LOST IN LOVE (Yong & Seo) Fin.

ตอนที่ 30 : Lost in Love Chapter 29 ลูกสาวของจองยงฮวา [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 967
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    2 ก.พ. 59




Lost in Love Chapter 29

ลูกสาวของจองยงฮวา

 

 

 


 

 

เพราะอยากช่วย ยงฮวาจึงทนนั่งล้างจานอยู่คนเดียวด้านหลังร้าน ซอซอนมินช่วยรับออเดอร์ ส่วนจูฮยอนช่วยเสิร์ฟอาหารและเก็บจาน

จานข้างนอกจะหมดแล้วค่ะ ช่วยล้างเร็วๆหน่อยได้ไหมคะ?

ยงฮวาก้มมองจานชามกองโตที่อยู่ตรงหน้า ก่อนหน้านี้เขาก็ล้างจานกองโตไปแล้วชุดหนึ่ง ทั้งรีบและหิว แต่ก็มีความหวังว่าอีกเดี๋ยวลูกค้าก็คงจะลดน้อยลงเองตามช่วงเวลา แต่ว่าจูฮยอนกลับบอกว่าจานชามข้างนอกกำลังจะหมดอีกแล้ว

คนมาจากไหนกันเยอะแยะ ไม่คิดจะเลิกกินกันบ้างเลยหรอ?

สงสัยเพราะว่าแม่หยุดขายไปหลายวันน่ะค่ะ ลูกค้าก็เลยมากันเยอะเลย เดี๋ยวฉันจะออกไปแจกบัตรคิวแล้ว วันนี้งานหนักหน่อยนะคะ

จูฮยอนกำลังจะเดินกลับออกไปแล้ว แต่ยงฮวาตัดสินใจลุกขึ้นมาฉุดคว้าข้อมือบางเอาไว้

ร่างบางหันกลับมาสบสายตากับคนตรงหน้าตาใส ใบหน้าของยงฮวาเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดใหญ่ เขาคงจะเหนื่อยมากจริงๆ แต่ถึงจะเป็นห่วงมากแค่ไหน จูฮยอนก็ยังคงต้องสงวนท่าทีเอาไว้ เพราะเธอต้องการให้ยงฮวาเป็นฝ่ายร้องขอเองมากกว่า

เช็ดหน้าให้พี่หน่อยสิ มือไม่ว่างเลยเนี่ย ล้างจานจนตะคริวจะขึ้นมืออยู่แล้ว

จูฮยอนแอบอมยิ้ม แต่ก็ยังคงวางท่าอีกตามเคย

เรื่องอะไรต้องเช็ดให้ล่ะคะ เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย มันไม่งาม

ยงฮวาคิ้วกระตุก ขนาดนี้แล้วยังบอกว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน เป็นเรื่องที่เขายอมรับไม่ได้จริงๆ

ลืมง่ายเกินไปแล้ว สงสัยอยากให้ช่วยทวนความทรงจำ

จูฮยอนสะดุ้งโหยง เมื่อถูกคนตรงหน้าดึงเอาตัวเข้ามากอดไว้จนแน่น แล้วตามด้วยฉวยถูกหอมทั้งแก้มซ้ายแก้มขวา

ฉันจะฟ้องคุณพ่อคุณ… ”

ยังไม่ทันที่จูฮยอนจะได้ร้องเรียกให้พ่อมาช่วย ยงฮวาก็จัดการทาบริมฝีปากเข้ามาปิดริมฝีปากอิ่มเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

เขาตั้งใจมอบจูบหนักๆ เพราะอยากให้รู้ว่าเขารักเธอมากแค่ไหน จูฮยอนเองแต่เดิมทีเหมือนจะพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่สุดท้ายก็คล้อยตามเพราะหัวใจของเราต่างก็รู้สึกเหมือนกัน

พอถอนริมฝีปากออกมาได้ ยงฮวาคลี่ยิ้มเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจ เขาจ้องมองจูฮยอนตาหวาน แต่ก็ไม่พ้นถูกทุบกลับมาอีกหลายที

ทั้งไหล่ทั้งเท้าถูกทำร้ายจนต้องทรุดตัวลงบนพื้น ยงฮวาไม่ได้เจ็บอะไรมากนัก หากแต่ก็แกล้งทำสำออยเรื่องเยอะเอาไว้ก่อน

โอ้ย…”

ลุกขึ้นมาล้างจานเลยค่ะ เร็วๆ อย่าคิดว่าฉันรู้ไม่ทัน ว่าพี่น่ะชอบทำสำออยเวอร์เกินจริง

ยงฮวาแหงนหน้าขึ้นมาจ้องมองด้วยความตัดพ้อ แต่ก็จำต้องลุกกลับขึ้นมานั่งประจำตำแหน่งเป็นเด็กล้างจานต่อด้วยความจำใจ

ผู้หญิงที่ฉลาดเกินไป ผู้ชายไม่ค่อยชอบหรอก

ไม่ชอบก็อย่าชอบสิคะ ไม่มีใครบังคับสักหน่อย จูฮยอนส่งยิ้มหวาน ก่อนที่จะคว้าเอาผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดอยู่บนไหล่ของยงฮวาขึ้นมาบรรจงช่วยซับหยาดเหงื่อให้กับคนตรงหน้าด้วยความตั้งอกตั้งใจ

