่อยากให้ใครได้เห็น ฉันอายมากจริงๆ







 

ภายในเวลาไม่กี่นาทีหลังจากนั้น ชีวิตของจูฮยอนพลิกเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ตอนนี้เธอมีห้องนอนส่วนตัวขนาดใหญ่ที่สวยงามราวกับห้องของเจ้าหญิง มีเสื้อผ้าสวยๆให้เลือกเปลี่ยนได้อย่างจุใจ กระเป๋า รองเท้าหรือเครื่องประดับ ในห้องนี้มีครบทุกอย่าง ทั้งที่ในชีวิตนี้ไม่เคยคิดฝันถึงในสิ่งเหล่านี้เลย

คืนนี้ฉันคงนอนไม่หลับ เพราะว่าคิดถึงทุกคนที่โรงเรียน

มินฮยอกดีใจด้วยจากใจจริง จูฮยอนเป็นคนซื่อๆ ถึงจะจดจำเรื่องเกี่ยวกับตัวเองไม่ได้ แต่เธอก็เป็นหญิงสาวที่มองโลกในแง่ดีและสามารถใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขในแบบเธอเป็น ถึงตอนนี้จะมีพร้อมทุกอย่างแต่จูฮยอนก็ยังไม่ลืมเพื่อน ไม่ลืมทุกคนที่โรงเรียนเตรียมแม่ชี ห้องนอนหรูหราและความเพียบพร้อมในชีวิตไม่ได้ทำให้คนเรามีความสุขเสมอไป

อีกหน่อยก็คงชินไปเอง อยู่ที่นี่นั่นแหละดีแล้ว ไม่ต้องเหนื่อยปัดกวาดเช็ดถู หรือว่าจัดดอกไม้ในโบสถ์ ไม่ชอบหรือไง

มันแปลกๆน่ะค่ะ แปลกไปหมด ฉันทำตัวไม่ถูก คงไม่ชินง่ายๆแน่ จูฮยอนออกอาการประหม่าและอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด เธอเอาแต่ยืนมองดูทุกอย่างรอบตัวด้วยความมึนงง แม้แต่จะนั่งบนเตียงก็ยังไม่กล้า ได้แต่เดินเข้ามาลูบๆคลำๆ แล้วก็เดินถอยหลังกลับออกมาตั้งหลักใหม่

ผมไม่กวนแล้วนะ ขอไปเดินเล่นรอบบ้านหน่อย ผมอยากดูทุกอย่างให้ทั่วๆ แล้วก็มองดูแม่ ดูพี่ยงฮวาให้นานๆ ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้เห็นพวกเขาอีก

“….” จูฮยอนหันมองตามร่างที่เดินทะลุประตูผ่านออกไปด้วยความเศร้า มินฮยอกน่าสงสารมาก การบอกลาจากคนที่เรารักเป็นสิ่งที่ทำได้ยาก แต่มินฮยอกก็สามารถทำมันได้อย่างเข้มแข็ง เธอหวังว่าหลังจากนี้เขาจะสุขสงบ ได้ไปอยู่ในที่ดีดีและมีความสุขชั่วนิรันดร์

จูฮยอนยืนมึนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า แม่ของยงฮวาบอกให้เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็เตรียมตัวลงไปทานมื้อกลางวันด้วยกัน

เยอะขนาดนี้จะใส่ตัวไหนดี? จูฮยอนเลือกเสื้อผ้าไม่ได้ ไม่ใช่เพราะว่าเธอเรื่องมาก แต่มันสวยมากเกินไปต่างหาก

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงนั้นทำให้จูฮยอนเดินตรงดิ่งมาที่ประตู หากแต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร ยงฮวาก็เปิดประตูเข้ามาก่อน

ขอผมเข้าไปหน่อยได้ไหม?

