LOST IN LOVE (Yong & Seo) Fin.

ตอนที่ 36 : Lost in Love Chapter 35 เริ่มใหม่อีกครั้ง (ตอนจบ) [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,374
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    4 มี.ค. 59

 

Lost in Love Chapter 35

เริ่มใหม่อีกครั้ง (ตอนจบ)

 

 

 

 

 

ช่วยด้วยช่วยฉันด้วย ฉันถูกงูกัด… ” ซออึนฮีร้องขอความช่วยเหลือเสียงแหบพร่า จองชินยืนเพ่งมองบาดแผลที่มีเลือดซึมออกมา เขาค่อนข้างแน่ใจว่าซออึนฮีไม่ได้พูดโกหก

พี่ครับ คุณซออึนฮีถูกงูกัด

ยงฮวาผงะเมื่อได้ยินในสิ่งที่จองชินบอก ถูกงูกัดงั้นหรือ แล้วมันเกี่ยวกับเขาที่ตรงไหน ในเมื่อคนอย่างซออึนฮีถ้าได้ตายก็คงสาสมกับสิ่งที่ทำเอาไว้แล้ว หากแต่ที่สุดแล้วยงฮวาก็ต้องเปลี่ยนใจ

คุณลุงขา ช่วยคุณยายด้วยนะคะ ช่วยพาคุณยายไปหาหมอด้วยนะคะ

เพราะคำขอร้องของลูกสาวทำให้ยงฮวาไม่อาจละเลยกับคนที่ทำให้เขาเจ็บปวดมากที่สุดในชีวิต จองชินสลับตำแหน่งเข้ามาช่วยแกะเชือกให้กับเลิฟลี่แทน ส่วนยงฮวายอมฉีกแขนเสื้อของตัวเองมารัดเหนือบาดแผลให้กับซออึนฮีในเบื้องต้น

จูฮยอนปลอดภัยดีครับ แต่ลูกในท้องของผมถูกคุณพรากเอาไปแล้ว ได้โปรดจำเอาไว้ว่าผมไม่ได้อยากช่วยคุณ แต่ต้องช่วยเพราะเลิฟลี่ขอร้องเอาไว้ คุณอยากได้อยากเป็นอยากมี ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าของสิ่งนั้นไม่ใช่ของของคุณจนถึงขั้นต้องทำร้ายคนบริสุทธิ์เลยหรอครับ? ยงฮวากระแทกเสียงถามน้ำตาซึม หากแต่เมื่อตั้งใจจะแบกซออึนฮีขึ้นหลัง เจ้าหน้าที่ตำรวจและกลุ่มคนงานก็ตามมาถึงเข้าอย่างพอดี ยงฮวาจึงสละให้คนงานในไร่ช่วยแบกซออึนฮีกลับออกมาแทน ส่วนตนเลือกที่จะให้เลิฟลี่ขี่หลังกลับบ้าน เขาช่วยได้ดีที่สุดเพียงเท่านี้ ใจอยากให้ซออึนฮีตายไปเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ต้องช่วยเพราะจิตใจของตนไม่ได้โหดเหี้ยมเหมือนกับซออึนฮี

เลิฟลี่กอดยงฮวาเอาไว้แน่น แม้ก่อนหน้าจะกลัวมากแต่ตอนนี้หนูน้อยไม่รู้สึกกลัวอีกแล้วเพราะรู้ดีว่ามีพ่อผู้ให้กำเนิดอยู่ใกล้ๆ

เจ็บตรงไหนหรือเปล่า คุณยายไม่ได้ทำร้ายหนูใช่ไหม?

หนูไม่เป็นไรค่ะ แต่ทำไมคุณยายถึงเป็นแบบนี้คะ เหมือนไม่ใช่คุณยายเลย?”

นี่แหละคือตัวตนที่แท้จริงของคนแบบซออึนฮี ก่อนหน้าที่ตนและคนทั่วไปได้เห็น มันเป็นแค่เปลือกภายนอกที่ซออึนฮีตั้งใจสร้างมาก็เท่านั้น

คุณยายป่วยน่ะ ท่านไม่สบายหนักมากก็เลยเผลอตัวทำอะไรน่ากลัวๆในแบบที่เราคาดไม่ถึงออกมา หลังจากนี้เราคงต้องฝากความหวังไว้ที่หมอแล้วล่ะ เพราะไม่ต้องการให้เลิฟลี่ฝังใจกับเรื่องราวที่อาจจะทำให้แกต้องหวาดกลัวและรู้สึกไม่ดีกับซออึนฮีไปตลอดชีวิต ยงฮวาถึงต้องบอกว่าซออึนฮีป่วย

แต่ว่าคุณลุงขา แล้วน้าจูฮยอนกับน้องเป็นยังไงบ้างคะ?

พอถูกเอ่ยถาม คนเป็นพ่อก็ถึงกับต้องสูดน้ำตา เลิฟลี่อยากมีน้องมาก แต่ตอนนี้น้องไม่อยู่อีกแล้ว

พ่อผู้ให้กำเนิดไม่ได้พูดตอบกลับมา เลิฟลี่ได้ยินแต่เสียงสูดลมหายใจ พอชะเง้อใบหน้าเข้ามามองดูใกล้ๆ ถึงได้เห็นว่ามีน้ำตาไหลอาบลงมาบนแก้มของคุณลุงเต็มไปหมดเลย

น้าจูฮยอนจะต้องไม่เป็นไรค่ะ เพราะว่าน้าเป็นคนดี

เลิฟลี่ทาบใบหน้าเข้าหา เรียวแขนบอบบางกอดปลอบคนที่กำลังร้องไห้เอาไว้ แม้ตนจะสามารถเข้มแข็งขึ้นได้เพราะกำลังใจที่เลิฟลี่มอบให้ แต่ขณะเดียวกันความจริงที่ต้องเสียลูกในท้องไปทำให้ยงฮวารู้สึกเจ็บปวดเสมอ ถ้าเลือกได้ เขาอยากให้เรื่องราวในวันนี้เป็นแค่เพียงความฝัน

 

 



 

เห็นเลิฟลี่กลับมาอย่างปลอดภัย ทุกคนต่างก็ดีใจเป็นอย่างมาก ส่วนซออึนฮีแม้จะได้รับการรักษาในทันทีที่ลงมาจากเขา แต่อาการก็ยังไม่พ้นวิกฤต หลังจากนี้ยังต้องใช้เวลาเพื่อดูว่าคนไข้มีอาการข้างเคียงอะไรบ้าง หมอก็ต้องคอยรักษาเยียวยาไปตามอาการนั้น ยังให้คำตอบที่แน่ชัดไม่ได้ว่าจะพ้นขีดอันตรายเมื่อไหร่ แล้วจะกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมหรือเปล่า

เมื่อได้รู้ว่าตัวเองเสียน้องไปแล้ว เลิฟลี่ก็รู้สึกเศร้าเป็นอย่างมาก เอาแต่นั่งอยู่หน้าเตียงเฝ้าดูจูฮยอนตลอด ไม่ยอมลุกไปไหน ยงฮวาเองก็เหมือนกัน เขาต้องการที่จะอยู่เคียงข้างตราบจนกว่าจูฮยอนจะฟื้นขึ้นมา

ยงฮวาเอาแต่คิดโทษตัวเองที่ไม่ดูแลจูฮยอนให้ดี ถ้าเลือกได้ตนอยากที่จะเป็นฝ่ายเจ็บแทนและรับมีดเล่มนั้นเอาไว้เอง จูฮยอนจะได้ไม่ต้องมานอนอยู่แบบนี้ แล้วลูกของเราก็คงจะยังอยู่ดี

คุณลุงขาน้องไม่อยู่แล้วจริงๆหรอคะ?

ยงฮวาหันมองสบสายตากับเด็กหญิงที่นั่งอยู่เคียงข้าง แม้จะเจ็บปวดและเสียใจมาก แต่ยงฮวาก็ยังโอบกอดเลิฟลี่เอาไว้เหมือนกับในครั้งที่เลิฟลี่กอดตนในตอนที่พากันออกมาจากป่าแห่งนั้น

พ่อขอโทษที่ดูแลแม่กับน้องได้ไม่ดี

ไม่ค่ะ เป็นหนูเองที่ดูแลน้าจูฮยอนได้ไม่ดี สองคนพ่อลูกเอาแต่โทษตัวเอง จนทำให้ทุกคนพากันน้ำตาซึม ในตอนที่เห็นเลิฟลี่ครั้งแรกตามเนื้อตัวของหนูน้อยมีรอยแดงรอยช้ำเป็นจ้ำๆ ทิฟฟานี่ได้เห็นแล้วก็ยิ่งรู้สึกผิดจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ เพราะถ้าเธอไม่พาแม่มาแอบซ่อนไว้ที่นี่ จูฮยอนก็คงจะไม่เสียลูกในท้องและเลิฟลี่ก็จะได้จดจำแต่ภาพของคุณยายที่แสนดีเหมือนกับที่ผ่านมา

….

….

ซอซอนมินเข้ามาเยี่ยมน้องสาว ตนนับถือน้ำใจของยงฮวาเป็นอย่างมากที่ช่วยซออึนฮีกลับมา แม้เธอจะปลอดภัยดี แต่ว่าหลังจากนี้ชีวิตของซออึนฮีคงไม่มีวันกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว

ขาข้างซ้ายของซออึนฮีถูกตัดทิ้งเพราะถูกพิษงู ส่วนร่างกายส่วนอื่นๆอาจจะมีอาการอ่อนแรงอยู่บ้าง แต่ก็หวังว่าอีกไม่นานคงดีขึ้นกว่าเดิม ถ้าการรักษาสิ้นสุดลงเมื่อไหร่ เมื่อนั้นตำรวจคงมารับตัวซออึนฮีเพื่อพาไปอยู่ในที่ที่สมควรอยู่

ทิฟฟานี่รู้ข่าวของแม่แล้วก็เสียใจเป็นอย่างมาก เธอไม่แน่ใจว่าระหว่างถูกตัดขากับถูกตำรวจจับติดคุก แบบไหนทำให้รู้สึกแย่มากกว่ากัน

จูฮยอนลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นสองคนพ่อลูกนอนหลับซบกันอยู่บนโซฟา เธอรู้สึกกระหายน้ำมาก หากแต่พอขยับตัว เธอก็รู้สึกเจ็บที่หน้าท้องในทันที

ดวงตากลมโตจ้องมองร่องรอยบาดแผลบนหน้าท้อง ความจริงแล้วเธอก็พอที่จะคาดเดาได้ตั้งแต่แรกว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้าง แต่ตอนนั้นเธอคิดในแง่ดีว่าจะต้องไม่เป็นอะไร เธอเฝ้าบอกให้ลูกของเธออดทนและเข้มแข็ง แต่สุดท้ายเขาคงสู้ไม่ไหวก็เลยต้องจากไป

ยงฮวากับเลิฟลี่ได้ยินเสียงสะอื้นก็เลยตกใจตื่น ทั้งสองคนดีใจที่เห็นว่าจูฮยอนฟื้นแล้ว แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกเศร้ามากจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้

ฉันขอโทษนะคะ แม่ขอโทษนะลูก เลิฟลี่… ”

สองคนพ่อลูกไม่ได้คิดโทษจูฮยอนเลยแม้สักนิด แต่เธอกลับมาขอโทษพวกเรา ทั้งที่มันก็เด่นชัดอยู่แล้วว่าคนที่ทำให้เราได้รับกับความสูญเสียในครั้งนี้ก็คือซออึนฮี

อย่าโทษตัวเอง เพราะว่ามันไม่ใช่ความผิดของเธอเลย

หนูเองค่ะ หนูผิดเองที่ไม่ได้ดูแลน้าจูฮยอนให้ดี

จูฮยอนน้ำตาซึม เมื่อได้ยินถ้อยคำของลูกสาว คนเป็นแม่คว้าเด็กหญิงมากอดเอาไว้แน่น เธอรู้สึกผิดหวังที่ทำให้เด็ก 7 ขวบต้องโทษตัวเองแบบนี้

ไม่หรอกจ๊ะ ไม่ใช่แบบนั้นเลย พี่กับเลิฟลี่ดูแลฉันกับน้องดีที่สุดแล้ว แต่ว่าเราก็แค่โชคร้าย

เลิฟลี่ช่วยซับน้ำตาให้กับผู้เป็นแม่ แม้ใจจะไม่อยากเสียน้องไป แต่เลิฟลี่กับยงฮวาดีใจที่จูฮยอนปลอดภัยดี

ไม่ร้องนะคะ อย่าร้องอีกเลยค่ะ

สองคนแม่ลูกพากันร้องไห้ ยงฮวาทนดูไม่ไหวจนต้องเข้ามาปลอบโยนทั้งสองคนด้วยอ้อมกอด

ไม่เป็นไร น้องอาจยังไม่พร้อมที่จะอยู่กับเรา พ่อเชื่อว่าถ้าน้องพร้อมแล้ว น้องจะต้องกลับมาอีกอย่างแน่นอน

น้องจะกลับมาได้ด้วยหรอคะ?