ยงฮวายิ้มกว้างจนหน้าแดง มือไม้สั่นเทาจนเกือบจะทำจานหลุดร่วงลงมาแตก แต่จูฮยอนช่วยรับจานใบนั้นเอาไว้ได้ทันเวลา

ขอถอนคำพูดก็แล้วกันนะ แม้จะฉลาดเกินไปหน่อย แต่ถ้าน่ารักและรู้จักเอาอกเอาใจแบบนี้ ก็จะรักต่อไป แล้วนับวันก็จะรักมากขึ้นด้วย

ผู้ชายนี่โลเลจังนะคะ

ไม่หรอก บางทีก็พูดมากไปอย่างนั้นแหละ คนเค้าก็แค่เรียกร้องความสนใจ แต่คนบางคนไม่ยอมเล่นด้วย แต่เล่นตัวเยอะๆก็น่ารักดี เขาหยอดอีกครั้งในตอนจบ จนทำให้จูฮยอนต้องกลั้นรอยยิ้ม

ล้างจานเลยค่ะ เร็วๆ เราเสียเวลามามากแล้ว

พูดจบไม่ทันไร ซอซอนมินก็เดินเข้ามาตามจานกับตามลูกสาว ในทันทีที่ยงฮวามองเห็นคุณพ่อตา เขาก็รีบลงมือล้างจานอย่างขยันขันแข็งในทันที

ลูกค้าหน้าร้านเยอะแล้ว แต่จานไม่มีเลย

ผมขอเวลาแค่นาทีเดียวครับ จะรีบเร่งสุดความสามารถเลย ยงฮวาก้มหน้าก้มตาล้างจานสุดกำลังสุดความสามารถ หากแต่ซอซอนมินรู้ดีว่าความจริงแล้วยงฮวาเองก็คงจะเหนื่อยอยู่ไม่น้อย ตั้งแต่มาถึงก็มีจานชามมาให้ล้างตลอด เขาคงจะทั้งหิวและเหนื่อยมาก แต่ก็อดทนไม่ปริปากบ่นเลย

 

 



 

วันนี้คุณเท็ดดี้จองมาจัดรายการเพื่อกล่าวอำลากับบรรดาแฟนๆผู้ฟังเป็นครั้งสุดท้าย แต่เดิมทียงฮวาตั้งใจอยากจะวางมือให้เร็วที่สุด แต่เมื่อถึงเวลาต้องไปจริงๆ เขาก็แอบใจหายอยู่ไม่น้อย

วันนี้ผมมาเพื่อกล่าวอำลากับทุกคนครับ ความจริงแล้วผมควรอยู่นานกว่านี้อีกหน่อย แต่ผมต้องขอโทษจริงๆที่ทำอย่างนั้นไม่ได้… ”

จูฮยอนนั่งฟังด้วยความจดจ่อ วันนี้ก่อนที่ยงฮวาจะแยกไปทำงาน เธอจัดอาหารใส่กล่องไปให้เขาด้วย ตอนกลางวันมัวแต่ล้างจานจนข้าวปลาไม่ได้กิน หวังว่าเขาจะมีเวลาดูแลตัวเองบ้าง ไม่มากก็น้อย

แต่นึกแล้วก็ใจหายเหมือนกันที่หลังจากนี้จะไม่ได้ฟังคุณเท็ดดี้จองมาบ่นอีก เธอกลายเป็นแฟนผู้ฟังของเขาโดยที่ไม่รู้ตัว ติดใจน้ำเสียงอบอุ่นที่เต็มไปด้วยลูกเล่นแพรวพราวนั่น จนถึงขั้นต้องฟังก่อนนอนทุกคืน ถ้าวันไหนไม่ได้ฟังก็จะนอนไม่ค่อยหลับ

มีหลายคนที่อยากรู้ว่าผมเป็นใคร หลายคนพยายามที่จะมาพบผมให้ได้ หลายคนมาดักรอที่หน้าตึก แต่ก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาด้านใน ส่วนนี้ผมทั้งขอบคุณและขอโทษด้วยจริงๆครับ สำหรับผมแล้วผมดีใจมากๆที่เสียงของผม สามารถช่วยผ่อนคลายความเหงา หรือทำให้ใครหลายคนรู้สึกดีในเวลาที่ได้ฟัง ความจริงแล้วผมก็เป็นแค่คนธรรมดาทั่วไป เคยทำผิดพลาด รวมไปถึงทำให้คนที่ผมรักต้องเสียใจผมแค่อยากบอกกับทุกคนว่า เราทุกคนล้วนต้องเคยผ่านหรือเคยมีช่วงเวลาที่ย่ำแย่ด้วยกันทั้งนั้น เพราะชีวิตจริงไม่ใช่เทพนิยาย มันเป็นไปไม่ได้ที่เราจะมีแต่ความสุข ความสมหวัง คนทุกคนล้วนต้องพบกับเรื่องราวที่ทำให้เรารู้สึกแย่เสมอผมขอเป็นกำลังใจให้กับทุกคน ผมเชื่อว่าถ้าผมผ่านได้ ทุกคนก็จะต้องผ่านไปได้ด้วยเหมือนกัน ขอแค่พวกคุณทุกคนเข้มแข็งเอาไว้ ถ้าคุณเข้มแข็งมากพอก็จะไม่มีอะไรมาทำร้ายคุณได้

….

