LOST IN LOVE (Yong & Seo) Fin.

ตอนที่ 33 : Lost in Love Chapter 32 รายงานตัวกับคุณพ่อตา [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 866
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    18 ก.พ. 59




Lost in Love Chapter 32

รายงานตัวกับคุณพ่อตา

 





 

 

เลิฟลี่นั่งเลือกหนังสือนิทาน ก่อนหน้านี้หนูน้อยเสนอตัวว่าจะเล่านิทานให้คุณยายฟังก่อนนอน ซึ่งคุณยายบอกว่าให้เลิฟลี่เป็นคนเลือกเองว่าอยากเล่าเรื่องอะไรมากที่สุด

คุณยายจะต้องห่มผ้าให้คลุมถึงเท้าด้วยนะคะ ห้ามให้เท้าโผล่ออกมาค่ะ เพราะเดี๋ยวจะเป็นหวัด

หลานสาวดูแลเอาอกเอาใจและช่วยห่มผ้าให้ ไม่ใช่เรื่องยากที่คุณยายจูอึนจะรักหลงเลิฟลี่เอาได้ง่ายๆ น่าเสียดายที่ก่อนหน้าเราได้พบกันแล้วแต่กลับไม่รู้ว่านี่คือหลานสาวแท้ๆของตัวเอง

หลังจากตรวจดูจนแน่ใจว่าเท้าของคุณยายไม่โผล่ออกมาจากผ้าห่ม เลิฟลี่ถึงกลับมาที่กองหนังสือนิทานนับสิบๆเล่ม ที่เจ้าตัวเป็นคนไปยกออกมาจากห้องของน้าสาวตั้งแต่เมื่อตอนเย็น

สมุดนิทานปกหนังสีชมพู ทั้งขนาดและรูปเล่มดูแปลกตากว่าเล่มอื่นๆ เลิฟลี่ดีใจที่ได้พบว่ายังมีนิทานเรื่องที่ตนยังไม่เคยได้อ่านหลงเหลืออยู่

หนูจะเล่าแล้วนะคะ คุณยายพร้อมไหมคะ?

พร้อมแล้วจ๊ะ คืนนี้ยายจะต้องนอนหลับฝันดีแน่ๆเลย

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว… ”

หนังสือนิทานถูกเปิดออกทีละหน้า หากแต่ที่หน้าแรกแม้จะเป็นรูปภาพแต่มันกลับไม่ใช่นิทานเหมือนกับที่เลิฟลี่เคยพบเห็นมาก่อน แต่รูปที่หนูน้อยได้เห็นคือรูปของน้าจูฮยอน ในแต่ละหน้ามีบางอย่างที่ดูไม่เหมือนเดิม ก็คือขนาดของหน้าท้องที่ยื่นออกมา จนกระทั่ง

อ่านได้ไหมลูก ถ้าอ่านไม่ได้ ยายจะอ่านให้หนูฟังเองจูอึนเห็นหลานสาวเงียบไปนานจนผิดปกติ ก็เลยคิดว่าเลิฟลี่อาจจะอ่านไม่ออกเพราะเนื้อหาอาจจะยากเกินไป หากแต่พอได้เพ่งดูรูปที่หลานสาวกำลังจ้องมอง จูอึนก็ถึงกับตกใจเป็นอย่างมาก

เลิฟลี่! ส่งหนังสือนั่นมาให้ยายลูก

หลานสาวส่งหนังสือคืนให้คุณยายกับมือ ในใจก็เต็มไปด้วยคำถามว่าทำไมรูปของตัวเองถึงมาอยู่ในหนังสือเล่มนี้ได้

น้าจูฮยอน เคยมีน้องด้วยหรอคะ?

…!!

 

 



 

พอรู้ว่าจูฮยอนตั้งท้อง ยงฮวาก็ไม่ยอมอยู่ห่างและไม่ยอมให้จูฮยอนคลาดสายตาเลย เขายืนยันว่าจะอยู่ใกล้ๆเธอ ขนาดถูกจูฮยอนแกล้งให้ลงไปนอนบนพื้น ยงฮวาก็ยอม

พี่ง่วงแล้ว ถึงแม้ว่าพื้นมันจะแข็งและมันอาจจะหนาวมากไปหน่อยก็ตาม

จูฮยอนพลิกตัวมองดูคนที่กำลังหลับตาลงอย่างช้าๆ ความจริงแล้วเธอไม่ได้อยากแกล้งให้เขาต้องทนนอนหนาว ถึงเราจะกำลังมีลูกคนที่สองด้วยกัน แต่เราสองคนยังไม่ได้เข้าพิธีแต่งงานกันเลย จูฮยอนไม่อยากทำอะไรให้มันเกินงาม เพราะแค่นี้เธอก็รู้สึกผิดต่อแม่กับพ่อจะแย่แล้ว

เอาผ้าห่มอีกไหมคะ?

ไม่เอาหรอก

ยงฮวาบอกว่าไม่เอา แต่จูฮยอนจัดการแบ่งผ้าห่มผืนใหญ่ให้ ห่มคลุมลงมาถึงคนที่นอนอยู่หน้าเตียง

พี่จะต้องรักษาชีวิตเอาไว้นะคะ วันพรุ่งนี้ยังมีศึกใหญ่รออยู่

ยงฮวาหลับตาพร้อมกับถอนหายใจดังเฮือก จูฮยอนพูดถูก วันพรุ่งนี้คือของจริง

ขอพี่จับมือหน่อย

จูฮยอนยอมยื่นมือให้จับตามคำเรียกร้อง ไม่ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นยังไง เธอเชื่อว่าเราสองคนจะต้องผ่านไปได้อย่างแน่นอน

สู้ๆนะคะ เพื่อลูกค่ะ ท่องเอาไว้

เพื่อเธอด้วย ทั้งเธอแล้วก็ลูก มีความสำคัญกับพี่มากๆ มากที่สุดในโลกเลย

จูฮยอนอมยิ้มเขิน เธอรู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองผิดและทำตัวไม่ดีที่ยอมปล่อยตัวปล่อยใจจนประวัติศาสตร์ซ้ำรอย แต่คราวนี้ความรู้สึกยินดีกลับมีมากกว่า ไม่แน่ว่าความตึงเครียดอาจจะไปตกอยู่ที่ยงฮวาหมดแล้วก็ได้

ฉันทำให้พี่เป็นทุกข์ หรือว่าไม่มีความสุขหรือเปล่าคะ?

