LOST IN LOVE (Yong & Seo) Fin.

ตอนที่ 34 : Lost in Love Chapter 33 คำถามกรีดใจ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 928
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    23 ก.พ. 59


Lost in Love Chapter 33

คำถามกรีดใจ

 

 



 

ยงฮวาไปส่งจูฮยอนที่บ้านพัก ส่วนเขาขอปลีกตัวออกมาดูแลทุกคนทางนี้ เห็นทุกคนช่วยกันอย่างขยันขันแข็งแล้ว ทำให้ยงฮวาซาบซึ้งใจจนน้ำตาเกือบจะไหลออกมา

ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นายตั้งใจพาพนักงานที่บริษัทมาพักผ่อนแท้ๆ แต่กลับต้องมาช่วยเตรียมทั้งงานวันเกิดทั้งงานแต่งงาน

ไม่เป็นไรหรอกครับพี่ ช่วยกันสนุกๆ พวกเราอยากเห็นพี่กับจูฮยอนมีความสุขให้สมกับที่ดราม่ามาเยอะ มาถึงขนาดนี้แล้ว มินฮยอกแค่อยากให้ยงฮวากับจูฮยอนมีความสุขจริงๆ มันเป็นเรื่องน่ายินดีและเราทุกคนต่างก็ดีใจที่ได้รู้ว่าพวกเรากำลังจะมีหลานตัวน้อยๆเพิ่มมาอีกคน

แล้วสรุปทางคุณพ่อตานี่ ผ่านฉลุยเลยจริงๆหรอครับ? มินฮยอกถามย้ำ เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าด่านที่เคยคิดว่าแข็งที่สุดจะยอมอ่อนลงง่ายๆแบบนี้

ผ่านได้เพราะลูกช่วยแท้ๆ เหลือก็แต่เลิฟลี่ ยังเอาแต่ร้องไห้เรียกหานิชคุณกับทิฟฟานี่ตลอดเลย

มินฮยอกรู้สึกเห็นใจยงฮวาเป็นอย่างมาก เขาเองถ้าช่วยได้ก็ยินดีที่จะช่วย แต่ขณะเดียวกันก็รู้ดีว่าเรื่องนี้ตัวเองคงยื่นมือเข้าไปยุ่งด้วยไม่ได้จริงๆ

อีกไม่นานทุกอย่างจะต้องดีขึ้นแน่ๆครับ ผมเชื่ออย่างนั้น

 

 


 

ทันทีที่กลับมาถึง จูฮยอนรีบเข้ามาดูอาการของเลิฟลี่ในทันที แม่บอกว่าเลิฟลี่ไม่ยอมกินข้าว ไม่ยอมกินยา เอาแต่ร้องเรียกให้ทิฟฟานี่กับนิชคุณมาหา

เลิฟลี่ ทำไมหนูถึงได้ดื้อกับน้าแบบนี้ จูฮยอนแทนตัวเองว่าน้าตามความเคยชิน แต่พอรู้สึกตัวว่าควรทำทุกอย่างให้ถูกต้อง เธอก็เลยแก้ตัวใหม่อีกครั้ง

อย่าดื้อกับคุณยายคุณตา อย่าดื้อกับแม่กับพ่อด้วย แม่ไม่ได้เร่งรัด หรือคิดที่จะเข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตของหนู แต่แม่ก็แค่แค่อยากให้ลูกได้รู้ ว่าแม่คือแม่ที่แท้จริงของลูก

ถ้าเป็นแม่จริงๆ แล้วทำไมทำไมถึงไม่เลี้ยงหนูเองตั้งแต่แรกคะ ทำไมถึงทิ้งให้หนูอยู่กับคนอื่น? เลิฟลี่สะอึกสะอื้นถามน้ำตานองหน้า

“….” จูฮยอนมองดูลูกสาวทั้งน้ำตา เธออธิบายไม่ได้ และคิดว่ายิ่งพยายามพูดก็ยิ่งเหมือนเป็นการแก้ตัว เพราะเลิฟลี่เองก็พูดถูก แกมีสิทธิ์ที่จะคิดแบบนี้

ถ้าลูกยอมกินข้าวกินยา แม่จะให้ลูกได้พบกับคุณแม่ทิฟฟานี่กับคุณพ่อนิชคุณ

จูอึนเห็นลูกสาวเดินออกมาจากห้องด้วยสีหน้าไม่สู้ดีก็พอที่จะคาดเดาได้ว่าสถานการณ์คงยังไม่ดีขึ้น เลิฟลี่อยู่ในวัยกำลังเรียนรู้ แกจะถามทุกอย่างที่แกสงสัย แม้เราจะมีคำตอบอยู่แล้ว แต่การจะพูดหรืออธิบายให้เด็ก 7 ขวบเข้าใจเรื่องทุกอย่างมันยากยิ่งกว่าการเข็นครกขึ้นภูเขาเสียอีก

แม่คะ ช่วยอุ่นข้าวต้มให้เลิฟลี่หน่อยได้ไหมคะ หนูจะเอาไปป้อนให้แกค่ะ

จูอึนเต็มใจที่จะอุ่นข้าวต้มให้หลาน ยิ่งเห็นจูฮยอนเอาไปป้อนให้ด้วยตัวเองแล้วเลิฟลี่ยอมกิน ทั้งจูอึนและซอนมิน ต่างก็พากันโล่งใจ

เลิฟลี่ยอมกินข้าวทั้งน้ำตา สำหรับจูฮยอนแล้วเธอรู้สึกเจ็บปวดมาก แต่ก็ต้องบอกตัวเองให้เข้มแข็งเอาไว้

หนูจะได้เจอคุณพ่อกับคุณแม่จริงๆใช่ไหมคะ? เลิฟลี่ถามย้ำ

แม่ไม่โกหกหนูแน่ๆจ๊ะ แต่หนูก็ห้ามดื้อกับแม่กับพ่อ รวมถึงคุณตาคุณยายด้วยเหมือนกัน

จูฮยอนดูดุมากไปกว่าในทุกครั้ง เพราะส่วนใหญ่เธอมักจะเอาแต่ตามใจและเอาอกเอาใจเลิฟลี่มากเป็นพิเศษ หนูน้อยเห็นท่าทีนั้นแล้วจึงต้องตั้งหน้าตั้งตากินข้าวต้มที่จูฮยอนช่วยป้อนให้อย่างกล้าๆกลัวๆ

หนูอยากกลับไปอยู่กับคุณพ่อกับคุณแม่ของหนูค่ะ หนูไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว

“….” จูฮยอนทำเพียงแค่รับฟัง แล้วก็ช่วยป้อนข้าวให้ลูกสาวต่อ เราทั้งสองฝ่าย ทั้งเธอ ยงฮวาและเลิฟลี่ ต่างก็เจ็บปวดด้วยกันทั้งหมด ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่ความเจ็บปวดเหล่านี้จะหมดสิ้นไปจากเราเสียที

แม่กำลังจะมีน้องให้หนูอีกคน น้องของหนูที่เกิดจากพ่อกับแม่ หนูไม่อยากอยู่กับน้อง ไม่อยากเห็นหน้าน้องหรอ?