จูฮยอนถอนหายใจ ก็ยังดีที่ยังบอกกล่าวกันก่อน แม้เธอจะเป็นแค่ผู้อาศัยก็ตาม

ยงฮวาถือถุงกระดาษใบโตเข้ามาในห้อง พักใหญ่ๆแล้วที่แม่บอกว่าให้จูฮยอนเปลี่ยนชุดเพื่อที่ว่าจะได้ลงไปกินข้าวด้วยกัน แต่เธอก็ยังคงอยู่ในชุดเดิม ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆเกิดขึ้นเลย

เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว จะให้แม่ผมนั่งรอหรอ ทำไมคุณถึงไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสียที ใจคอจะใส่ชุดแม่ชีเดินไปเดินมาในบ้านของผมหรอ?

ชุดแม่ชีที่ไหนคะ? แล้วถามจริงๆ ชุดแม่ชีเนี่ยใส่เดินในบ้านนี้แล้วมันจะทำให้คุณเสียเกียรติ เสียศักดิ์ศรีหรอคะ? จูฮยอนเอ่ยถามพร้อมกับจ้องหน้ายงฮวาด้วยความไม่พอใจ

ร่างแกร่งก้าวเดินเข้ามาใกล้ ชี้นิ้วจิ้มลงบนหน้าผากของหญิงสาวผู้ดื้อรั้น จูฮยอนย้อนได้ทุกคำ ถ้าเป็นน้องสาวจริงๆ คงมีได้ตีก้นกันบ้าง

เปลี่ยนชุดก่อน เปลี่ยนชุดแล้ว กินข้าวแล้ว แล้วเราค่อยมาทะเลาะกันใหม่ ถ้ายังไม่ยอมไปเปลี่ยน ผมอาจจะทำเรื่องบางอย่าง กับคุณอีกก็ได้ ยงฮวายอมทิ้งถุงที่ถือมา แล้วรวบเอวบางเข้ามาจนแนบชิด

…!

จูฮยอนตกใจจนหน้าแดงเรื่อ ยงฮวาจ้องมองพวงแก้มสีแดงจัดก่อนที่จะโน้มใบหน้าลงมาใกล้

ลมหายใจร้อนระอุค่อยๆ คืบเข้าใกล้พวงแก้มนุ่มตึงทีละน้อย จูฮยอนขยุ้มกำเสื้อสูทของยงฮวาเอาไว้แน่น ทั้งตื่นเต้นและตื่นกลัวจนตัวแข็งทื่อไปหมดแล้ว

สาวใสซื่อตาโตก่อนที่จะกลืนน้ำลายแห้งผาดลงคอเมื่อริมฝีปากอบอุ่นฝังแน่นลงบนแก้มของเธออย่างเชื่องช้า

ยงฮวาถอนริมฝีปากออก จ้องมองหญิงสาวในอ้อมแขนด้วยรอยยิ้ม นิ้วแกร่งเผลอยกขึ้นมาเกลี่ยไล้ริมฝีปากอวบอิ่มด้วยความหลงใหล ได้อยู่ใกล้จูฮยอนทีไร หัวใจของเขาแตกกระเจิงทุกที รู้อยู่เต็มอกว่าการกระทำของตัวเองนั้นช่างไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย ถ้าเขากลืนกินเธอได้ เขาก็อยากที่จะทำ แต่ติดที่ยังทำไม่ได้ในตอนนี้

คือว่าคือ ฉันไม่กล้าเปลี่ยนชุดค่ะ มันดีเกินไป แม่ชีน้อยกลายเป็นลูกแมวที่แสนน่ารักน่าเอ็นดู ยงฮวายอมที่จะคลายอ้อมแขนออก แล้วจูงมือพาจูฮยอนมาหยุดอยู่ที่หน้าตู้เสื้อผ้าด้วยกัน

เขาช่วยเลือกเสื้อผ้าให้เธอได้สวมใส่ แม้ว่ามันจะสวยและดูดีเกินไป แต่จูฮยอนไม่อาจปฏิเสธเขาได้อีก



 

