LOST IN LOVE (Yong & Seo) Fin.

ตอนที่ 5 : Lost in love Chapter 4 หายโกรธนานแล้ว [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 683
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    28 ก.ย. 58




Lost in love Chapter 4

หายโกรธนานแล้ว

 





 

 

 

ไม่ว่าจะใกล้ชิดมากแค่ไหนก็ไม่รู้สึกถึงความอบอุ่น เคราะห์ซ้ำกรรมซัดเมื่อสายฝนพรำลงมาอีกครั้ง คราวนี้ถึงจะไม่ได้ตกหนัก แต่มันก็ทำให้อากาศเย็นลงมากไปกว่าเดิม เนื้อตัวของเราทั้งสองต่างเปียกปอน ยงฮวาโอบประคองพาจูฮยอนเดินฝ่าสายฝนมาเรื่อยๆ จนกระทั่งพบเข้ากับต้นไม้ที่มีใบไม้ขนาดใหญ่ เขารีบหักเอาใบนั้นมาด้วยความรีบร้อน ใช้มันเป็นร่มกันบังสายฝนให้กับเราทั้งคู่

ยิ่งฝนตกลงมาก็ยิ่งทำให้อาการของจูฮยอนแย่ลง ตัวของเธอร้อนมากเพราะไข้กำลังขึ้นสูง ซ้ำยังเริ่มมีอาการเพ้อเป็นระยะๆอีกด้วย

ช่วยด้วยค่ะ ฉันอยู่ตรงนี้… ”

ติดอยู่ในป่าโดยมีกองไฟเป็นเพื่อนมาทั้งคืน จูฮยอนคงจะกลัวมากจนถึงขั้นเพ้อออกมาแบบนี้ ยงฮวาขยับเข้าหาร่างบางก่อนที่จะโอบกอดเธอเอาไว้ในอ้อมแขน ยิ่งเป็นแบบนี้ เขาก็ยิ่งโทษตัวเองที่วิ่งตามเธอไม่ทัน

พี่จะพาเธอกลับออกไปเอง ทำใจดีดีไว้นะ

แม้ว่าฝนจะหยุดตกไปแล้วแต่จูฮยอนก็ยังคงมีอาการไม่ดีขึ้น เธอยังคงเพ้อร้องขอให้คนมาช่วย ริมฝีปากมีสีขาวซีด ร่างบางสั่นสะริกด้วยความเหน็บหนาว

มันเป็นการตัดสินใจที่ยากลำบาก ยงฮวาจำเป็นจะต้องกำจัดเสื้อผ้าเปียกชื้นออกจากเนื้อตัวของจูฮยอนให้หมดโดยเร็ว

ผ้าห่มที่เตรียมมาถูกนำมาโอบคลุมร่างบางเอาไว้ ยงฮวาพยายามถอดเสื้อผ้าทั้งหมดออกด้วยความลำบากใจ สองมือสอดเข้าใต้ผ้าห่มพร้อมกับหันมองไปทางอื่น ใจก็ภาวนาขอให้ใครสักคนตามมาพบเราโดยเร็ว จูฮยอนกำลังแย่ เขากลัวว่าเธอจะอดทนไม่ไหว

ใช้เวลาไม่นานนักเสื้อผ้าเปียกชื้นก็ถูกกำจัดออกจนหมด ยงฮวาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเปลือยท่อนบนแล้วโอบกอดร่างบางไว้ในอ้อมแขน

เป็นเรื่องจริงว่าชายหญิงไม่ควรอยู่ใกล้กันมากจนเกินไป แม้ว่ายงฮวาจะพยายามยับยั้งชั่งใจ แต่เป็นจูฮยอนที่ไม่ยอมถอยห่างออกมา

ร่างกายของเราต่างสัมผัสแนบชิดท่ามกลางสภาพอากาศเปียกชื้น จูฮยอนยังคงเอาแต่พร่ำเพ้อเรียกให้คนมาช่วย และเสียงนั้นก็อ่อนระโหยโรยแรงลงทุกที ยงฮวาใจไม่ดี หวั่นกลัวว่าจูฮยอนจะไม่รอดกลับออกไป

เสียงลมหายใจของจูฮยอนช่างแผ่วเบา ยงฮวาเขย่าร่างบางเรียกสติ แต่ตอนนั้นจูฮยอนกลับเงียบมากจนน่าใจหาย

ยงฮวาแนบใบหน้าฟังเสียงหัวใจ ทุกอย่างเงียบมากเกินไปจนทำให้เขาใจสั่นไปหมดแล้ว

จูฮยอน! ตื่น!” เรียกอยู่พักใหญ่ จูฮยอนก็ไม่มีวี่แววว่าจะยอมตื่น ยงฮวาตัดสินใจประกบริมฝีปากแนบชิด ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่านาทีนั้นตัวเองทำอะไรลงไป

รสสัมผัสที่แสนอบอุ่นช่วยกระตุ้นให้จูฮยอนลืมตาตื่น เราสองคนตกอยู่ในช่วงวิกฤต ยงฮวาไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกิน หากแต่สถานการณ์มันพาไป เพื่อรักษาชีวิตไว้…มันอาจเป็นแค่ข้ออ้าง แต่เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าเหตุการณ์นั้นไม่เกิดขึ้น แล้วเราในวันต่อไปจะเป็นยังไง

หนาวค่ะ ฉันหนาวมาก… ”

….

จูฮยอนลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าของอีกวัน หลังได้เห็นสภาพของตัวเองเธอตกใจจนร้องไห้ ยงฮวาเองก็เสียใจมาก เขาเอ่ยคำขอโทษและให้คำสัญญาว่าจะขอชดใช้ความผิดทั้งหมดด้วยการดูแลเธอไปตลอดทั้งชีวิต

ยงฮวาพาเธอออกจากป่ามาได้สำเร็จ ทั้งพ่อและอาอึนฮีต่างก็เป็นห่วงเธอมากจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ สภาพของเธอกับยงฮวาไม่ค่อยดีนัก เสื้อผ้าสกปรกเลอะเทอะ อุณหภูมิร่างกายของเธอกลับมาเป็นปกติดี กลายเป็นยงฮวาที่มีไข้เสียเอง

เธอไม่ได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้พ่อกับอาฟัง เพราะแค่ที่หลงป่าก็ทำให้คนอื่นต้องเป็นห่วงมากพออยู่แล้ว จูฮยอนรู้สึกอายมากจนไม่กล้าที่จะเผชิญหน้ากับยงฮวาตรงๆ แต่เมื่อรู้ว่าเขาไม่สบายมาก เธอก็ไม่สามารถหลบหน้าเขาได้อีกต่อไป

ผู้หญิงคนนั้นหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย อาอึนฮีให้คนตามหาแต่ก็ตามหาไม่พบ สรุปแล้วจนถึงทุกวันนี้จูฮยอนก็ยังไม่เข้าใจว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงในวันนั้นคืออะไร

ความสัมพันธ์ของจูฮยอนกับยงฮวานับวันมีแต่จะแน่นแฟ้นมากขึ้น ยงฮวาดีกับเธอมาก เรายังมีโอกาสได้พบกัน แม้ว่าเธอจะกลับมาอยู่บ้านในเมืองแล้วก็ตาม

ยงฮวาเข้าเมืองมาลงทะเบียนเรียน ส่วนจูฮยอนก็เตรียมตัวที่จะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย เราสองคนได้พบกันเรื่อยๆ แม้ว่าความสัมพันธ์จะเกินเลยไปไกลแล้ว แต่เราทั้งคู่ต่างก็ยังคงรักษาช่องว่างระหว่างกัน ไม่มีอะไรเกินเลยมากไปกว่าแค่การจับมือ

ความสุขหมดลงไม่นาน แล้วจากนั้นความหวาดกลัวก็เข้ามาแทนที่เมื่อจูฮยอนพบว่ามีความผิดปกติเกิดขึ้นกับตัวเองในเช้าวันหนึ่ง ประจำเดือนขาดหายไปได้ราวๆสองเดือน บวกกับอาการวิงเวียนศีรษะหน้ามืด ทำให้เธอใจเสีย

อาอึนฮีเป็นคนแรกที่จูฮยอนคิดถึงในยามที่มีปัญหา ท่านตกใจมากแต่ก็ยินดีให้คำปรึกษา เก็บเรื่องราวทุกอย่างเป็นความลับ รวมไปถึงยังเป็นธุระช่วยพาเธอไปตรวจที่โรงพยาบาลและผลก็ออกมาว่าเธอกำลังตั้งครรภ์

….

ร่างบางยืนมองดูสามคนพ่อแม่ลูกที่กำลังร่วมทานมื้อเย็นด้วยกันภายในร้านอาหารอย่างมีความสุข เลิฟลี่ยิ้มได้กว้างมากขึ้น ดวงตาคู่กลมๆ เต็มไปด้วยประกายแห่งความสุขทั้งที่ก่อนหน้ายังเพิ่งจะบอกกับเธอหน้าเศร้าว่าคิดถึงคุณพ่อมากเหลือเกิน

จูฮยอนขับรถกลับที่พักด้วยความรู้สึกหดหู่ ตลอด 7 ปีที่ผ่านมาได้พูดคุยกันทางโทรศัพท์นั่นจัดว่าทรมานมากแล้ว พอมีโอกาสได้มาพบเจอ กลับทำให้รู้สึกเจ็บปวดมากกว่า ยิ่งเห็นเลิฟลี่มีความสุขอยู่กับพี่สาวและพี่เขยมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกผิดและเสียใจมากขึ้นเท่านั้น

ก็แล้วจะให้ทำอะไรได้ เธอตกอยู่ในสถานะจำยอมต้องทำทุกอย่างเพราะอยากให้พ่อพอใจจนอาจจะยกโทษให้ ลูกสาวที่ท่านตั้งใจอบรมเลี้ยงดูมาตั้งท้องตั้งแต่อายุ 18 ถ้าคนอื่นรู้เรื่องนี้ไม่เพียงทำให้พ่อเสื่อมเสียชื่อเสียง แต่ประวัติสวยงามของเธอก็จะต้องมัวหมองและมันก็จะกระทบกับหน้าที่การงานทั้งหมดในอนาคต

ฉันเหมือนคนเห็นแก่ตัว ทิ้งได้แม้กระทั่งลูกของตัวเอง

 

 



 

ยงฮวายังคงแอบจับตาดูความเคลื่อนไหวของห้องตรงกันข้าม จูฮยอนดูหน้าเศร้าๆ คล้ายกับคนที่เพิ่งจะร้องไห้ หรือก็อาจเป็นไปได้ว่าเขาอาจจะตาฝาด

พอกลับเข้ามาถึงสิ่งแรกที่ทำก็คือเปิดทีวีดู รายการหลักที่ดูในแต่ละวันไม่เคยมีความบันเทิง เลือกดูสลับกันไปมาระหว่างข่าวกับพวกสารคดีต่างๆ ซึ่งคุณผู้จัดการวิลล่าแจ้งมาแล้วว่าให้ช่างมาปรับจูนช่องให้เรียบร้อยแล้ว

หากแต่ช่อง 1 และช่อง 2 ที่ได้เห็นมันเป็นละครและรายการวาไรตี้ภายในประเทศ จูฮยอนกดเรียงตัวเลขไปเรื่อยๆ แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเจอช่องโปรดของเธอเลย

คุณโจควอนคะ คุณได้ทดสอบด้วยตัวเองก่อนที่จะปล่อยให้ช่างกลับไปหรือเปล่า?