“….” เลิฟลี่อ้ำอึ้งหลังได้รู้ว่าตัวเองกำลังจะมีน้อง ถือเป็นเรื่องที่ทำให้เกือบจะยิ้มได้ แต่เด็กน้อยเลือกที่จะไม่แสดงออกมา

แล้วน้าจะทิ้งน้องอีกไหมคะ? จะทิ้งน้องเหมือนที่เคยทิ้งหนูหรือเปล่า?

จูฮยอนน้ำตาร่วงกราว เธอไม่เคยทิ้งเลิฟลี่เลย แต่ก็นั่นแหละ เธอไม่ได้เป็นคนเลี้ยง ไม่ได้เป็นคนคอยอุ้มชู ถึงไม่ทิ้งก็เหมือนทิ้งอยู่ดี

แม่รู้ว่าแม่ผิดมาก ที่แม่ไม่ได้อยู่เคียงข้างหนู แต่แม่ก็แค่อยากขอแก้ตัว อยากขอให้ลูก ให้โอกาสแม่สักครั้ง

จูฮยอนตัวชาวาบเมื่อเลิฟลี่ยื่นมือน้อยๆออกมาช่วยเช็ดน้ำตาให้ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลของความห่วงใยหรือเพราะอะไรก็ตาม แต่อย่างน้อยๆก็ช่วยทำให้เธอใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง

อย่าร้องไห้ค่ะ ถ้าน้าร้องไห้ น้องจะต้องเศร้าไปด้วย หนูไม่อยากให้น้องเสียใจ หนูอยากให้น้องมีความสุข อย่าทิ้งน้องนะคะ

….

ยงฮวากลับเข้ามาเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของจูฮยอนแล้วก็ทำให้อดที่จะเป็นห่วงกังวลไม่ได้ จูฮยอนดูแลให้เลิฟลี่กินข้าวกินยา เพราะฉะนั้นเขาก็จะต้องดูแลจูฮยอนกับลูกในท้องด้วยเหมือนกัน

เมื่อกี้นี้พี่เข้าไปดูในครัวมา เห็นคุณแม่ทำกับข้าวไว้เยอะเลย ไปกินกันนะ

ว่าพลางจูงมือพาร่างบางมายังโต๊ะอาหารที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว จูอึนรู้ดีว่ามันสมควรแก่เวลาที่จูฮยอนจะต้องกินแล้วด้วยเหมือนกัน คนกำลังท้อง ควรที่จะกินของดีมีประโยชน์เยอะๆ ที่ผ่านมาเธอเองไม่เคยได้ดูแลลูกสาวเลย เพราะฉะนั้นเมื่อโอกาสมาถึง จูอึนจึงทำทุกอย่างอย่างไม่รีรอ

กินเยอะๆนะจ๊ะ เดี๋ยวแม่กับคุณพ่อ จะเข้าไปดูหลานให้เอง

ยงฮวาช่วยตักอาหารให้ ดูแลจนเกือบจะป้อนถึงปาก จูฮยอนคงร้องไห้มาเยอะมากแน่ๆ เขารู้ดีว่าเธอไม่ได้อยากให้ทุกอย่างออกมาเป็นแบบนี้เลย เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเธอ แต่มันเป็นความผิดของเขาด้วยเหมือนกัน

หลังจากเธอกินข้าวแล้ว พี่จะลองเข้าไปพูดกับเลิฟลี่ดูอีกที ถ้าเราช่วยกัน พี่เชื่อว่า ลูกจะต้องเข้าใจเราแน่ๆ

เลิฟลี่บอกว่าไม่ให้ฉันร้องไห้ เพราะไม่อยากให้น้องเศร้า แถมยังเอาแต่พูดย้ำๆ ว่าไม่ให้ฉันทิ้งน้องเหมือนกับที่ทิ้งแกด้วยค่ะ

ช่างใจร้ายอะไรเช่นนี้ แต่เลิฟลี่เป็นเด็ก พูดออกมาตรงๆ ด้วยความไม่รู้เดียงสา จูฮยอนคงเจ็บมากที่ได้ยินคำพูดสะเทือนใจพวกนั้น

ยงฮวาขยับตัวเข้ามาโอบร่างบางเอาไว้ช่วยให้กำลังใจ เราจะต้องผ่านพ้นช่วงเวลานี้ไปได้ เราสองคนจะต้องอดทนและเข้มแข็งเอาไว้

อย่าถือสาคำพูดของเด็กเลย แกพูดออกมาตรงๆ ตามที่แกเข้าใจ ลึกๆแล้วเลิฟลี่คงเสียใจมาก ลูกโกรธเราก็เพราะเข้าใจว่าเราทิ้งแกให้คนอื่นเลี้ยง โกรธก็ยังดีกว่าทำเมินไม่สนใจเราสองคนเลย อย่างน้อยๆ ก็เหมือนแกจะยอมรับกลายๆแล้วล่ะ ว่าเราสองคนเป็นพ่อแม่ของแกจริงๆ

จริงหรอคะ?

จริงสิ พี่คิดแบบนี้ล่ะ และคิดว่ามันจะต้องใช่แน่ๆ ยงฮวาบรรจงช่วยเช็ดน้ำตาให้ ลึกๆแล้วรู้สึกปวดใจไม่น้อยที่เห็นจูฮยอนต้องร้องไห้หนักจนตาบวมแบบนี้ แต่เมื่อปัญหาเกิดขึ้นมาแล้ว เรามีหน้าที่ต้องแก้ไข อีกนิดเดียวเท่านั้น ความสุขก็จะกลับคืนมาแล้ว ขอแค่อย่าให้มันนานมากเกินไปก็เป็นพอ

เห็นจูฮยอนเสียใจหนักขนาดนั้นแล้ว คนเป็นพ่ออย่างซอซอนมินก็ถึงกับทนไม่ไหว

อยู่ดีดีอดีตสามีก็เปิดประตูพรวดเข้ามา ทำให้จูอึนตกใจและประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เลิฟลี่เองก็ตกใจเหมือนกันที่เห็นคุณตาเข้ามาหาด้วยสีหน้าที่ดูอารมณ์ไม่ค่อยดี

คิดจะทำอะไรคะ อย่าทำให้เรื่องมันหนักไปมากกว่านี้เลย หลานไม่สบายอยู่นะคะ ให้เลิฟลี่ได้นอนพักเถอะค่ะ

ก็มัวแต่โอ๋กันอยู่แบบนี้ ถึงได้ไม่รู้สักทีว่าอะไรควรหรือว่าไม่ควร แม่เราร้องห่มร้องไห้จนใจจะขาดเพราะลูกของตัวเองคิดว่าถูกแม่ทิ้ง ตาจะบอกให้หลานรู้เอาไว้วันนี้เลยว่าแม่เค้าไม่ได้ทิ้ง แต่สาเหตุที่ต้องยกเราให้คนอื่น เป็นเพราะว่าตานี่แหละ ตาเป็นคนบังคับแม่เราเอง

ความผิดทั้งหมดขอให้มาลงกับซอซอนมินแค่คนเดียว กว่าจูฮยอนจะอุ้มท้องจนคลอดเลิฟลี่ออกมาได้ เธอลำบากมามากเกินพอแล้ว วันที่ควรได้อยู่อย่างมีความสุขกลับมีแต่น้ำตา หากตนยังทนอยู่เฉยได้ ก็คงไม่ใช่คนแล้ว