คิมจูอึนช่วยปูที่นอนให้ลูกสาว ซอนมินเป็นห่วงกังวลกลัวว่าจูฮยอนจะเป็นอันตรายเพราะว่ายังจับตัวซออึนฮีไม่ได้ แต่จูฮยอนบอกว่าตอนนี้ไม่ว่าเธอจะอยู่ไหนก็คงไม่ต่างกันอยู่ดี

ฟูกมันแข็ง แล้วก็เก่ามากด้วย

จูฮยอนปิดวิทยุก่อนที่จะรีบหันมาช่วยแม่ปูที่นอน

หนูอยากอยู่กับแม่ค่ะ แม่นอนได้ หนูก็นอนได้เหมือนกัน

คนเป็นแม่ส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยใจ บ้านของเธอทั้งเล็กและแคบ ไม่มีความสะดวกสบายใดๆเลย จูอึนไม่อยากให้ลูกสาวต้องลำบาก แต่ความดื้อดึงของจูฮยอนทำให้เธอพูดไม่ออก เพราะอันที่จริงแล้วจูอึนเองก็อยากให้จูฮยอนอยู่ใกล้ๆเธอด้วยเหมือนกัน

แม่ขอโทษนะจ๊ะ ที่ผ่านมาแม่ไม่มีโอกาสได้ดูแลหนูเลย

จูฮยอนโผกอดแม่เอาไว้แน่น ที่ผ่านมาไม่เป็นไรเลย ต่อให้แม่ไม่ได้อยู่ใกล้ๆ แต่ที่ผ่านมาป้ายองวอนช่วยดูแลและเอาใจใส่ต่อเธอเสมอ แต่เป็นจูฮยอนเองต่างหากที่ไม่รู้อะไรเลย

หนูควรที่จะมาหาแม่บ่อยๆ แต่หนูก็ไม่ได้มา เวลาที่เห็นเพื่อนมีแม่มารับที่โรงเรียน หนูทำได้แค่มองดูพวกเค้าแล้วก็คิดถึงว่าแม่ของหนูกำลังทำอะไร หรือว่าอยู่ที่ไหน ถึงที่ผ่านมาจะมีบางวันที่หนูรู้สึกเศร้าเพราะว่าคิดถึงแม่ แต่ตอนนี้หนูมีความสุขมากๆที่ได้อยู่กับแม่ค่ะ

สองแม่ลูกกอดกันน้ำตาซึม เรื่องร้ายๆไม่น่ามาเกิดกับครอบครัวของเราเลย ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมซออึนฮีถึงทำกับพวกเราแบบนี้

แม่ไม่รู้เลย แล้วก็ไม่คิดเลยว่าอึนฮีจะเป็นคนสร้างเรื่องทุกอย่าง

ที่ผ่านมาอาอึนฮีดีกับหนูมากจริงๆ อาเป็นเหมือนแม่ ดูแลแล้วก็ให้คำปรึกษาทุกอย่าง ถ้าหนูรู้ว่าอาต้องการอะไร หนูยินดีให้อาทุกอย่างเพื่อตอบแทนบุญคุณและความเอ็นดูที่อามอบให้ แต่ว่าตอนนี้อากลับต้องหนีตำรวจไปตกระกำลำบากอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้

ยังไงตอนนี้เราก็ต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจ แม่ไม่ไว้ใจเลยบอกตรงๆ ตราบที่ยังจับตัวอึนฮีไม่ได้ แม่คงนอนหลับไม่สนิทแน่ๆ

จูฮยอนเองก็เป็นห่วงเลิฟลี่มาก ลำพังตัวเองจะเป็นยังไงก็ได้ เธอกลัวอย่างเดียวก็คือ พออาอึนฮีจนมุมมากๆเข้า ท่านอาจจะก่อเรื่องขึ้นอีกก็ได้

 

 


 

หลังอำลาหน้าที่ ยงฮวาจัดการกับข้าวกล่องที่จูฮยอนเป็นคนจัดเตรียมให้จนหมดเกลี้ยงด้วยความหิวโหย แต่ถึงแม้กายจะเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้าเพียงใด แต่หัวใจก็ยังเต้นแรงได้เสมอ และมันก็ยิ่งเต้นแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นมินฮยอกมาปรากฎตัวอยู่ตรงหน้า

วันนี้ผลดีเอ็นเอออกแล้ว และมินฮยอกก็รับอาสาไปตามผลให้เหมือนอย่างที่เคยทำมาแล้วครั้งหนึ่ง ความรู้สึกในครั้งนี้แตกต่างกับครั้งที่แล้วอย่างเทียบกันไม่ติด ยงฮวาเต็มไปด้วยความคาดหวัง แต่ขณะเดียวกันก็กลัวกับความจริงที่ตนกำลังจะได้รู้