ไม่เลยสักนิด พี่ดีใจมากๆ ที่ได้รู้ว่าเรากำลังจะมีลูกด้วยกันอีกคน ทุกอย่างอาจรวดเร็ว แต่ก็ไม่เกินที่จะตั้งรับ เพื่อจูฮยอนกับลูกๆ ยงฮวาพร้อมทุกอย่างและพร้อมทุกเมื่อเสมอ

คราวก่อนพี่ไม่มีโอกาสได้อยู่เคียงข้างเธอ ไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้เห็นหรือได้ยินเสียงเลิฟลี่ร้องไห้ครั้งแรก คราวนี้พี่มีโอกาสได้แก้ตัวแล้วล่ะ

จูฮยอนยิ้มกว้าง ทั้งสองคนนอนจับมือจ้องมองสบสายตากันและกันเนิ่นนาน ช่วงเวลาของเราที่เคยหายไป หลังจากนี้เราต่างตั้งใจที่จะเติมเต็มคืนให้แก่กันอย่างเต็มที่

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นมากลางดึกทำให้ยงฮวาต้องรีบไปแอบซ่อนตัวในห้องน้ำ ส่วนจูฮยอนรีบลุกขึ้นมาเปิดประตูรับผู้เป็นแม่ที่ตรงดิ่งมาหาด้วยความร้อนใจ

มีอะไรหรอคะแม่? จูฮยอนเอ่ยถาม สีหน้าของแม่ดูไม่ค่อยดี จนทำให้จูฮยอนรู้สึกหวั่นกลัวไม่น้อย

ยงฮวาล่ะจ๊ะ เขาอยู่หรือเปล่า?

จูฮยอนไม่กล้าพูดตอบ เอาแต่เหลียวหลังหันมองดูประตูห้องน้ำ จูอึนไม่รอช้า เป็นคนเดินมาเปิดประตูเชิญว่าที่ลูกเขยออกมาจากที่ซ่อนด้วยตัวเอง ก่อนที่จะเดินวกกลับมาส่งไดอารี่คืนให้จูฮยอนกับมือ

มันติดไปกับหนังสือนิทาน แล้วเลิฟลี่ก็เข้าใจว่ามันเป็นนิทานด้วย หลานเห็นแล้วนะ ถามแม่ด้วยว่าน้าจูฮยอนเคยมีน้องหรอคะ

ยงฮวาอยู่ไม่เป็นสุข รีบเข้ามาช่วยประคองจูฮยอนที่เกือบจะทรุดลงกับพื้นเอาไว้ได้ทันเวลา

แล้วแล้วแม่ตอบว่ายังไงคะ? จูฮยอนเอ่ยถามน้ำตาริ้น

แม่ไม่อยากโกหกหลาน ก็เลยบอกความจริงกับแกไปว่าลูกมีน้อง เลิฟลี่ดูตื่นเต้นมาก แกเอาแต่ถามว่าน้องอยู่ที่ไหน อยากจะเจอน้องให้ได้ แม่ก็เลยบอกไปว่าวันพรุ่งนี้แม่จะพาไปเจอน้อง กว่าแม่จะกล่อมให้นอนหลับได้ แทบแย่เหมือนกัน แต่คิดว่าเลิฟลี่คงยังไม่เห็นอะไรมากหรอก เอาแต่ตื่นเต้นที่จะได้เจอน้องมากกว่า

 



 

 

ฮโยยอนนอนไม่หลับ ตอนนี้มีแต่เรื่องน่าตื่นเต้นให้ลุ้นตลอดเวลา ไหนจะเรื่องของเลิฟลี่ แล้วตอนนี้จูฮยอนยังเกิดท้องขึ้นมาอีก

จองยงฮวานี่ใช้ไม่ได้เลย ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ ถ้าฉันเป็นพ่อแม่ของจูฮยอน ฉันเอาเขาตายแน่

อะไรคุณ ของแบบนี้ตบมือข้างเดียวไม่ดังหรอกนะ

จองชินโผล่ขึ้นมาจากผ้าห่ม อุตส่าห์ยอมสละห้องส่วนตัวให้นอนแล้ว แต่ฮโยยอนกลับไม่ยอมไปเข้านอน เธอมานั่งบ่นอยู่กลางห้องรับแขกทำให้เขานอนไม่ได้เลย

ก็จริงอยู่ แต่ยังไงก็ตามคนของคุณก็ควรที่จะรู้จักยับยั้งชั่งใจบ้าง จะให้ประวัติศาสตร์มันซ้ำรอยไปถึงไหน

เลิกบ่นเรื่องของคนอื่น แล้วไปนอนเถอะคุณ ผมง่วงนอนแล้ว จองชินมุดตัวกลับเข้ามาในผ้าห่ม แต่กลับถูกฮโยยอนดึงเอาไว้

อย่าเพิ่งนอนสิ อยู่คุยเป็นเพื่อนกันก่อน

นี่มันเกือบตีสามแล้วนะครับ ผมยังมีการมีงานต้องรับผิดชอบ ไม่ได้ว่างเหมือนกับคุณถึงจะได้มีเวลามานั่งคิดแต่เรื่องของคนอื่น

เรื่องของคนอื่น มันไม่ใช่แค่เรื่องของคนอื่นธรรมดาๆนะ อย่ามาทำหน้าหนาบอกว่าไม่สนใจจะฟังเลย คุณน่ะก็ไม่ต่างไปจากฉันนักหรอก

จองชินหัวเราะในลำคอ ก่อนที่จะชิงมุดกลับลงมาในผ้าห่มผืนหนา ฮโยยอนมองค้อนใส่ แกล้งจิ้มปลายนิ้วลงบนผ้าห่ม เธอหัวเราะเสียงใสถูกใจเมื่อคนในผ้ากระดุกกระดิกไปมาอย่างน่ารัก

 




 

 

ยงฮวาตื่นแต่เช้าเพราะเมื่อคืนแทบจะไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำ ทั้งเขาและจูฮยอนต่างพากันเครียดเรื่องที่เลิฟลี่รบเร้าต้องการที่จะพบกับน้องให้ได้ แถมวันนี้เขายังจะต้องเตรียมตัวเป็นอย่างดีเพื่อพบกับพ่อของจูฮยอนด้วย ไม่แน่ใจว่าจะเจ็บหนักแค่ไหน แต่เพื่อลูกกับจูฮยอนแล้ว ยังไงเขาก็จะต้องรอดพ้นจากทุกอย่างไปให้ได้

ครอบครัวสุขสันต์รออยู่ สู้ๆ จองยงฮวา เพื่อลูกกับเมีย ท่องเอาไว้ ยังไงนายก็ตายไม่ได้ ยงฮวามองสำรวจตัวเองในกระจก ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีวันไหนพิถีพิถันกับการแต่งตัวมากเท่ากับในวันนี้เลย แต่เพื่อจูฮยอนกับลูกแล้ว เขายอม

จูฮยอนลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวแต่เช้า ใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ รู้สึกหวาดกลัวและประหม่ากับการที่จะบอกกับเลิฟลี่ว่าตัวเองเป็นแม่ผู้ให้กำเนิด ซึ่งเธอก็ไม่แน่ใจว่าเลิฟลี่จะเข้าใจและยอมรับว่าเธอกับยงฮวาเป็นพ่อแม่ของแกหรือเปล่า