จูอึนตกใจเมื่อซอซอนมินขยับตัวเข้ามานั่งลงใกล้ๆกับหลานสาวที่เริ่มจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง มือหยาบกร้านของชายแก่วัยไม้ใกล้ฝั่งไล้ลงบนศีรษะของหนูน้อยอย่างแผ่วเบา

ถ้าจะโกรธ ก็โกรธตาแค่คนเดียว ตอนที่แม่ตั้งท้องเราแม่เค้ายังเด็กมาก แล้วตาก็ไม่ชอบพ่อของเรามากด้วย ตาก็เลยทำทุกอย่างเพื่อแยกพวกเขาออกจากกัน พอจูฮยอนคลอดหลานออกมา ตารักหน้าตัวเองไม่อยากอับอาย ไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าลูกสาวของตัวเองตั้งท้องทั้งที่ยังเรียนไม่จบ ตาก็เลยบังคับให้แม่ของเรายกหลานให้ทิฟฟานี่กับนิชคุณรับเลี้ยงเป็นลูก เรื่องของผู้ใหญ่มันซับซ้อนมากนะลูก สักวันที่หลานโตขึ้น ตาเชื่อว่าหนูจะเข้าใจว่าแม่กับพ่อของหนู พวกเขาทั้งสองคนต้องเจ็บปวดกันมามากแค่ไหน จูฮยอนไม่ได้ทิ้งหลาน ยงฮวาเองก็ไม่ได้ทิ้งหลานด้วยเหมือนกัน แต่ตอนนั้นพ่อของเราไม่รู้ว่าจูฮยอนมีหลานอยู่ในท้อง

 

 



 

พากลับมาพักผ่อนที่บ้านไม่ทันไร ทิฟฟานี่ก็เตรียมจะแอบออกจากบ้านไปหาแม่โดยไม่ให้นิชคุณรู้ แต่ทว่าครั้งนี้นิชคุณรู้ทัน อันที่จริงแล้วนิชคุณสงสัยนับตั้งแต่เห็นทิฟฟานี่ขับรถออกนอกเมืองแล้ว แต่เพราะเกิดเรื่องวุ่นวายสุ่มเสี่ยงขึ้น เขาก็เลยไม่มีโอกาสได้ถามว่าทิฟฟานี่ตั้งใจจะไปไหนกันแน่

ยังไม่ทันที่ทิฟฟานี่จะได้เปิดประตูรถ เธอก็ได้พบว่านิชคุณมายืนกอดอกรออยู่แล้ว ร่างกายของเธอยังไม่แข็งแรงมากพอ แถมยังกำลังตั้งท้องอ่อนๆด้วย มันจะต้องมีเรื่องบางเรื่องที่มีความสำคัญมาก ทิฟฟานี่ถึงได้ตั้งท่าจะแอบออกจากบ้านไปโดยที่ไม่ยอมบอกให้เขารู้แบบนี้

กำลังจะไปไหน ผมจะช่วยขับรถให้เอง เย็นนี้เราจะต้องไปหาเลิฟลี่ด้วยกัน คุณลืมไปแล้วหรอ?

ทิฟฟานี่ไม่ได้ลืม หากแต่ตอนนี้ไม่มีเรื่องไหนสำคัญเท่ากับเรื่องของแม่อีกแล้วต่างหาก เธอไม่ได้ไปหาท่านตามสัญญา ไม่รู้ว่าป่านนี้ท่านจะเป็นยังไงบ้าง

คุณดูแปลกๆนะ บอกผมว่าไปทำงาน แต่ผมโทรไปถามเลขาของคุณแล้ว เธอบอกว่าวันนี้คุณไม่เข้า แล้วก่อนหน้าก็ไม่ได้เข้าไปทำงานหลายวันแล้วด้วย บอกมานะ ว่าที่ผ่านมาคุณไปไหนมา แล้วก็กำลังคิดจะไปหาใครกันแน่?

 

 



 

เพราะแม่มีอาการดีขึ้นมากจนสามารถกลับมาพักฟื้นที่บ้านได้แล้ว จงฮยอนจึงถือโอกาสพูดคุยกับแม่แบบเปิดใจ เขาอดทนรออีกไม่ไหว ซึงยอนกำลังท้องแต่แม่กลับบอกว่าจะรอผลตรวจดีเอ็นเอ ไม่ใช่ว่าคนอย่างจงฮยอนรักหลงเมียจนหน้ามืดตามัว แต่เพราะเขารู้ดีว่าซึงยอนเป็นคนยังไง ซึงยอนไม่มีทางนอกใจหรือมีคนอื่น เพราะว่าเธอรักเขา เราสองคนต่างก็เชื่อใจและไว้ใจกันเสมอมา

จะมีวันไหนที่แม่จะพอยอมรับซึงยอนได้บ้างไหมครับ?

คุณนายลีเชิดใส่ลูกชาย เธอไม่สบายอยู่แท้ๆ แต่เขาก็ยังพยายามที่จะพาเมียเข้าบ้านให้ได้

ให้แม่ตายก่อนนั่นล่ะ ถึงวันนั้นแล้วลูกค่อยพาเมียของลูกเข้าบ้าน เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า แม่เกลียดนักเชียว

เมื่อก่อนแม่ไม่เคยพูด ไม่เคยแสดงออกเลยว่าไม่ชอบซึงยอนที่ตรงไหน แต่หลังจากจงฮยอนได้รู้ว่าซึงยอนต้องทนอยู่ในบ้านสภาพไหน แม่ก็เอาแต่พูดย้ำทุกวันว่าเกลียดซึงยอน

ถ้าแม่ยังทำใจรับซึงยอนกับลูกของผมไม่ได้ ผมก็มีความจำเป็นที่จะต้องพาซึงยอนกับลูกไปอยู่ที่อื่น

ก็แน่สินะ แม่มันแค่แม่นี่ แค่เบ่งๆออกมา พอวันนึงที่ลูกโตขึ้นและมีครอบครัว แม่ก็กลายเป็นแค่คนอื่น ก็ดีเหมือนกัน โตแล้ว มีเมียแล้ว นึกอยากทำอะไรก็ได้ ไม่ต้องสนใจอีกแล้วว่าแม่คนนี้จะอยู่ยังไง

ผมไม่ได้จะทิ้งแม่นะครับ แม่ก็รู้ว่าผมไม่เคยคิดที่จะทิ้งแม่เลย แต่ในเมื่อแม่ทนเห็นซึงยอนไม่ได้ ผมในฐานะลูกชายและสามีก็มีความจำเป็นที่จะต้องแก้ปัญหาในเรื่องนี้ อีกไม่นานลูกของผมก็คงจะคลอดออกมาแล้ว ผมอยากให้ครอบครัวเป็นครอบครัวครับ ผมไม่อยากให้ลูกเป็นเด็กมีปัญหา

อยากไปก็ไป ไม่ต้องมาพูดอ้างอะไรมากมาย แม่อยู่ได้ ถ้าลูกคิดว่าออกไปอยู่ด้วยกันแล้วมันจะมีความสุข ก็เชิญไปเถอะ