ร่างบางยืนมองดูตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ภายในห้องน้ำ ครั้งที่สามแล้วที่เราได้สัมผัสกัน ในตอนนั้นหัวใจของเธอเต้นไม่ยอมหยุดเลย ยิ่งนึกถึงคำพูดของมินฮยอกที่บอกว่าพี่ชายของเขาชอบเธอ แล้วจูฮยอนก็ยิ่งเขินอายจนหน้าแดง

หาโอกาสเอาเปรียบกันตลอด คนนิสัยไม่ดี จูฮยอนบ่นพึมพำ ก่อนที่จะก้มมองดูเครื่องสำอางมากมายที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้า เธอไม่เคยเห็นและไม่เคยใช้ของพวกนี้มาก่อนเลย ได้แต่งตัวสวยๆทั้งที ถ้ายังยืนหน้าสดอยู่แบบนี้คงเสียราคาเสื้อผ้าไม่น้อย

จูฮยอนเลือกแต่งแต้มลิปสติกสีสดบนริมฝีปาก หากแต่พอได้ทดลองทามันแล้ว เธอกลับรู้สึกไม่มั่นใจ จนต้องลบมันทิ้งไป

ฉันไม่ได้อยากดูดีเพราะคุณนะ อย่าหลงตัวเองล่ะ เข้าใจไหม? เธอพูดเอออออยู่คนเดียวก่อนที่จะเปิดประตูเดินกลับออกมา การที่มองเห็นดวงวิญญาณของจองมินฮยอกเป็นเรื่องจริง แต่ตอนนี้เธอกลายเป็นคนชอบมโน แถมยังพูดคุยตัดพ้อต่อว่าใส่ยงฮวาได้แทบจะตลอดเวลา

ยงฮวาลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นจูฮยอนเดินออกมา ชุดสีขาวเหมาะกับจูฮยอนมากที่สุดแล้ว เขาเลือกไม่ผิดหรอก

ฉันคิดว่าคุณออกไปแล้วค่ะ ยังมีธุระอะไรกับฉันอีกหรอคะ?

จูฮยอนตกใจไม่น้อยที่เห็นว่ายงฮวายังอยู่ในห้อง ทั้งที่ก่อนหน้าคิดว่าเขาน่าจะออกไปตั้งนานแล้วด้วยซ้ำ

มานั่งตรงนี้สิ

ทำไมจะต้องนั่งด้วยคะ ทำไมไม่เป็นคุณที่เดินมาหาฉันเองล่ะ?

ยงฮวาก้าวเข้าหาร่างบางตามคำท้า ส่วนจูฮยอนก็เอาแต่ก้าวถอยหลังจนเกือบที่จะเปิดประตูวิ่งหนีออกจากห้อง แต่ถูกยงฮวาสะกัดเอาไว้ได้

ไม่ทำอะไรหรอกน่า หัดอยู่เฉยๆบ้างเถอะ

จูฮยอนยืนนิ่งเมื่อยงฮวาปลดผ้าคลุมผมออกจากศีรษะของเธอ

จะทำอะไรคะ คิดว่าแกล้งฉันได้แล้วจะสนุกหรอ? คนถามน้ำตาคลอ ยงฮวาเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้

ไม่ได้จะแกล้งอะไรสักหน่อย ก็แค่มีของขวัญมาให้

ในถุงที่ยงฮวาถือมาคือวิกผมยาวสลวยที่มีลอนคลื่นอ่อนๆ เขาบรรจงช่วยสวมมันให้กับจูฮยอนจนเข้าที่เรียบร้อย ผมยาวเข้ากับจูฮยอนมากที่สุดแล้วจริงๆนั่นแหละ

อยากลองส่องกระจกดูไหม?