เอาแล้วไงคิดไว้แล้วเชียวว่าจะต้องมีปัญหาแน่ โจควอนเองก็ขอตรวจดูแล้ว แต่ยงฮวากลับไม่ยอม นี่ก็ไม่รู้ว่าเขาไปจูนช่องภาษาอะไร มีหวังงานนี้เขาได้ถูกเจ้าหล่อนด่าจนหูชาแน่

คือว่าคืออย่างนี้นะครับ… ”

มันเหมือนเดิมเลยค่ะ ที่คุณรับปากไว้มันไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย นี่ฉันจะต้องกดรีโมทหาจนครบทุกช่องหรือเปล่า? หรือว่าจะต้องปืนขึ้นไปบนดาดฟ้า ไปตรวจเช็คจานดาวเทียมด้วยตัวเอง

อ้อไม่ต้องครับ คุณผู้หญิงไม่ต้องลำบากเลย ผมจะจัดการให้เอง รอครู่เดียวนะครับ ครู่เดียวจริงๆ

ทันทีที่วางสายจากสาวบนชั้น 4 ไปไม่นาน โจควอนก็รีบวิ่งปรี่ขึ้นมาหายงฮวาถึงหน้าประตูห้อง ยงฮวานะยงฮวา ไหนบอกว่าเก่ง ไม่น่าหลงเชื่อเลยจริงๆ

มีอะไรหรอครับ คิดถึงผมอีกแล้วหรอ? ยงฮวาถามพร้อมกับปิดปากหาว พอหนังท้องตึงหนังตาก็เริ่มหย่อน ในเวลาที่ไม่มีงานอะไรเลย เขาก็อยากที่จะนอนเยอะๆบ้างด้วยเหมือนกัน

คิดถึงกับผีสิ ไปเลยยัยคุณซอจูฮยอนโทรมาหาพี่แล้ว เธอบอกว่าทุกอย่างเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย

เข้าใจแล้วครับ เดี๋ยวผมไปดูให้เอง พี่ไม่ต้องรีบร้อนไป ใจเย็นๆชิวๆเลยครับ ผมรับรองว่าทุกอย่างจะต้องออกมาดีแน่ๆ

 

 

ปิ๊งป่อง! ปิ๊งป่อง!

ในที่สุดคุณผู้จัดการวิลล่าก็มาเสียที มันน่าเบื่อมากกับการที่จะต้องแก้ไขแต่เรื่องเดิมๆ ได้แต่หวังว่าเมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทางก็คงจะได้อยู่แบบสงบสุขเสียที

คือผมพาช่างมาช่วยดูให้อีกรอบครับคุณผู้หญิงโจควอนขยับไปทางด้านข้าง หลีกทางให้ยงฮวาอย่างเต็มที่

…!

คนตรงหน้าเขาเป็นช่างที่ไม่เหมือนช่าง ไม่ว่าจะการแต่งตัวที่ดูดีมากเกินไปแล้ว ใบหน้าของเขายังเหมือนกับจองยงฮวามากราวกับเป็นคนคนเดียวกัน ทำเอาจูฮยอนตกใจจนแทบจะขยับเนื้อตัวไม่ได้

ขอผมดูหน่อยสิครับ ก่อนกลับออกไปผมตรวจดูแล้วนะ มันปกติดี นอกเสียจากว่าคุณจะใช้มันไม่เป็น

คำพูดที่แสดงออกถึงความรับผิดชอบที่มีเหลืออยู่น้อยนิดนั่นทำให้จูฮยอนโมโหจนลมออกจมูก

ฉันบอกสิ่งที่ต้องการกับคุณผู้จัดการทั้งหมดแล้ว ฉันคิดว่าเขาจะสามารถอธิบายให้คุณเข้าใจได้เสียอีก

ผมเข้าใจดีครับ แต่ว่ามันไม่มีหรอกนะคุณ ที่โลกนี้จะดูทีวีแค่สองช่อง ถ้าคุณไม่อยากดูช่องไหน ก็แค่ไม่ต้องกดดูก็เท่านั้น เลือกดูแค่ช่องที่อยากดูสิครับ ไม่เห็นจะยากเลย

18 กับ 20 จูฮยอนเห็นเขากดสองช่องนี้ นี่คือช่องที่เธอต้องการจะดู หากแต่นี่ยิ่งเป็นการยืนยันว่าเขาคือจองยงฮวาจริงๆ ไม่ใช่แค่คนหน้าเหมือน สำหรับเธอแล้วเลขสองตัวนี้มันคือจุดเริ่มต้นทั้งหมดของเรา

ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณมาก เชิญพวกคุณสองคนกลับไปได้แล้ว จูฮยอนคว้ารีโมทคอนโทรลกลับคืนมาพร้อมกับเอ่ยเชิญคุณผู้จัดการและช่างปรับแต่งจูนช่องให้กลับออกจากห้อง ทำเอายงฮวากับโจควอนพากันมึนไปตามๆกัน

ยงฮวาเดินกลับออกมาด้วยความตื่นเต้น หัวใจของเขาเต้นเร็วมาก ตอนแรกคิดว่าจูฮยอนจะตกใจ แต่เขาก็คิดผิด เธอดูนิ่งมาก ไม่มีสีหน้าหรือท่าทางว่าจะดูตกใจเลยแม้สักนิดเดียว

สิ่งเดียวที่จูฮยอนสามารถทำได้ในตอนนี้ก็คือรีบปิดประตูห้องให้เร็วที่สุด ร่างบางยืนนิ่ง อ่อนแรงจนต้องแนบแผ่นหลังเข้ากับประตูห้อง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้บอกชื่อสกุลของตัวเขาเองกับเธอตรงๆ แต่เธอแน่ใจว่าเขาคนนี้คือจองยงฮวาอย่างแน่นอน

กลับมาคราวนี้ฉันได้พบกับเลิฟลี่ แล้วก็ได้พบเขา

ตลอด 7 ปีที่ต้องอยู่กับตัวเอง ไม่เคยเลยสักครั้งที่เธอจะสามารถลืมคนใจร้ายคนนี้ไปได้ เราสองคนต่างเดินกันคนละทางเหมือนเส้นขนาน ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้กลับมาพบกันอีก

….