 

 



 

หลังจากดูแลและส่งจูฮยอนไปพักผ่อนเรียบร้อยแล้ว คราวนี้เป็นโอกาสของยงฮวาบ้างแล้วที่จะปรับความเข้าใจกับลูกสาว เขาเข้ามาหาเลิฟลี่พร้อมกับไดอารี่ต้นเรื่อง

ก่อนหน้านี้คุณตาเข้ามาอธิบายเรื่องราวให้ฟังเกือบจะทั้งหมดแล้ว แต่เลิฟลี่ก็ยังเอาแต่นิ่งเงียบสลับกับร้องไห้ออกมาในบางครั้ง ปัญหาของผู้ใหญ่ซับซ้อนเกินกว่าที่เด็กตัวเล็กๆจะสามารถทำความเข้าใจได้ทั้งหมด แต่อย่างน้อยเลิฟลี่ก็ได้รู้ว่าพ่อกับแม่ไม่ได้ทอดทิ้งแก เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นมีเหตุและมีผลของมัน

ร่างเล็กผงกหัวขึ้นมามองดูเมื่อประตูห้องถูกเปิดออกอีกครั้ง หากเป็นเมื่อก่อน ได้เห็นหน้าคุณลุงยงฮวาทีไร เลิฟลี่จะต้องดีใจในทุกครั้ง

ไข้ลดหรือยัง ไหนขอพ่อวัดไข้หน่อยสิ ยงฮวาทาบฝ่ามือใหญ่บนหน้าผากของเด็กน้อย วันนี้เลิฟลี่จ้องมองดูคุณลุงที่เคยรู้จักและคุ้นเคยด้วยสายตาที่ดูแปลกออกไปอย่างชัดเจน เพราะยงฮวาเลือกที่จะแทนตัวเองว่า ‘พ่อ’ อย่างเต็มปากเต็มคำ

ยงฮวาโล่งใจที่ไข้ลดลงมากแล้ว หัวอกของคนเป็นพ่อไม่ยินดีหรอกไม่ว่าลูกสาวจะป่วยกายหรือป่วยทางใจ ถ้าเลือกได้เขาไม่อยากให้เลิฟลี่เจ็บป่วยหรือต้องร้องไห้ยาวนานแบบนี้เลย

แล้วแล้วน้า… ”

แม่จูฮยอนไปนอนพักผ่อนแล้วล่ะ แม่ไม่ค่อยสบาย เอาแต่ร้องไห้เพราะว่าเสียใจที่หนูดื้อ

เด็กดื้อหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย ความรักความผูกพันที่มีร่วมกัน แม้จะเป็นแค่เพียงช่วงระยะเวลาสั้นๆ แต่ก็ทำให้เลิฟลี่ปฏิเสธตัวเองไม่ได้ว่าเป็นห่วงเป็นใยแม่ผู้ให้กำเนิดและเป็นห่วงน้องร่วมสายเลือดของตัวเองมากแค่ไหน

โกรธพ่อเถอะ ถ้าลูกไม่พอใจอะไรก็มาลงกับพ่อแทน พ่อผิดเองที่ไม่รู้ว่ามีหนูเป็นลูกของพ่อยงฮวาประสานสายตากับหนูน้อยทั้งที่เสียงสั่นเครือ เขารู้ว่าทุกอย่างต้องใช้เวลา แต่มันก็ทรมานที่ต้องทนมองเห็นคนที่รักทั้งสองคนเอาแต่ร้องไห้

เลิฟลี่ผุดลุกขึ้นมานั่งจ้องมองดูผู้ชายคนตรงหน้า ซึ่งแต่เดิมทีตนนั้นเรียกคนคนนี้ว่าคุณลุง แต่ตอนนี้ท่านกลายมาเป็นพ่อผู้ให้กำเนิดไปแล้ว

แล้วรู้ตอนไหนหรอคะ? ว่าหนูเป็นลูกของคุณลุง เลิฟลี่อยู่ในวัยกำลังเรียนรู้ สงสัยอะไรก็ถามออกมาตรงๆ นั่นคือความใสซื่อของเด็กอย่างแท้จริง ในบางคำถามอาจจะทำให้คนถูกถามน้ำตาแตกเอาได้ง่ายๆ

เพิ่งรู้ก่อนที่เราจะมาเที่ยวพักผ่อนด้วยกันที่นี่ แล้วพ่อก็ดีใจมากด้วยยงฮวายิ้มทั้งน้ำตา แม้เลิฟลี่อาจจะผลักไสตน แต่ตอนนี้ตนจะไม่ยอมไปไหนทั้งนั้นอีกแล้ว

แม่จูฮยอนเป็นห่วงความรู้สึกของหนูมาก กลัวว่าหนูจะเสียใจ เราทุกคนพยายามที่จะหาทางบอกลูก แต่ในที่สุดแล้วเราก็ได้พูดในสิ่งที่เราอยากจะพูด แต่ว่าพอพูดออกมาแล้วพวกเราทุกคนล้วนเจ็บปวด รวมไปถึงลูกเองก็เจ็บปวดมากด้วยเหมือนกัน

ไม่ใช่แค่เจ็บปวด แต่เลิฟลี่รู้สึกทั้งหวาดกลัวและอึดอัด อีกทั้งยังมีหลายเรื่องที่ไม่เข้าใจในเหตุผลของพวกผู้ใหญ่ด้วย

คุณตาบอกว่าน้ากับคุณลุงไม่ได้ทิ้งหนู ก็หมายความว่าน้ากับคุณลุงจะไม่ทิ้งน้องของหนูด้วยใช่ไหมคะ?

ยงฮวาดึงเอาร่างเล็กเข้ามากอดไว้แน่น พอได้มาอยู่ตรงนี้แล้วทำให้เขากลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้เลย

ไม่มีพ่อแม่คนไหน จะทิ้งลูกที่เกิดจากความรักได้ลงคอหรอกนะลูก รู้หรือเปล่าว่าตลอดมา แม่ดีใจมากแค่ไหนที่ได้อยู่ใกล้ๆแล้วก็ได้ดูแลหนู ในตอนที่หนูเจ็บป่วย แม่อยู่ข้างๆไม่เคยทอดทิ้งหนูเลย แล้วทั้งพ่อและแม่ก็ดีใจมากๆ ที่รู้ว่าเรากำลังจะมีน้องให้หนูอีกคน เราก็แค่หวังว่าเราทั้งหมดจะสามารถอยู่ด้วยกันได้ เหมือนกับครอบครัวอื่นๆ พวกเราไม่ได้คิดจะเข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตของลูกในทันที พวกเราแค่อยากให้ลูกค่อยๆปรับตัว

 

จริงหรอคะ? แม่กับพ่อรักและต้องการหนูจริงๆหรอคะ?