น้าจูฮยอนขา… ”

พอคิดถึงลูก ลูกก็มาหาในทันที เลิฟลี่มาหาเธอด้วยชุดกระโปรงน่ารักดูสดใส จูฮยอนต้อนรับเด็กหญิงด้วยอ้อมกอด แม้ว่าหัวใจจะเต้นแรงและรู้สึกตกใจกับการได้พบกับเลิฟลี่ในครั้งนี้ แต่เธอก็บอกตัวเองว่ามันคงถึงเวลาแล้ว ไม่ว่าช้าหรือเร็ว ที่สุดแล้วเลิฟลี่ก็จะต้องรู้อยู่ดี

ยงฮวาเปิดประตูตามเข้ามาสมทบอีกคน พอเลิฟลี่ได้เห็นยงฮวาในชุดฮันบก หนูน้อยก็เอาแต่ยิ้มและเอาแต่จ้องมองเขาแทบจะไม่กะพริบตา

วันนี้คุณลุงหล่อจังค่ะ

ถ้าอย่างนั้นคนหล่อขอกอดเลิฟลี่หนึ่งทีได้ไหมคะ?

เด็กหญิงยอมให้ยงฮวากอด จูฮยอนมองภาพนั้นแล้วทำให้รู้สึกหายเครียดลงไปได้มากพอสมควร

เมื่อคืนหนูเห็นรูปของน้าจูฮยอนด้วยค่ะ คุณยายบอกว่าน้าจูฮยอนเคยมีน้อง หนูอยากเห็นน้องจังเลยค่ะ ตอนนี้น้องอยู่ที่ไหนหรอคะ?

จูฮยอนสบตากับยงฮวาครู่หนึ่ง ก่อนที่จะตัดสินใจหยิบไดอารี่ต้นเหตุของเรื่องออกมาเปิดทีละหน้าให้เลิฟลี่ได้ดูมันชัดๆอีกครั้ง ซึ่งอันที่จริงเลิฟลี่ก็ได้เห็นมันหมดทุกหน้าแล้ว รวมไปถึงเห็นว่ามีรูปของตัวเองอยู่ในนั้นด้วย

น้องในท้องที่หนูเห็นก็คือคือหนูตอนที่ยังอยู่ในท้องของน้า เสียงของจูฮยอนสั่นเครือ จนยงฮวาต้องรีบขยับเข้ามาใกล้พร้อมกับวางมือลงบนไหล่ของเธอเพื่อประสานหัวใจเป็นหนึ่งเดียว

หนูหรอคะ? เด็กที่อยู่ในท้องของน้าคือหนูหรอคะ? เลิฟลี่เอ่ยถามตาใส เด็กน้อยรู้สึกมึนงงและไม่เข้าใจ ว่าสรุปแล้วตัวเองมีพ่อแม่กี่คนกันแน่

น้าจูฮยอนเป็นแม่แท้ๆของเลิฟลี่ แล้วเลิฟลี่ก็เป็นลูกสาวแท้ๆของพ่อด้วย ยงฮวาช่วยอธิบายต่อ แม้ทุกอย่างจะยาก แต่เราก็ต้องเสี่ยง

พ่อหรอคะ? ไม่ใช่คุณลุงหรอคะ?

ไม่ใช่ลุง แต่เป็นพ่อเป็นพ่อแท้ๆ ของหนู ฝ่ามือที่แสนอบอุ่นเอื้อมออกมาหมายจะลูบหัวหนูน้อยด้วยความรักของพ่อที่มีต่อลูก หากแต่เลิฟลี่กลับขยับตัวถอยหนี

หนูน้อยเอาแต่ยืนก้มหน้าดูรูปภาพในไดอารี่ แน่นอนว่าเลิฟลี่อ่านออก แม้บางคำจะไม่เข้าใจในความหมายของมันก็ตามที

แล้วคุณแม่ทิฟฟานี่กับคุณพ่อนิชคุณล่ะคะ? คนเรามีพ่อแม่อย่างละสองคนได้หรอคะ?

มันไม่ใช่อย่างละสองคนหรอก คนเรามีพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดได้เพียงแค่หนึ่งเดียวเท่านั้น

หนูอยากพบคุณแม่ทิฟฟานี่กับคุณพ่อนิชคุณค่ะ เมื่อไหร่คุณแม่กับคุณพ่อจะมาหาหนูสักที

เลิฟลี่ส่งไดอารี่กลับคืนให้ก่อนที่จะเดินหนี แต่กลับถูกจูฮยอนดึงร่างเล็กเข้ามากอดไว้แน่น

แม่ไม่ได้ต้องการที่จะเร่งรัดหรือทำให้หนูต้องอึดอัดหรือสับสน แต่เราสองคนก็แค่อยากให้ลูกได้รู้ว่าลูกเป็นลูกสาวที่เกิดจากเราทั้งสองคน

เลิฟลี่แหงนหน้าขึ้นมามองสบสายตากับคนที่เคยคิดว่าเป็นน้าผู้แสนดี สลับกับหันไปมองดูคุณลุงที่มักจะมาสร้างเสียงหัวเราะ ทำให้อบอุ่นและมีความสุขอยู่เสมอ

เมื่อลูกสาวดิ้นรนและไม่ต้องการอยู่ในอ้อมกอดของเธอ จูฮยอนจึงจำต้องปล่อยเลิฟลี่ให้เป็นอิสระ ทั้งสองคนน้ำตาร่วงกราวเมื่อลูกสาวเดินพ้นออกไปจากห้อง โดยไม่หันมามองดูเราทั้งสองคนอีก

 



 

เลิฟลี่ออกมาอ้อนขอให้คุณยายช่วยต่อโทรศัพท์หาพ่อกับแม่ให้ จูอึนไม่รู้จะทำยังไง สงสารลูกก็สงสาร แต่ก็สงสารหลานสาวมากด้วยเหมือนกัน เรื่องบางเรื่องก็ซับซ้อนเกินกว่าที่เด็กจะเข้าใจ หรือบางทีเลิฟลี่อาจจะเข้าใจ แต่อาจจะยังรับกับความจริงไม่ได้ก็เท่านั้น

นิชคุณสะดุ้งตื่นเมื่อมีคนโทรเข้ามาหา เขาพาทิฟฟานี่มาตรวจร่างกายหลังจากที่เธอวูบหลับในระหว่างขับรถสืบเนื่องมาจากร่างกายอ่อนเพลียมาก ผลจากการตรวจในครั้งนี้เราสองคนได้รับข่าวน่ายินดีก็คือทิฟฟานี่กำลังตั้งท้อง และตอนนี้ทิฟฟานี่ก็มีความจำเป็นที่จะต้องพักผ่อนให้มากๆ

ฮัลโหลสวัสดีครับ

“….” ได้ยินเสียงลูกสาวร้องไห้เรียกหา แล้วก็เอาแต่ถามซ้ำๆ ว่าตัวเองเป็นลูกของใครกันแน่ นั่นทำให้นิชคุณถึงกับต้องกลั้นน้ำตา

ถึงพ่อจะไม่ใช่พ่อแท้ๆของลูก แต่พ่อก็ยังรักลูกเหมือนเดิม

….