นายเจ๋งสุดๆเลย ทำได้ยังไงเนี่ย? โจควอนเอ่ยชมไม่ขาดปาก ยงฮวาแน่มากที่สุด ตอนแรกโจควอนคิดว่าจะต้องมีเรื่องแน่ แต่มันกลับได้ผลตรงกันข้าม

ผมไม่ได้เก่งอะไรหรอกครับ เธอคงรำคาญผมน่ะก็เลยไล่พวกเราออกมาดูจากสีหน้าแล้วจูฮยอนอาจจะแค่รู้สึกแปลกใจนิดหน่อย เธอคงไม่คิดว่าเราสองคนจะได้พบกันง่ายดายขนาดนี้ แต่หากเทียบกันแล้วความจำของจูฮยอนยังดีกว่ามาก เธอเป็นคนฉลาดและเข้าใจอะไรง่ายเสมอ ไม่เหมือนเขาที่กว่าจะแน่ใจก็ต้องผ่านข้อพิสูจน์หลายขั้นตอนโง่จริงๆ จองยงฮวา

ผมง่วงแล้ว ถ้ายังไงผมขอตัวไปนอนก่อนนะครับ

อ่าจ๊ะ เอาเลยรีบนอนๆ โจควอนส่งยงฮวากลับเข้าห้องพักด้วยความยินดี วันนี้จบไปอีกหนึ่งเรื่อง หวังว่าวันต่อๆไปจะไม่มีปัญหาอะไรมากวนใจแบบนี้อีก

พอโจควอนกลับลงไป ยงฮวาก็เปิดประตูเดินออกจากห้องมายังห้องตรงข้าม เขากดกริ่งแค่ครั้งเดียว จากนั้นก็รอคอยให้จูฮยอนมาเปิดประตูรับเขาเข้าไป

คนอย่างจูฮยอนไม่ได้หวาดกลัวกับการเผชิญหน้า ดังนั้นเธอจึงยอมเปิดประตูรับยงฮวาเข้ามาอย่างง่ายดาย เจ็ดปีแล้วที่เราไม่ได้พบกัน ความจริงแล้วจูฮยอนรู้ทุกอย่างดีว่าก่อนหน้านี้ยงฮวาทำอะไร หรือว่าอยู่ที่ไหน เธอรู้แม้กระทั่งว่าเขาแต่งงานแล้ว แล้วเขาก็มีลูกสาวที่น่ารักคนหนึ่งด้วย

 

คุณปาร์คชินเฮกับลูกสาวของพี่ ไม่ได้มาด้วยหรอคะ?

เป็นคำถามที่ทำให้ยงฮวาตอบไม่ถูกเลย เขาไม่คิดว่าคนที่เอาแต่ดูข่าวกับรายการต่างประเทศจะรู้เรื่องของเขาได้มากถึงขนาดนี้

รู้ด้วยหรอ?

จูฮยอนเดินไปเปิดตู้เย็น ในห้องของเธอตอนนี้ไม่มีของกินอะไรเลย เพราะว่าเธอยังไม่มีเวลา จะมีเหลือก็แต่น้ำดื่มธรรมดาๆเท่านั้น

พี่เป็นดาราดัง จะไม่รู้ได้ยังไงกันคะ งานแต่งงานก็ระดับประเทศ ใครๆก็พูดถึงกัน ขนาดฉันอยู่อเมริกายังรู้เลย จูฮยอนวางขวดน้ำดื่มให้ยงฮวาบนโต๊ะตัวเล็ก เธอนั่งลงตรงกันข้ามกับเขา แสร้งปั้นหน้าทำเหมือนว่าตัวเองไม่ได้รู้สึกอะไรอีกแล้ว

ยงฮวานั่งมองขวดน้ำบนโต๊ะกระจกใส สองมือประสานแนบเข้าหากันแล้ววางไว้บนหน้าขาของตัวเอง จูฮยอนดูเปลี่ยนไปมาก เธอสามารถพูดคุยอะไรกับเขาก็ได้ ต่างกับเขาที่แม้แต่จะมองหน้าเธอยังไม่กล้าจะมองเลย

สบายดีนะ พี่รู้มาว่าเธอไปเรียนที่อเมริกา ไปอยู่คนเดียว คงลำบากมากแน่ๆ

ฉันปรับตัวได้เร็วค่ะ ตอนแรกๆก็เหงาบ้าง แต่ว่าพอได้รู้จักคนเยอะๆ ก็ไม่เหงาแล้ว จูฮยอนคลี่ยิ้มเบาบาง ยิ่งรู้ว่าเขาไม่กล้าที่จะมองหน้าเธอ เธอก็ยิ่งรู้สึกผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น

ไม่ได้โกรธพี่แล้วใช่ไหม?

ไม่ค่ะ ตอนแรกก็มีอารมณ์นั้นบ้าง แต่พอเวลาผ่านไปฉันก็คิดว่ามันเป็นประสบการณ์ชีวิต ฉันคิดว่าตัวเองโตขึ้นมากจากความผิดหวังในครั้งนั้น ถึงจะต้องผิดหวังในความรักบ้าง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตของฉันเปลี่ยนแปลงไป ฉันยังคงเป็นซอจูฮยอน ที่มีหน้าที่อีกหลายอย่างต้องทำ

เปลี่ยนสิเธอเปลี่ยนไปมากเลย พี่เห็นเธอเดินผ่านไปผ่านมาหลายครั้งแต่ก็ยังจำไม่ได้ ไม่เหมือนเธอ เห็นหน้าพี่ครั้งแรกก็จำได้แล้ว

แล้วคิดว่ามันดีหรือว่าไม่ดีล่ะคะ?

อาจดีขึ้นที่จูฮยอนดูเข้มแข็งแล้วก็ดูโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นด้วย เธอดูสุขุมนุ่มลึก สามารถพูดถึงอดีตที่ผ่านมาได้ด้วยรอยยิ้ม ความผิดหวังในครั้งนั้นเปลี่ยนเธอได้ขนาดนี้หรือเปล่า ยงฮวาไม่แน่ใจเหมือนกัน เขารู้แค่ว่าจูฮยอนในวันนี้เปลี่ยนไปมากจริงๆ

พี่ตอบไม่ได้ว่ามันดีหรือว่าไม่ดี ที่แน่ๆก็คือถ้าตอนนี้เธอมีความสุข พี่ก็คิดว่ามันคงดี

ค่ะ ตอนนี้ฉันมีความสุขดีมากๆ ขอบคุณนะคะที่ช่วยสอนอะไรให้ฉันหลายอย่างเลย

ยงฮวาต้องปั้นหน้ายิ้มทำเหมือนว่าตัวเองยินดีเสียเต็มประดา ได้มาเห็นว่าจูฮยอนอยู่ดีมีความสุข แทนที่จะทำให้รู้สึกดีขึ้น แต่กลับไม่ใช่เลยตลอดมาสิ่งที่อยู่ในใจไม่ใช่ภาพที่ดูสวยงามสมบูรณ์แบบอย่างเช่นในวันนี้ จูฮยอนตัดใจได้และสามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติ ต่างกับเขาที่ตัดยังไงก็ตัดไม่ขาด

ว่าแต่พี่คิดไม่ถึงว่าเธอจะออกมาอยู่คนเดียวแบบนี้ คุณพ่อไม่ว่าอะไรหรอ?