เขาเอ่ยมาแค่นั้น จูฮยอนก็รีบเดินตรงมาที่หน้ากระจกในทันที ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่วิกผม แต่ก็ทำให้เธอพอใจเป็นอย่างมาก

เห็นคนส่องกระจกเอาแต่ยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ผู้ให้อย่างยงฮวาก็ยิ้มได้ หลังจากนี้จูฮยอนจะได้มั่นใจในตัวเองมากขึ้น และไม่ต้องใช้ผ้าคลุมผมให้คนอื่นเข้าใจว่าเป็นแม่ชีอีก

ยังไม่ทันได้พูดขอบคุณเลย ยงฮวาก็เดินออกจากห้องของจูฮยอนไปก่อน จูฮยอนออกจากห้องเดินตามลงมา ส่วนยงฮวาก็เร่งฝีเท้าแกล้งให้จูฮยอนวิ่งตาม

แม้แต่มินฮยอกก็ยังต้องตกตะลึงในความสวยที่ไม่คิดว่าจะได้เห็น ไม่คิดเลยว่าพี่ชายของตัวเองจะตาถึงแบบนี้

โอ้โหวิ่งตามกันเป็นหนังแขกไปได้ ระวังตกบันไดกันนะครับ มินฮยอกร้องเตือนอยู่ห่างๆ ด้วยความห่วงใย



 

เมื่อคุณนายจองได้เห็นลูกสาวบุญธรรม ก็เอาแต่ยิ้มพอใจไม่ยอมหุบ ยงฮวาเป็นคนละเอียดรอบคอบเสมอ เลขาคิมอาจจะจัดเตรียมทุกอย่างได้ดีก็จริง แต่ก็สู้ยงฮวาไม่ได้ ลูกชายคนโตช่างใส่ใจและเข้าใจลูกผู้หญิงว่าความสวยความงามนั้นสำคัญมากแค่ไหนจนถึงขั้นสั่งซื้อวิกผมมาให้จูฮยอนด้วยตัวเอง

อาจจะเป็นแค่อาหารมื้อเล็กๆ แต่แม่ตั้งใจทำให้จริงๆนะจ๊ะ เพราะมีหนูเข้ามา บ้านที่ดูทึบๆของเรา ก็เลยเหมือนมีแสงสว่างส่องเข้ามาถึงในทันทีเลย

ขอบคุณค่ะ แต่ว่าหนูเกรงใจจริงๆนะคะ จูฮยอนไม่รู้สึกชิน เธอเกรงใจ รวมไปถึงยังปรับตัวไม่ได้เพราะทุกอย่างเปลี่ยนแปลงรวดเร็วมากเกินไป

แม่ผมตั้งใจทำกับข้าวให้คุณกินด้วยตัวเองเลยนะ ยังจะกล้าเสียมารยาทอีก

อย่าว่าน้องสิลูก หนูจูฮยอนจะอึดอัดไปบ้างก็ไม่แปลกหรอก ค่อยๆปรับตัวนะจ๊ะ อยู่ที่นี่ให้สบาย อยากได้อะไรก็บอกเลขาคิมไม่สิ บอกยงฮวาดีกว่า เพราะว่ายงฮวาเก่งกว่าเลขาคิมเยอะ ต่อไปนี้ช่วยดูแลน้องให้แม่ด้วยนะจ๊ะ

ผมควรดีใจใช่ไหม ที่แม่บอกว่าผมเก่งกว่าเลขาคิม ยงฮวายืดอกถามหน้าทะเล้น

หากแต่คุณนายจองมีความสุขยิ้มกว้างๆได้ไม่นาน คนเป็นแม่ก็ตกอยู่ในอาการซึมเศร้าในทันทีที่คิดถึงลูกชายคนเล็ก

ตอนนี้มินฮยอกอยู่กับเราด้วยไหมจ๊ะ?