ได้สิ ต้องลองถามแม่ดู ว่าแม่จะพร้อมเมื่อไหร่ ถ้าแม่พร้อม พ่อก็พร้อมทุกเมื่อ ยงฮวาหยอดมุกทะเล้น จนทำให้ทุกคนถึงกับบ่อน้ำตาแห้งกันหมด แต่เมื่อยงฮวาบอกไปแบบนั้น ก็ยิ่งเหมือนไปเพิ่มความหวังให้กับเลิฟลี่เข้าอีก

แล้วถ้าสมมติว่าแม่เกิดมีน้องให้หนูไม่ได้ ถึงตอนนั้นหนูจะทิ้งเราสองคนไปหรือเปล่า?จูฮยอนยอมรับว่าที่เลิฟลี่ยอมรับเธอกับยงฮวาได้เร็วก็เพราะก่อนหน้าเธอมีลูกน้อยที่เปรียบเสมือนกับโซ่ทองที่คล้องพวกเราทุกคนเอาไว้ด้วยกัน นึกแล้วก็ใจหายเหลือเกิน ยิ่งคิดถึงก็ยิ่งทำใจรับกับความจริงนี้ไม่ได้ เราได้อยู่ด้วยกันไม่เท่าไหร่ก็กลับต้องแยกจากกันไปเสียแล้ว

เลิฟลี่หันมองดูจูฮยอนกับยงฮวาสลับกันไปมา หนูน้อยรู้อยู่แก่ใจว่าทั้งสองคนคือพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด ส่วนทิฟฟานี่กับนิชคุณคือพ่อแม่ผู้มีพระคุณที่ช่วยอุ้มชูเลี้ยงดูเลิฟลี่มานับตั้งแต่เกิด แม้ตลอดชีวิตจะผูกพันกับทางนั้นมากกว่า แต่เลิฟลี่รู้ดีว่าจูฮยอนกับยงฮวารัก ต้องการที่จะดูแลและต้องการที่จะชดเชยทุกสิ่งทุกอย่างให้กับตน เลิฟลี่เองรู้ว่าทั้งสองคนรักและหวังดีกับตนมากแค่ไหน ที่ผ่านมาแม้เราจะได้อยู่ด้วยกันในช่วงเวลาสั้นๆ แต่เลิฟลี่ก็มีความสุขมาก ช่วงเวลาที่หนูน้อยรู้สึกเหงา จะต้องมีน้าจูฮยอนกับคุณลุงยงฮวามาอยู่ข้างๆตลอด

หนูไม่ทิ้งน้าจูฮยอนกับคุณลุงหรอกค่ะ หนูทิ้งพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของหนูไม่ได้ ถ้าหนูทิ้งพ่อกับแม่ไป หนูจะกลายเป็นลูกที่ไม่ดี ถึงน้าจูฮยอนจะไม่มีน้องให้หนูได้ช่วยเลี้ยง แต่หนูจะช่วยเลี้ยงน้ากับคุณลุงแทนเองนะคะ

คำตอบของหนูน้อยสร้างรอยยิ้มท่ามกลางความโศกเศร้า แม้เราจะต้องสูญเสีย แต่อย่างน้อยในความเศร้าก็ยังมีเรื่องดีดีอีกมากมายเกิดขึ้นมาทดแทน แต่เราทั้งหมดจะไม่มีวันลืมวันนี้เลย

 

 




 

ซออึนฮีลืมตาตื่นขึ้นมา ในความฝันเธอรู้สึกเจ็บปวดไปหมดทั้งตัวเพราะถูกงูตัวใหญ่ทั้งฉกทั้งกัด พยายามจะหนีเท่าไหร่ก็หนีไม่รอด พอได้ตื่นขึ้นมาแล้วเห็นหน้าลูกสาว เธอถึงได้รู้ว่าตัวเองก็แค่ฝันไป

นี่ที่ไหนหรอ?

โรงพยาบาลค่ะ แม่อยู่ที่โรงพยาบาล

ซออึนฮีหันมองไปรอบตัว เธอตกใจจนออกอาการตื่นกลัวเมื่อเห็นตำรวจยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องไม่ยอมไปไหนเลย

ฉันอยู่ไม่ได้แล้ว แกช่วยพาแม่หนีที ไปทางหน้าต่างก็ได้ ไปดูให้แม่หน่อยว่าที่หน้าต่างมีตำรวจยืนเฝ้าอยู่หรือเปล่า?

ไม่มีหรอกค่ะ มีตำรวจเฝ้าอยู่แค่ที่หน้าห้องเท่านั้นเอง ทิฟฟานี่พูดตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทั้งที่ก่อนหน้าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

พอได้ยินลูกสาวบอกว่าไม่มีตำรวจเฝ้าอยู่ที่หน้าต่างเลย ซออึนฮีก็เตรียมที่จะลุกหนี หากแต่นั่นกลับเป็นนาทีแรกที่คนอย่างซออึนฮีได้รู้ว่าตัวเองไม่มีขา

ขาของฉันแกปล่อยให้คนพวกนั้นทำอะไรกับขาของฉัน!?” ซออึนฮีรับไม่ได้กับสภาพของตัวเอง ก่อนหน้าเธอก็แค่ถูกงูกัด แต่ทำไมพวกเขาถึงได้ตัดขาของเธอทิ้งไปแบบนี้

ทิฟฟานี่จำต้องหลีกทางเมื่อผู้เป็นลุงเดินตรงเข้ามาสมทบ ซอซอนมินมองดูน้องสาวด้วยความสมเพชเวทนา บางทีการที่เป็นแบบนี้อาจดีมากกว่าการจบชีวิตลงง่ายๆก็เป็นได้

ถ้าไม่ตัดขา เธอคงตายไปนานแล้ว ความจริงเธอสมควรถูกทิ้งให้ตายเพราะถูกงูกัดตั้งแต่ที่น้ำตกนั่นแล้ว แต่รู้ไหมว่าใครเป็นคนช่วยรั้งไม่ให้เธอลงนรกเร็วจนเกินไป, หลานสาวตาดำๆที่เธอคิดจะฆ่า กับพ่อผู้ให้กำเนิดของหลานเป็นคนช่วยเธอเอาไว้ ถ้าไม่ได้พวกเค้า ป่านนี้เธอคงตายไปนานแล้ว เพราะฉะนั้นเธอควรดีใจนะที่ถูกตัดขา แต่ยังมีชีวิต ยังมีลมหายใจ เทียบกับเด็กอีกคนที่แสนบริสุทธิ์ดุจผ้าขาว กลับต้องมาจากไปเพราะน้ำมือของคนไม่รู้สำนึกแบบเธอ มันไม่คุ้มกันเลย

ไม่! ไม่จริง! ขาของฉัน ขาของฉัน… ”

ต่อให้ซออึนฮีต้องการจะหนี แต่เธอก็ไม่มีปัญญาที่จะหนีรอด ถ้าได้มีชีวิตอยู่ต่อในสภาพนี้ คนอย่างซออึนฮีขอตายไปเลยดีกว่า

พี่หวังว่าหลังจากนี้เธอจะมีเวลาได้ทบทวนในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป

ไม่! ฉันไม่จริง!! กรี๊ด!!”

 

เสียงกรีดร้องดังลั่นออกมาจนเลิฟลี่ต้องยกมือขึ้นปิดหู คิมจูอึนหันมองไปตามเสียง ก่อนที่จะจูงมือพาหลานสาวเดินเลี่ยงออกมาอีกทาง นั่นคือเสียงของซออึนฮี เธอแน่ใจ

เสียงของใครหรอคะคุณยาย?

น่าจะเสียงคนไข้น่ะจ๊ะ เราสองคนรีบไปกันเถอะ

นิชคุณยืนรอช่วยเปิดประตูรับลูกสาวตัวน้อยและคิมจูอึนเข้ามาในรถ นับตั้งแต่ออกมาจากป่าเลิฟลี่ยังไม่ได้อาบน้ำเลย เพราะฉะนั้นตนก็เลยรับอาสาพาทั้งหลานและคุณยายไปส่งที่ไร่

ตอนนี้เรื่องของซออึนฮีก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจต่อไป ส่วนเรื่องลูกในท้องของจูฮยอนเป็นเรื่องที่ทำให้เราทุกคนรู้สึกเสียใจและเสียดายในเวลาเดียวกัน จูฮยอนกับยงฮวากำลังวางแผนที่จะแต่งงานกัน อีกทั้งเลิฟลี่ก็ยังเข้าใจเรื่องทุกอย่างมากขึ้นแล้วด้วย ทุกอย่างกำลังจะดีหมดแล้ว ไม่น่ามีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้นอีกเลย

 

 




 

ยงฮวาคอยช่วยดูแลจูฮยอนไม่ห่าง เราทั้งสองคนต่างเสียใจกับความสูญเสียในครั้งนี้ ยิ่งคิดถึงก็ยิ่งรู้สึกว่ามันเร็วเกินไป ก่อนหน้านี้ยงฮวาเพิ่งจะตื่นเต้นดีใจ หวังว่าตัวเองจะได้มีโอกาสได้ยืนอยู่ข้างๆในตอนที่ลูกของเราเกิดมา แต่สุดท้ายทุกอย่างก็จางหายไปหมด

คุณอาของเธอ พักรักษาตัวอยู่ที่ตึกติดกับลานจอดรถ เธออยากจะไปเยี่ยมท่านหรือเปล่า? ถ้าเธออยากไป พี่จะพาไปเอง

จูฮยอนส่ายหน้า เธอคิดว่าการเลือกที่จะอยู่เฉยๆ ไม่ได้พบ ไม่ได้พูดคุยกัน คงทำให้ซออึนฮีรู้สึกดีมากกว่า

ฉันคิดว่าแค่คุณพ่อคนเดียวก็พอแล้วล่ะค่ะ

ถูกเหมือนกับที่จูฮยอนว่า แค่ซอซอนมินคนเดียว ซออึนฮีก็คงจะแย่แล้ว ถ้าเราไปอีกก็คงเหมือนกับตั้งใจไปซ้ำเติมมากกว่า

ฉันสงสารพี่ทิฟฟานี่ค่ะ พี่เค้าคงจะเสียใจมาก

อย่ามัวคิดถึงแต่คนอื่นให้มากเกินไปไม่มีใครน่าสงสารเท่ากับลูกของเราอีกแล้ว ยงฮวาเกาะกุมมือของจูฮยอนเอาไว้ เธอสบสายตากับเขาก่อนที่จะต้องกลั้นน้ำตา คิดถึงเรื่องนี้ทีไร ทำให้เราสลัดความผิดหวังเสียใจออกได้ยากเต็มที

ฉันพยายามจะลืม แต่พี่ก็ชอบเอาแต่ย้ำ เดี๋ยวเถอะนะคะ!” จูฮยอนเสียงสั่นเครือ ก่อนที่จะโผเข้าสู่อ้อมกอดของคนที่อยู่เคียงข้าง เธอตีหลังเขาเบาๆ เป็นการทำโทษ ขณะที่ยงฮวากอดจูฮยอนเอาไว้แน่น

ไม่เป็นไรวันนี้เค้าไม่พร้อม แต่ต้องมีสักวันที่เค้าจะพร้อมและแข็งแรงมากกว่านี้ เลิฟลี่บอกว่าจะเลี้ยงดูเราสองคนด้วยนะ จำที่ลูกบอกได้ไหม

จูฮยอนยิ้มทั้งน้ำตา เธอยังจำคำพูดของเลิฟลี่ได้ดี เธอเสียใจที่ทำให้เลิฟลี่ต้องผิดหวัง แต่ขณะเดียวกันเลิฟลี่กลับกลายมาเป็นคนที่เข้าใจและทำใจรับกับความเปลี่ยนแปลงต่างๆได้ดีมากกว่าเราเสียอีก

วันศุกร์จะวันเกิดของเลิฟลี่แล้ว แต่ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะได้ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่

ยังไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้น ลูกไม่งอแงหรอก เลิฟลี่เป็นเด็กดีจะตาย แกจะต้องเข้าใจแน่ๆ

แต่ฉันไม่อยากให้ลูกผิดหวังนี่คะ ทิฟฟานี่บอกว่าเธอทำให้เลิฟลี่ต้องเรียนรู้ อดทนและทำใจรับกับความผิดหวังมาตลอดทั้งชีวิต จูฮยอนไม่อยากให้เลิฟลี่ต้องรู้สึกแบบนั้นอีก มันไม่จำเป็นว่าเราจะต้องได้ในทุกอย่างที่ต้องการ แต่เธอก็แค่อยากให้เลิฟลี่รู้สึกดีใจ รู้สึกว่าชีวิตของแกครบถ้วนสมบูรณ์ดี ไม่ได้ขาดอะไรเลยก็เท่านั้น

ถ้าอย่างนั้นเรื่องนี้พี่จะจัดการให้เอง แต่ก่อนอื่นพี่อยากให้เธอพักผ่อนให้มากๆ พอหายแล้ว เราสองคนจะได้รีบลงมือผลิตน้องให้เลิฟลี่กัน

ในหัวคิดแต่เรื่องแบบนี้ตลอดเลยหรือเปล่าคะ? จูฮยอนเอ่ยถามหน้าแดง

ก็คิดตลอดแหละแต่เธอไม่เคยรู้เอง พี่อยากอยู่ใกล้ๆเธอตลอดเวลา อยากอยู่ใกล้ๆ ถ้าออกห่างก็รู้สึกเหมือนจะขาดใจ

จูฮยอนมือไม้สั่นด้วยความเขินอาย พอเลิฟลี่ไม่อยู่ก็ชักจะเอาใหญ่เสียแล้ว

ตัวของเธอแดงไปหมดแล้ว เขินหรอ? ยงฮวาเอ่ยถามหน้าทะเล้น ยิ่งรู้ว่าจูฮยอนกำลังเขิน เขาก็ยิ่งหยอดใส่เธออย่างต่อเนื่อง

เอาไว้เราแอบหนีลูกไปที่น้ำตกกันอีกไหม? พี่ว่าที่นั่นขลังน่าดู เข้าไปทีไร ได้คนออกมาเพิ่มทุกที

โอ้ย!” ยงฮวานิ่วหน้าหลังจากถูกบิดเข้าที่ใบหู จูฮยอนดึงขึ้นดึงลงหลายครั้ง ทำเอาใจเสียววาบเพราะกลัวว่าหูจะขาดติดมือของเธอออกมาด้วย

พอแล้วจ๊ะ ต่อไปนี้พี่จะไม่พูด ไม่ทำอะไร ที่ทำให้เธอต้องเขินอีกแล้ว

ฉันรู้ว่าคนแบบพี่ไม่มีทางเข็ดหรอกค่ะ ถ้าคราวหน้าเล่นอีก จะดึงให้หูยานเลย

พี่สัญญา สัญญาด้วยเกียรติของว่าที่สามีและคุณพ่อสุดหล่อเลย

ไม่เชื่อหรอกค่ะ

ถ้าไม่เชื่อ งั้นพี่สาบานด้วยจูบก็ได้

จูฮยอนรีบผลักคนตรงหน้าให้ถอยห่าง หากแต่คนเจ้าเล่ห์กลับเบียดตัวเข้ามาหา แล้วทาบริมฝีปากประกบแนบชิดเข้ากับกลีบปากอิ่ม