ยงฮวากับจูฮยอนเห็นเลิฟลี่คุยโทรศัพท์ไปก็เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น เรียกให้นิชคุณกับทิฟฟานี่มาหาหรือไม่ก็มารับตนกลับไปอยู่ด้วย เสียงคร่ำครวญปริ่มจะขาดใจนั่นทำให้ทั้งสองคนรู้สึกปวดร้าว ทำได้แต่นั่งมองหน้ากันไปมาแล้วก็ช่วยให้กำลังใจกันเอง

ทิฟฟานี่ได้ยินเสียงนิชคุณคุยกับเลิฟลี่ก็ถึงกับน้ำตาไหลพราก ต้องการจะไปรับเลิฟลี่กลับมาให้ได้ ทว่าแม้แต่จะลุกขึ้นก็ยังลุกขึ้นไม่ไหว

รีบไปรับลูกกลับมาสิคะ จะปล่อยให้ลูกร้องไห้ไปถึงไหน

นิชคุณกดตัดสาย เราสองคนไม่อยากทำแบบนี้ แต่เพราะรู้ดีว่าที่ผ่านมาจูฮยอนเองก็ทรมานและเจ็บปวดมามากด้วยเหมือนกัน

เลิฟลี่ไม่ใช่เด็กกำพร้า แต่แกมีพ่อแม่ที่พร้อมจะมอบความรักและเติมเต็มความอบอุ่นให้มากกว่าที่เราสองคนเคยมอบให้ การตัดใจปล่อยเลิฟลี่คืนให้กับพ่อแม่ที่แท้จริง นั่นเป็นทางออกที่ดีมากที่สุดแล้ว

ที่รักผมตัดสินใจว่าจะคืนเลิฟลี่ให้ยงฮวากับจูฮยอน คุณพ่อของจูฮยอนท่านมาขอด้วยตัวเอง ท่านคุกเข่าให้ผมด้วย ขอร้องให้คืนหลานสาวให้ท่านไป คุณคิดว่า เรายังสมควรที่จะรั้นเอาลูกของคนอื่นมาเป็นลูกของตัวเองได้อีกอย่างนั้นหรอ? ความจริงแล้วเราเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่ามันไม่ถูกต้องตั้งแต่แรก

แต่เลิฟลี่อยากมีน้องนะคะ แกบอกกับฉันว่าแกอยากมีน้อง มันไม่ใช่ว่าพอเรามีลูกของเรา แล้วเราต้องทิ้งแก เลิฟลี่จะต้องดีใจมากแน่ๆ ถ้ารู้ว่าตัวเองกำลังจะได้มีน้อง ทิฟฟานี่ร้องไห้โฮ ใจนั้นอยากฝืนสังขารไปรับเลิฟลี่กลับมา แต่กลับไม่มีปัญญาลุกออกจากที่นอน อีกทั้งนิชคุณก็ไม่ยอมด้วย เขาใจแข็งมาก เอาแต่ยืนกรานบอกให้ทิฟฟานี่พักผ่อน ยังไม่ต้องคิดถึงเรื่องอะไรเลยทั้งนั้น

 

 



 

เลิฟลี่ร้องไห้จนนอนหลับ จูอึนคอยเฝ้าดูแลหลานอย่างใกล้ชิดด้วยความห่วงใย ขณะที่ยงฮวากับจูฮยอนต้องออกมาต้อนรับซอซอนมินที่เพิ่งเดินทางมาถึง

จูอึนรายงานเรื่องทุกอย่างให้อดีตสามีได้รู้เป็นระยะๆ ตอนนี้เรื่องความรู้สึกของเลิฟลี่เป็นเรื่องละเอียดอ่อนและเปราะบาง เราทำได้อย่างดีที่สุดก็คือคอยดูแลหลานไม่ให้คลาดสายตา

ว่าที่ลูกเขยออกมาต้อนรับคุณพ่อตาด้วยชุดฮันบกเต็มยศ แม้อาจดูโอเวอร์เกินไปหน่อย แต่ก็ทำให้รู้สึกได้ถึงความใส่ใจ อย่างน้อยๆยงฮวาก็คิดมาดีแล้ว ว่าเขาควรทำตัวยังไง สีหน้าสีตา มารยาทก็ดูดีกว่าเมื่อก่อนเยอะ ซอซอนมินไม่ได้มีปัญหาอะไรกับใบหน้าหรือริมฝีปากที่ชอบพูดจาหาเรื่องของยงฮวาเลย ก่อนหน้าตนก็พอที่จะทำใจรับเขาได้แล้วส่วนหนึ่ง แต่พอรู้ข่าวเรื่องจูฮยอนกำลังตั้งท้องก็ทำให้ตนหัวเสียมากเลยทีเดียว แต่ถึงกระนั้นสถานการณ์มันก็เปลี่ยนได้เรื่อยๆ ตอนนี้ซอซอนมินไม่ขออะไรมาก แค่ขอให้ลูกกับหลานมีชีวิตอย่างมีความสุขก็พอแล้ว

ยงฮวาเตรียมเค้กข้าวกับชาเห็ดหลินจือมารับรองคุณพ่อตา เค้กข้าวที่เตรียมมามีส่วนผสมของกลีบดอกไม้ ดูสวยงามและปราณีตมากกว่าเค้กข้าวทั่วไป เค้กข้าวหมายถึงความห่วงใย ความโอบอ้อมอารีและสายสัมพันธ์เหนียวแน่นที่ยากจะตัดขาดออกจากกันได้ เหมือนจูฮยอนกับพ่อและแม่ของเธอรวมไปถึงเลิฟลี่ด้วย

ยงฮวาเองไม่หวังอะไรมากมาย ในชีวิตที่เหลือต่อจากนี้เขาแค่อยากดูแลจูฮยอนกับลูก รวมไปถึงดูแลพ่อและแม่ของคนที่เขารักด้วยก็เท่านั้น

ว่าที่ลูกเขยตักเค้กข้าวใส่จานให้กับทั้งเขาและจูฮยอน อีกทั้งยังช่วยรินน้ำชาให้อีกด้วย