นายมาตรงเวลาเกินไปแล้ว

มินฮยอกลากเก้าอี้มานั่งจ้องหน้ายงฮวาโดยที่ไม่พูดอะไร ก่อนที่จะล้วงเอาซองยาวสีขาวออกมาจากในกระเป๋าเสื้อ

ผลออกตั้งแต่บ่ายแล้วครับ ความจริงแล้วผมอยากบอกพี่ให้เร็วที่สุด แต่ตอนนั้นพี่บอกว่ากำลังล้างจานอยู่

เข้าใจแล้ว รีบพูดมาเถอะ แต่เดี๋ยว! เดี๋ยวก่อนดีกว่า ขอเวลาหายใจอีกสักนาทีนึงก็แล้วกัน ยงฮวาต่อรองด้วยความตื่นเต้น เขาเหมือนคนกำลังจะเป็นบ้า ผลในซองสีขาวนั่นกำลังจะทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไป แม้ก่อนหน้าจะเตรียมตัวเตรียมใจรับเอาไว้แล้ว แต่พอถึงเวลาเข้าจริงๆ เขาก็ตื่นเต้นจนตัวชาไปหมด

โอเคพร้อมแล้ว

มินฮยอกเลื่อนซองบนโต๊ะมาให้กับยงฮวาตรงหน้า ความจริงทุกอย่างกำลังได้รับการยืนยัน เมื่อ 7 ปีที่แล้วมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเกิดมาจากผู้หญิงอีกคนที่ยงฮวารัก เรื่องราวระหว่างเราไม่เคยจบลง และมันไม่มีทางจบลงโดยง่าย ไม่มีวันเลยจริงๆ

ผลดีเอ็นเอของเลิฟลี่ตรงกับพี่ กับคุณจูฮยอนทุกตำแหน่งเลยครับ เด็กคนนั้นมีสายเลือดของพี่กับคุณจูฮยอนอยู่ในตัวอย่างละครึ่ง… ”

ยงฮวาหายตื่นเต้นเมื่อได้รับผลยืนยัน มีเพียงน้ำตาเท่านั้นที่ไหลพรากออกมาราวกับเขื่อนแตก ที่ผ่านมาเขาไม่เคยเฉลียวใจ ไม่เคยคิดด้วยว่าความสัมพันธ์แค่ครั้งเดียวครั้งนั้น จะทำให้จูฮยอนต้องอุ้มท้องอยู่คนเดียว แล้วก็ใช้ชีวิตอยู่แบบไหนก็ไม่รู้ ผู้หญิงตัวคนเดียวถูกส่งไปอยู่อเมริกา ตอนที่คลอดลูกออกมา เธอจะเจ็บมากแค่ไหนกัน

 

 


 

นิชคุณเปิดประตูรับยงฮวาเข้ามาในบ้านกลางดึก เป็นเพราะทิฟฟานี่ไม่อยู่ เขาก็เลยต้องรับหน้าที่ดูแลลูก ซึ่งเลิฟลี่เพิ่งจะนอนหลับไปเมื่อไม่นานมานี้เอง

ผมขอโทษที่มารบกวนในช่วงกลางดึกแบบนี้นะครับ

มีอะไรหรือเปล่าครับ คุณมาหาผม มาหาทิฟฟานี่หรือว่ามาหา… ”

ผมตั้งใจมาหาเลิฟลี่ครับ ยงฮวาพูดตอบเสียงสั่นเครือ

คือเลิฟลี่เพิ่งหลับไปครับ

ผมขอแค่เข้าไปดูแกอย่างเดียวพอครับ ผมขอร้องนะครับ ให้ผมเข้าไปดูแกหน่อย

ยงฮวาเอ่ยขอทั้งน้ำตา หากว่าคนตรงหน้าเป็นทิฟฟานี่เขาอาจจะถูกไล่ตะเพิดออกไปแล้วก็ได้ หากแต่คนตรงหน้าเขาคือนิชคุณ ผู้ชายที่รู้ดีว่านางฟ้าน้อยๆที่ตนเลี้ยงดูอุ้มชูมามีสายเลือดของจองยงฮวาอยู่ในตัวครึ่งหนึ่ง

นิชคุณเดินนำทางมาถึงยังประตูห้องนอนของลูกสาว ในทันทีที่ประตูเปิดออก ยงฮวาก็ก้าวเข้าไปในนั้น ยืนดูนางฟ้าน้อยที่กำลังนอนหลับพร้อมกับเอาแต่ร้องไห้

ภาพนั้นบาดหัวใจคนเฝ้าดูอย่างนิชคุณชนิดที่ว่าบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ แม้ยงฮวาจะไม่ได้พูดหรือทักท้วงสิทธิ์ที่มีในตัวของเลิฟลี่ออกมา แต่นิชคุณคิดว่าเขารู้ดีว่ายงฮวาในตอนนี้รู้สึกยังไง

….

….