สัมผัสอ่อนนุ่มที่น่าหลงใหล จูฮยอนรับรู้ด้วยหัวใจว่ายงฮวารักเธอมากแค่ไหน น่าเสียดายที่วันนี้เราโชคร้ายที่ต้องเสียลูกในท้องไป แต่เราสองคนเชื่อว่าความรักและความเข้าใจจะช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้นได้ในไม่ช้า

พี่เจ็บมาก ในตอนที่เห็นเธอเจ็บ ยงฮวากระซิบบอกเสียงเบา

จูฮยอนไล้ฝ่ามืออ่อนนุ่มบนใบหน้าของผู้ชายเพียงคนเดียวที่เธอมอบหัวใจให้ เธอเองก็เจ็บมากเหมือนกันที่เห็นยงฮวาต้องเสียน้ำตา

เราจะเริ่มต้นใหม่ค่ะ เริ่มใหม่ด้วยกัน มีพี่ มีฉันแล้วก็มีเลิฟลี่ด้วย แล้วในอนาคตถ้าเราโชคดี น้องของเลิฟลี่อาจจะกลับมาอีกก็ได้

ยงฮวาพยักหน้ารับพร้อมกับรอยยิ้ม ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้ มีทั้งสุข สมหวัง ผิดหวังและเสียใจ ทุกก้าวที่เราต้องเดิน ทุกปัญหาที่เราต้องเผชิญ จะสอนให้เราเข้มแข็งได้มากขึ้น ตราบที่เรายังมีความรักและความเข้าใจ

ยังเจ็บแผลอีกไหม ถ้าเลือกได้พี่อยากเจ็บแทนเธอจริงๆ

ตอนนี้ไม่เจ็บเท่าไหร่แล้วค่ะ

ขอดูแผลหน่อยสิ

จูฮยอนลังเล แต่ก็ยอมเปิดแผลให้ดูด้วยความเต็มใจ ขนาดเห็นแต่ผ้าพันแผล แต่สีหน้าของยงฮวากลับแสดงออกเหมือนว่าได้เห็นบาดแผลจริงๆเลยอย่างไรอย่างนั้น

รู้สึกยังไงบ้างหรอ ในตอนที่ถูกมีดปักลงมาบนท้องครั้งแรก? สีหน้าคนถามพาซื่อ จนทำให้จูฮยอนนึกอยากจะบิดหูเขาอีกหลายๆที

ยังไม่เคยโดนหรอคะ?

เคยแต่โดนลูกกระสุนน่ะ ก็เลยอยากรู้บ้างว่าถูกมีด มันจะรู้สึกยังไง

ถ้าอย่างนั้นลองดูไหมคะ เดี๋ยวฉันจะช่วยเอง

พี่เริ่มมองเห็นอนาคตของตัวเองแล้วล่ะ ยงฮวาเบี่ยงตัวหลบเมื่อฝ่ามือของจูฮยอนฟาดตรงเข้ามาหา หากสามารถเจ็บแทนกันได้ เขายินดี แต่มานึกย้อนเวลาหรือมัวแต่คิดถึงเรื่องที่ผ่านมาแล้วคงไม่เกิดผลดี หลังจากนี้เขาจะดูแลจูฮยอนกับเลิฟลี่ให้ดีมากยิ่งขึ้นอีก

เลิฟลี่แอบแง้มประตูเดินเข้ามาเงียบๆ หวังจะแกล้งให้ยงฮวากับจูฮยอนแปลกใจ แต่ทว่าเมื่อจู่ๆทั้งสองคนเห็นหนูน้อยมายืนยิ้มหวานอยู่ที่ปลายเตียง ก็ทำให้ยงฮวากับจูฮยอนถึงกับพากันตกใจเป็นอย่างมาก

…!

เลิฟลี่! ลูกเข้ามาตั้งแต่ตอนไหน?

เพิ่งเข้ามาเองค่ะ ตกใจอะไรกันหรอคะ?

ยังไม่ทันที่ยงฮวากับจูฮยอนจะได้พูดแก้ตัว ทิฟฟานี่ก็เดินตามเข้ามาสมทบ ที่ผ่านมาเธอเลือกที่จะช่วยเหลือแม่ของตัวเอง จนเป็นเหตุทำให้จูฮยอนต้องเสียลูกในท้องไป เธอมาวันนี้ก็เพราะอยากบอกกับจูฮยอนว่าเธอเสียใจ รวมไปถึงอยากพูดคุยกับจูฮยอนเรื่องของเลิฟลี่ด้วย

ช่วยพาเลิฟลี่ออกไปก่อนได้ไหมคะ ฉันอยากคุยกับจูฮยอนแค่สองคนค่ะ

ยงฮวายอมพาเลิฟลี่ออกไปตามคำขอร้องของทิฟฟานี่ แม้ว่าแม่ของเธอจะทำไม่ดีเอาไว้มากมาย แต่เขาเชื่อว่าผู้หญิงที่ดูแลและเลี้ยงดูเลิฟลี่มาถึง 7 ปีคนนี้ ไม่ใช่คนเลวร้ายเลย

พออยู่ด้วยกันแค่สองคน ทิฟฟานี่ก็เริ่มที่จะร้องไห้ ทุกอย่างเป็นความผิดของเธอเอง เพราะเธอจูฮยอนก็เลยต้องเสียลูกในท้องไป

พี่ขอโทษ

จูฮยอนคว้าเอามือของพี่สาวเข้ามาเกาะกุมไว้ เธอรู้ดีและแยกแยะได้ว่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นไม่ได้เกี่ยวอะไรกับทิฟฟานี่เลย

ไม่เป็นไรค่ะ มันไม่ใช่ความผิดของพี่เลยแม้แต่นิดเดียว

พี่พี่กำลังท้อง ถ้าพี่คลอดลูกออกมาเมื่อไหร่ พี่จะพี่จะยกลูกของพี่ให้เธอ แทนลูกที่เสียไป

ได้รับข่าวน่ายินดี แต่จูฮยอนกลับยิ่งตกใจเป็นอย่างมากที่ทิฟฟานี่บอกว่าจะยกลูกให้เธอทดแทนลูกที่เสียไป

เดี๋ยวค่ะ ใจเย็นๆก่อนนะคะ เค้าเกิดจากความรักของพี่กับพี่นิชคุณ ถ้าพี่ยกลูกให้ฉันแล้วพี่จะเหลืออะไร คนเป็นแม่คงหัวใจแตกสลาย ฉันเข้าใจดีมากที่สุดว่ามันทรมานมากนะคะ ฉันไม่อยากให้พี่ต้องเจ็บอีก ถ้าพี่อยากให้ฉันรู้สึกดีจริงๆ พี่ก็ควรที่จะต้องดูแลตัวเองให้ดีดี แล้วก็เลี้ยงดูเขาให้น่ารักเหมือนกับเลิฟลี่ ลูกของพี่เป็นน้องของเลิฟลี่นะคะ ถ้าเลิฟลี่รู้ แกจะต้องดีใจมากแน่ๆเลยค่ะ

แม้ใจจริงจะไม่อยากส่งเลิฟลี่กลับคืน แต่ที่สุดแล้วทิฟฟานี่ก็คิดได้ว่าถ้าอยากให้จูฮยอนมีความสุข เธอก็ไม่ควรที่จะเห็นแก่ตัว

พี่คงจะต้องคิดถึงเลิฟลี่มากแน่ๆ แต่พี่รู้ว่าเธอจะสามารถดูแลลูกของเราได้ดี แต่ว่าพี่ขออย่างเดียว ว่าช่วยพาเลิฟลี่มาหาพี่บ้าง พี่ขอเท่านี้ แล้วจะไม่ขออะไรอีก

จูฮยอนเกาะกุมมือพี่สาวเอาไว้แน่น ความจริงแล้วเธอก็ไม่เคยคิดที่จะกีดกันหรือเก็บเลิฟลี่เอาไว้เองตั้งแต่แรก จูฮยอนเข้าใจดีว่าทั้งทิฟฟานี่กับนิชคุณรักและผูกพันกับเลิฟลี่มากแค่ไหน

ฉันรู้สึกขอบคุณที่พี่เลี้ยงดูและช่วยดูแลเลิฟลี่จนโตมาเป็นเด็กที่น่ารักแบบนี้ แต่ว่าพี่กับพี่นิชคุณก็คือพ่อแม่ของเลิฟลี่ด้วยเหมือนกันค่ะ หลังจากนี้เรามาช่วยกันนะคะ เราจะช่วยกันดูแลแล้วก็มอบความสุขให้กับลูกของเราให้มากๆ

ทิฟฟานี่ดีใจจนยิ้มกว้างทั้งน้ำตา เธอยังสามารถมีเลิฟลี่เป็นลูกได้เหมือนกับที่ผ่านมา เพียงแต่ว่าครอบครัวของเราจะใหญ่มากขึ้นอีกก็เท่านั้น

นิชคุณเปิดประตูโพล่งเข้ามาขัดจังหวะ จนทำให้ทั้งสองสาวต้องแยกออกจากกัน ทั้งที่ก่อนหน้าเรื่องทุกอย่างกำลังจะลงเอยด้วยดี

มีอะไรหรอคะ ที่รัก?

คุณแม่คุณแม่กระโดดหน้าต่าง ตอนนี้หมอกำลังช่วยกันอยู่

…!!

 

 





 

ทุกคนพร้อมใจมารวมตัวกันที่ห้องพักฟื้นของจูฮยอนเพื่อร่วมร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้กับเด็กหญิงที่แสนน่ารักของเราทุกคน

อธิษฐานเลยจ๊ะ รีบอธิษฐานก่อนที่จะเป่าเทียนนะจ๊ะ

หนูน้อยหลับตาพริ้มพร้อมกับประสานฝ่ามือเข้าหากัน คำอธิษฐานของหนูน้อยก็คือขอให้น้าจูฮยอนมีความสุข มีสุขภาพแข็งแรง เพื่อที่จะได้มีน้องเร็วๆ รวมไปถึงขอให้คุณแม่ทิฟฟานี่กับน้องในท้องมีสุขภาพแข็งแรงด้วย

เทียนทั้ง 8 เล่มถูกเป่าจนดับลงทั้งหมด เป็นปีแรกที่เลิฟลี่มีโอกาสได้ฉลองวันเกิด ท่ามกลางพ่อแม่และคุณตาคุณยาย รวมไปถึงคุณลุงคุณป้าคนอื่นๆด้วย

แม้ก่อนหน้านี้ทีมของฮโยยอนและมินฮยอกจะช่วยกันวางแผนจัดงานวันเกิดให้เลิฟลี่กันแทบตาย แต่สุดท้ายเรากลับแทบไม่ได้ใช้อะไรที่เตรียมไว้เลย นอกไปจากเค้ก เทียนและลูกโป่งแค่ไม่กี่ลูกเท่านั้น แม้แต่การร่วมร้องเพลงวันเกิดยังต้องร้องกันเบาๆ เพราะไม่อยากรบกวนคนไข้ที่พักอยู่ร่วมชั้น ทุกอย่างเรียบง่ายและมีความสุข เราทุกคนมีแต่รอยยิ้ม เมื่อเลิฟลี่ยิ้มหวานและเอ่ยคำขอบคุณทุกคนที่มอบของขวัญมากมายให้ อีกทั้งยังบอกด้วยว่านี่เป็นงานวันเกิดที่ดีมากที่สุดอีกด้วย

ชอบของขวัญของใครมากที่สุดหรอจ๊ะ? คุณแม่ทิฟฟานี่เอ่ยถาม ลึกๆแล้วแอบคาดหวังว่าลูกสาวจะตอบว่าชอบของขวัญของตนมากที่สุด

หนูชอบหมดเลยค่ะ เลือกไม่ได้เลย ชอบหมดเลยจริงๆค่ะ ขอบคุณคุณพ่อทั้งสองคน คุณแม่ทั้งสองคน ขอบคุณคุณตาคุณยาย ขอบคุณคุณลุงมินฮยอก ขอบคุณคุณป้าคุณครูฮโยยอน แล้วก็ขอบคุณคุณน้าซูจองด้วยนะคะ

ซูจองรู้สึกปลาบปลื้มที่เลิฟลี่เอ่ยถึงตน ทั้งที่ของขวัญที่ตนมอบให้ มันไม่ได้มีมูลค่าอะไรเลย เพราะมันเป็นแค่สมุดภาพระบายสีเล่มเดียว ใจจริงแล้วเธออยากมอบสีไม้เพิ่มให้ด้วย แต่ว่ามินฮยอกไม่ยอมขึ้นเงินเดือนให้เธอเสียที

ก็บอกแล้วว่าเลิฟลี่จะต้องชอบ มินฮยอกแอบกระซิบบอกกับเลขานุการสาว

ทำตามสัญญาด้วยนะคะ ที่บอกว่าเดือนหน้าจะขึ้นเงินเดือนให้ ซูจองช่วยเตือนความจำให้กับเจ้านาย แต่มินฮยอกกลับแกล้งเดินหนีมาอีกทาง ทิ้งให้ซูจองมองค้อนกลับในระยะไกลห่าง

ตอนแรกเธอบอกเขาแล้วว่าไม่ถนัดงานเลขานุการแต่อยากเป็นดีเจจัดรายการวิทยุมากกว่า แต่นอกจากเขาจะไม่ฟังแล้วยังจับเธอมานั่งเป็นผู้ช่วยเลขานุการอีก ทำงานทั้งหนักและเหนื่อย แถมยังได้เงินเท่ากับค่าแรงขั้นต่ำ ทั้งที่เธอทำงานเกินเวลาให้ก็ตั้งหลายครั้ง คนอะไรก็ไม่รู้ขี้งกขี้ตืดสุดๆ