ไม่ใช่ไม่ว่า แต่โกรธมากจนถึงขั้นไม่ยอมให้เธอกลับเข้าบ้านมาตั้ง 7 ปีแล้ว แต่จูฮยอนก็ต้องปั้นหน้ายิ้ม ทำเป็นว่าตัวเองกับพ่อเข้าใจกันดี

ฉันชอบอยู่คนเดียวค่ะ สงสัยจะอยู่มานานจนชินแล้ว อีกอย่างที่นี่ก็ใกล้ที่ทำงานด้วย คุณพ่อก็เลยไม่ว่าอะไรค่ะ

ดีจัง

ยงฮวานิ่งเงียบไปหลายนาทีเพราะคิดไม่ออกแล้วว่าจะพูดอะไรต่อ ตอนแรกที่ตัดสินใจเข้ามาแสดงตัว เขาคิดว่าจูฮยอนอาจจะตกใจก็ได้ แต่เธอในตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเมื่อครู่ สามารถเปิดประตูรับเขาเข้ามานั่งพูดคุยได้เหมือนกับว่าระหว่างเราไม่เคยมีอะไรผูกพันกัน

อ้อ เกือบลืมเลยค่ะ คือฉันเพิ่งย้ายมา ก็เลยยังไม่ได้ซื้อของ คงไม่โกรธนะคะที่ฉันต้อนรับพี่ได้แค่น้ำเปล่า

ไม่หรอก พี่สนใจเรื่องพวกนี้เสียที่ไหน พี่พักอยู่ห้องตรงข้ามเธอน่ะ โลกกลมเนอะ ว่าไหม?

“….” จูฮยอนอึ้งไปพักใหญ่ เป็นเรื่องไม่คาดคิดจริงๆ เธอไม่คิดว่าโลกมันจะกลมขนาดนี้ อยู่ดีดีก็ได้พบกัน แถมยังพักอยู่ห้องตรงกันข้ามอีก คนคนนี้คือคนที่เธออยากหลีกหนี แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมโชคชะตาถึงเล่นตลกให้เธอกับเขากลับมาอยู่ใกล้กันได้อีก

นอกจากจะได้พบเธอแล้ว พี่ยังได้เจอป้ายองวอนด้วย ยังจำได้ใช่ไหม ท่านบ่นคิดถึงเธอด้วยนะ

จำได้สิคะ ป้ายองวอนที่ขายอาหาร

 

 



 

ร่างบางจอดรถแล้วก้าวลงมาอย่างเชื่องช้า ดวงตากลมโตมองดูป้ายผ้าใบผืนใหญ่ที่เขียนข้อความร่วมแสดงความยินดีกับท่านผู้อำนวยการคนใหม่ กลับมาคราวนี้มีแต่เรื่องไม่คาดคิดทั้งนั้น ยงฮวาพักอยู่ห้องตรงกันข้าม หากเธอหนีก็คงต้องกลายเป็นคนขี้ขลาด แต่ถึงจะแอบอึดอัดลำบากใจไปบ้างแต่จูฮยอนคิดว่าเราก็แค่ต่างคนต่างอยู่ เพราะยงฮวาเองก็มีครอบครัวที่ต้องดูแล

ตั้งแต่แรกเริ่มจูฮยอนไม่คิดอยากที่จะรับรู้ว่าเขาจะไปทำอะไรที่ไหนหรืออย่างไร ครั้งแรกเธอได้เห็นเขาในทีวี เธอตกใจมากแล้วก็เสียใจมากด้วย ช่องบันเทิงคือช่องที่จูฮยอนไม่เคยคิดอยากที่จะกดดูอีก หากแต่พอรู้ว่าตัวเองจะต้องกลับมาเกาหลี เธอก็เริ่มหาข้อมูลเกี่ยวกับยงฮวาอีกครั้ง

ถ้าได้รู้ก่อน ก็จะปรับตัวได้เร็ว อย่างน้อยถ้าได้เจอเขาอีก เธอจะได้ทำตัวได้ถูก ถ้าเธอทำตัวงกๆเงิ่นๆหรือตกใจจนร้องไห้ ก็มีแต่จะทำให้ชีวิตของเธอก้าวเดินถอยหลัง ทุกอย่างผ่านมาแล้ว จากนี้คือก้าวใหม่ที่เธอต้องเลือกเดิน พ่อผิดหวังในตัวของเธอมาแล้วครั้งหนึ่ง จากนี้เธอจะไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวังหรือเสียใจอีก

ท่านผู้อำนวยการมาแล้ว ทุกคนพูดพร้อมกันนะจ๊ะ

ทันทีที่เดินมาถึงท่านผู้อำนวยการคนใหม่ได้รับคำอวยพรและดอกไม้แสดงความยินดีจากเด็กๆ ที่มาต่อแถวรอรับอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย นี่คือเส้นทางที่เธอจะต้องเดินไปเดินให้ดีดี จะไม่ยอมหกล้มหรือเดินทางผิดอีกแล้ว

ขอบคุณทุกคนมากเลยค่ะ ทำตัวตามสบายเลยนะคะ หลังจากนี้ฉันยังจะต้องขอรับคำแนะนำจากทุกคนอีก ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ

ซอจูฮยอนอาจอายุน้อยเกินไปสำหรับตำแหน่งผู้อำนวยการ แต่ในเมื่อพ่อไว้ใจและยกหน้าที่นี้ให้เธอดูแล เธอก็จะดูแลมันอย่างเต็มที่และจะดูแลให้ดีที่สุด