จูฮยอนสบสายตากับดวงวิญญาณที่นั่งอยู่ตรงหน้า มินฮยอกอยู่ที่นี่ตลอดเวลา เขารักแม่ รักพี่ชายของเขามากจริงๆ เพียงแค่คิดถึงวันที่เขาจะต้องจากทุกคนไป เธอก็อดใจหายไม่ได้

คุณมินฮยอกบอกว่าเขาเตรียมของขวัญวันคริสต์มาสไว้ให้คุณป้ากับคุณยงฮวาด้วยค่ะ เขาซื้อแล้วก็แอบเก็บซ่อนเอาไว้ ตั้งใจว่าจะมอบให้กับพวกคุณทั้งสองคนเมื่อถึงเวลา

คุณนายจองน้ำตาไหลพราก แม้แต่ยงฮวาที่ตลอดมาเอาแต่ยืนยันว่าไม่เชื่อในสิ่งที่จูฮยอนบอก ก็ยังถึงกับน้ำตาซึมด้วยรู้สึกใจหาย

จูฮยอนพาสองคนแม่ลูกไปยังที่เก็บซ่อนของขวัญ มินฮยอกซ่อนเอาไว้ในตู้อย่างดีแถมยังล็อคกุญแจเอาไว้ด้วย

มันล็อคครับ ผมเปิดไม่ได้

ถึงมันจะล็อคแต่จูฮยอนก็รู้ที่ซ่อนกุญแจอยู่ดี คุณนายจองและยงฮวาต่างรู้สึกทึ่งที่จูฮยอนรู้ลึกรู้จริงขนาดนี้

คุณรู้ที่ซ่อนกุญแจได้ยังไง? ยงฮวาถามขึ้นด้วยความสงสัย

คุณมินฮยอกบอกค่ะ คุณจะไม่เชื่อก็ไม่เป็นไรหรอกนะคะ

พอไขกุญแจออกได้ทั้งสามคนก็ได้พบกับของขวัญสองกล่อง ของยงฮวาถูกห่อด้วยกระดาษสีน้ำเงิน ส่วนของคุณนายจองถูกห่อด้วยกระดาษสีทองดูหรูหรา จูฮยอนส่งมอบของขวัญให้กับคุณนายจองและยงฮวาเองกับมือ มินฮยอกนั้นดีใจเป็นอย่างมาก เพราะถึงตนจะตายไปแล้วแต่วันนี้ตนก็ยังมีโอกาสกลับมามอบของขวัญให้กับคนที่เขารักทั้งสองคน ต้องขอบคุณจูฮยอนที่ช่วยให้เขาได้รับโอกาสดีดีแบบนี้

บนกล่องมีการ์ดอวยพรที่มินฮยอกเขียนให้แม่กับพี่ชาย พอได้เห็นลายมือ และข้อความอวยพรที่ลูกชายเขียนให้ตน คุณนายจองก็ถึงกับร้องไห้โฮจนยงฮวาต้องช่วยปลอบ ทุกอย่างเหลือเชื่อ แต่จูฮยอนทำได้จริงๆ

อย่าร้องไห้เลยนะคะคุณป้า คุณมินฮยอกไม่อยากเห็นคุณป้าเสียใจเพราะเขาอีกแล้วค่ะ

คุณนายจองซับน้ำตา เธอทั้งเสียใจและตื้นตันใจ ไม่คิดไม่ฝันว่าจะมีวันที่ตนได้รับของขวัญวันคริสต์มาสจากมินฮยอกอีก แม้ว่ามันจะเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายที่เกินเวลามาแล้วก็ตามที

ทุกปีนับตั้งแต่มินฮยอกอายุ 9 ขวบ เขาก็รู้จักเก็บออมเงินจากค่าขนมเพื่อมาซื้อของขวัญวันคริสต์มาสให้กับแม่และพี่ชาย พวกเราทุกคนต่างเตรียมของขวัญให้กัน คุณนายจองเตรียมของขวัญให้ลูกชายทั้งสองคน ส่วยยงฮวาเองก็เตรียมของขวัญให้กับแม่และน้องชายด้วยเหมือนกัน น่าเสียดายที่ปีนี้ทั้งคุณนายจองและยงฮวาต่างก็ยุ่งด้วยกันทั้งคู่ คุณนายจองยุ่งอยู่กับเรื่องธุรกิจ ส่วนยงฮวาก็ยุ่งอยู่กับการเรียนในเทอมสุดท้าย