ขึ้นเงินเดือนได้แล้วมั้ง ผู้ช่วยของนายขยันทำงานดีออก ยงฮวาพูดแซวขึ้นมากลางวง ในสายตาของทุกคน เราต่างคิดว่าทั้งมินฮยอกและซูจองดูเหมาะสมกันดี เลขานุการฝึกหัดที่ดูกระโดกกระเดกไม่ค่อยเรียบร้อย กับนักธุรกิจหนุ่มผู้มีใบหน้าอ่อนกว่าวัย ถ้าพวกเขาสองคนลงเอยกันได้ก็คงจะดีไม่น้อย

ยังไม่ผ่านโปรเลยนะครับ ทำงานก็ได้เรื่องบ้าง ไม่ได้เรื่องบ้าง

ก็ฉันบอกแล้วว่าอยากเป็นดีเจมากกว่า ซูจองพูดแย้งหน้าบูด

อยากเป็นดีเจก็เรียนให้จบเร็วๆสิ แม่เราเค้าเหนื่อยแล้วนะ ต้องทำงานหาเงินมาจ่ายแต่ค่าเทอมให้เธอเนี่ย

ใกล้แล้วค่ะท่าน อย่าลืมไปงานรับปริญญาแล้วซื้อของขวัญให้ด้วยนะคะ

ซูจองได้ทีพูดท้วงขอทั้งขึ้นเงินเดือนและขอของขวัญ แต่มินฮยอกกลับแกล้งทำเมินด้วยการเดินหนีออกจากห้องไป แต่คนอย่างซูจองไม่ยอมแพ้ ตามออกมาตื้อ ไม่ยอมให้คนงกอย่างคังมินฮยอกได้อยู่อย่างเป็นสุข

พ่อคงจะต้องขอตัวกลับก่อน ยังมีงานอีกมากที่ต้องไปทำ ซอซอนมินเอ่ยลาลูกสาว อีกทั้งยังสั่งกำชับบอกให้ทิฟฟานี่หมั่นไปเยี่ยมไปหาแม่ของเธอด้วย

เมื่อสองวันก่อนซออึนฮีกระโดดลงมาจากหน้าต่าง พยายามที่จะฆ่าตัวตาย แต่นอกจากจะไม่ตายแล้ว ยังทำให้ขาข้างที่ยังดีอยู่หักจนเข้าเฝือกอีกด้วย

ถ้ามีอะไรอยากให้เราช่วยเหลือก็บอกได้นะจ๊ะ

ทิฟฟานี่น้ำตาซึม แม่ของจูฮยอนเป็นคนดีมากเหลือเกิน ดีมากเสียจนทำให้ทิฟฟานี่ยิ่งรู้สึกเสียใจที่ปล่อยให้เรื่องทุกอย่างผ่านมาจนเนิ่นนาน โดยที่ไม่ได้คิดจะแก้ไขหรือช่วยเหลืออะไรเลย

 

 




 

ซออึนฮีนั่งมองดูสภาพของตัวเองทั้งน้ำตา เธออยากตาย แต่กลับไม่ได้ตาย แล้วตอนนี้ยังต้องมากลายเป็นคนพิการเพราะขาทั้งสองข้างใช้การไม่ได้ แม้ว่าข้างหนึ่งจะแค่หัก แต่อีกข้างมันก็แทบไม่เหลืออะไรอยู่แล้ว ชีวิตของเธอพังหมด จะหนีไปไหนก็ไปไม่ได้ ต้องทนทรมานรอวันเข้าไปอยู่ในคุกสถานเดียวเท่านั้น

 

ทิฟฟานี่ มาแล้วหรอ? แม่รอตั้งนาน ซออึนฮีเมินหน้าหนี ไม่พอใจที่เห็นนิชคุณตามติดเข้ามาด้วย ครั้งนี้นอกจากทิฟฟานี่จะไม่ยอมช่วยพาเธอหนีแล้ว ยังเชื่อคำแนะนำของนิชคุณทุกอย่าง, ผัวว่ายังไง เมียก็ว่าตาม ได้เห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันแล้วทำให้เธอรู้สึกขัดใจมากเหลือเกิน

เราสองคนมาส่งแม่ค่ะ ทิฟฟานี่กลั้นน้ำตา เธอไม่อยากให้เรื่องทุกอย่างต้องจบแบบนี้ เธอไม่อยากเห็นแม่ของตัวเองถูกตำรวจจับ แต่มันเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงได้ยากเต็มที

“….” ซออึนฮีใจสั่นระรัวเมื่อเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจจากด้านนอกพากันเข้ามาในห้อง เธอถูกจับใส่กุญแจมือด้วยความรวดเร็ว และยิ่งตกใจหนักมากขึ้นเมื่อถูกแสงแฟลชกระทบเข้ากับดวงตา

แต่ฉันฉันยังไม่หายดีเลยนะคะ ซออึนฮีเสียงสั่น ทั้งสองมือยกขึ้นมาทาบปิดบังอำพรางใบหน้าเอาไว้ ใจก็นึกตำหนิที่นิชคุณไม่ห้ามนักข่าวพวกนั้นเลย เขาจะไม่อับอายหรือ หากมีรูปมีข่าวแม่ยายของตัวเองหลุดออกไป

ยังไม่หายก็ไม่เป็นไรครับ ทางเราได้เตรียมสถานที่ที่เหมาะสมกับคุณมากกว่าที่นี่เอาไว้แล้ว ที่นั่นมีพร้อมทั้งหมอและพยาบาล ทุกอย่างสะดวกสบายมากกว่าที่นี่มากนัก

ซออึนฮีดิ้นรนขัดขืนเมื่อถูกจับอุ้มขึ้นมาวางบนรถเข็นวีลแชร์ เธอร้องโวยวายด่าทอเจ้าหน้าที่ตำรวจ ไม่เว้นแม้แต่ด่ากราดใส่ลูกสาวกับลูกเขยของตัวเองจนเสียงดังลั่นไปทั้งตึกของโรงพยาบาล

ทิฟฟานี่น้ำตาไหลพราก แม้จะเจ็บปวดมากแต่ก็ทำได้แค่ยืนดูอยู่ห่างๆ นิชคุณโอบกอดร่างบางเอาไว้ช่วยปลอบโยน การเลือกที่จะยืนดูอาจทำให้ทิฟฟานี่รู้สึกทรมานและเจ็บปวดเพียงแค่ชั่วครู่ ตนเชื่อว่าอีกไม่นานทุกอย่างก็จะผ่านไปเอง อย่างน้อยๆ ตอนนี้เราก็มีเรื่องอื่นที่มีความสำคัญมากไม่แพ้กัน

เข้มแข็งเอาไว้นะ หลังจากนี้เราจะช่วยกันดูแลลูกๆของเราให้ดี โดยเฉพาะลูกในท้อง แกยังเปราะบางมากนัก ถ้าคุณเครียด ลูกของเราจะได้รับผลกระทบไปด้วย ส่วนเรื่องของคุณแม่ หลังจากนี้เราค่อยไปเยี่ยมท่านด้วยกันในคราวหลัง

….

….

เลิฟลี่อาศัยช่วงเวลาที่ทุกคนกลับไปหมดแล้ว เอาการ์ดที่ทำด้วยตัวเองออกมาให้กับจูฮยอนเพื่อเป็นของขวัญ

จูฮยอนได้การ์ดอวยพรจากลูกสาวแล้วก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อย วันนี้เป็นวันเกิดของเลิฟลี่ แต่เลิฟลี่กลับทำการ์ดน่ารักๆแบบนี้มาให้กับเธอ มันเต็มไปด้วยคำอวยพรมากมาย และยังมีรูปของเธอ ยงฮวาและเลิฟลี่ที่หน้าบ้านพักในสวน เราถ่ายภาพนี้ด้วยกันในวันที่มาเข้าพักที่ไร่เป็นวันแรก ถือได้ว่ามันเป็นรูปครอบครัวที่สวยงามและดูสมบูรณ์แบบมากที่สุดของเราเลยก็ว่าได้

นี่เป็นของขวัญของแม่หรอจ๊ะ?

หนูน้อยพยักหน้าพร้อมกับเอาแต่ยิ้ม ในทุกครั้งที่วันเกิดมาถึง คนส่วนใหญ่จะคิดถึงแค่ว่าตัวเองอยากได้อะไรเป็นของขวัญ แต่เลิฟลี่ไม่คิดอย่างนั้น ในตอนที่ได้เห็นไดอารี่ที่แม่เขียนเอาไว้ ทำให้เลิฟลี่ได้รู้ว่าในวันที่ตนออกมาดูโลก วันนั้นแม่ต้องเผชิญหน้ากับอะไร

วันนี้มันสำคัญมากกว่าเป็นแค่วันเกิดของหนูนะคะ หนูอาจจะมีความสุขที่ได้รับของขวัญมากมาย แต่ว่ามันเป็นวันที่แม่เจ็บ หนูเลยคิดว่าแม่จะต้องลำบากมากแน่ๆ

จูฮยอนถึงกับบ่อน้ำตาแตก เด็ก 8 ขวบรู้จักคิดอะไรได้ลึกซึ้งขนาดนี้เชียวหรือ ทุกวันนี้เธอไม่เคยเสียใจเลยที่ตัวเองในวัย 18 ปีตั้งท้องแล้วก็คลอดเด็กคนนี้ออกมา

นอกจากความเจ็บปวด แม่รู้สึกดีใจและมีความสุขมากที่มีหนูอยู่กับแม่ในตอนนี้

สองคนแม่ลูกกอดกันเอาไว้แน่น ยงฮวายืนดูภาพนั้นพร้อมกับรอยยิ้มแห่งความสุข เลิฟลี่คือความรักที่ยิ่งใหญ่ของเราทั้งสองคน ยงฮวาเองก็ดีใจมากที่ได้เป็นพ่อของเด็กคนนี้

จูอึนหยุดยืนมองรอยยิ้มของว่าที่ลูกเขย รู้สึกดีใจที่ได้เห็นพวกเขามีความสุขหลังจากผ่านเรื่องร้ายๆมา แต่ในขณะเดียวกันก็อดที่จะหมั่นไส้จองยงฮวาไม่ได้

จะเข้าก็เข้าไปสิจ๊ะ จะมัวยืนทำอะไรอยู่

ยงฮวาหันมายิ้มให้คุณแม่ยาย แต่จูอึนกลับเดินปั้นหน้าบึ้งผ่านเขาไปด้วยความเยือกเย็น

อ่าคุณแม่ครับ ไม่ทราบว่าคุณแม่ทานข้าวมาหรือยัง ผมทำข้าวผัดอเมริกันมาเผื่อด้วย

เรียกป้าเหมือนเดิมดีกว่าไหมจ๊ะ เรียกว่าแม่ แล้วมันแปลกๆยังไงก็ไม่รู้

ยงฮวาหน้าเจื่อนแต่ก็ก้าวตามคุณแม่ยายเข้ามาในห้อง จัดแจงเอาอาหารในกล่องที่เตรียมมาแบ่งให้กับทุกคน ทั้งจูฮยอน เลิฟลี่และคุณแม่ยาย

ลองชิมได้เลยครับ อร่อยแน่ๆ ผมรับรอง

ยงฮวาเป็นคนเก่ง นอกจากจะมีความสามารถหลากหลายแล้ว เรื่องงานบ้านงานครัวก็ยังเก่งมากด้วยเหมือนกัน จูฮยอนกับเลิฟลี่ได้ชิมข้าวผัดฝีมือยงฮวาแล้วต่างก็รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก เว้นแต่คิมจูอึน แม้ว่าข้าวผัดฝีมือยงฮวาจะรสชาติดีแค่ไหน แต่เธอก็จะไม่ยอมเอ่ยปากชมง่ายๆอย่างแน่นอน

เป็นยังไงบ้างครับ อร่อยไหมครับ?

จูฮยอนนั่งอมยิ้ม ทั้งตักข้าวกินเองสลับกับป้อนให้เลิฟลี่ด้วย แม่ป้อนให้ลูกสาว ลูกสาวก็ช่วยป้อนให้แม่ เหมือนกับความฝันเลยที่เราได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้

“ก็ธรรมดา ป้าทำเองอร่อยกว่าเยอะ”

“….” ยงฮวานั่งอึ้ง พอหันไปขอความเห็นใจจากจูฮยอนกับเลิฟลี่ สองแม่ลูกกลับเอาแต่หัวเราะใส่กันได้

หิวน้ำจัง

แม้จูอึนจะไม่ได้ให้ความเอ็นดูตนเหมือนเดิม แต่ยงฮวาก็ไม่ยอมลดละความพยายาม

เดี๋ยวผมไปซื้อน้ำให้เองครับ รอเดี๋ยวเดียวนะครับคุณแม่

ยงฮวากำลังจะเตรียมลุกไปซื้อน้ำให้ แต่กลับถูกจูอึนฉุดข้อมือเอาไว้ คุณแม่ยายจ้องมองว่าที่ลูกเขยดวงตาเขม็ง บรรยากาศระหว่างเราแปลกไปในแบบไม่เคยเป็น ซึ่งยงฮวาก็รู้ดีว่าแม่ของจูฮยอนคงยังโกรธเคืองตนอยู่เรื่องหลานที่เพิ่งจะเสียไป

“เอาไว้ให้แต่งงานกันก่อน ถึงตอนนั้นแล้วค่อยมาเรียกว่า แม่น่าจะดีกว่านะจ๊ะ”

ยงฮวายิ้มเจื่อนก่อนที่จะสะกิดชวนให้เลิฟลี่ออกไปซื้อน้ำด้วยกัน จูฮยอนนั่งมองแม่ของเธอแล้วอมยิ้ม แม้ก่อนหน้าแม่จะไม่กล่าวโทษหรือตักเตือนอะไรเลย แต่จูฮยอนรู้ดีว่าเธอเองก็ทำผิดต่อท่านด้วยเหมือนกัน

หนูขอโทษค่ะแม่ แต่อย่าโกรธพี่ยงฮวาเลยนะคะ

แม่ไม่ได้โกรธอะไรเขานักหรอก แค่อยากดัดนิสัยบ้างก็เท่านั้น ใจดีมากเกินไป เดี๋ยวจะเหลิง

แล้วแม่ล่ะคะ เมื่อไหร่จะยอมใจอ่อนให้พ่อบ้าง?