ห้องทำงานที่มีขนาดใหญ่และโอ่โถงถูกจัดเตรียมไว้ให้กับผู้อำนวยการคนใหม่ จากนี้ต่อไปจูฮยอนมีหน้าที่ดูแลเด็กเล็กตั้งแต่ระดับอนุบาลไปจนถึงเด็กมัธยมปลาย โรงเรียนของเธอเป็นโรงเรียนเอกชนมีชื่อ ทุกครั้งที่ได้รับการจัดอันดับจะต้องติดอยู่ในท็อปสามของประเทศตลอด มีลูกดาราเซเลปดังๆต้องการที่จะเข้าเรียนต่อมากมาย ถึงบุคคลเหล่านี้จะถูกรับเข้าศึกษาต่อโดยไม่ได้ผ่านการสอบแข่งขัน แต่เมื่อเข้ามาเป็นนักเรียนแล้ว จะเอารัดเอาเปรียบคนอื่นหวังจะได้รับคะแนนพิศวาสทั้งที่ไม่เคยมาเข้าเรียน นั่นไม่ใช่นโยบายของเรา นักเรียนทุกคนที่ได้รับอนุมัติให้จบหลักสูตร จะต้องมีผลคะแนนผ่านเกณฑ์ตามมาตรฐานของโรงเรียนเท่านั้น

จูฮยอนรู้ดีว่าเธอจะต้องทำยังไง โดยเฉพาะการเตรียมตัวรับมือกับผู้ปกครองของเด็กที่มีความต้องการหลากหลายมากเป็นพิเศษ

ก๊อก! ก๊อก!

กำลังยืนคิดอะไรเพลินๆอยู่คนเดียว จูฮยอนต้องรีบหันมองตามเสียงนั้น ฮโยยอนแอบเดินผ่ากลางสวนตั้งใจจะแอบเข้ามาทักทายกับรุ่นน้องของเธออย่างเป็นการส่วนตัว ถึงแม้ก่อนหน้าจูฮยอนจะได้เห็นเธอแล้วก็ตาม

จูฮยอนรีบเลื่อนบานกระจกออกเพื่อเปิดหน้าต่าง อายุขนาดจนกลายเป็นครูสอนเด็กๆแล้ว แต่ฮโยยอนก็ยังคงชอบทำตัวเป็นเด็กอยู่เหมือนเดิม

ประตูหน้าก็มี ทีหลังเข้าประตูหน้าสิคะ เดินผ่ากลางสวนมันผิดกฎนะ

ไม่มีคนเห็นหรอกน่า พี่รับประกัน ดีใจจังเลยที่ได้เจอเธอนะ พี่อยากทักเธอด้วยแต่ไม่กล้า คนมันเยอะไปพี่แอบมาทางนี้ก็เพราะอยากเจอเธอจริงๆ

ฮโยยอนเป็นรุ่นพี่ที่จูฮยอนได้รู้จักตั้งแต่ที่อเมริกา ความสัมพันธ์ 7 ปี ทำให้เราสองคนสนิทกันไม่น้อย ฮโยยอนเรียนเต้น และจูฮยอนก็คิดว่าฮโยยอนคือคนที่เต้นเก่งที่สุด ตอนที่ฮโยยอนบอกว่าจะกลับมาเป็นครูสอนเต้นที่เกาหลี เธอพูดหยอกบอกว่าให้ฮโยยอนมาสมัครเป็นครูที่โรงเรียนของพ่อ ไม่คิดเลยว่าเธอจะมาจริงๆ

โอ้ว พี่คะ!…อย่าปืนเข้ามาแบบนั้น ห้ามไม่ทันแล้ว ฮโยยอนปืนหน้าต่างเข้ามาในห้องทำงานของเธอทั้งที่สวมชุดวอร์ม พอเข้ามาแล้วก็โผเข้ามากอดจูฮยอนเสียจนแน่น เป็นอ้อมกอดแรกที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นได้อย่างแปลกประหลาด

พี่นี่อายุเยอะแล้วนะคะ ยังจะชอบทำตัวเป็นเด็กแก่นแก้วไปได้จูฮยอนกอดร่างบางเอาไว้แน่นเช่นเดียวกัน ทุกครั้งที่อยู่กับฮโยยอนเธอจะรู้สึกสบายใจ คล้ายกับว่าฮโยยอนคือพี่สาวแท้ๆของเธอ

ไม่คิดเลยว่ายัยเด็กผู้หญิงขี้แยจะกลายมาเป็นเจ้านายของฉันได้ แต่พี่เชื่อมั่นในตัวของเธอนะ พี่รู้ว่าเธอเป็นคนเก่ง เก่งที่สุดแล้วไม่มีใครเก่งได้เท่าเธอเลย

โหชมจนตัวลอยแล้วนะคะ

ทั้งสองคนพากันนั่งลงพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ฮโยยอนมีความสุขดีได้เป็นครูกิจกรรมพิเศษ สร้างความเด่นดังให้กับโรงเรียนในทุกเวทีที่ได้ลงแข่งขัน ไม่ว่าเด็กๆลงประกวดเต้นประเภทไหนก็ชนะหมด แม้แต่แข่งตีกลองโบราณก็ยังสามารถโค่นแชมป์เก่ามาได้ สร้างความฮือฮาไปทั่ว

มีหลายโรงเรียน ติดต่อมาจะขอซื้อตัวพี่ด้วย ตอนแรกก็เบื่อๆเหมือนกัน แต่พอวันนี้ได้เจอเธอแล้ว พี่ก็ตัดสินใจได้เลยว่าจะไม่ไปไหนแน่ๆ

ถ้าชอบและมีความสุขที่ได้ทำก็อยู่ด้วยกันไปนานๆนะคะ แต่ถ้าเบื่อแล้วจริงๆ ฉันอยากเห็นพี่ได้เป็นเจ้าของโรงเรียนสอนเต้นมากกว่า

นี่คือเป้าหมายสูงสุดที่จูฮยอนรู้ดีว่ามันคือสิ่งที่ฮโยยอนต้องการ บวกกับพรสวรรค์และความสามารถของฮโยยอนด้วยแล้ว จากโรงเรียนที่เคยโดดเด่นแต่ด้านวิชาการ ตอนนี้แม้แต่งานกิจกรรมก็ยังเฉิดฉายโดดเด่น ทั้งหมดเป็นเพราะฮโยยอนอย่างแท้จริง