คุณนายจองกับยงฮวาเสียใจ ที่ไม่ได้เตรียมของขวัญมามอบให้กับมินฮยอกเหมือนกับในทุกๆปี

แม่ขอโทษ

พี่ก็ขอโทษนายด้วยเหมือนกันขอบคุณสำหรับของขวัญในปีนี้นะ พี่สัญญาว่าจะดูแลแม่เป็นอย่างดี นายไม่ต้องเป็นห่วงอะไรเลยทั้งนั้น ขอบคุณนะ ขอบคุณสำหรับของขวัญชิ้นนี้ พี่เป็นพี่ชายที่แย่มากเลยจริงๆ

ไม่แย่หรอกค่ะ คุณมินฮยอกบอกว่าคุณเป็นพี่ชายที่ดีที่สุดสำหรับเค้า เค้าบอกว่าจากนี้ต่อไป ขอให้พวกคุณสองคนรักษาตัวให้ดีดี เพราะว่าเขากำลังจะไปในที่ที่พวกคุณ รวมไปถึงฉันจะไม่มีโอกาสได้มองเห็นเขาอีกต่อไป จูฮยอนพูดทั้งน้ำตา แม้แต่ยงฮวาก็ยังเก็บกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว คนเรานอกจากไม่อาจย้อนเวลาได้แล้ว ก็ยังไม่มีทางรู้ว่าวันพรุ่งนี้หรือวันต่อๆไป ตัวเองจะอยู่หรือว่าจะตาย

 

 




 

ร่างของมินฮยอกถูกเคลื่อนออกจากบ้านเพื่อนำมาฝังที่สุสาน ทำตามพิธีทางศาสนา บรรยากาศวันนี้เต็มไปด้วยความเศร้าเสียใจของทั้งคุณนายจองและยงฮวา ส่วนจูฮยอนเองก็ได้เวลาที่จะบอกลากับ เพื่อนของเธอแล้วเช่นเดียวกัน

ไปดีดีนะ ขอให้คุณมีความสุข...ชั่วนิรันดร์

ว่ากันว่าดินแดนหลังจากความตาย คือการกลับคืนฟื้นชีวิต บอกแม่กับพี่ยงฮวา ว่าผมจะไปรอทุกคนที่นั่น หวังว่าในอนาคตจะมีโอกาสได้พบคุณด้วยนะ

จูฮยอนพยักหน้ารับพร้อมกับรอยยิ้ม ร่างบางยืนมองดูร่างไร้วิญญาณถูกเคลื่อนย้ายเพื่อลงฝังในสุสาน กลีบดอกไม้เบ่งบาน ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วอาณาบริเวณ ภาพเก่าๆในหัวกำลังย้อนกลับมา สุสาน, กลีบดอกไม้และร่างไร้วิญญาณ ครั้งหนึ่งเธอเคยยืนอยู่ที่นี่ ร่ำไห้เสียใจกับการจากไปของใครคนหนึ่ง คนคนนั้นคือใครกัน?

 

 

 


 

**********100%**********

รอติดตามกันต่อว่าส่งมินฮยอกไปแล้ว จากนี้ยงซอจะเป็นยังไงต่อไป

(ภาพข้างบน แม่ของยงฮวา มินฮยอกนะคะ)

อย่าลืมคอมเม้นท์ให้ไรเตอร์นะคะ

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

201 ความคิดเห็น

  1. #196 SeoHwa (YoungRun) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 23:27
    จ้ะ พ่อนักเรียนนอก เอะอะแต๊ะอั๋งตลอด แล้วยังปากแข็งอีก นิสัยบ่ดีเลย
    #196
    0
  2. #141 MO_Club (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 23:38
    ยงนี่ แม่เค้าให้ซอมาเป็นน้องสาวแกนะ จะมาหอมกันเป็นเด็กๆ ไม่ได้นะจ๊ะ อิอิ
    แอบเศร้าฉากฝังน้องมิน  T_T
    #141
    0
  3. #129 onlypoiikk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 01:42
    ผีมินไปแล้ว ยงซอจะเป็นยังไงต่อไป หนุกมากๆค่ะ
    #129
    0
  4. #114 icygirl2703 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 23:27
    ยงอะไรกันเนี่ยยย หอมแก้มซอเฉยเลย เบาๆหน่อย 555