จูอึนอ้ำอึ้งไปชั่วขณะ ความจริงแล้วเธอใจอ่อนให้กับซอซอนมินไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้ที่เล่นตัวก็เพราะอยากรอดูฝีมือของอดีตสามีว่าจะสามารถปกป้องลูกสาวของตัวเองได้ยังไง

ทุกอย่าง มันมีเส้นทางของมันอยู่ เราเป็นผู้หญิง ยังไงก็ต้องมีเล่นตัวกันบ้าง จำเอาไว้ใช้ด้วยก็ได้นะจ๊ะ แม่ไม่หวงเคล็ดวิชา ผู้ชายน่ะอย่าตามใจให้มาก ถ้าตามใจมาก ก็จะเหลิงเอาได้ง่ายๆ บางคนก็เป็นคนดีจริง ดีตลอดรอดฝั่ง แต่บางคนเริ่มต้นดี ใจแตกเอากลางคันก็มีถมเถไป ว่ากันว่าถ้าได้สามีดี มันเหมือนกับถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง

จูฮยอนสบตากับแม่ของเธอก่อนที่จะหัวเราะออกมา แม่ลูกถือโอกาสนี้นั่งพูดคุยปรึกษาหารือเรื่องการใช้ชีวิตคู่ด้วยกันอย่างละเอียดยิบ จูฮยอนคิดว่าแม่อาบน้ำร้อนมาก่อน คำแนะนำต่างๆในวันนี้เธอจะเอามาปรับใช้ในชีวิตหลังจากการแต่งงาน

 

 




 

ซอซอนมินอารมณ์เสียไม่น้อยหลังจากที่ลูกสาวของตัวเองมีแนวโน้มว่าจะถูกปลดออกจากตำแหน่ง หากตนจะมัวแต่นั่งรอรับฟังความคิดเห็นจากคนอื่น เห็นทีว่าจูฮยอนจะต้องแย่แน่ๆ

อย่างที่ท่านอธิการบดีทราบ ว่าผู้บริหารสมควรที่จะต้องมีประวัติใสสะอาด ไม่ใช่ว่าซอจูฮยอนไม่มีความสามารถ แต่คุณสมบัติของเธอ… ”

แล้วพวกคุณน่ะ มีใครบ้างที่มีผัวเดียว เมียเดียว มีชีวิตครอบครัวสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ถ้าซอจูฮยอนไม่เหมาะสมเพราะเธอไม่ใสสะอาด ถ้าอย่างนั้น ครูอาจารย์คนไหนมีลูกทั้งที่ไม่ได้แต่งงาน รวมไปถึงคนที่แต่งงานแล้วแต่เลี้ยงลูกได้ดีมาก จนทำให้มีปัญหาอยู่บ่อยๆ เราก็ควรที่จะปลดออกให้หมดเลยดีไหม?

เหล่าคณะกรรมการพากันหันมองกันเองอย่างเลิกลั่ก ในบรรดาพวกเราทั้งหมด น้อยคนนักที่จะมีชีวิตครอบครัวสมบูรณ์แบบ บ้างก็ชีวิตรักดีแต่ลูกกลับดื้อรั้น หาแต่เรื่องมาให้ ทำให้พ่อแม่ต้องเดือดร้อนอยู่ตลอดเวลา บางคนก็มีลูกทั้งที่ไม่ได้แต่งงาน บางคนก็มีลูกตั้งแต่อายุน้อยเหมือนจูฮยอนก็มี

เพราะส่วนใหญ่เราทุกคนล้วนมีลูก เราถึงเข้าใจและรู้วิธีรับมือกับเด็กในความปกครองของเราได้ดี คนเป็นครูบางคนอบรมเลี้ยงดูลูกคนอื่นได้ดีมากกว่าลูกของตัวเองเสียอีก ถ้าเราจะตัดสินคนหนึ่งคนด้วยการจ้องมองจับผิดแต่เรื่องส่วนตัว แต่กลับเลือกที่จะมองข้ามความสามารถของคนคนนั้นไป ถ้าอย่างนั้นเราก็จะต้องใช้หลักเกณฑ์นี้กับทุกคนด้วยเหมือนกัน ต่อไปนี้ไม่ต้องดูว่าเรียนจบมาจากไหนหรอก ถามแค่เรื่องส่วนตัวก็พอ ยิ่งใครที่เลี้ยงลูกของตัวเองไม่ดี ก็ถือว่าคนแบบนั้นไม่มีปัญหามาอบรมสั่งสอนลูกของคนอื่นได้ แบบนี้โอเคไหม?

ทุกคนเอาแต่นั่งก้มหน้า ไม่ใช่ว่าคนอย่างซอซอนมินเลือกที่จะเข้าข้างลูกสาวของตัวเองจนไม่ดูเรื่องความเหมาะสม แต่ที่ผ่านมาจูฮยอนดูแลบริหารงานได้ดี ใช้สมอง ใช้ความสามารถที่มีมาพัฒนาปรับปรุงอะไรหลายสิ่งหลายอย่าง คนเราไม่มีใครไม่เคยผิดพลาดหรอก คนที่ผิดพลาดแล้วรู้จักที่จะปรับปรุงแก้ไขถือเป็นยอดคน ถ้าลูกสาวของตนมีลูกแล้วทิ้งลูกไม่สนใจใยดี คนแบบนี้สิที่ไม่สมควรได้รับตำแหน่งอันสมเกียรตินี้

ลูกสาวของผมไม่ใช่คนเลวทรามต่ำช้า แต่เธอเป็น แม่คน เป็นแม่คนหนึ่งที่รักลูกสุดหัวใจ พวกคุณคิดว่าเธอไม่สมควรได้รับโอกาสนี้หรอกหรือ?

 

 




 

ยงฮวารู้สึกผิดหวังเพราะจูอึนมานอนกับจูฮยอนทุกคืน ดังนั้นเส้นทางลัดที่ตนเคยใช้เข้าออกห้องนั้นก็มีอันต้องเก็บซ่อนมันเอาไว้ แม้จะมีโอกาสแอบปืนไปส่องมองสองคนแม่ลูกตอนกลางคืนอยู่บ้าง แต่ก็ผ่านเข้าหน้าต่างไปไม่ได้ เพราะคุณแม่ยายปิดล็อคหน้าต่างทุกคืนอย่างแน่นหนา

นายครับ มีคนมาหาคุณซึงยอน

หลังได้รับแจ้งข่าวจากคนงานในไร่ ยงฮวาจำต้องวางมือจากการคุมตกแต่งสถานที่ไว้ใช้สำหรับงานแต่งงาน เพื่อพาแขกคนสำคัญไปหาซึงยอนถึงที่พัก

ยงฮวาไม่เคยรู้มาก่อนว่าสามีของซึงยอนจะเป็นรุ่นน้องที่ตนสนิทสนมมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย

นี่ถ้าไม่ได้เจอกันวันนี้ ฉันคงคิดว่านายตายไปแล้ว

ไม่ตายก็เกือบตายแหละครับ แต่ถึงผมจะไม่โชคดีเหมือนพี่ แต่ผมก็ท้อไม่ได้

ดีแล้วล่ะที่ไม่ท้อ อีกไม่นานถ้าลูกของนายออกมาดูโลกเมื่อไหร่ นายจะรู้เองว่าต้องทำทุกอย่างไปเพื่อใคร ยิ่งชีวิตตอนนี้มีแต่เรื่องแย่ๆมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นการพิสูจน์ใจของคนใกล้ตัวนายได้ดีเท่านั้น

ซึงยอนดีใจที่เห็นจงฮยอนมาหา เราไม่ได้พบกันมาสักระยะหนึ่งแล้ว ครั้งล่าสุดเขาบอกกับเธอว่าแม่ของเขาป่วยหนักมาก หลังจากนั้นเขาก็หายเงียบไปเลย

สรุปว่าคุณแม่ป่วยเป็นอะไรคะ?

สิ่งแรกที่จงฮยอนเลือกทำก็คือส่งยิ้มให้กับหญิงสาวตรงหน้า ก่อนที่จะคว้าตัวซึงยอนมากอดเอาไว้แน่น

เรากลับบ้านกันนะ บ้านของเราที่เธอไม่ได้กลับมานาน

จงฮยอนไม่ได้พูดหรืออธิบายอะไรมากนัก ซึงยอนรู้แค่ว่าบ้านหลังนั้นไม่ใช่บ้านใหม่ แต่น่าจะเป็นบ้านแม่ของจงฮยอนมากกว่า ก็ถ้าแม่ของเขาไม่มีปัญหาอะไรและการได้เห็นหน้าเธอจะไม่ทำให้ท่านต้องอึดอัดหรือรำคาญใจ ซึงยอนก็คิดว่าเธอจะลองปรับตัวเข้าหาแม่ของเขาอีกสักครั้ง




 

ซึงยอนได้กลับมาเหยียบบ้านของคุณแม่สามีอีกครั้ง เธอปฏิเสธตัวเองไม่ได้ว่าตนนั้นตื่นเต้นมากแค่ไหน ระหว่างทางพยายามสอบถามจงฮยอนแล้วว่าแม่ของเขาเป็นอย่างไรบ้าง แต่เขาก็ไม่ได้พูดหรืออธิบายอะไร จงฮยอนบอกแค่ว่าอยากให้เธอมาพบแม่ของเขาด้วยตัวของเธอเอง

จะไม่เป็นไรแน่นะคะ คราวนี้ถ้าแม่ได้พบหน้าฉันแล้ว ท่านอาจจะป่วยหนักมากไปกว่าเดิมก็ได้

ลองดูเป็นครั้งสุดท้ายแล้วกันนะ คราวนี้พี่ให้เธอตัดสินใจ ถ้าไม่สะดวกหรือลำบากใจ เราค่อยไปซื้อบ้านใหม่กัน

จงฮยอนจูงมือพาซึงยอนเข้ามาในบ้านที่ดูเงียบมากไปกว่าในทุกครั้ง เมื่อก่อนนี้ถ้าเธอกลับเข้ามา คุณแม่จะมายืนรอ ทั้งบ่นและด่าอยู่ตรงนี้ แต่คราวนี้มันมีแค่ความว่างเปล่า

ประตูห้องชั้นล่างถูกแง้มออกเล็กน้อย ซึงยอนก้าวตามจงฮยอนเข้ามาในห้อง ในทันทีที่ได้เห็นแม่ของจงฮยอน ซึงยอนก็ถึงกับตกใจเป็นอย่างมาก

คุณแม่เป็นอะไรคะ!?”

คุณนายลีนอนนิ่งอยู่บนเตียงนอน ทำได้แค่เพียงลืมตา ไม่อาจขยับหรือเคลื่อนไหวร่างกายได้เหมือนดังเดิมอีกต่อไป

ครั้งสุดท้ายพี่บอกกับแม่ว่าจะไปอยู่กับเธอข้างนอก แม่โกรธและเสียใจ จนเส้นเลือดในสมองแตก หมอบอกว่าโอกาสที่จะกลับมาหาย มีน้อยมากเต็มที

จงฮยอนเสียงสั่นเครือ ซึงยอนรู้และเข้าใจดีว่าจงฮยอนรักแม่ของเขามากแค่ไหน จงฮยอนคงรู้สึกผิดมากและจะต้องโทษตัวเองว่าเป็นคนทำให้แม่เป็นอย่างนี้ ซึงยอนเองก็รู้สึกผิดมากด้วยเหมือนกัน ถ้าจงฮยอนจะผิด เธอก็มีส่วนด้วยครึ่งหนึ่ง

นี่หรือที่เขาบอกว่าให้เธอตัดสินใจ ถ้าเธอเลือกที่จะไป แล้วแม่ของจงฮยอนจะอยู่ยังไงในสภาพนี้

ฉันจะช่วยดูแลคุณแม่เองค่ะ จะช่วยดูแลท่านอย่างดี ไม่แน่ว่าสักวันท่านอาจจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมก็ได้

แต่แม่ของพี่ทำไม่ดีกับเธอนะ แล้วเธอจะดูแลท่านได้หรอ?

ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ แม่ของพี่ก็เหมือนแม่ของฉันด้วยเหมือนกัน ถึงที่ผ่านมาท่านจะไม่ชอบฉันเท่าไหร่นัก แต่ว่าจะให้ฉันทอดทิ้งหรือทำไม่ใส่ใจกับแม่ของพี่ ฉันทำไม่ได้หรอกค่ะ


 

ปัญหาที่ถาโถมเข้ามาทำให้จงฮยอนรู้สึกหวาดกลัวไม่น้อย หากแต่ไม่ว่าจะกี่ครั้งที่ตนแอบกลับมาที่บ้านโดยไม่ได้บอกให้ซึงยอนรู้ตัวก่อน เขาก็จะได้พบกับซึงยอนที่ช่วยดูแลแม่ของเขาเป็นอย่างดีอยู่เสมอ

คุณแม่คะ ดื่มน้ำหน่อยค่ะ

คุณนายลีน้ำตาไหลพรากเมื่อลูกสะใภ้ช่วยป้อนน้ำให้ ตนทำไม่ดีกับซึงยอนตั้งมากมาย แต่ซึงยอนกลับดูแลตนเป็นอย่างดี ในยามที่ตนขยับตัวไม่ได้ ซึงยอนช่วยเป็นแขนเป็นขา ดูแลป้อนน้ำป้อนข้าว ช่วยทำแม้แต่อาบน้ำทำความสะอาดให้ทั้งที่ท้องของตัวเองก็ใหญ่โตมากขึ้นทุกวัน

เห็นสายตาของคุณแม่จ้องมองอะไรบางอย่าง ซึงยอนจึงหันหลังกลับมามองตาม เธอถึงได้รู้ว่าจงฮยอนกำลังยืนมองดูเธออยู่

ทำไมไม่เรียกล่ะคะ มาเงียบๆอีกแล้ว

จงฮยอนวางอาหารสดไว้ที่หน้าห้อง ก่อนที่จะเข้ามาทักทายพูดคุยกับแม่เหมือนกับในทุกวัน เขารู้ดีว่าการดูแลคนป่วยที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เป็นงานหนักมากแค่ไหน ซึงยอนเองก็กำลังท้องอยู่ด้วย เขาไม่อาจปล่อยให้เธอรับภาระอันหนักหน่วงแบบนี้ไปตลอดได้

วันพรุ่งนี้จะมีพยาบาลพิเศษมาช่วยดูแลแม่อีกแรง เธอจะได้ไม่ต้องเหนื่อยมากเกินไป

โธ่สิ้นเปลืองเปล่าๆ ฉันคนเดียวดูแลคุณแม่ได้สบายมากเลยค่ะ

จงฮยอนจ้องมองคนรักพร้อมกับรอยยิ้ม เหมือนกับที่ยงฮวาบอก คนเราจะรู้จักตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่ายได้ก็เมื่อตอนที่เราแย่มากที่สุด เขาไม่เสียใจเลยที่รักผู้หญิงคนนี้ และเขาก็เชื่อด้วยว่าแม่จะต้องคิดแบบนี้ด้วยเหมือนกัน

พี่ไม่อยากให้เธอเหนื่อยมากเกินไป พี่อยากให้เธอมีเวลาได้พักบ้าง แม่คงไม่ว่าอะไรผมนะครับ

คุณนายลีน้ำตาไหลซึมออกมา หากย้อนเวลากลับไปได้เธอจะทำดีกับซึงยอนให้มากกว่านี้ คนเราไม่สำคัญว่าจะเกิดมาจากไหน เพราะสิ่งที่สำคัญมากที่สุดก็คือจิตใจ

พี่ไปทำกับข้าวให้นะ รอเดี๋ยวนะครับแม่ วันนี้ผมจะทำให้สุดฝีมือเลย ลูกจ๋า รอพ่อเดี๋ยวเดียวนะ เดี๋ยวพ่อมา

ฉันไปช่วยนะคะ

ไม่ต้องหรอก พี่ทำคนเดียวเร็วกว่า เธอพักเถอะ ว่ากันว่าถ้าได้กินกับข้าวฝีมือสามี จะเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก

ซึงยอนมองตามสามีพร้อมกับรอยยิ้ม คงดีกว่านี้หากว่าแม่ของจงฮยอนจะไม่ล้มป่วย ในตอนแรกที่กลับมาตอนนั้นเธอคิดว่ามันอาจจะดีกว่าเดิมเพราะแม่ของจงฮยอนจะดุด่าว่ากล่าวเธอไม่ได้อีกต่อไป แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกตรงกันข้าม เพราะถ้าแม่ของจงฮยอนหายดี จงฮยอนก็คงจะมีความสุข ไม่ต้องเหนื่อยเหมือนกับทุกวันนี้

 

 



 

นับเป็นครั้งแรกที่ไร่แสงแห่งรักได้จัดงานมงคลครั้งยิ่งใหญ่ เจ้าสาวซอจูฮยอนจูงมือพาลูกสาววัย 8 ขวบเข้าร่วมพิธีแต่งงาน ท่ามกลางแขกเหรื่อและสักขีพยานมากมาย

ซอซอนมินกับคิมจูอึนน้ำตาซึมด้วยความปลาบปลื้มดีใจที่ได้เห็นลูกสาวของตัวเองเป็นฝั่งเป็นฝา

มินฮยอกกับฮโยยอน สองศรีพี่น้องยืนยิ้มทั้งน้ำตา รู้สึกยินดีไปกับความรักของทั้งสองคนจนหุบรอยยิ้มลงไม่ได้ เราทุกคนช่วยกันเตรียมงานในวันนี้อย่างเต็มที่ ทุกอย่างคุ้มค่า ไม่มีสิ่งไหนทำให้รู้สึกตื้นตันใจได้เท่ากับเห็นคนที่เรารักมีความสุข

ทิฟฟานี่กับนิชคุณควงแขนกันมาร่วมเป็นพยานรักให้กับคนทั้งสอง รู้สึกยินดีไปกับทั้งสองคน เพราะกว่าจะมีวันนี้ได้ พวกเขาทั้งสองคนต่างก็เจ็บกันมาไม่น้อยเลย ช่วงเวลาของฟ้าหลังฝนมักจะสวยงดงามเสมอ

เจ้าบ่าวเจ้าสาวเดินจูงมือพาลูกสาววัย 8 ขวบลอดซุ้มประตูมันเทศที่ถูกประดับตกแต่งเอาไว้อย่างสวยงาม วันนี้เลิฟลี่แต่งตัวเป็นนางฟ้า แถมยังเป็นนางฟ้าที่มีความสุขมากที่สุด เพราะได้เป็นพยานรักในวันสำคัญของพ่อกับแม่ผู้ให้กำเนิด

ความรักแผ่ซ่านไปทั่วทั้งไร่ กลีบกุหลาบถูกโปรยปรายให้ร่วงลงมาอย่างช้าๆ ยงฮวากับจูฮยอนกำลังจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ เรื่องราวทุกเรื่องในอดีตเราจะจดจำมันเอาไว้ ไม่มีเรื่องไหนที่เราจะสามารถลืมได้ เพราะเลิฟลี่คือความทรงจำทั้งหมดของเราทั้งสองคน

กว่าจะมีวันนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย และที่มาถึงวันนี้ได้ก็เป็นเพราะเราสองคนยังคงรักกันเสมอมา เราทั้งสองคนร่วมให้สัญญาว่าจะรักกันตลอดไป

หลังจบพิธีแต่งงาน เจ้าบ่าวอย่างยงฮวาไม่ได้รีบร้อนพาเจ้าสาวเข้าห้องหอ เพราะตอนนี้เขาคิดว่ามีอยู่เรื่องหนึ่งที่มีความสำคัญมาก มากกว่าการที่จะพากันไปเข้าห้องหอเสียอีก

จูฮยอนวางกระเช้าดอกไม้ลงบนสุสานของคุณแม่สามี เธอมาอยู่ที่นี่นานแล้ว แต่ยังไม่มีโอกาสมาทำความเคารพคุณแม่อย่างเป็นทางการเลย

สวัสดีค่ะคุณแม่ หนูขอโทษนะคะที่มาหาคุณแม่ช้ามากเกินไป

ยงฮวานั่งอมยิ้มเคียงข้างกับเจ้าสาวของตน เขามั่นใจว่าแม่จะต้องดีใจและร่วมยินดีกับเราทั้งคู่อย่างแน่นอน

แม่ครับผมพาลูกสะใภ้มาหาแล้วนะ หลังจากนี้ไปผมจะตั้งใจผลิตหลานให้แม่เพิ่ม ช่วยเป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับ

ยงฮวาอ้อนขอกำลังใจจากแม่ แต่กลับถูกจูฮยอนฟาดฝ่ามือใส่เข้ามาจนหัวไหล่เกือบจะทรุด

โอ้โหเต็มๆเลยครับ มันเป็นพลังงานที่ยิ่งใหญ่ ผมสัมผัสได้แล้วจริงๆ ยงฮวาหยอกเล่นหน้าตาย

คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงผู้ชายจอมเจ้าเล่ห์คนนี้เลยนะคะ เพราะถ้าเค้าเกเรหรือออกนอกลู่นอกทางเมื่อไหร่ หนูจะลงโทษเขาแทนคุณแม่เองค่ะ

ยังไม่ทันไรเลย จูฮยอนก็กลายมาเป็นผู้ควบคุมทุกอย่างไปจนเกือบจะหมดแล้ว ยงฮวารู้สึกได้ว่าชีวิตของเขากำลังจะเปลี่ยนไปทั้งหมด จากที่เคยมีความภาคภูมิใจคิดว่าการเป็นสามีนั้นเสมือนกับเป็นผู้นำเป็นช้างเท้าหน้าของครอบครัว แต่ตอนนี้เขาคิดว่าตัวเองน่าจะคิดผิด

แม่ครับ ผมจะเชื่อฟังจูฮยอนเป็นอย่างดี จะไม่ออกนอกลู่นอกทาง จะรักเดียวใจเดียว จะเป็นสามีที่ดี แล้วก็เป็นพ่อที่ดีให้กับเลิฟลี่ด้วยครับ

จูฮยอนหันมายิ้มหวานใส่ด้วยความพอใจ ก่อนงานแต่งงานคุณพ่อตาซอซอนมินบอกกับยงฮวาว่าเป็นผู้ชายถ้ามีภรรยาดี ชีวิตก็จะเจริญรุ่งเรือง มีแต่ความก้าวหน้า เพราะฉะนั้นการเชื่อฟังภรรยาและเคารพรักภรรยาจึงเป็นเรื่องที่ผู้ชายอกสามศอกควรทำ

รักเมียให้มากๆ พาให้เกิดแต่ความสุข นี่คือคติพจน์ที่คุณพ่อตามอบให้เป็นของขวัญในงานแต่งงาน

ก่อนหน้านี้แม้ว่าคุณแม่จูอึนจะทำปั้นปึ่งใส่ตนหลายครั้ง แต่สุดท้ายคุณแม่ก็ใจอ่อนให้กับลูกอ้อนและความดีมากมายของว่าที่ลูกเขย ทุกอย่างลงตัว เพียบพร้อม ยงฮวาในตอนนี้ก็พร้อมแล้วด้วยเหมือนกัน

ฝนจะตกแล้ว เรารีบกลับกันเถอะ

จูฮยอนแหงนมองท้องฟ้า ฝนจะตกที่ไหนกัน ท้องฟ้ายังดูปลอดโปร่งอยู่เลย หากแต่มัวแต่มึนงงได้ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามาจอด ยงฮวาอาศัยจังหวะนั้น จับร่างบางอุ้มขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนด้วยความรวดเร็ว

คิดจะทำอะไรคะ!? คิดจะเล่นอะไรแผลงๆอีกแล้ว?

ยงฮวายิ้มมุมปาก เขาไม่อยากเสียเวลาอีกแล้ว หลังจากนี้เป็นยังไงก็เป็นกัน

รีบไปเข้าห้องหอกันเถอะ เดี๋ยวไม่ทันฤกษ์

จูฮยอนดิ้นไปมาในอ้อมแขนนั้น แต่ยงฮวาก็ก้าวเดินรวดเร็ว พาเธอเข้ามาในรถ จัดท่าให้นั่งคล้ายว่าเธอเป็นตุ๊กตาไม่มีผิด

คุณฮโยยอนบอกว่าถ้าอยากมีลูกสาวให้รีบจัดการก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดิน แต่ถ้าเลยพระอาทิตย์ตกดินไปแล้วจะได้ลูกชาย เลิฟลี่อยากได้น้องผู้หญิง เพราะฉะนั้นเธอก็ช่วยให้ความร่วมมือพี่หน่อยก็แล้วกัน

ยงฮวาสั่งให้จองชินออกรถ ขณะที่จูฮยอนยังมึนงงไม่หาย ฮโยยอนไปรู้เรื่องพวกนี้มาจากไหน มันจะเชื่อได้แน่หรือ?

ซิ่งไปเลยจองชิน เดี๋ยวไม่ทันเวลา

…!

จูฮยอนหันมองตามทิศทางที่เรากำลังมุ่งหน้าไป มันไม่ใช่ทางกลับไปที่บ้านพักในไร่ แต่ตอนนี้เรากำลังจะออกจากไร่แล้ว

ยงฮวาเกาะกุมมือของจูฮยอนเอาไว้ ก่อนที่จะฉีกยิ้มกว้างออกมา ห้องหอของเราแตกต่างกับห้องหอของคนอื่นๆ และครั้งนี้เขาก็เตรียมทุกอย่างเอาไว้เป็นอย่างดีแล้วด้วย

เมื่อมาถึงจุดมุ่งหมาย จองชินจอดรถปล่อยให้เจ้าบ่าวพาเจ้าสาวลงจากรถ คราวนี้ยงฮวากับจูฮยอนไม่ต้องเดินเท้าไปถึงน้ำตก แต่พวกเราเตรียมรถจักรยานยนต์ผูกโบว์สีชมพูหวานเอาไว้ให้สำหรับทั้งสองคนด้วย

อย่าโกรธผมเลยนะครับ คือผมขัดใจพี่เค้าไม่ได้ พี่เค้าสั่งยังไงผมก็ต้องทำอย่างนั้น แต่คราวนี้ผมรับประกันว่าจะไม่มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นอีกแล้ว เพราะว่าพวกเราเคลียร์เส้นทางและจัดเตรียมสถานที่เอาไว้เป็นอย่างดี ขอให้ใช้เวลาหลังจากนี้อย่างมีความสุขนะครับ จองชินมอบช่อดอกไม้พร้อมกับอาหารปิ่นโตผูกโบว์สีชมพูให้กับคู่บ่าวสาว จูฮยอนจำต้องรับทุกอย่างมาแบบงงๆ แม้ในใจจะกำลังนึกตัดรอนยงฮวาแบบรัวเป็นชุดอยู่ก็ตาม

ยงฮวารู้ดีว่าสถานที่แห่งนี้มีทั้งความทรงจำที่ดีและความทรงจำที่ไม่ดีมากมาย แต่คราวนี้เขาตั้งใจที่จะลบความทรงจำที่ไม่ดีทิ้งไป ด้วยการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเราด้วยกันที่นี่อีกครั้ง

ถ้าไปถึงแล้วไม่ชอบ จะกลับก็ได้ พี่ไม่ว่า

จองชินโบกมือลาคู่บ่าวสาว เขายืนมองดูจนกระทั่งรถมอเตอร์ไซด์หายเข้าไปในป่า จากนั้นถึงได้เดินย้อนกลับมาที่รถ หยิบเอาปิ่นโตข้าวของตัวเองออกมา พร้อมกับเต็นท์นอน ตั้งใจนอนรอนอนเฝ้าอยู่ที่หน้างาน เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินอะไรขึ้นมา จะได้ให้ความช่วยเหลือได้ทันเวลา

หากแต่เมื่อเดินมาถึงที่หมาย กลับได้พบว่ามีคนมากางเต็นท์แย่งที่นอนของตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว

…!!