ซอซอนมินยอมชิมขนมที่ยงฮวาส่งให้ สายตาของคุณพ่อกว้างไกล เหลือบมองเห็นแหวนเพชรเม็ดโตบนนิ้วมือของลูกสาวส่องประกายแวววาว

จูฮยอนโตแล้ว เธอสองคนโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ที่ผ่านมาอาจมีหลายเรื่องที่ผิดพลาดและไม่เข้าท่าเข้าทางเพราะอาจจะขาดผู้ใหญ่คอยชี้นำ หลังจากนี้พ่อหวังว่าทุกอย่างจะเข้าที่เข้าทางเสียที

แม้จะดีใจ แต่ยงฮวากลับยิ้มไม่ออก เหตุก็เพราะว่ายังคงเป็นห่วงกังวลในเรื่องความรู้สึกของเลิฟลี่ จูฮยอนเองก็เช่นเดียวกัน

ผมต้องกราบขอโทษ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา

ฉันจะยกโทษให้ ก็ต่อเมื่อเลิฟลี่หยุดร้องไห้ได้แล้วก็เท่านั้น

มันเป็นเรื่องยากมากที่สุดในตอนนี้แล้ว แต่มันคือสิ่งที่ยงฮวากับจูฮยอนไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เพราะต่อให้พ่อไม่พูด เราสองคนก็จะต้องช่วยกันแก้ปัญหาอยู่ดี

พาจูฮยอนไปหาหมอฝากท้องให้เรียบร้อย ไหนๆก็จะเป็นข่าวใหญ่อยู่แล้ว เพราะฉะนั้นก็เลือกโรงพยาบาลดีดีหน่อยก็แล้วกันนะ

ครับ คุณพ่อ ยงฮวารู้สึกผิดไม่น้อย ที่อาจจะทำให้เรื่องของตนดังกระหึ่มขึ้นมาอีกครั้ง แต่ในเมื่อคุณพ่อตารับได้และยินดีสนับสนุนเราสองคน เพราะฉะนั้นเขาก็จะทำทุกอย่างที่ควรทำอย่างดีที่สุด

แต่ถึงยังไง ก็ควรทำทุกอย่างให้มันถูกต้อง ถ้าจะรีบแต่งงานคงฉุกละหุก แต่ถ้าปล่อยให้ลูกคลอดออกมาก่อน คงไม่งาม

ผมยินดีที่จะทำทุกอย่าง ตามที่คุณพ่อต้องการอย่างไม่มีข้อแม้เลยครับ ขอบคุณมากจริงๆ ที่ให้ความเมตตากรุณาและไม่ถือสาในการกระทำที่ผ่านมาของผมเลย

แค่ยงฮวารับปากรับคำอย่างหนักแน่น ว่าจะทำทุกอย่างออกมาให้ดีที่สุด เพียงเท่านั้นซอซอนมินก็พอใจมากแล้ว ในวันที่หลานคนที่สองคลอดออกมา ในวันนั้นเขาคงจะต้องมีความสุขเพิ่มมากขึ้นอีกอย่างแน่นอน

ฉันมีลูกสาวแค่คนเดียว จูฮยอนเป็นความหวังเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันมี ฉันหวังว่าเธอจะดูแลลูกและหลานๆของฉันเป็นอย่างดี

ผมไม่สัญญาว่าในอนาคตจูฮยอนจะไม่ร้องไห้เพราะผม ถึงเธอจะต้องร้องไห้ มันก็จะต้องเป็นเพราะว่าเราสองคนยังรักกันดีอยู่ผมสัญญาว่าจะเป็นสามีที่ดี และเป็นพ่อที่ดีให้กับลูกๆของผม รวมไปถึงผมจะเป็นลูกชายที่ดีของคุณพ่อกับคุณแม่ด้วยครับ ในอนาคตถ้าลูกชายคนนี้ทำผิดพลาดหรือทำอะไรที่ไม่ดี ขอให้คุณพ่อกับคุณแม่สั่งสอนผมได้เลย

อย่าเอาแต่พูดดี จะต้องทำให้ดีด้วย คนเรามันผิดพลาดได้ไม่กี่ครั้งเท่านั้น ถ้าผิดซ้ำซาก ไม่รู้จักปรับปรุงตัวหรือแก้ไขก็จะไม่มีโอกาสอีกเป็นครั้งที่สาม คุณพ่อแอบจิกกัดลูกเขย อย่างน้อยยงฮวาควรที่จะได้รู้ว่า ตนก็ไม่ได้พอใจหรือยินดีในเรื่องที่จูฮยอนตั้งท้องก่อนแต่งงาน แต่หากจะตำหนิยงฮวาก็จะต้องตำหนิจูฮยอนด้วยที่ปล่อยตัวปล่อยใจให้เกิดเรื่องนี้ขึ้นมาอีก ถ้าไม่สนใจว่าที่ผ่านมาพวกเขาสองคนช้ำกันมามากแค่ไหน คนอย่างซอซอนมินคงไม่มีวันยอมง่ายๆแบบนี้

ยงฮวากับจูฮยอนก้มหัวน้อมยอมรับความผิด เรื่องทุกอย่างราบรื่นมากกว่าที่คิด แต่ถึงกระนั้นทั้งยงฮวาและจูฮยอนกลับยังเต็มไปด้วยความทุกข์ และซอซอนมินก็เข้าใจพวกเขาทั้งสองคนเป็นอย่างดี คนเป็นพ่อแม่ ไม่มีเรื่องไหนจะทำให้เครียดและกลุ้มใจได้เท่ากับเรื่องของลูกตัวเองอีกแล้ว

เรื่องของเลิฟลี่อาจต้องใช้เวลา อย่างน้อยๆ เราก็ได้พูดได้บอกในสิ่งที่ควรจะต้องพูดไปแล้ว ไม่ช้าก็เร็วทุกอย่างก็จะผ่านไปเอง อย่ามัวแต่คิดมากจนไม่มีกะจิตกะใจสนใจเรื่องอื่นๆ จูฮยอนเองก็กำลังท้องกำลังไส้ เครียดมากๆ มันไม่ดี หลังจากนี้จะต้องช่วยดูแลกันเองแล้วนะ พ่อกับแม่แก่แล้ว คงอยู่ช่วยแก้ปัญหาให้ตลอดไปไม่ได้ จะผิดจะถูกก็ต้องช่วยกันคิดช่วยกันแก้เอง

อยู่ดีดีน้ำตาก็ไหลออกมาด้วยความซาบซึ้งใจ จูฮยอนกับยงฮวาพยายามที่จะกลั้นเอาไว้ แต่สุดท้ายน้ำตาก็ไหลออกมาอยู่ดี

ขอบคุณนะคะพ่อ

ซอซอนมินตีมือลูกสาวเบาๆ ตนแก่แล้วคงมีโอกาสอยู่บ่นอยู่ว่าจูฮยอนได้อีกไม่นาน ถึงจะมีหลายเรื่องที่ทำให้ผิดหวังหรือไม่ได้อย่างใจไปบ้าง แต่อย่างน้อยจูฮยอนก็เป็นลูกสาวที่ตนรักและภาคภูมิใจ

โบราณว่าไว้เลือกสามีผิดคิดจนตัวตาย เพราะฉะนั้นถ้าสุดท้ายแล้วชีวิตรักมันห่วยมาก ก็ไม่ต้องอดทนหรอกนะลูก ทำอะไรก็ได้ที่ทำแล้วมันดีมันมีความสุข แค่นี้แหละที่พ่ออยากจะบอก

“….” ยงฮวานั่งกะพริบตาปริบๆ สรุปแล้วคุณพ่อตาเต็มใจรับตนเป็นลูกเขยจริงหรือเปล่า?