    ซอดีแล้วนะที่ได้มาอยู่บ้านยง ได้อยู่กับคนดีๆ โชคดีแล้วนะ

    มินฮยอกหลับให้สบายนะ ไม่ต้องห่วงกังวลอะไรอีกแล้ว มีความสุขมากๆนะ

    แม่ยงใจดีมากค่ะ คงถูกชะตากับซอมากจริงๆ เลยรับไว้เป็นลูกสาว ฝากซอด้วยนะคะ

    รอตอนหน้านะคะพี่จอยคนสวยยย จากนี้ยงซอจะได้อยู่ใกล้กันมากขึ้น จะหวานอีกกี่เท่านะ สู้ๆๆค่ะ ^_^
    #114
    0
  5. #113 ASYS (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 17:33
    ผีน้อยจากไปไวจัง น้องใกล้ได้ความจำคืนแล้วใช่มั้ยคะ
    #113
    0
  6. #110 hams_joon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 13:11
    แม่พี่ยงนี่รวดเร็วทันใจจริงๆเลย อยากได้อะไรต้องการอะไรได้ทันทีคะ5555 ยงยังตามแม่ไม่ทันเลย ตอนหน้าน้องซอเริ่มจะอะไรได้บ้างแล้วใช่มั้ยเนี่ย
    ปล.ไรเตอร์สู้ๆคะ
    #110
    0
  7. #109 mindmint3737 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 12:54
    มินฮยอกไปแล้วเศร้าจัง ยงเผลอไม่ได้เลยหอมตลอด ซอเริ่มจำได้ลางๆแล้ว
    #109
    0
  8. #108 2you4ever (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 12:53
    สงสารมิฮยอกจัง แต่ถ้าไม่มีนายยงซอก็ไม่ได้เจอกัน

    #108
    0
  9. #107 Fav novel (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 02:06
    เศร้าาาา สงสารมิน สงสารพี่ยงสงสารแท่ด้วยย ตอนแรกแอบคิดว่ามินจะเข้าร่างได้??
    #107
    0
  10. #106 pyl (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 21:55
    น่ารักมากเลย น้องมินก้อน่ารักแต่สงสารน้องมินอ่ะ ไม่น่าอายุสั้นเลย เมื่อฝังน้องมินแล้วน้องซอจะเหนน้องมินอยู่อีกหรือเปล่า
    #106
    0
  11. #105 2getherYong (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 14:16
    เรื่องนี้น่ารัก อ่านแล้วผ่อนคลายดี

    ชอบบทยงปราบเด็กดื้อแบบนี้

    คุณแม่แจ่มมากๆค่ะ

    ไปดีนะมินฮยอก พ่อกามเทพสื่อรัก
    #105
    0
  12. #104 ploveys (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 12:39
    ทำไมพี่ยงเป็นคนอย่างนี้ รังแกน้องได้ไง 

    ซอฮยอนเริ่มนึกออกแล้ว ลุ้นๆต่อค่ะ
    #104
    0
  13. #103 Ppanit (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 02:16
    ยงซอน่ารักดีเนอะ เถียงกันน่ารักอะแต่เศร้าตอนส่งมินฮยอกให้สงบนี่สิ
    #103
    0
  14. #102 Memo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 01:39
    เริ่มมาก็ยังคงน่ารักเช่นเคย