มาช้าจัง นี่ฉันรอจนกางเต็นท์เสร็จแล้วเนี่ย ฮโยยอนบ่นแต่ก็ยังยิ้มได้ เธออารมณ์ดีมากเป็นพิเศษนับตั้งแต่ซึงยอนกลับบ้านไปพร้อมกับสามี

ทำบ้าอะไรของคุณ คิดจะมาป่วนอะไรเนี่ย?

ป่วนอะไร ฉันแค่จะมาขอนอนดูดาวด้วยก็เท่านั้น อยากจะมานานแล้ว แต่ไม่มีเพื่อนมาเลย ฉันกำลังจะจุดไฟเผามันเทศ คุณช่วยจุดให้หน่อยสิ

จองชินช่วยจุดไฟให้ด้วยความเหนื่อยหน่าย เขาไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่นักว่าฮโยยอนเป็นครูได้ยังไง ความเป็นกุลสตรีนั้นหาไม่เจอกันเลยทีเดียว เผลอเมื่อไหร่เป็นจู่โจมใส่กันทุกที

เป็นผู้หญิงยิงเรือ จะมานอนดูดาวกับผู้ชายสองต่อสองอยากอยู่ใกล้ๆผมก็พูดมาเลยดีกว่า

พูดอะไรนะ!? ฉันเนี่ยนะอยากอยู่ใกล้ๆคุณ?ฮโยยอนเคืองหนักจนหน้าแดง ไม่คิดเลยว่าคนที่ดูซื่อบื้อแบบจองชินจะอ่านใจเธอทะลุปรุโปร่งได้ขนาดนี้

อายุเยอะแล้วนะครับ กล้าๆหน่อย มัวแต่เล่นตัวมากเดี๋ยวก็ได้ขึ้นคานกันพอดี

พูดแบบนี้มันหมิ่นกันชัดๆ ถึงจะอายุมากกว่าแต่ก็มากกว่าไม่เท่าไหร่เลย มาหาว่าเธอแก่อยู่ได้ ยิ่งได้ยินก็ยิ่งโมโห

ใช่! ฉันตามติดคุณก็เพราะว่าฉันชอบคุณ แล้วยังไงล่ะ รู้แล้วคุณจะรู้สึกดีขึ้นหรือเปล่า? คนสารภาพหน้าชา ต่างกับจองชินที่กลั้นรอยยิ้มเอาไว้ไม่ไหว ที่ผ่านมาจองชินคิดว่าตัวเองรักซึงยอนมาโดยตลอด แต่สุดท้ายก็มาหวั่นไหวเมื่อถูกฮโยยอนจู่โจมบ่อยครั้ง จนนับไม่ถ้วน

ผมเป็นผู้จัดการไร่ เพราะรักธรรมชาติและชอบความเรียบง่าย ถ้าอยากอยู่กับผม คุณก็จะกลายเป็นเมียของผู้จัดการไร่ ต้องคอยดูแลมอบความรักให้ผม ต้องช่วยเลือกซื้อเสื้อผ้า ซื้อครีมทามือ ซื้อครีมกันแดด แล้วก็ทำกับข้าวให้ผมด้วย งานมันจุกจิกมากนะ คุณทำไหวหรือเปล่าล่ะ ถ้าคุณเลือกของพวกนี้ให้ผมได้ ผมก็จะใช้แต่ของของคุณคนเดียวไปจนตลอดทั้งชีวิต

ฮโยยอนใจเต้น เขินอายจนหัวใจเต้นแรง คนเราในเวลาที่สปาร์ครักมันจุดติดง่ายขนาดนี้เชียวหรือ เธอคิดว่าชาตินี้ตัวเองจะต้องขึ้นคานเสียแล้ว

โอเคเลย ตกลง ฉันจะทำทุกอย่างให้คุณเอง

ผมเริ่มกลัวว่าเราอาจจะไม่ได้ทำแค่นอนดูดาว

อยู่ดีดีจองชินก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ฮโยยอนผ่อนลมหายใจ ก่อนที่จะกัดฟันเฮือกใหญ่ ใช้ทั้งสองมือโอบรัดลำคอของคนตรงหน้าเข้ามาหา ทั้งสองคนล้มตัวนอนลงด้วยกันในเต็นท์ ท่ามกลางเสียงหัวใจทั้งสองดวงที่กำลังเต้นรัว

ฉันไม่กลัวหรอก เพราะฉะนั้นนายก็ไม่ควรกลัวด้วยเหมือนกัน

 


 

 

ตอนแรกจูฮยอนรู้สึกโกรธเคืองที่ยงฮวาคิดและตัดสินใจเองทุกอย่างโดยที่ไม่ถามความคิดเห็นของเธอก่อน แต่พอเขาพาเธอมาถึงที่น้ำตก ความคิดของจูฮยอนก็เปลี่ยนไป

ครั้งก่อนที่มาทุกอย่างสวยงามโดยธรรมชาติ ในคราวนี้ทุกอย่างก็ยังคงสวยอยู่อย่างนั้น แต่ต่างกันที่ครั้งนี้มีการจัดเตรียมสถานที่เอาไว้อย่างมืออาชีพเลยทีเดียว

          เพราะนอกจากจะมีเต็นท์สีชมพูหวานแล้ว ยังมีการจัดดอกไม้ประดับตกแต่งเอาไว้โดยรอบเต็นท์อีกต่างหาก แต่ก็ยังไม่พอแค่นั้นเพราะที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมธารน้ำมีชิงช้าผูกเอาไว้ให้ด้วย

ยงฮวาจูงมือพาร่างบางมานั่งบนชิงช้า แล้วเริ่มต้นแกว่งไกวมันอย่างเชื่องช้า เพราะทุกอย่างสวยถูกใจจูฮยอนจึงอารมณ์ดีได้โดยง่าย ยงฮวาร้ายนัก ชอบคิดทำอะไรแปลกๆอยู่เรื่อย

มีห้องหอดีดีไม่ชอบ ชอบทำอะไรในแบบที่คนอื่นเค้าไม่ทำกันตลอดเลย เรามาอยู่ที่นี่กัน แล้วเลิฟลี่ล่ะคะ เลิฟลี่จะอยู่กับใคร?

ยงฮวาหยุดแกว่งชิงช้า ก่อนที่จะเบียดตัวเข้ามานั่งบนชิงช้าด้วยกัน

เลิฟลี่อยู่กับคุณทิฟฟานี่กับนิชคุณ แล้วก็มีคุณแม่ด้วย ลูกของเราไม่น่าป็นห่วง คนที่น่าเป็นห่วงมีแต่พี่นี่แหละ

กล้าพูดนะคะ จูฮยอนพูดย้อนหน้าแดง

เอาน่าอีกหน่อยถ้าเราสองคนแก่กว่านี้ ก็คงทำอะไรแผลงๆกันไม่ไหวแล้ว เพราะฉะนั้นในวัยที่มีแรงอยู่ ก็ควรที่จะรีบทำน่าจะดีที่สุด

พูดจาดูดี ฟังดูเหมือนจะมีอนาคตนะคะ

จูฮยอนหยอกกลับพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคัก เจ้าสาวแสนสวยแก้มแดงระเรื่อเมื่อกลีบปากอิ่มถูกริมฝีปากอบอุ่นกดแนบเข้ามาหา

แรกเริ่มยงฮวามอบจูบเบาบาง แต่หลังจากนั้นรสจูบหวานละมุนก็กลับเร่าร้อนขึ้นมาในชั่วพริบตา

ยงฮวาถอนจูบออก ฝ่ามือหนาไล้ใบหน้าสวยจิ้มลิ้มของหญิงสาว เหมือนเราเฝ้ารอเวลานี้มานานแสนนาน นานมากจนคิดว่าจะไม่มีโอกาสแบบนี้อีกแล้ว แต่สุดท้ายเราก็ได้อยู่ด้วยกันจริงๆ อยู่ด้วยกัน รักกันในแบบที่ไม่ต้องสนใจหรือใส่ใจว่าใครจะคิดยังไงกับเราอีก

หลังจากนี้เรามาทำทุกวันของเราให้ดีที่สุดกันนะ

จูฮยอนพยักหน้ารับพร้อมกับรอยยิ้ม ตอนนี้ทุกอย่างในหัวใจตื้นตันไปหมด ไม่อยากเชื่อเหมือนกันว่าเราจะมาถึงจุดนี้ได้

จากนี้ไปก็ช่วยดูแลฉัน กับลูกด้วยนะคะ

เป็นถ้อยคำฝากเนื้อฝากตัวที่ฟังแล้วช่างน่ารักอะไรอย่างนี้ ต่อให้จูฮยอนไม่พูดมันออกมา เขาก็ตั้งใจที่จะดูแลเธอกับลูกอย่างดีอยู่แล้ว

แน่นอน วันพรุ่งนี้ถึงพี่จะทำให้เธอเสียน้ำตา แต่มันก็จะต้องเป็นน้ำตาที่คุ้มค่าควรแก่การที่จะเสีย

ไม่ดีมั้งคะ? จูฮยอนพูดแย้ง ส่วนยงฮวาเอาแต่นั่งอมยิ้มเก็กหน้าหล่อจ้องมองดูเจ้าสาวแสนสวยด้วยความหลงใหล จูฮยอนตอนนี้สวยยิ่งกว่านางฟ้าเสียอีก เป็นนางฟ้าที่ยิ่งได้อยู่ชิดใกล้ ก็ยิ่งสวยและน่าสัมผัสจนแทบจะอดใจไม่ไหว

พี่สัญญาว่าจะเป็นสามีที่ดี จะไม่ทำให้เธอต้องผิดหวัง แล้วพี่ก็จะเป็นสามีที่ขยันขันแข็ง และเชื่อฟังคำสั่งของภรรยาทุกอย่าง

ดีมากค่ะ จูฮยอนยิ้มกว้างด้วยความชอบใจ เธอรู้อยู่แล้วว่ายงฮวารักเธอมากแค่ไหน แต่ถูกใจที่สุดก็คือคำสัญญาที่บอกว่าจะเชื่อฟังคำสั่งของเธอทุกอย่าง

แต่ว่ายังไม่ใช่ตอนนี้นะ

“….” จูฮยอนจ้องมองคนที่นั่งอยู่เคียงข้างด้วยความมึนงง ดวงตากลมโตหันใบหน้ามองตามเมื่อยงฮวาเป็นฝ่ายลุกขึ้นก่อน จากนั้นถึงดึงให้เธอลุกตามขึ้นมา

ครั้งนี้ขอให้เธอยอมต่อให้พี่สักครั้ง พอกลับไปที่บ้านแล้ว พี่ถึงค่อยยอมเชื่อฟังเธอก็แล้วกันนะ ขาดคำนั้นยงฮวาโอบอุ้มร่างบางขึ้นมา จูฮยอนตาโตแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด ก้าวเดินที่แสนมั่นคงกำลังนำพาเราสองคนตรงไปยังห้องหอรอรัก ท่ามกลางธรรมชาติที่แสนสวยงามแบบนี้ เราสองคนไม่ควรปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างไร้ประโยชน์

กำลังคิดจะทำอะไรหรอคะ? จูฮยอนแกล้งถามหน้าซื่อ

ยงฮวาถอนหายใจ ก่อนที่จะแกล้งทำเหมือนจะเหวี่ยงร่างบางลงไปในน้ำตก แต่ก็ถูกจูฮยอนตีสวนเข้าให้อย่างทันควัน

แน่ะ บอกแล้วไม่ใช่หรอว่าที่นี่ใครใหญ่? ดุแบบนี้ต้องลงโทษสถานหนักซะแล้ว ว่าพลางอุ้มร่างบางพาเข้ามาในเต็นท์ด้วยความรีบร้อน ใจนั้นอยากสวมบทโหดดูสักครั้ง แต่พอได้เห็นหน้าจูฮยอนทีไร ใจมันโหดไม่ลงสักที

อย่าหนักมากนะคะ กลัวมากเลยจริงๆ

ถ้าอย่างนั้นจะจัดหนักๆเลย เพราะว่ารักมากก็ยิ่งต้องบอกรักให้เยอะๆ ยงฮวาฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ ก่อนที่จะตั้งท่ากระโจนเข้าหา จูฮยอนแกล้งม้วนตัวหนี แต่เพราะชุดที่สวมใส่รุ่มร่ามมากเกินไปจึงทำให้เธอหนีรอดได้ยากเต็มที ดังนั้นพอถูกจับได้ เธอจึงอ้อนใส่ยงฮวาอย่างน่ารัก

เรากลับบ้านกันดีไหมคะ? มันสว่างมากเกินไป ฉันอาย

พี่รอไม่ไหว อกน่าจะแตกตายก่อน ยงฮวาอ้อนกลับก่อนที่จะจ้องมองหญิงสาวดวงตาหวาน ความจริงแล้วมันก็ทำให้รู้สึกเขินอยู่ไม่น้อย เพราะตอนนี้ยังกลางวันแสกๆอยู่เลย

เพื่อน้องของเลิฟลี่เราสองคนจะต้องร่วมแรงร่วมใจกันเป็นหนึ่งเดียว

จูฮยอนหลับตาแน่นเมื่อคนตรงหน้าจู่โจมเข้ามาหา ท้องฟ้าในวันนี้สดใสไร้พายุฝน ธรรมชาติริมธารน้ำตกและดอกไม้ที่ขึ้นเองตามธรรมชาติพากันเบ่งบานสะพรั่งสวยงดงาม หลังจากนี้ความรักและความสุขของเราจะไม่มีวันจบสิ้น ความเจ็บปวดที่ผ่านมามันจะกลายเป็นแค่เพียงความทรงจำ




                                                                                    ~จบ~

 



 

 

*******************************100%*******************************

 

จบไปอีกเรื่องแล้วนะคะ   สำหรับในตอนพิเศษ ไปแอบดูยงซอเข้าหอกันต่อค่ะ  

หอดีดีไม่เข้าหรอก เรื่องนี้ พระนางรักธรรมชาติ  อิอิ 

ไปรอลุ้นกันต่อว่ายงซอจะผลิตน้องให้เลิฟลี่ได้ทันใจรึเปล่า   ในตอนพิเศษเน้นคู่พระนางเหมือนเดิมค่ะ   เติมความหวานทดแทนดราม่าที่สะสมกันมานาน  ส่วนประเด็นไหนที่ยังไม่ครบสมบูรณ์ ก็จะอยู่ในตอนพิเศษนะคะ