นิชคุณปล่อยให้ยงฮวาอยู่กับเลิฟลี่พักใหญ่ หลังจากนั้นเขาถึงยอมกลับออกมาเอง

 

ดื่มกาแฟก่อนครับ เผื่อมันจะทำให้คุณรู้สึกดีมากกว่านี้

ยงฮวานั่งมองควันสีขาวที่พุ่งขึ้นมาจากถ้วยกาแฟ ถึงวันนี้เรื่องที่สงสัยจะได้รับการยืนยันแล้ว แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้เลย ทำได้แค่มองดูอย่างเดียวเท่านั้น

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ครับ ทำไมเลิฟลี่ถึงมาอยู่กับพวกคุณได้? ยงฮวาเสียงแผ่วเบาราวกับจะขาดใจ เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าในเวลาที่จูฮยอนทำได้แค่เพียงมองดูเด็กคนนี้ ในตอนนั้นเธอเจ็บปวดมากแค่ไหน

คุณรู้แล้วหรอครับ ว่าเลิฟลี่? ถึงจะอ่านออกว่ายงฮวารู้ แต่นิชคุณก็ต้องเอ่ยถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“….” ยงฮวาพยักหน้ารับ ผลตรวจดีเอ็นเอของเราสามคนพ่อแม่ลูกคือคำตอบ เขาเสียใจมากจริงๆที่ปล่อยให้เวลาผ่านมาเนิ่นนานขนาดนี้ได้

ความจริงแล้วตอนนั้นจูฮยอนเองไม่ได้เต็มใจยกเลิฟลี่ให้ผมกับทิฟฟานี่หรอกครับ แต่ว่าจูฮยอนยังเด็กมาก เธอมีแค่ตัวคนเดียว ต่างกับทิฟฟานี่ที่ยังมีผมคอยดูแลในฐานะสามี แถมตอนนั้นทิฟฟานี่ยังโชคร้ายตกบันไดจนแท้งลูก เธอเสียใจจนสติหลุด แต่สุดท้ายก็ดีขึ้นได้เพราะว่ามีเลิฟลี่เข้ามา

ยงฮวาปาดน้ำตา เขาในตอนนี้อ่อนแอมากเหลือเกิน

แม่ของทิฟฟานี่เป็นคนจัดการทุกอย่างครับ ตอนนั้นผมเองก็คิดว่าคุณแม่ท่านหวังดี ผมเองก็เพิ่งรู้จากทิฟฟานี่เมื่อไม่นานมานี้ว่าคุณเป็นพ่อแท้ๆของเลิฟลี่ ผมเองก็ตกใจมากด้วยเหมือนกัน นิชคุณสารภาพหน้าเศร้า

ยงฮวาหันมองขึ้นไปที่ประตูห้องนอนของลูกสาว ยิ่งคิดถึงตั้งแต่วันแรกที่เราได้พบกัน เขาก็ยิ่งกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

อย่าพาเลิฟลี่ไปจากเราเลยนะครับ ผมอาจเป็นพ่อที่ไม่ดี แต่ผมกับทิฟฟานี่ก็รักเลิฟลี่เหมือนกับลูกแท้ๆ ถ้าคุณพาเลิฟลี่ไป ผมกลัวว่าภรรยาของผมจะกลับมาป่วยอีก

 

 



 

จูฮยอนสะดุ้งตื่นหลังจากได้ยินเสียงรถยนต์มาจอดลงที่หน้าบ้าน พอลุกออกมาดูให้หายสงสัย เธอถึงได้พบว่าเป็นยงฮวานั่นเอง ก่อนแยกไปทำงาน เขาพูดติดตลกว่าจะขอมานอนด้วย ตอนนั้นเธอเดินหนี แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ไม่คิดว่าสุดท้ายแล้วเขาจะมาจริงๆ

จะมานอนจริงๆหรอคะ บ้านแคบจะตาย แม่ไม่ให้นอนด้วยหรอกค่ะ มันไม่งาม

“….” จูฮยอนยืนอึ้งเมื่อเดินเข้ามาใกล้แล้วเห็นยงฮวาฟุบใบหน้าอยู่กับพวงมาลัยรถ พอเขาแหงนหน้าขึ้นมา เธอถึงพบว่าเขากำลังร้องไห้จนดวงตาแดงก่ำไปหมด

เกิดอะไรขึ้นคะ!?” จูฮยอนเคาะกระจกรถถาม ยงฮวาจ้องมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนที่จะยอมลดกระจกรถลงมา

ท่ามกลางค่ำคืนดึกสงัด ขณะที่ผู้คนส่วนใหญ่กำลังนอนหลับสนิท เวลานั้นยงฮวากับจูฮยอนนั่งอยู่ด้วยกันที่หน้าบ้านหลังน้อย

จูฮยอนตัวสั่นไปหมดหลังจากได้เห็นผลดีเอ็นเอที่ยงฮวาส่งให้ เขาสงสัยในเรื่องนี้มาพักหนึ่งแล้ว และทำการแอบเก็บเส้นผมของเธอกับเลิฟลี่ไปตรวจเพื่อให้แน่ใจ

ทำไมถึงทำแบบนี้คะ? จูฮยอนเอ่ยถามน้ำตาเอ่อ ตอนนี้ยงฮวารู้แล้วว่าเลิฟลี่เป็นลูกของเขากับเธอ แต่เราสองคนก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี มันไม่ได้มีอะไรดีขึ้นมาเลย นอกจากจะเจ็บด้วยกันทั้งคู่

ตอนนั้นเธอคงไม่ได้โกรธเกลียดพี่ จนไม่อยากมองดูลูกของเราใช่ไหม?