    น้องซอเปลี่ยนสถานะกลายเป็นน้องสาวแต่จองยงนี่ก็อดใจ/ม่ไหวเลยนะคะนี่ อิอิ

    น้องมินอายแทนแอบปิดตาอีกแล้ว

    ตอนมอบของขวัญนี่อ่านแล้วน้ำตาซึมเลยสงสารทุกคนเลยอ่า

    มินไม่ได้ร่ำลาแต่แบบทิ้งของ/ว้นี่ยิ่งทำให้คิดถึงใหญ่เลยค่ะ

    #102
    0
  15. #101 Me a da (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 00:14
    กลัวคุณแม่เลี้ยงตามมาอาละวาดจริงๆ
    #101
    0
  16. #100 squinoa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 23:16
    น่าสงสารมินมินจังเลยอ่าาาา ไม่อยากให้มินรีบจากไปเลย หมดหน้าที่พ่อสื่อแล้ว แต่ความจำซอจูกำลังจะกลับมานี่สิ คงไม่กลับไปหมดอาลัยตายอยากเหมือนเดิมอีกนะ อยู่บ้านหลังนี้ต่อเถอะ แต่ถ้าเอาบ้านคืนมาได้ก็ดีนะ ไล่ยัยผีบ้าแม่ลูกนั่นออกไปจากบ้านด้วยยิ่งดี
    #100
    0
  17. #99 aunnada makamnoed (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 22:10
    น่ารักปนเศร้าๆมากเลยตอนนี้  ตอนนี้ซอจูเป็นลูกบุญธรรมแหละ 
    รอดูว่าพี่ยงจะทำไงกะซอจู  จะแต๊ะอั๋งไปถึงไหน เขินๆๆๆ
    #99
    0
  18. #98 wimpykidzz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 21:09
    ยงนี่ก็ตลอดๆอะ55555 ครอบครัวน่ารักมากๆ รับซอฮยอนเข้ามาอีกคนเเล้วคุณเเม่คงเอนดู
    #98
    0
  19. #97 goguma (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 21:03
    อร้ายยยยพี่ยงคนบ้าาาฉวยโอกาสตลอดๆ/แต่รีดเดอร์ก็ชอบบบอิอิ

    สงสารน้องมินมากเลยแล้วมาเกิดใหม่เป็นลูกพี่ยงน้องซอนะคะ

    ส่วนน้องซอหนูความจำจะกลับมาแล้วใช่มั๊ยลูกกก
    #97
    0
  20. #96 paupu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 20:57
    ชอบมากงน่ารักดี มินฮยอกยปแล้ว แอบเศร้า น้องซอใกล้จะจำได้แล้ว ลุ้นๆ
    #96
    0
  21. #95 Pranpriya Boonsit (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 20:03
    โอ๊ยซึ้งอ่ะ เปลี่ยนจากน้องสาวเป็นอย่างอื่นดีไหม55555
    #95
    0
  22. #94 matthia (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 19:43
    โอ้ยยยยย หวานมากและเศร้ามากด้วย เรื่องนี้ละมุนมากเลยค่ะ อ่านไปรู้สึกเหมือนเห็นภาพแบบฟรุ้งฟริ้ง ๆ ตลอด ได้อารมณ์คริสมาสต์จริง ๆ



    ปล.จองยงฮวาเป็นคนปากว่ามือถึงจริง ๆ แอบหอมแก้มน้องอีกแระ อิอิ
    #94
    0
  23. #93 sweet j (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 19:38
    ยงนี่แบบว่าเจ้าเล่ห์และฉวยโอกาสกับซอสุด ๆ อ่ะ

    แล้วนี้แม่ของยงก้อรู้สึกถูกใจซอเลยรับเป็นลูกบุญธรรม

    เข้าทางยงเลยสิได้อยู่ใกล้ ๆ ในบ้านเดียวกัน



    ความทรงจำน้องซอเริ่มที่จะกลับมาแล้วสินะ

    #93
    0
  24. #92 goguma09 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 19:12
    มาเกิดเป็นลูกยงซอใหม่นะมินฮยอก T^T!!!!
    #92
    0
  25. #91 pan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 18:38
    ซึ้งค่ะ ความรักของครอบครัวจอง
    #91
    0