ยังไงก็ไม่มีทางเข้าขั้นห่วยแน่ๆครับคุณพ่อ ผมอาจไม่ได้เป็นคนที่ดีที่สุดในสายตาของคุณพ่อ แต่ผมรักและจริงใจกับลูกสาวของคุณพ่อจริงๆนะครับ ผมตั้งใจจะเป็นพ่อที่ดีให้กับลูกๆของผมด้วยนะครับ

ฉันอาบน้ำร้อนมาก่อน ฉันก็แค่พูดเผื่อไว้ อย่าร้อนตัวนักเลยน่ะ

“….” ยงฮวาอ้าปากเตรียมจะเถียงกลับว่าตนนั้นไม่ได้ร้อนตัว แต่กลับถูกจูฮยอนสะกิดห้ามเอาไว้ จากนั้นเขาก็เลยใจเย็นลง

ขอบคุณสำหรับคำชี้แนะนะครับคุณพ่อ ผมจะจดจำเอาไว้ ผมให้สัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณพ่อกับคุณแม่ต้องผิดหวังเลย

เรื่องของพ่อจบลงด้วยดี อันที่จริงแล้วจูอึนอยากร่วมวงด้วย แต่ติดที่ต้องคอยเฝ้าดูหลานสาว เพราะฉะนั้นคราวนี้เธอเลยต้องทำใจยอมปล่อยยงฮวาไปก่อนชั่วคราว เรื่องน่ากลุ้มใจผ่านพ้นไปอีกหนึ่งเรื่อง เหลือก็แต่เรื่องของเลิฟลี่กับเรื่องงานแต่งงาน

 

 



 

มินฮยอกให้ซูจองซึ่งตอนนี้รับหน้าที่เป็นเลขานุการฝึกหัดช่วยจดบันทึกว่างานวันเกิดและงานแต่งงานจำเป็นจะต้องทำอะไรหรือจัดเตรียมอะไรบ้าง ในวันศุกร์ที่กำลังจะถึงนี้ ยงฮวากับจูฮยอนตั้งใจจะจัดงานวันเกิดให้กับเลิฟลี่ อยากให้งานออกมาดีและทำให้เลิฟลี่มีความสุข

สำหรับงานแต่งงานยงฮวากับจูฮยอนมีหน้าที่หลักก็คือเตรียมตัวเป็นเจ้าบ่าวเจ้าสาว เรื่องงานเรื่องพิธีการต่างๆ หรือของที่ต้องจัดเตรียมทั้งหมดตกเป็นหน้าที่ของมินฮยอก ฮโยยอนและจองชิน ซึ่งทุกคนมีความยินดีที่จะช่วยจัดเตรียมทุกอย่างด้วยความเต็มใจ งานหลักๆสองคนพี่น้องจะช่วยจัดการให้เองทั้งหมด ส่วนหน้าที่ของจองชินก็คือช่วยจัดการเรื่องสถานที่

อ้อเรื่องชุดแต่งงาน ของชำร่วยแล้วก็การ์ดเชิญ พี่ฮโยยอนกับซูจองพอจะช่วยกันได้ไหมครับ?

ฮโยยอนกับซูจองหันรีหันขวาง ในส่วนของงานวันเกิดเป็นอะไรที่ง่ายมาก แต่สำหรับงานแต่งงานค่อนข้างยากและไกลตัวพวกเราทุกคนมากพอสมควร

พี่ไม่เคยแต่งงาน พวกเราในที่นี้มีใครเคยแต่งงาน หรือมีประสบการณ์ช่วยจัดงานแต่งงานมาแล้วบ้าง?

“….” ทุกคนนิ่งเงียบ ในสมุดจดของซูจองมีพื้นที่ว่างเต็มไปหมด เพราะว่าเธอไม่รู้เลยว่าจะเริ่มจากที่ตรงไหน มินฮยอกเอาแต่สั่งๆ ไม่ถามเลยด้วยซ้ำว่าเธอรู้อะไรบ้างหรือเปล่า

ถ้าพวกคุณไม่ว่าอะไร ฉันคิดว่าฉันน่าจะพอช่วยได้นะคะ ซึงยอนซึ่งก่อนหน้าแอบจับตามองดูพวกเขาอยู่นาน เมื่อได้ทีจึงเสนอตัวเข้ามาช่วยเหลือ เธอเคยแต่งงานมาก่อน ในตอนนั้นเธอกับจงฮยอนช่วยกันเสนอความคิดและลงมือเตรียมงานด้วยตัวเอง ไม่ว่าเรื่องจริงจะเป็นยังไงแต่จูฮยอนกับยงฮวาเป็นคนดี ถ้าสามารถช่วยพวกเขาได้ ซึงยอนยินดีให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มที่

อ่าจริงด้วย ซึงยอนเลยครับ เธอคือผู้มีประสบการณ์ ลืมได้ยังไงกันเนี่ย?

ฮโยยอนถอนหายใจเสียงดัง อีกทั้งยังมองค้อนใส่จองชินด้วย เธอรู้สึกหมั่นไส้ ที่อะไรๆสำหรับลีจองชินมักจะมีแต่ฮันซึงยอนตลอด

 


 

เลิฟลี่ร้องไห้หาทิฟฟานี่กับนิชคุณจนไข้ขึ้น จูฮยอนกับยงฮวาเป็นห่วงลูกสาว พยายามเข้ามาช่วยดูแลและพยายามที่จะพูดด้วย แต่เวลานี้เด็กน้อยมีแต่ที่จะต่อต้าน

ออกไปก่อนเถอะจ๊ะ แม่จะดูหลานให้เอง เดี๋ยวให้กินข้าว กินยาลดไข้ดูก่อน ถ้าไม่ดีขึ้นค่อยพาไปหาหมอก็แล้วกัน จูอึนเป็นคนเดียวที่เลิฟลี่ยอมให้เข้าใกล้ จูฮยอนกับยงฮวาเสียใจที่ตอนนี้ตัวเองกลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเลิฟลี่ไปแล้ว