โดนพูดดักทางขนาดนี้แล้ว พี่คงไปไหนไม่ได้แล้วจริงๆ เธอฉลาดเหมือนเดิมเลยนะ

จูฮยอนหัวเราะชอบใจ ตอนนี้ในชีวิตเธอได้พบเจอแต่เรื่องราวแปลกใหม่ ได้เจอคนเก่าๆ และได้ทำงานร่วมกับคนสนิทคุ้นเคย บางทีมันก็ไม่ได้มีแต่เรื่องแย่ๆเสมอไป

เสร็จงานแล้วไปด้วยกันนะคะ ฉันมีร้านดีดีอยากแนะนำด้วย พี่จะต้องชอบแน่ๆ

 

 


 

ยองวอนหรือคิมจูอึนดีใจจนมือไม้สั่นเมื่อได้เห็นลูกสาวที่ไม่ได้พบกันมาตั้ง 7 ปีเข้ามาเป็นลูกค้าที่ร้าน คนเป็นแม่จดจำลูกได้เสมอไม่ว่าจูฮยอนจะโตขึ้นหรือดูเปลี่ยนแปลงไปมากแค่ไหน แค่ได้ยินเสียง เธอก็จำได้แล้ว

จูฮยอน! หนูจูฮยอนใช่ไหมจ๊ะ?ยองวอนกุลีกุจอเข้ามาดึงเก้าอี้ให้ แต่ทว่าพอจูฮยอนเอ่ยคำว่าสวัสดีตามด้วยคำขอบคุณพร้อมกับเตรียมจะนั่งลงด้วยความสุภาพ ยองวอนกลับรีบถอดผ้ากันเปื้อนบนตัวมาช่วยเช็ดเก้าอี้ให้

คุณป้าขา ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ค่ะ มันสะอาดอยู่แล้ว ไม่ได้สกปรกอะไรเลย จูฮยอนเอ่ยห้าม แต่ยองวอนก็ยังยืนยันว่าเธอจะต้องเช็ดมันให้สะอาด

ไม่ได้หรอกจ๊ะ เดี๋ยวเสื้อผ้าของหนูจะเปื้อน เอาล่ะทีนี้นั่งได้แล้วจ๊ะ

ฮโยยอนมองดูความเอาใจใส่สุดพิเศษนั้น เธอเองก็เป็นลูกค้าเหมือนกัน แต่ป้าเจ้าของร้านยังไม่ดูแลดีขนาดนั้นเลย

สวัสดีค่ะป้ายองวอน นี่พี่ฮโยยอนค่ะ เป็นรุ่นพี่ที่เคารพรักของหนูเอง

อ๋อ ยินดีที่ได้รู้จักจ๊ะ ร้านมันอาจคับแคบ ติดขัดอะไรบอกได้เลยนะจ๊ะ

ไม่แคบเลยค่ะ หนูชอบร้านแบบนี้มาก โหได้กลิ่นอะไรหอมๆก็ไม่รู้ เล่นเอาหิวเลยค่ะ ฮโยยอนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ จูฮยอนนั้นรู้สึกอายต่อท่าทีกระหายหิวของฮโยยอนมาก แต่เป็นเพราะอยู่ต่อหน้าป้ายองวอน เธอก็เลยรู้สึกสบายใจเหมือนได้กลับบ้าน

หนูไม่ได้กินฝีมือป้านานมากแล้ว ยังพอจำได้ไหมคะว่าหนูชอบอะไร

แน่นอนจ๊ะ ป้าจำได้เสมอ แล้วแม่หนูฮโยยอน อยากกินอะไรจ๊ะ?

ยองวอนอยากยืนดูลูกสาวของเธอให้เนิ่นนาน แต่ก็กลัวว่าจะถูกจับพิรุธได้ เธอต้องจำยอมกลับมาที่หน้าเตา ลงมือทำอาหารตามที่จูฮยอนกับฮโยยอนต้องการ

จูฮยอนโตขึ้นมากเหลือเกิน ที่สำคัญที่สุดก็คือทั้งสวยแล้วก็น่ารักมากด้วย หัวอกของคนเป็นแม่ตื่นเต้นดีใจมากเสียจนน้ำตาซึมออกมา แต่เธอก็ต้องรีบเช็ดมันออกในทันที

จูฮยอนนั่งพูดคุยกับฮโยยอนอย่างออกอรรถรส เธออยากแนะนำฮโยยอนให้รู้จักกับนิโคลและโซยูด้วย แต่วันนี้สองคนนั้นยังไม่ว่าง

ฮโยยอนหันมองไปรอบทิศทาง พอเห็นรถของใครคนหนึ่งขับเคลื่อนเข้ามาจอดลงใกล้ๆ เธอก็โล่งใจเพราะตอนแรกเธอกลัวว่าเขาจะมาไม่ถูก

เออ เธอจำได้ไหมที่พี่เคยบอกว่าพี่มีน้องชายที่เกิดวันเดือนปีเดียวกันกับเธอ แล้วก็อายุเท่าเธอด้วย

จำได้ค่ะ อย่าบอกนะคะว่าพี่… ” พูดยังไม่ทันจบ ฮโยยอนก็กวักมือเรียกน้องชายของเธอเข้ามาในทันที จูฮยอนโตมากแล้ว คงดีถ้าจะได้รู้จักกับน้องชายของเธอเอาไว้ อย่างน้อยๆพวกเขาทั้งสองคนก็เป็นโสดทั้งคู่

นี่คังมินฮยอก น้องชายของพี่เอง

 



 

 


 

 

************************100%************************

**ตอนนี้เป็นเทศกาลโอนเงินค่าหนังสือ The Snowman ใครสั่งจองไว้ อย่าลืมโอนนะคะ

ส่วนใครอยากจองเพิ่ม สามารถอีเมลมาจองได้เลยค่ะ  (ภายในวันที่ 10 ตุลา 58)**



            อ่านแล้วอย่าลืมคอมเม้นท์ให้ไรเตอร์นะคะ
   ขอบคุณค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,564 ความคิดเห็น