จูฮยอนส่ายหน้าทั้งน้ำตา เลิฟลี่คือสิ่งล้ำค่าของเธอ เด็กคนนั้นอยู่เป็นเพื่อนเธอเสมอในช่วงเวลาที่เธอไม่เหลือใครเลย

ฉันไม่มีทางเลือกค่ะ ฉันไม่อยากให้ใครมาพรากเอาเลิฟลี่ไป แต่ว่าตอนนั้นฉันไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรด้วยตัวเองได้เลยเหมือนเป็นข้อแก้ตัว แต่จูฮยอนก็กำลังแก้ตัวอยู่จริงๆ เธอเด็กเกินไป เป็นห่วงลูก เป็นห่วงความรู้สึกของคุณพ่อด้วย เพราะท่านโกรธ เธอถึงต้องยอมทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อพอใจ

ลูกอยู่กับฉัน แกจะต้องกลายเป็นเด็กไม่มีพ่อ อย่างน้อยฉันก็ส่งมอบแกให้กับคนที่ฉันรักและไว้ใจมากที่สุดว่าจะสามารถเลี้ยงดูและสามารถดูแลลูกสาวของฉันเป็นอย่างดี ฉันอาจเป็นแม่ที่แย่แล้วก็อาจจะเลวแต่ว่าเลิฟลี่คงไม่เพียบพร้อมขนาดนี้ หากว่าแกยังอยู่กับฉัน

ทุกความห่วงใยและทุกครั้งที่จูฮยอนหันมองเด็กคนนั้น ยงฮวารับรู้ได้ว่าจูฮยอนรักและเป็นห่วงเลิฟลี่มากกว่าใคร เขาเสียใจที่วันนั้นผลักให้จูฮยอนต้องเดินไปคนเดียวเพียงลำพัง

เธอไม่ได้เลว แล้วก็ไม่ได้เป็นแม่ที่แย่อะไรเลย เป็นพี่ต่างหาก เป็นพี่เองที่ทั้งโง่เขลาแล้วก็เลวที่เลือกวิธีปล่อยเธอไป

ไม่หรอกค่ะ พี่ไม่ได้เลว แต่พี่ก็แค่ไม่มีทางเลือกฉันผิดเองค่ะ ฉันขอโทษ

“….”

จริงอยู่ว่ายงฮวารู้สึกโกรธ หากแต่ในทุกครั้งที่คิดถึงว่าจูฮยอนในเวลาที่กำลังอุ้มท้องจะต้องลำบากมากแค่ไหน เธอลำบากและเจ็บปวดกว่าเขาที่สูญเสียแค่สิ่งของนอกกาย แต่จูฮยอนต้องลำบากอุ้มท้องและใช้ชีวิตอยู่อย่างโดดเดี่ยว

นิ้วแกร่งปาดซับเอาหยดน้ำตาบนแก้มใสทิ้งไป แต่ปาดซับยังไงมันก็ไม่มีทางแห้งเหือดหายไปโดยง่าย

พี่สิต้องพูดคำนั้น พี่ต้องเป็นคนเอ่ยคำ ‘ขอโทษ’ เธอก่อน ขอโทษที่พี่ทำให้เธอต้องทนเจ็บปวดอยู่คนเดียวมาตั้งนาน ขอโทษที่ผู้ชายคนนี้โง่เขลามากเกินไป ขอโทษที่ทำให้เธอเสียใจ แล้วก็ขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเรา

ยงฮวาดึงเอาร่างบางเข้ามากอดไว้แน่น จูฮยอนร้องไห้สะอึกสะอื้นในอ้อมกอดนั้น เธอกอดยงฮวาไว้แน่นด้วยเช่นเดียวกัน

เจ็บปวดมากเลยสินะ พี่รู้ว่ามันไม่ง่ายเลยกับการต้องคลอดลูกเพียงลำพัง พี่ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแบ่งเบาความเจ็บปวดของเธอในวันนั้นได้ แต่จากนี้ไปพี่จะไม่ยอมให้เธอกับลูกต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวอีกแล้ว พี่ดีใจที่มีเธอ แล้วก็ดีใจที่เลิฟลี่เป็นลูกของเรา

จูฮยอนร้องไห้โฮ หากแต่ความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้กลับทำให้รู้สึกอุ่นใจขึ้นได้อย่างแปลกประหลาด ก่อนหน้าเธอมีแต่ความหวาดกลัว คิดแต่จะเก็บซ่อนความจริงเอาไว้ แต่พอยงฮวาได้รู้ความจริงทั้งหมด เธอถึงพบว่าเขาคือคนที่เข้าใจเธอมากที่สุด ถ้าก่อนหน้าเราได้เลี้ยงดูเลิฟลี่ด้วยกันก็คงดี แต่ก็เหมือนกับที่ยงฮวาพูด เพราะว่าเราไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขเรื่องราวในอดีตได้อีก ปัจจุบันอยู่ที่ว่าเธอจะเลือกเดินทางไหนต่างหาก แม้เส้นทางที่เราจะก้าวไปด้วยกันอาจยากลำบาก แต่อย่างน้อยเธอก็มียงฮวาเดินไปด้วยกันเป็นเพื่อน