เป็นครั้งแรกที่เลิฟลี่เรียกเราสองคนว่าพ่อกับแม่ ไม่ว่าจะด้วยความตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม แต่ยงฮวาดีใจมากจริงๆ

ลูกเองก็ได้เห็นไดอารี่แล้วนี่ ลูกไม่เห็นหรอ ว่าแม่เขียนถึงหนูว่ายังไง ยงฮวาเปิดไดอารี่ให้เลิฟลี่ได้ดูมันอีกครั้ง จูฮยอนตั้งใจเก็บทุกอย่างเอาไว้ เหล่านี้มันเกิดมาจากความรักและความใส่ใจ ถ้าไม่รักไม่สนใจคงไม่เขียนไม่เก็บอะไรที่เกี่ยวกับลูกสาวของตัวเองเอาไว้ในทุกช่วงเวลาแบบนี้หรอก

ลูกไม่อยากให้แม่ร้องไห้เพราะกลัวว่าน้องจะเศร้า แต่แม่เค้าหยุดร้องไห้ไม่ได้เพราะว่าลูกยังโกรธแม่อยู่

เลิฟลี่สะอื้นจนตัวโยน ยงฮวามอบอ้อมกอดพร้อมกับช่วยเช็ดคราบน้ำตาให้ด้วยความรักและความห่วงใย แม้ว่าเลิฟลี่จะยังไม่เข้าใจเราสองคน แต่อย่างน้อยๆ ตอนนี้ตนก็สามารถโอบกอดลูกสาวของตัวเองได้แล้ว

 

 



 

ทิฟฟานี่ยอมรับสารภาพกับนิชคุณว่าเธอเป็นคนพาแม่หนีการจับกุมของตำรวจ ด้วยการพาไปหลบซ่อนตัวอยู่บ้านพักของจูฮยอนที่ติดอยู่กับไร่ของยงฮวา

ผมเข้าใจดีว่าคุณรักและหวังดีกับแม่ของคุณ แต่คุณจะแน่ใจได้ยังไงว่าท่านจะไม่ไปสร้างเรื่อง หรือทำให้คนอื่นเดือดร้อนอีก?

ได้เห็นแง่มุมที่ผู้เป็นสามีมองแม่ของเธอแล้ว ก็ทำให้ทิฟฟานี่อดที่จะโมโหไม่ได้

แม่กำลังเดือดร้อนนะคะ แล้วฉันก็ไม่อยากให้ท่านถูกตำรวจจับ

มันผิด ผิดมาตั้งแต่ซออึนฮีเริ่มแผนการทั้งหมดแล้ว การที่คนเราอยากได้ใคร่ดีของของคนอื่น เป็นเรื่องที่ไม่สมควรเกิดขึ้นเลย

แต่เลิฟลี่อยู่ที่ไร่นะ จูฮยอนกับแม่ของเธอก็อยู่ที่ไร่ด้วยเหมือนกัน ถ้าเกิดแม่ของคุณรู้ว่าทุกคนอยู่ด้วยกันที่นั่น คุณคิดว่าแม่ของคุณจะอยู่เฉยหรือเปล่า?

ทิฟฟานี่ลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเสียสนิท ในทันทีที่เดินทางมาถึง ทั้งสองคนรีบลงจากรถด้วยความร้อนใจ แต่พอได้เห็นซออึนฮีอยู่ในบ้าน กำลังนั่งกินมันเทศเผาด้วยความหิวโหย ก็ทำให้ทิฟฟานี่รู้สึกผิดต่อแม่อยู่ไม่น้อยที่ทำให้ท่านต้องลำบาก

แม่คะ

ซออึนฮีผวาตกใจเมื่อเห็นว่าลูกเขยก็มาด้วย เพราะกลัวว่านิชคุณจะบอกเรื่องของเธอกับตำรวจ

พาผัวแกมาด้วยทำไม!? เดี๋ยวมันก็ได้บอกให้ตำรวจมาจับแม่หรอก

….

หลังจากที่ยงฮวาพยายามอธิบายและตอบคำถามจากเลิฟลี่ ก็ดูเหมือนว่าเรื่องดีดีกำลังจะเกิดขึ้นกับครอบครัวของเราแล้ว เลิฟลี่บอกว่าอยากมาเยี่ยมจูฮยอนกับน้อง ยงฮวาก็เลยพาเลิฟลี่มาหาจูฮยอนถึงในห้องนอน ตั้งใจพามาแบบเซอร์ไพรส์ จูฮยอนจะได้ดีใจ

แม้จะรู้สึกอ่อนเพลีย แต่เอาเข้าจริงแล้วจูฮยอนนอนหลับไม่สนิทเท่าไหร่นัก พอมีคนเปิดประตูเข้าออก เธอก็จะรู้สึกตัวในทันที

เมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นเลิฟลี่ยืนอยู่ตรงหน้า จูฮยอนดีใจจนลุกพรวดขึ้นมา ในตอนแรกเธอคิดว่าตัวเองอาจจะตาฝาด หากแต่ถ้อยคำยืนยันของยงฮวา ทำให้จูฮยอนยิ้มได้

เลิฟลี่บอกว่าอยากมาหาเธอกับน้อง พี่ก็เลยพามา

จูฮยอนดีใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว คว้าเอาตัวเลิฟลี่เข้ามากอดไว้จนแน่น หนูน้อยไม่ได้ขัดขืนยอมให้ผู้เป็นแม่ได้กอดได้ชื่นใจ แต่เห็นแม่ยังคงร้องไห้ ทำให้เลิฟลี่รู้สึกไม่ค่อยดี

ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะคะ หนูจะไม่ดื้อกับน้าอีกแล้ว

แม่ร้อง เพราะว่าดีใจน่ะจ๊ะ น้องก็คงดีใจด้วยเหมือนกันที่หนูมาหา จูฮยอนรีบปาดคราบน้ำตา ยงฮวายืนมองดูสองคนแม่ลูกด้วยความปลาบปลื้มใจ

น้องของหนูอยู่ตรงไหนหรอคะ?

จูฮยอนทาบฝ่ามือกุมที่หน้าท้องของตัวเอง ก่อนที่จะดึงมือเล็กๆมาวางทาบเอาไว้แทนที่ น้องของเลิฟลี่ยังเล็กอยู่มาก ยังต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่ ถึงจะได้ลืมตาดูโลกและออกมาวิ่งเล่นกับเลิฟลี่ได้

หนูอยากได้น้องผู้หญิงหรือว่าผู้ชายหรอ? คุณพ่อยงฮวาเอ่ยถาม พร้อมกับขยับตัวเข้ามาใกล้ๆกับสองคนแม่ลูก แม้เลิฟลี่จะยอมเปิดใจขึ้นมากแล้วก็ตาม แต่ก็ยังคงไม่ยอมเรียกเราสองคนว่าพ่อกับแม่ แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ยงฮวากับจูฮยอนคิดว่าจะต้องได้ทุกอย่างตามที่ต้องการในเวลาเดียว ทุกอย่างจะดีขึ้นเรื่อยๆเอง เราเชื่ออย่างนั้น

ได้หมดเลยค่ะ แต่ถ้าเป็นผู้หญิงเหมือนกัน ก็จะดีมากๆเลยนะคะ

สามคนพ่อแม่ลูกต่างยิ้มกว้าง เลิฟลี่อยากให้น้องแข็งแรงและอยากให้น้องออกมาเล่นกับตนเร็วๆ จนแทบจะทนไม่ไหว