 

จบจากเรื่องนี้แล้ว ยังสามารถตามไปอ่านได้ที่เรื่องใหม่อีก  ฝากติดตามเรื่องใหม่ด้วยนะคะ

Three Hearts Lovers

http://writer.dek-d.com/angleinblue/writer/view.php?id=1436798


ประกาศข่าวเพิ่มเติม

**ใครต้องการสั่งจองหนังสือ ถ้าเป็นไปได้ช่วยสั่งจองเข้ามาก่อนวันที่ 16 นะคะ  ไรเตอร์จะได้นับจำนวนโดยประมาณได้ค่ะ  เพราะช่วงหลังยอดจองหนังสือค่อนข้างน้อย  ก่อนส่งรายละเอียดการโอน ไรเตอร์อยากทราบยอดสั่งจองโดยประมาณก่อนค่ะ  เพราะการพิมพ์แต่ละครั้ง จะมีขั้นต่ำด้วย    เผื่อยอดจองไม่ถึง  จะได้รู้แต่เนิ่นๆค่ะ  ว่าจะแก้ปัญหายังไง    ขอบคุณค่ะ







ขอบคุณผู้อ่านที่น่ารักทุกคนค่ะ  






ตอนจบรันยาวหน่อยนะคะ   ไม่อยากเพิ่มตอนค่ะ  เลขไม่สวย 
555++

หนังสือจองได้แล้วนะคะ  ส่งพิมพ์ครั้งเดียว ไม่มีรีปรินต์แล้วค่ะ

รายละเอียดตามลิ้งค์นะคะ

http://writer.dek-d.com/angleinblue/writer/viewlongc.php?id=1377099&chapter=37

 

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ค่ะ

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,564 ความคิดเห็น

  1. #2564 อูรี คิสซึฮัลกา (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 22:34
    จบแล้ว ใครทำไม่ดีก็รับบาปรับกรรมกันไปเนาะ

    พระเอกดูหมกหมุ่นเรื่องสร้างลูกมาก

    เรื่องนี้พระ-นางรักธรรมชาติ555
    #2,564
    0
  2. #2560 rasintt (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 23:12
    ดีใจกับยงด้วยที่สมหวังสักที  หวังว่าจะมีน้องให้เลิฟลี่นะ  เพราะอาถรรพ์ป่าแรงจริงๆๆๆ เนอะยง   น้องซอจะได้มีความสุขสักที  จะติดตามผลงานเรื่องต่อไปนะคะ.....ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ สำหรับฟิคดี ๆ ที่มีให้ตลอดค่ะ
    #2,560
    0
  3. #2559 body_wispy (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 21:37
    แฮปปี้กันสักที ขอบคุณไรท์เตอร์ที่ลงให้อ่านจนจบนะค่ะ จะรอติดตามผลงานต่อไปเรื่อยน้าาา
    #2,559
    0
  4. #2556 tum2511 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 23:19
    ในที่สุดก็ happy ending สักทีนะ ยงซอ
    #2,556
    0
  5. #2554 hams_joon (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 14:39
    ยงกลายเป็นคนรักธรรมชาติขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย555 แต่เข้าป่าทีไรได้น้องตลอดๆเลย แต่ก่อนหน้านั้นก็เกือบโดนคุณแม่ยายเล่นงานหนักเข้าให้แล้ว
    ปล.ไรเตอร์สู้ๆคะ
    #2,554
    0
  6. #2553 pyl (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 23:13
    จบแล้วแบบน่ารักมาก ขอบคุณไรท์เตอร์นะคะที่เขียนเรื่องดีดีให้ติดตาม
    #2,553
    0
  7. #2552 jin (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 11:47
    พ่อยงดูขยันขันแข็งเสียจริงๆกลัวเลิฟลี่จะไม่มีน้อง เลิฟลี่คงไม่ต้องกลัวรับรองมีน้องหัวปีท้ายปีแน่ๆ

    และขอบคุณไรท์เตอร์มากๆนะคะ ที่เสียสละเวลามาเขียนฟิคสนุกๆให้ได้อ่านอีกเรื่องขอบคุณคะ
    #2,552
    0
  8. #2551 jin (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 11:47
    พ่อยงดูขยันขันแข็งเสียจริงๆกลัวเลิฟลี่จะไม่มีน้อง เลิฟลี่คงไม่ต้องกลัวรับรองมีน้องหัวปีท้ายปีแน่ๆ

    และขอบคุณไรท์เตอร์มากๆนะคะ ที่เสียสละเวลามาเขียนฟิคสนุกๆให้ได้อ่านอีกเรื่องขอบคุณคะ
    #2,551
    0
  9. #2550 mindmint3737 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 08:07
    จบน่ารักจังยงซอสู้ๆนะทำน้องให้เลิฟลี่ให้สำเร็จนะ ชินกับฮโยก็น่ารัก แม่จงฮยอนคงเห็นความดีของซึงยอนแล้ว ขอบคุณไรเตอร์สำหรับฟิคสนุกๆนะคะ รอติดตามเรื่องต่อไปอยู่นะคะ
    #2,550
    0
  10. #2549 ASYS (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 03:45
    จบแล้วววววว ยงนี่ชอบเอ้าดอร์จริง 55555 น้ำตกนี้มีความทรงจำเยอะจริงๆ ขอบคุณมากเลยนะคะ
    #2,549
    0
  11. #2548 Ppanit (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 01:32
    จบแล้วววว ขอบคุณสำหรับฟิคสนุกๆนะคะ
    #2,548
    0
  12. #2547 Memo (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 01:14
    จบไปอีกเรื่องแล้ว

    ขอบคุณพี่จอยสำหรับฟิคคลายความคิดถึงยงซอนะคะ

    จบได้แบบรักธรรมชาติมากๆ55ชอบน้ำตำใช่มั้ยยง

    ขำฮโยกะชินนี่พัฒนาก้าวไกลล่ะเกิน

    แอบขาดคู่น้องมินแต่ไม่เป็นไรค่ะ

    ลุ้นจองยงว่าจะทำ/ด้ตามคำภีร์ที่ฮโยบอกได้มั้ยนะ

    ลํกสาวรึลูกชายดีคะ อิอิ
    #2,547
    0
  13. #2546 Memo (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 01:14
    จบไปอีกเรื่องแล้ว

    ขอบคุณพี่จอยสำหรับฟิคคลายความคิดถึงยงซอนะคะ

    จบได้แบบรักธรรมชาติมากๆ55ชอบน้ำตำใช่มั้ยยง

    ขำฮโยกะชินนี่พัฒนาก้าวไกลล่ะเกิน

    แอบขาดคู่น้องมินแต่ไม่เป็นไรค่ะ

    ลุ้นจองยงว่าจะทำ/ด้ตามคำภีร์ที่ฮโยบอกได้มั้ยนะ

    ลํกสาวรึลูกชายดีคะ อิอิ
    #2,546
    0
  14. #2545 Memo (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 01:14
    จบไปอีกเรื่องแล้ว

    ขอบคุณพี่จอยสำหรับฟิคคลายความคิดถึงยงซอนะคะ

    จบได้แบบรักธรรมชาติมากๆ55ชอบน้ำตำใช่มั้ยยง

    ขำฮโยกะชินนี่พัฒนาก้าวไกลล่ะเกิน

    แอบขาดคู่น้องมินแต่ไม่เป็นไรค่ะ

    ลุ้นจองยงว่าจะทำ/ด้ตามคำภีร์ที่ฮโยบอกได้มั้ยนะ

    ลํกสาวรึลูกชายดีคะ อิอิ
    #2,545
    0
  15. #2544 icygirl2703 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 01:02
    ยงซอรักธรรมชาติมากเลยนะเนี่ย เข้าหอก็ต้องธรรมชาติ ฮิฮิ

    ยงเนี่ย รักเลิฟลี่มากเลยนะ กลัวลูกไม่ได้น้องสาว เลยต้องรีบก่อนตะวันตกดิน อุ๊ปส์!

    ซอ วันนี้ก็ยอมให้ยงไปก่อนวันนึงแล้วกันนะ แต่หลังจากนี้ล่ะก็ ซอจัดเต็มให้ยงเลยนะ 555

    เลิฟลี่ขา สงสัยอีกไม่นานนี้ หนูคงมีน้องมาวิ่งเล่นด้วยซะแล้วมั้ง พ่อยงแม่ซอเตรียมพร้อมเพื่อหนูเลยนะคะ

    ทิฟฟานี่หลังจากนี้เรื่องร้ายก็ผ่านไปแล้วนะ ต่อไปก็ต้องดูแลตัวเองให้ดี ลูกในท้องจะได้แข็ง แต่นิชคุณดูแลดีอยู่แล้ว

    จงฮยอนซึงยอน ในที่สุดก็กลับมาอยู่ด้วยกันแล้วนะ ถึงวันนี้จะยังเสียใจเรื่องแม่ แต่ซึงยอนก็พิสูจน์แล้วว่า รักจงฮยอนแค่ไหนนะ

    คู่นี้เด็ดสุดค่ะ บอกรักปุ๊บก็... เขินแทน 555 ฮโยยอนจองชิน กลัวตามยงซอไม่ทันหรออออ ยงซอเข้านำไปหนึ่งแล้วนะ รีบตามให้ทันล่ะ

    แต่จะว่าไป พ่อแม่ซอก็หวานไม่แพ้กันนะคะ ถึงจะไม่ได้แสดงออกมาตรงๆ แต่ทุกอย่างมันก็ฟ้องหมดว่ารักกันแค่ไหน ต่อไปก็ช่วยกันเลี้ยงหลานๆนะคะ

    ทุกอย่างล้วนเป็นไปตามกรรม ทำดีย่อมได้ดีมีสุข ทำไม่ดีก็ต้องชดใช้กับการกระทำของตัวเอง เหมือนที่อาซอกำลังได้รับ ทำอะไรกับคนอื่นไว้ ก็ต้องยอมรับกับผลของมันค่ะ

    และแล้วก็จบไปอีกเรื่องนะคะพี่จอยคนสวยยย ไวมากกกกกค่ะ ขอบคุณสำหรับความรักที่มีให้ยงซอ และแต่งฟิคดีๆให้อ่านนะคะ แน่นอนค่ะ รีดเดอร์คนนี้จะตามต่อไปเรื่องหน้าแน่นนอนค่าาาา สู้ๆๆค่ะ ^_^
    #2,544
    0
  16. #2543 goguma (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 00:27
    จบได้น่ารักมากจริงๆค่ะ

    ประเด็นทุกอย่างจบสวยงามตามท้องเรื่อง

    ชอบหลายๆอย่างของไรเตอร์ยงซอคือตัวหลักจริงๆค่ะ

    ขอบคุณที่มอบความสุขให้ชาวมันหวานมาโดยตลอดนะคะ

    จะติดตามและสนับสนุนยงซอของไรเตอร์ตลอดไปเลยค่ะ

    เป็นกำลังใจดวงน้อยๆให้ไรเตอร์เสมอนะคะ

    #2,543
    0
  17. #2542 Beam Supattra (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 23:57
    อิพี่ยงไม่พ้นเรื่องหื่นเลยจริงๆน้ากลางวันแสกๆ55555555 รออ่านตอนพิเศษนะคะ><
    #2,542
    0
  18. #2541 matthia (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 23:22
    ชินกับฮโย หวานมากกกกก ส่วนพี่ยงน้องซอ พี่ยงนี่เจ้าเล่ห์ตัวพ่อเลย น่ารักกกกก ขอบคุณนะคะไรท์ จบไปอีกเรื่องแล้ว
    #2,541
    0
  19. #2540 squinoa (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 23:13
    กลัวได้ลูกชาย เลิฟลี่ต้องเลี้ยงน้องชาย เลยต้องรีบเข้าป่าไปปั๊มตั้งแต่ตะวันยังไม่ตกดิน ดูจองยงจะเป็นพ่อที่ตามใจลูกสาวมากถึงกับต้องรีบแว๊นกันไปห้องหอเลยทีเดียว 55
    จบได้น่ารักบุกตะลุยป่าดงลงข้างทางมาก คู่รักนักอนุรักษ์ธรรมชาติ
    #2,540
    0
  20. #2539 data_tik (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 22:06
    ดีใจที่จบแบบสมหวัง ขอบคุณมากๆเลยค่ะ
    #2,539
    0
  21. #2538 ploveys (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 21:53
    น่ารักมากเลยยยยย เขินนนนน แต่คู่ฮโยชินนี่ไฟแรงมากค่ะ แย่งซีนบ่าวสาวสุดๆ
    #2,538
    0
  22. #2537 pheungvyvy (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 21:48
    น่ารักที่ซู้ดดดดดดดดด
    ขอบคุณไรท์เตอร์นะคะ เขียนได้น่ารักมากกกกกก
    #2,537
    0
  23. #2536 lalinsa_p (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 21:37
    จบไปอีกหนึ่งเรื่อง เปนเรืองที่ร้องให้บ่อยมาก เเต่จบเเฮปปี้ ขอบคุณนะคะไรเตอร์
    #2,536
    0
  24. #2535 Fav novel (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 21:16
    พี่ยงงงง 555555 ขำมากค่ะ ฟิคเรื่องนี้สนุกมากๆเลยขอบคุณที่มาแต่งให้อ่านนะคะ ดีใจทั้เปิดเรื่องใหม่แล้วก็ยังอยู่กับยงซอเหมือนเดิม^^
    #2,535
    0
  25. #2534 Fav novel (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 21:16
    พี่ยงงงง 555555 ขำมากค่ะ ฟืคเรื่องนี้สนุกมากๆเลยขอบคุณที่มาแต่งให้อ่านนะคะ ดีใจทั้เปิดเรื่องใหม่แล้วก็ยังอยู่กับยงซอเหมือนเดิม^^
    #2,534
    0