คิมจูอึนมองดูลูกสาวกับยงฮวาแล้วก็ได้แต่ปาดน้ำตา เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าพวกเขาสองคนมีความสัมพันธ์ไปถึงขั้นไหน ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธที่ซอซอนมินไม่ยอมบอกเรื่องของจูฮยอนให้เธอได้รู้ อีกทั้งเลิฟลี่ก็เป็นหลานของเธอ เด็กผู้หญิงที่แสนน่ารักน่าเอ็นดูคนนั้นเป็นหลานสาวแท้ๆของเธอ มันสมควรที่จะเป็นเรื่องน่ายินดี แต่จูฮยอนกับยงฮวากลับต้องมานั่งกอดกันแล้วก็ร้องไห้



 

วันนี้เป็นวันสุดท้ายก่อนที่จะปิดภาคเรียน นิชคุณมารับเลิฟลี่ด้วยตัวเอง หลายวันมานี้เราสองคนพ่อลูกได้ใกล้ชิดกันไม่น้อยเลย และเขาก็มีความสุขมากด้วย

เลิฟลี่บอกลาเพื่อนๆ ก่อนที่จะวิ่งมาหาพ่อของตัวเองด้วยความร่าเริงสดใส คุณพ่อสัญญาว่าปิดเทอมนี้จะพาหนูน้อยไปเที่ยวด้วยกัน แค่คิดถึงว่าจะได้ไปเที่ยวกับคุณพ่อ เลิฟลี่ก็ตื่นเต้นแล้ว

ซอซอนมินยืนมองดูสองคนพ่อลูกด้วยความนิ่งเงียบ วันสุดท้ายสำหรับการเรียนการสอนทำให้โรงเรียนช่างเงียบเหงามากเหลือเกิน

แล้วคุณแม่ล่ะคะ คุณแม่ยังไม่กลับมาอีกหรอคะ? เลิฟลี่รบเร้าถามหาคุณแม่ทิฟฟานี่ ราวๆหนึ่งสัปดาห์แล้วที่ทิฟฟานี่ไม่ได้กลับมาที่บ้านเลย นิชคุณก็เลยรับหน้าที่ดูแลเลิฟลี่สลับกับจูฮยอนตลอด

งานของคุณแม่ยังไม่เสร็จค่ะ คุณแม่ฝากมาบอกว่าถ้าเสร็จงานแล้วจะรีบกลับมาหาลูกทันที นิชคุณเสียงสั่นเครือ มาคิดทบทวนดูแล้ว เขาเหมือนคนเห็นแก่ตัว รักหลงลูกของคนอื่น ทำให้พ่อแม่แท้ๆของเลิฟลี่ต้องเจ็บปวด

เสียดายจังค่ะ หนูอยากให้คุณแม่ไปด้วย

นิชคุณไล้ฝ่ามือบนศีรษะของหนูน้อย หลายครั้งที่เลิฟลี่ต้องทนเหงาและผิดหวังเพราะทั้งตนและทิฟฟานี่ทำไม่ได้เหมือนกับที่สัญญา แต่เด็กคนนี้ก็ไม่เคยที่จะทำตัวงอแงเหมือนกับลูกของคนอื่นๆเลย

พ่อขอโทษที่คงพาลูกไปเที่ยวด้วยไม่ได้แล้ว พอดีว่าพ่อมีงานด่วน แต่ว่าคุณตาจะเป็นคนพาลูกไปเที่ยวแทน

หนูน้อยยิ้มรับเมื่อเห็นคุณตาเดินเข้ามาหา ก่อนหน้าแม้จะหวาดกลัวคุณตาอยู่บ้าง แต่ท่านก็ใจดีกับเลิฟลี่เสมอ

ผมต้องฝากเลิฟลี่ด้วยนะครับ

ซอซอนมินยื่นมือออกมารับข้อมือน้อยๆของหลานตัวเล็กมาจับกุมเอาไว้ ก่อนที่จะส่งยิ้มให้กับนิชคุณเป็นเชิงขอบคุณ ซอซอนมินเข้าใจดีว่ามันเป็นเรื่องยากและนิชคุณเองก็ไม่ได้อยากมอบลูกสาวให้กับตน แต่เขารู้สึกขอบคุณจริงๆที่ลูกเขยของน้องสาวเป็นคนดี

เลิฟลี่โบกมือให้กับคุณพ่อนิชคุณจนกระทั่ง ท่านเดินไปจนลับสายตา ซอซอนมินก้มมองดูหลานสาวที่ยืนตาละห้อย มองดูพ่อเดินห่างออกไปอย่างช้าๆ ตนรู้สึกขอโทษหลานสาวที่ทำให้เลิฟลี่ต้องผิดหวัง แต่มันคงถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องทำเพื่อลูกสาวของตัวเองจริงๆสักที

ถ้าไปเที่ยวกับตาแค่สองคนคงไม่สนุก เราไปชวนน้าจูฮยอนกับคุณลุงยงฮวาไปด้วยจะดีไหมนะ?