ซอซอนมินกับจูอึนได้เห็นภาพแห่งความสุขแล้วต่างก็พากันปลาบปลื้มยินดีจนน้ำตาปริ่มจะไหล ความสุขอยู่ตรงหน้าเราแล้ว ไม่มีเหตุผลใดๆเลยที่จะพรากพวกเขาทั้งหมดออกจากกันเหมือนกับที่ผ่านมา

ลูกของเราในตอนนี้คงไม่น่าห่วงอะไรแล้ว เหลือก็แต่รุ่นพ่อรุ่นแม่ที่ยังงอนกันไม่เลิก

จูอึนมองค้อน แค่นี้ไม่เรียกว่างอนหรอก มันถึงขั้นที่ว่าเคืองโกรธจนแค้นฝังหุ่นเลยต่างหาก

ไหนว่ามีงานต้องรีบกลับไงคะ กลับได้แล้วล่ะค่ะ ที่นี่ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงอีกแล้ว

พวกคนแก่หัวโบราณเตรียมจะโหวตจูฮยอนให้พ้นจากตำแหน่ง นี่ผมเองก็หนักใจอยู่เหมือนกัน ซอซอนมินถอนหายใจระบายความรู้สึกหนักอกออกมา จูอึนรู้ดีว่าที่ผ่านมาอดีตสามีมีความวิตกกังวลในเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย เป็นเรื่องบ้าบอและไม่สมเหตุผล เพราะทุกสิ่งทุกอย่างต้นตระกูลของซอนมินเป็นคนสร้างมา แต่นี่ทายาทโดยชอบธรรมกลับกำลังจะถูกไล่ออก

ก็ถ้าคุณช่วยให้จูฮยอนอยู่ในตำแหน่งต่อไปได้ ฉันก็จะหายโกรธคุณค่ะ

จริงหรอ? นี่พูดแล้วห้ามคืนคำเชียวนะ

ถือเป็นคำสัญญาและเป็นการเติมเต็มกำลังใจให้แก่กัน แต่ถึงจูอึนจะไม่ตั้งข้อแม้ในเรื่องนี้ ตนก็จะต้องช่วยจูฮยอนเต็มที่อยู่แล้ว

 


 

เลิฟลี่ถูกใจไดอารี่จนเอ่ยปากขอกับจูฮยอนว่าอยากที่จะเก็บเอาไว้ดูบ่อยๆ อีกทั้งยังสัญญาด้วยว่าจะดูแลเป็นอย่างดี ไม่ให้ฉีกขาดหรือบุบสลายเลยแม้แต่นิดเดียว และเพราะรู้ดีว่าเลิฟลี่เป็นเด็กที่รักหนังสือมาก จูฮยอนจึงยอมมอบให้อย่างไม่มีข้อแม้

แสดงว่าท้องของน้าจะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆแบบนี้ใช่หรือเปล่าคะ?

ประมาณนั้นเลยจ๊ะ

พอท้องใหญ่มากๆ น้องของลูกก็จะเริ่มดิ้นด้วยนะ ยงฮวาช่วยสมทบหน้าระรื่นชื่นบาน

เก่งจังเลยนะคะ รู้ไปหมดแทบจะทุกอย่าง จูฮยอนพูดเหน็บคนรู้ดี แต่ก็คงไม่แปลกอะไรที่ยงฮวาจะรู้ เพราะก่อนที่ปาร์คชินเฮจะคลอด ยงฮวาเองก็เคยช่วยดูแลกันมาไม่น้อย ถึงเขาจะไม่เคยอุ้มเลิฟลี่ แต่ยงฮวาก็น่าจะเคยอุ้มชินบีมาก่อน

แล้วอย่างนี้ ถ้าหนูอ่านหนังสือให้น้องฟัง แล้วน้องจะฟังรู้เรื่องไหมคะ?

รู้สิจ๊ะ เพราะตอนที่แม่ตั้งท้องหนู แม่ก็อ่านหนังสือให้หนูฟังอยู่บ่อยๆ เรื่องไหนที่ชอบหรืออาจจะสนุกมากๆ หนูจะดิ้นใหญ่เลย

เลิฟลี่ยิ้มกว้างมีความสุข แม้ทุกอย่างในวันนี้จะเปลี่ยนไป แต่ความรู้สึกดีดีที่ได้รับมาทั้งหมดคือสิ่งที่ทำให้หนูน้อยไม่รู้สึกว่าพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดคือคนแปลกหน้าอีกแล้ว พวกเราเคยอยู่ด้วยกันยังไงก็สามารถที่จะอยู่ด้วยกันเหมือนดังเดิม หนำซ้ำยังใกล้ชิดมากกว่าเดิม และที่สำคัญก็คือเลิฟลี่ดีใจมากๆ ที่ตัวเองกำลังจะมีน้อง

น้าจูฮยอนหิวไหมคะ? คุณลุงบอกว่าน้ากินข้าวไปได้แค่นิดเดียวเอง เดี๋ยวหนูจะขอให้คุณยายทำข้าวต้มมาให้นะคะ รอหนูแค่เดี๋ยวเดียว เดี๋ยวหนูกลับมาค่ะ พูดจบแล้วเลิฟลี่ก็รีบวิ่งออกมาจากห้องในทันที

ยงฮวากับจูฮยอนประสานสายตากันก่อนที่จะพากันยิ้มทั้งน้ำตา พวกเขาสองคนฝันไปหรือเปล่า เราสองคนมีความสุขมากหลังจากที่ก่อนหน้านี้ต้องร้องไห้เสียน้ำตากันมาเกือบจะทั้งวัน

ไม่มีเรื่องไหนในชีวิตที่มันจะแย่ไปตลอด มันจะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับในตอนนี้ที่มันเริ่มดีขึ้นมากๆแล้ว เลิฟลี่เป็นเด็กฉลาด เป็นเด็กดี เป็นเด็กน่ารัก พอแกมีเวลาได้ทำความเข้าใจกับหลายๆเรื่องแล้ว แกก็จะยอมรับเราได้เอง

ทั้งสองคนเกาะกุมมือกันเอาไว้แน่น ยงฮวาพูดถูก ที่ผ่านมาจูฮยอนมีแต่ความหวาดกลัว ไม่กล้าที่จะเผชิญหน้ากับความจริง ทั้งที่ความจริงแล้วทุกอย่างมันไม่ได้แย่เหมือนกับที่คิดเอาไว้เลย

ฉันยังหวังว่ามันจะต้องดีขึ้นอีก แล้วก็จะต้องดีขึ้นในทุกๆวัน ที่เราได้อยู่ด้วยกัน

เราสองคนจะช่วยกัน ให้ครอบครัวของเราเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ และมีความสุขมากที่สุด ขอบคุณที่ครั้งนี้เธอไว้วางใจแล้วก็ยอมให้พี่ดูแลเธอกับลูกๆของเราด้วยนะ

จูฮยอนยิ้มรับ ก่อนที่จะโผเข้าสู่อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของจองยงฮวา แม้ความสุขของเราจะมาช้าไปหน่อย แต่วันนี้ดีใจมากจริงๆ ที่เราได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง

เลิฟลี่อยากได้น้องผู้หญิงค่ะ แล้วพี่ล่ะคะ อยากได้ลูกผู้หญิง หรือว่าผู้ชาย?