  1. #2413 Beam Supattra (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:41
    ยงซอเจอกันจนได้นะ แต่บรรยากาศมาคุมากๆ5555555
    #2,413
    0
  2. #2151 ลูกจ๋า (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 03:02
    โฮโยจะจับคุ่ให้น้องซอกันน้องมินหร๋าาา
    #2,151
    0
  3. #1873 Bebearboo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 17:33
    ใจแข็งจิงๆยงจ๋อยไปเลยยยอยากให้รู้จังว่าตัวเองก็มีลูกคือเลิฟลี่
    #1,873
    0
  4. #1642 ponyboice (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 20:47
    ทำไมซอใจแข็งจังเลย
    #1,642
    0
  5. #1597 Pae (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 22:13
    น้องซอนิ่งมากจนยงรู้สึกหวั่นใจ
    #1,597
    0
  6. #1568 ปังปอน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 19:41
    มินฮยอกมาแล้ว
    #1,568
    0
  7. #1066 body_wispy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 16:59
    เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะค่ะ
    #1,066
    0
  8. #871 rasintt (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 22:37
    ยงทำไมถึงต้องเลิกกับน้องซอ  ทำไมไม่สู้ไปด้วยกัน  น้องซอต้องเจอกับปัญหาถึง 7 ปี คนเดียว กลายเป็นแม่ใจร้ายมันทรมานนะยง สงสารน้องซอจัง
    #871
    0
  9. #542 อูรี คิสซึฮัลกา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 09:02
    ดีที่น้องซอเจอพี่ยงแล้วไม่หนี แต่ก็นิ่งไป ถ้ายังนิ่งๆกันอยู่แบบนี้เมื่อไหร่จะได้คืนดีกัน ใหนจะเรื่องชินเฮอีก เฮ้อออ
    #542
    0
  10. #531 Lovelyminmin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 14:15
    อ้าวๆๆๆๆ ฮโยแอบดันน้องมินให้น้องซอซะแล้ว อิพี่ยงออกมาแสดงตัวด่วนก่อนจะแห้วรับประทาน 555555
    ปล.น้องซอไม่ต้องเข้มแข้งมากก็ได้ใส่อารมณ์กับอิพี่ไปเลย ระบายออกมาให้หมด รีดเดอร์อัดอั้นแทน ><
    ไรเตอร์สู้ๆ
    #531
    0
  11. #497 bluecherry2228 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 19:56
    น้องซอแกร่งมากจริงๆ กว่าจะมาถึงวันนี้ต้องทรมานขนาดไหนกัน
    #497
    0
  12. #473 meriyatupila (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 13:40
    คังมินฮยอกมาเเล้ว  เรื่องมิ้นจะได้คู่กับใครนะ  ขอให้เป็นนั้นด้วยๆๆ
    ซอเข้มแข็งนะสู้ๆๆๆๆ  อิอิ
    #473
    0
  13. #440 NJ. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 07:48
    น้องมินมาแระ กำลังนึกอยู่เลยว่าน้องจะมีบทอะไร

    อ้อ! อยากรู้เรื่องชินเฮอีกคน ..เดวตามต่อนะคะ
    #440
    0
  14. #414 aommy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 18:44
    คังมินฮยอกมาแล้วจ้าาาา
    #414
    0
  15. #407 rasintt (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 12:41
    แล้วยงจะรู้ไหมว่าตัวเองมีลูกสาวกับน้องซอ   เข้าใจเลิกการที่ยกบอกเลิกทำให้น้องซอตัดสินใจอยากให้เลิฟลี่มีครอบครัวที่สมบูรณ์  หวังว่ายงจะฉลาดเร็ว ๆ และแก้ไขปัญหาชีวิตตัวเองให้มีความสุขได้สักทีนะ
    #407
    0
  16. #398 suljinsul (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 23:33
    ยงอึ้งไปเลยล่ะสิเห็นน้องนิ่งขนาดนี้ ในที่สุดป้ายองวอนก้เจอลูกสักที
    #398
    0
  17. #393 saisai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 13:13
    ซอจูใจแข็งมากกเลย 7ปีทำใจซอเข้มแข็งจิงๆๆ อดีตทำให้ซอเจ็บ ย้งสูุ้ๆๆน๊าา
    #393
    0
  18. #385 momoseo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 01:47
    น้องซอเข้มแข็งมากเลยจริงๆ ยงเศร้าไปเลย
    #385
    0
  19. #374 jin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 21:53
    7ปีที่ต้องแยกจากกัน น้องซอต้องใช้ชีวิตอยู่ตปท. คนเดียวมันทำให้น้องซอต้องอดทนและแข็งแกร่งขึ้น

    ถึงแม้การที่ได้เจอยงแล้วน้องจะทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไร แต่ลึกๆแล้วน้องก็คงเจ็บปวดมากเหมือนกัน
    #374
    0
  20. #366 cartoon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 11:09
    ยงซอดูอึดอันนะ ซอดูอข้มแข็งกว่าเดิน ฮโยฮยอนจะเป็นแม่สื่อให้ซอเหรอเนี้ย
    #366
    0
  21. #347 Girls and Peace (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 02:33
    ซอฮยอนนิ่งมาก นิ่งเกินไป
    #347
    0
  22. #308 ASYS (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 22:53
    ว้ายยยยย 0628 จะเจอกันแล้ว
    #308
    0
  23. #301 goguma (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 20:47
    ต่างคนต่างยังไม่ลืมกันและยังคิดถึงกัน

    น้องซอหนูเข้มแข็งมากลูกกก

    พี่ยงนายมีลูกสาวที่น่ารักจริงๆด้วยนะ

    สงสรที่แม่แท้ๆก็แสดงตัวไม่ได้ส่วนพ่อก็ไม่รู้อะไรเลย

    #301
    0
  24. #295 ekr9 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 17:12
    ซอนี่เข้มแข็งขึ้นมากเลยนะ  ยงเจองานยากแล้วล่ะ
    #295
    0
  25. #294 ysggm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 14:45
    ซอฮยอนเก่งจัง ควบคุมความรู้สึกได้ดีจริงๆ เล่นเอายงไปไม่เป็นเลย
    #294
    0