ต้องให้เวลาหลานหน่อย ของแบบนี้ต้องค่อยๆปรับตัว พาจูฮยอนไปกินข้าวก่อน อย่ามัวแต่ห่วงหรือใส่ใจอยู่แค่เพียงคนเดียว ในท้องของเราก็ด้วย ถ้ามีเวลาก็รีบไปตรวจเสียให้แน่ใจ

ผมจะดูแลจูฮยอนเองครับคุณพ่อ ถ้าจูฮยอนดื้อ ผมจะขอให้คุณพ่อกับคุณแม่ช่วยจัดการ ยงฮวาแอบข่มขู่ไปในตัว ตั้งแต่เช้ามาจูฮยอนแทบจะไม่แตะไม่กินอะไรเลย เขาเองก็เป็นห่วงเธอมากด้วยเหมือนกัน

พาเลิฟลี่ไปหาหมอด้วยเลยน่าจะดีกว่านะคะ

ลูกคงไม่ยอมไปพร้อมกับเราในตอนนี้หรอก ยงฮวาหยุดความต้องการของจูฮยอนด้วยการเอาความจริงเข้าสู้ เลิฟลี่ไม่พูดกับเราด้วยซ้ำ ยงฮวาเองก็เสียใจมากเหมือนกันที่หลังจากได้รู้ความจริงแล้วทำให้เด็กที่เคยร่าเริงสดใสเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้

 

 

 

ยงฮวาพาจูฮยอนมาตรวจที่โรงพยาบาลในตัวเมือง เวลาผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีหลังจากนั้น ข่าวการตั้งท้องของจูฮยอนก็ไปถึงหูพวกนักข่าว ไม่เว้นแม้แต่นิชคุณกับทิฟฟานี่ที่กำลังเดินทางออกจากโรงพยาบาลก็ยังรู้ข่าวนี้ด้วย

เราสองคนตั้งท้องในเวลาไล่เลี่ยกันอีกแล้ว มันเป็นเรื่องน่ายินดี แต่เวลานี้ทิฟฟานี่ไม่มีหน้าจะไปหาหรือไปพบพูดคุยกับจูฮยอนได้อีก เพราะว่าแม่ของเธอทำกับจูฮยอนและแม่เอาไว้มากเกินไป

หากแต่ในทันทีที่คิดถึงแม่ทิฟฟานี่ก็คิดถึงแม่ของเธอขึ้นมาในทันที เธอไม่ได้ไปหาท่านตามสัญญา เห็นทีว่าแม่จะต้องหิวมากแน่ๆ

ผลการตรวจไม่ต่างอะไรกับที่คาดเอาไว้ ยงฮวาดีใจและรู้สึกโล่งใจที่ตนกำลังจะได้มีลูกอีกคน คุณพ่อขี้เห่อถามหมอว่าลูกของเขาเป็นผู้หญิงหรือว่าผู้ชาย แต่สุดท้ายยงฮวาก็ต้องกลับมาลุ้นเองเพราะตอนนี้เด็กในท้องยังเล็กเกินกว่าที่จะสามารถระบุเพศได้

ได้เห็นสีหน้าสดใสของยงฮวาแล้ว จูฮยอนก็พอที่จะยิ้มได้บ้าง คุณพ่อพูดถูกว่าเธอไม่ได้มีแค่เลิฟลี่คนเดียว แต่ตอนนี้เธอต้องดูแลน้องของเลิฟลี่อีกคนด้วย

เลิฟลี่จะดีใจไหมคะ ถ้าได้รู้ว่าแกกำลังจะมีน้องอีกคน

ต้องดีใจสิ แกเคยบอกพี่ด้วยนะว่าอยากมีน้อง แถมยังเคยถามถึงชินบีอยู่บ่อยๆด้วย ที่ผ่านมาถึงจะร่าเริงยังไงก็คงมีเหงาๆอยู่บ้างแหละ ถ้ามีน้องก็จะได้ไม่เหงาไง

ทั้งยงฮวากับจูฮยอนเป็นลูกคนเดียวด้วยกันทั้งคู่ พวกเขาสองคนจึงเข้าใจในเรื่องของความรู้สึกเหงาได้เป็นอย่างดี

ทุกอย่างต้องใช้เวลาเหมือนกับที่คุณพ่อบอก ต้องขอบคุณเลิฟลี่ที่ทำให้พี่ได้รับความเอ็นดูจากคุณพ่อด้วยนะ เพราะถ้าไม่มีเรื่องของเลิฟลี่ล่ะก็ พี่จะต้องตายแน่ๆ คุณแม่เองก็ฮึ่มๆใส่พี่ไม่น้อย แต่เพราะตอนนี้ต้องยุ่งกับการดูแลหลาน พี่ก็เลยรอดตัวชั่วคราว

จูฮยอนมองหน้ายงฮวาแล้วอมยิ้ม เป็นทุกข์ด้วยกันสองคน ดีกว่าเป็นทุกข์แค่คนเดียว อย่างน้อยๆ ก็ยังพอมีช่วงเวลาให้ยิ้มออกได้บ้าง ในอดีตเธอเหมือนมีแค่ตัวคนเดียว แต่ตอนนี้เธอมียงฮวา มีคุณพ่อคุณแม่แล้วยังมีเพื่อนดีดีอีกหลายคนอยู่เคียงข้าง และทุกคนก็ช่วยให้กำลังใจเราสองคนเสมอ

ฉันหวังว่าเลิฟลี่จะยอมรับเราสองคนได้โดยเร็ว ยังไงก็ตามฉันจะอดทนแล้วก็คอยดูแลตัวเองอย่างดีด้วยค่ะ

ยงฮวายื่นมือมาเกาะกุมมือของจูฮยอนเอาไว้ เราสองคนกำลังก้าวเดินไปด้วยกันอย่างช้าๆ หวังว่าปัญหาทุกอย่างที่มีจะผ่านพ้นไปโดยเร็ว เขาเองก็จะอดทน เพื่อจูฮยอนกับลูกๆ อดทนเพื่ออนาคตของเรา

 

 



 

 

**********************100%********************

ประกาศจ้า

ไรเตอร์เปิดเรื่องใหม่แล้วนะคะ   ตามไปจับจองพื้นที่กันได้เลย  ยงซอเหมือนเดิม
          (ขอฝากเรื่องใหม่ไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะทุกคน)

Three Hearts Lovers

http://writer.dek-d.com/angleinblue/writer/view.php?id=1436798



อย่าลืมคอมเม้นท์ให้กันนะคะ

ขอบคุณทุกคนค่ะ  จุ๊บๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,564 ความคิดเห็น