ยงฮวาชักสีหน้าทำครุ่นคิด เขาเลือกไม่ได้เลย รู้แค่ว่าเด็กทุกคนที่เกิดจากซอจูฮยอนคือลูกของเขาทั้งหมด และเขาก็ยินดีและเต็มใจที่จะมอบความรักให้กับลูกๆของเราเป็นอย่างดีด้วย

แฝดเลยดีไหม? แฝดหญิงชาย แฝดชายหญิง หรือจะแฝดสาม หรือแฝดสี่ดีนะ?

แบบนั้นฉันคลอดไม่ไหวแน่ค่ะ อย่าคิดว่ามีประสบการณ์แล้วจะไม่รู้สึกอะไรนะคะ คลอดลูกนะคะ ไม่ใช่ปลูกผักทำสวน

ถูกจูฮยอนพูดติง ยงฮวาก็ถึงกับคอตกด้วยความผิดหวัง แต่เอาจริงๆแล้วที่พูดเยอะๆ พูดเวอร์ก็แค่พูดเล่นไปอย่างนั้นเอง

มีกี่คนก็ได้ ขอให้เธอไม่เจ็บมาก แล้วก็มีสุขภาพแข็งแรงก็พอแล้ว

จูฮยอนอมยิ้มพอใจ ตอนนี้เธอกับยงฮวารู้สึกหายใจได้โล่งขึ้นมากๆ ต่างกับในช่วงเวลาที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง หลังจากนี้เราสองคนจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ดูแลกันและกัน และดูแลลูกๆของเราให้ดีที่สุด

เลิฟลี่เข้ามาเบรคความหวานของทั้งสองคนด้วยการช่วยคุณยายเอาข้าวต้มร้อนๆ มาส่งให้ถึงเตียงนอน

ข้าวต้มร้อนๆมาแล้วค่ะ ขอบคุณคุณยายมากๆเลยนะคะ ที่ช่วยทำให้

ไม่เป็นไรจ๊ะ กินเยอะๆได้เลยนะ แม่ทำไว้เยอะเลยล่ะ เผื่อเลิฟลี่หรือยงฮวาอาจจะหิว จูอึนยิ้มแก้มปริมีความสุขที่ได้เห็นพ่อแม่ลูกอยู่ด้วยกันโดยที่ไม่ต้องร้องห่มร้องไห้กันอีก

ขอบคุณมากๆเลยครับคุณแม่ หอมจังเลย อยากมีคนช่วยป้อนบ้างคุณพ่อยงฮวาอ้อนลูกสาว

หนูจะป้อนให้สลับกันคนละคำนะคะ

ยงฮวาอ้าปากกว้างรับข้าวต้มที่ลูกสาวช่วยป้อนให้ ป้อนกันไปมาสลับกันทั้งพ่อแม่และลูก ข้าวต้มเพียงแค่หนึ่งถ้วยกลายเป็นข้าวต้มที่อร่อยมากที่สุดที่เคยกินมา เลิฟลี่มีความสุขมากกับการได้ดูแลพ่อแม่และน้องจนลืมที่จะเอ่ยถามถึงคุณแม่ทิฟฟานี่และคุณพ่อนิชคุณไปเลย

 

 



 

ทิฟฟานี่ช่วยจัดการทั้งทำความสะอาดและเตรียมแบ่งสรรอาหารไว้ให้แม่ของเธอในทุกๆวัน นิชคุณเองก็ไม่ได้อยู่เฉย ยินดีให้ความช่วยเหลือภรรยาอย่างเต็มที่ แม้ในใจจะรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ถูกต้องเลย

ที่รัก ผมทำเอง คุณไปพักเถอะ

นิชคุณเป็นห่วงเพราะว่าทิฟฟานี่กำลังตั้งท้องอยู่จึงรับอาสาช่วยทำทุกอย่างให้อย่างไม่มีปริปากบ่น ด้านซออึนฮีก็เอาแต่หวาดระแวงจนอยู่ไม่เป็นสุข เอาแต่เดินไปมาด้วยความกระสับกระส่าย จนกระทั่งสายตาเหลือบไปเห็นกุญแจรถยนต์ของลูกสาววางทิ้งเอาไว้ แม้นิชคุณอาจจะบริสุทธิ์ใจ แต่ซออึนฮีกลับรู้สึกสังหรณ์ว่าในไม่ช้าตำรวจจะต้องพากันมาที่นี่อย่างแน่นอน

สองคนสามีภรรยาช่วยกันจัดข้าวของและทำความสะอาดด้วยความรีบเร่ง หากแต่ในทันใดนั้นเอง พวกเขาก็ได้ยินเสียงสตาร์ทรถดังขึ้นมา

…!!

ทุกอย่างสายเกินแก้ไขเมื่อซออึนฮีฉวยขับรถของลูกสาวหนีออกไปเพียงลำพัง ทิฟฟานี่ตกใจและเป็นห่วงแม่ของเธอมากจนถึงขั้นเป็นลมล้มพับหมดสติไป

 





 

 

 


 

***************************100%***************************

 อย่าลืมคอมเม้นท์ให้ไรเตอร์นะคะ   ขอบคุณค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,564 ความคิดเห็น

  1. #2502 body_wispy (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:58
    เลิฟลี่เริ่มปิดใจแล้ววว
    อาอึนฮีหนีไปทำไมเนีย -_-
    #2,502
    0
  2. #2475 hams_joon (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:43
    เลิฟลี่เริ่มอ่อนลงเยอะเลยหลังจากที่คุณตามาอธิบายความจริงให้ฟัง ตอนนี้ก็เลยกลายเป็นเห่อน้องมากๆเลยสินะ5555 ส่วนอาอึนอีนี่จะหนีทำไมละเนี่ย
    ปล.ไรเตอร์สู้ๆคะ
    #2,475
    0
  3. #2474 jin (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:03
    แม้จะยังไม่ค่อยเข้าใจเหตุผลของผู้ใหญ่เท่าไหร่ แต่อย่างน้อยตอนนี้เลิฟลี่ก็เปิดใจให้พ่อกะแม่แล้ว

    ดีใจไปกะยงซอด้วยจริงๆ
    #2,474
    0
  4. #2473 pyl (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:00
    จะเกิดเรื่องร้ายอะไรอีกหรือเปล่าน๊า ซออึนฮีจะทำอะไรหรือเปล่า
    #2,473
    0
  5. #2472 Patty (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:09
    อ้ามมมมม..... ป้อนข้าวต้ม น่าร๊าากกกกกกก >_<



    อ่านครึ่งแรกแล้วบีบหัวใจมาก มาครึ่งหลัง......อยากมีคนป้อนข้าวต้มมั่งจัง >.<
    #2,472
    0
  6. #2471 sweet j (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:24
    เรื่องาวทางด้านยงซอเริ่มจะดีแล้ว

    ถึงเลิฟลี่จะยังไม่เรียกพ่อกับแม่ก้อเหอะ

    เหลือก้อแต่ทางด้านม่ของฟานี่

    ที่ขับรถหนีไปไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นไหม

    แล้วก้อแม่ของจงที่ยังไม่ยอมรับซึงเสียที

    ช่างหัวดื้อจริง ๆ ...
    #2,471
    0
  7. #2470 Bebearboo (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:15
    ในที่สุดก็ปรับความเข้าใจกันได้แล้วเหลือแต่จะเรียกพ่อกับแม่ก็ต้องค่อยๆทีละสเตปเนอะะ /เอ่าาาอึนฮีหนีมาแล้วโอ่ยยยคาดว่าต้องมีอะไรทิ้งทวนก่อนจบเรื่องนี้แน่ๆ5555555
    #2,470
    0
  8. #2468 ekr9 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:03
    ในที่สุดเลิฟลี่ก็เข้าใจยงซอจะได้เป็นครอบครัวสุขสันต์ซะที
    #2,468
    0
  9. #2467 tum2511 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:18
    ในที่สุดพ่อแม่ลูก ตายายก็ปรับความเข้าใจกันได้สักที

    แต่อาอึนฮีนี่สิ หลุดออกมาได้แล้ว ทำไงดีละ
    #2,467
    0
  10. #2466 mindmint3737 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 07:50
    ดีใจกับยงซอด้วยเลิฟลี่เริ่มเปิดใจแล้ว หวังว่าอาซอคงไม่ไปก่อเรื่องอีกนะ รอติดตามตอนต่อไปอยู่นะคะ ไรเตอร์สู้ๆ
    #2,466
    0
  11. #2465 Beam Supattra (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:20
    เลิฟลี่เข้าใจเเล้วสินะ หวังว่าคงไม่มีปัญหาอะไรอีก จะมีก็แต่ซออึนฮีนี่แหละ ขอให้ตำรวจจับตัวได้ไวไว รออ่านตอนหน้านะคะ อยากอ่านพาทของมินฮยอกซูจองบ้างจัง55555 สู้ๆนะคะไรต์เตอร์ <3
    #2,465
    0
  12. #2464 goguma (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:16
    ครึ่งหลังมาเริ่มยิ้มได้แล้ว

    ให้เวลาเลิฟลี่อีกหน่อยรับรองเลยว่า

    พ่อยงแม่ซอจะต้องได้ยินเลิฟลี่เรียกว่าพ่อกับแม่แน่ๆ

    คาดว่าคราวนี้เลิฟลี่อาจจะได้น้องแฝดแน่ๆเลยอิอิ

    พ่อยงได้วิ่งจับลูกแฝดเล่นในไร่ก็คราวนี้

    คุณแม่ฟานี่จะหนีไปไหน ขออย่าให้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นอีกเลยนะคะ

    รอตอนต่อไปค่า

    #2,464
    0
  13. #2461 icygirl2703 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:31
    ดีใจกับยงซอด้วยจริงๆนะ ในที่สุดเลิฟลี่ก็เปิดใจแล้ว
    ให้เวลาเลิฟลี่อีกสักนิด สักวันเลิฟลี่ต้องเรียกยงซอว่า พ่อแม่ แน่นอน
    ทิฟฟานี่เข้าใจนะว่า รักแม่ ไม่อยากให้แม่ติดคุก แต่เชื่อคำพูดนิชคุณบ้างก็ดีนะ
    แต่นิชคุณพูดไม่ทันขาดคำเลย นั่นไงล่ะ เรื่องไม่ดีกำลังจะเกิดอีกแล้วไหมเนี่ย อาซอนี่จริงๆเลย
    รอที่เหลือนะคะพี่จอยคนสวยยย ครอบครัวของยงซอกำลังจะดีขึ้นแล้ว อย่าให้เกิดเรื่องไม่ดีเลยนะคะ สู้ๆค่ะ ^_^
    #2,461
    0
  14. #2460 goguma_ys (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:10
    เลิฟลี่น่ารัก แล้วซออึนฮีเมื่อไรจะถูกจับเนี่ย
    #2,460
    0
  15. #2459 Ppanit (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:09
    เลิฟลี่เข้าใจแล้วเหลือแต่จะเรียกพ่อกับแม่ ส่วนอึนฮีนี่หวั่นใจจริงๆ ถ้ายังจับตัวไม่ได้ก็ไม่วางใจเลย
    #2,459
    0
  16. #2457 goguma_ys (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:06
    เลิฟลี่น่ารัก แล้วซออึนฮีเมื่อไรจะถูกจับเนี่ย
    #2,457
    0
  17. #2456 Memo (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:05
    ดีจังค่ะทุกคนเข้าใจกันแล้ว

    เหลือก้แต่คุณน้านี่ล่ะขับรถไปแบบนั้นกลุวจะไปทำร้ายใครจังค่ะ
    #2,456
    0
  18. #2455 momoseo (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:28
    ดีใจจังที่เลิฟลี่เข้าใจพ่อกับแม่แล้ววว
    #2,455
    0
  19. #2454 ASYS (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:19
    โอ๊ยครอบครัวสุขสันต์แล้ว >< ชนะใจเลิฟลี่ไวๆนะ รู้สึกเหมือนปัญหาระลอกสุดท้ายกำลังเกิดแน่ๆ
    #2,454
    0
  20. #2450 data_tik (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:04
    อิ่มมาม่าแล้วค่ะไรท์ ไม่ว่าเรื่องจะลงเอยยังไงทุกคนก็คงเสียใจอยู่ดี
    #2,450
    0
  21. #2448 pheungvyvy (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:42
    หวังว่าแม่ฟานี่จะไม่ขับรถไปทำร้ายอะไรยงซออีกนะ ขับไปไกลๆเลยนะ
    #2,448
    0
  22. #2447 squinoa (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:36
    ไปไหนก็ไป ขออย่างเดียวอย่าขับไปที่ไร่ของจองยง เสียไร่ไปครั้งเดียวก็เกินพอ นี่มีรีสอร์ทด้วย อย่าให้ต้องมาเริ่มหนึ่งกันใหม่เลย จองยงมีเมียต้องเลี้ยงมีลูกต้องดู ไหนจะปั๊มแฝดสองสามสี่อีก สงสารจองยงบ้าง ลูกสาวพึ่งจะยอมคืนดีด้วย ขอชื่นใจนานๆหน่อยเถอะ
    #2,447
    0
  23. #2446 dreamlovesnsd (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:26
    รู้สึกว่าความเศร้ากำลังจะมาอีกรอบ
    #2,446
    0
  24. #2444 Pranpriya Boonsit (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:06
    ไรเตอร์ไม่เอามาม่านะอิ่มแล้ววว
    #2,444
    0
  25. #2443 goguma09 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:00
    ซออึนฮี ช่วงแรกๆนี่มาแบบดูดีนิ่งมา พอมาตอนนี้ทำไมมันช่างแตกต่างยิ่งนัก นึกว่าจะยังหยิ่งในศักดิ์ตัวเองจนวินาทีสุดท้าย ที่ไหนได้พอฟานี่เอาของมาให้กิน ก็กินย่างหิวโหย แถมหนีหัวซุกหัวซุง ดูไม่ได้เลยจริงๆ แล้วนี่มาขับรถหนีไปอีก แสดงว่ายังไม่เข็ดอีกสินะ อย่าให้ชีวิตตัวเองย่ำแย่กว่านี้อีกสินะ = =
    #2,443
    0