  1. #2501 body_wispy (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:51
    อีกไม่นานเลิฟลี่จะต้องเข้าใจ
    #2,501
    0
  2. #2463 Beam Supattra (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:05
    งานเข้าอีกแล้วสินะ หวังว่าเลิฟลี่จะเข้าใจและทำใจได้นะ ._.
    #2,463
    0
  3. #2452 momoseo (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:13
    เลิฟลี่จะต้องเข้าใจพ่อกะแม่แน่ๆ ยงซอต้องสู้ๆ
    #2,452
    0
  4. #2419 Kaowkang (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:44
    สงสารน้องซอ สงสารเลิฟลี่ แงง ผ่านด่านพ่อตามาแล้วอย่างหนึ่ง เหลือให้พ่อแม่ลูกปรับความเข้าใจ
    #2,419
    0
  5. #2406 tum2511 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:27
    อิยงน้องซอ สู้ๆ เลิฟลี่ต้องดีใจแน่ๆ ที่จะมีน้องอีกคน
    #2,406
    0
  6. #2399 Bebearboo (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:10
    สู้ๆนะยงซอแล้วมันจะผ่านไปป
    #2,399
    0
  7. #2398 Bebearboo (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:09
    สู้ๆนะยงซอแล้วมันจะผ่านไปป
    #2,398
    0
  8. #2386 ekr9 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:05
    คุณพ่อยอมยงซอหมดแล้วเหลือแต่ทำให้เเลิฟลี่ยอมรับเท่านั้นเอง
    #2,386
    0
  9. #2376 Memo (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:05
    ยงรอดต้วไปนะคะนี่

    ส่วนเลิฟลี่นืาสงสารอ่าคงยังทำใจไม่ได้

    ฮโยนี่หึงชินแล้วป่ะคะ

    คู่นี้นี่ชักยังไงๆล่ะ
    #2,376
    0
  10. #2375 wanlaya (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:45
    เลิฟลี่จ๋า เข้าใจและยอมรับพ่อยงฮวาแม่จูฮยอนด้วเถอะนะ จะได้กลับมาทีความสุขเหมือนเดิมซะที สรุปอุปสรรคใหญ่หลวงคือหนูน้อยเลิฟลี่นี่เอง
    #2,375
    0
  11. #2374 hams_joon (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:53
    ว้าวว คุณอมรับยงแล้วแต่มีข้อแม้ต้องทำให้เลิฟลี่หยุดร้องไห้นี่สิ เลิฟลี่ยังเด็กคงยังตกใจแหละ ต้องใช้เวลาจริงๆ ส่วนคุณแม่ยายท่าทางจะรอเรื่องให้คลี่คลายแล้วค่อยมาจัดหนักยงแน่ๆ555 หลายเรื่องเหลือเกิน
    ปล.ไรเตอร์สู้ๆคะ
    #2,374
    0
  12. #2373 jin (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:21
    ยงซอสู้สู้นะ ผ่านด่านพ่อตามาได้แล้วก็ให้เวลาเลิฟลี่หน่อยก็แล้วกันแกยังเด็กแล้วก็คงตกใจมาก

    และคงสับสนในใจด้วย
    #2,373
    0
  13. #2372 squinoa (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:14
    เอาน้องไปล่อเลย 555 เด็กยังไงซะก็ไม่โกรธนานหรอก รีบเปลี่ยนเรื่องให้เด็ก หาจุดสนใจใหม่ๆดู คิดแผนให้สร้างสรรค์หน่อยจองยง
    พ่อตาแม่ยายอุตส่าห์ไม่เอาเรื่องละนะ
    #2,372
    0
  14. #2371 Ppanit (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 04:23
    สงสารยงซออะ ต้องใช้เวลาจริงๆกว่าเลิฟลี่จะเข้าใจ
    #2,371
    0
  15. #2369 goguma_ys (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:24
    ยงซอสู้ๆนะ เลิฟลี่จะต้องเข้าใจ
    #2,369
    0
  16. #2367 goguma09 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:10
    เลิฟลี่ยังทำใจยอมรับไม่ได้ งั้นเราจะเป็นลูกให้ยงซอแทนเลิฟลี่เองละกัน 5555+
    #2,367
    0
  17. #2366 Pranpriya Boonsit (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:31
    ตอนหน้าขอให้เลิฟลี่ยอมเปิดใจให้กับพ่อยงแม่ซอด้วยนะ
    #2,366
    0
  18. #2365 mindmint3737 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:52
    พ่อซอยอมรับยงแล้วดีใจด้วย เรื่องเลิฟลี่ยงซอสู้ๆนะเดี๋ยวเลิฟลี่คงเข้าใจ ดีใจกับทิฟฟานี่นิชคุณด้วยมีลูกเป็นของตัวเองแล้ว ไรเตอร์สู้ๆนะคะ
    #2,365
    0
  19. #2364 Patty (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:54
    ให้เวลาเด็กน้อยเลิฟลี่อีกนิดเนอะ ยงซอ

    ยังไงสายใยของพ่อแม่ลูกก็แข็งแรงที่สุด^_^
    #2,364
    0
  20. #2363 Mamy Kanya (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:54
    หวังใจว่าคงจะไม่มีมาม่าแล้วนะคะ ขอหวานๆแบบนี้อัดมาแน่นๆเลยค่ะ
    #2,363
    0
  21. #2362 2you4ever (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:02
    เย้ๆ จะได้แต่งงานแล้ว ขอให้ราบรื่นนะ

    สงสารเด็กน้อยจัง คงต้องให้เวลาทำความเข้าใจหน่อยนะ
    #2,362
    0
  22. #2361 pyl (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 03:20
    สงสารตัวละครแต่ละคนมาก ยงอมรับแล้วนะ55
    #2,361
    0
  23. #2360 ASYS (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:25
    ให้เวลาเลิฟลี่หน่อยเนอะ คงจะช็อกอ่ะ เจ็บปวดกันไปทุกคน แต่ยงก็น่าตีจริงๆ เข้าป่าทีไรได้เรื่องตลอด หุหุ
    #2,360
    0
  24. #2358 onlypoiikk (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:07
    เลิฟลี่หายโกรธไวๆนะลูก
    #2,358
    0
  25. #2357 sweet j (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:12
    เฮ้อ....ยงกับพ่อตาก้อผ่านไปด้วยดี

    เหลือก้อแต่แม่ยายที่ยังฮึ่ม ๆ อยู่แต่ก้อไม่ถนัดนัก

    เพราะต้องดูแลเลิฟลี่ที่ยังรับไม่ได้กับความจริงที่ได้รู้



    หวังว่าเลิฟลี่ก้อเข้าใจโดยเร็วแล้วก้อจะมีน้องถึงสองคนเลยทีเดียว



    ส่วนทางด้านแม่ของฟานี่อยู่ใกล้ครอบครัวยงด้วยสิหวังว่าจะไม่ก่อเรื่องอีกนะ....
    #2,357
    0