ทันทีที่เอ่ยถึงสองคนนั้น ดวงตาของเลิฟลี่ก็เปล่งประกายออกมาด้วยความดีใจในทันที

ดีค่ะ ชวนน้าจูฮยอนกับคุณลุงยงฮวาไปด้วยนะคะ ไปกันหลายๆคนจะได้สนุก แต่ว่าคุณตาจะพาหนูไปเที่ยวที่ไหนหรอคะ?หนูน้อยเอียงคอถามด้วยความสงสัย

คุณตาเดินจูงมือพาหลานสาวตัวเล็กมาที่รถ มาจนถึงตอนนี้แล้วเราทุกคนหนีความจริงไม่พ้น แต่เราทุกคนก็ยังไม่รู้ว่าจะบอกกับเลิฟลี่ยังไงว่าทิฟฟานี่กับนิชคุณไม่ใช่พ่อแม่ที่แท้จริง มันละเอียดอ่อนมากเกินไป ซอซอนมินยอมรับว่านี่เป็นความผิดของตนและไม่คิดที่จะโทษใคร นอกไปจากต้องโทษตัวเอง

 

 

 

คิมจูฮึนเห็นรถยนต์ของอดีตสามีเข้ามาจอดที่หน้าบ้านก็เลยเรียกให้ยงฮวากับจูฮยอนออกมาที่ด้านนอก ทั้งสามคนเห็นว่าเลิฟลี่ก็มาด้วย ต่างก็พากันดีใจจนน้ำตาเกือบจะไหลออกมา

สวัสดีค่ะคุณยาย สวัสดีค่ะน้าจูฮยอน สวัสดีค่ะคุณลุง

เลิฟลี่ให้ยายกอดก่อน ถัดมาก็คือจูฮยอน ส่วนยงฮวานั้นหนูน้อยทำแค่แตะฝ่ามือทักทาย

รู้อยู่เต็มอกว่านี่คือลูกสาว อยากให้ลูกเข้ามากอด แต่ก็ต้องอดทนทำเพียงแค่แตะมือกลับไป ยงฮวาเข้าใจแล้วว่าจูฮยอนรู้สึกยังไง ความรักของคนเป็นพ่อกับแม่ เท่าไหร่ก็ไม่เคยพอเลยจริงๆ

พาเลิฟลี่ไปพักผ่อนที่ไร่สักระยะหนึ่ง ได้ข่าวมาว่ารีสอร์ตของเธอเสร็จเรียบร้อยแล้วนี่

เสร็จเรียบร้อยแล้วครับคุณพ่อ ผมเตรียมเดินทางไปทำพิธีเปิดในวันมะรืนนี้ บ้านไร่แสงแห่งรักรีสอร์ตยินดีต้อนรับทุกคนเลยนะครับ ยงฮวาดีใจเป็นอย่างมากที่ซอซอนมินยอมอนุญาตให้เขาพาเลิฟลี่กับจูฮยอนไปพักผ่อนที่ไร่ ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าจะง่ายดายแบบนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งเสียใจที่ตนนั้นเคยบุกไปกระตุกหนวดซอซอนมินเล่นถึงที่มหาวิทยาลัย

คุณก็ไปกับลูกด้วยสิ ไปพักผ่อน ไปด้วยกันหลายๆคน หลานจะได้ไม่เหงา ช่วยไปดูแลเด็กๆให้ผมที ผมเสร็จงานทางนี้แล้วถึงจะตามไป

จูอึนหันมองลูกสาวกับหลานสาว เธอไม่อยากทิ้งร้าน แต่ก็ไม่อยากอยู่ห่างจากจูฮยอนกับเลิฟลี่ด้วยเหมือนกัน อีกอย่างถ้ามีผู้ใหญ่ไปด้วยก็คงจะดีไม่น้อย

ไปด้วยกันนะคะคุณยาย หนูอยากให้คุณยายไปด้วยค่ะ

ถูกหลานสาวอ้อนมีหรือที่คุณยายจูอึนจะทนใจแข็งได้นาน ยงฮวาดีใจอย่างออกนอกหน้าเมื่อทุกอย่างราบรื่นทั้งที่ก่อนหน้าไม่ได้คาดหวังอะไรเลยด้วยซ้ำ

 

 


 

ทิฟฟานี่ซื้อข้าวของเครื่องใช้มาส่งให้กับแม่ของเธอ บ้านพักของจูฮยอนน่าจะเป็นสถานที่ปลอดภัยมากที่สุดในตอนนี้ ความจริงแล้วทิฟฟานี่ต้องการส่งแม่หนีออกไปนอกประเทศ เธอพยายามวิ่งเต้นหลายทาง แต่คงต้องรอให้ข่าวคราวของแม่เงียบลงมากกว่านี้ก่อน

มีตำรวจตามมาหรือเปล่า? มีใครแอบสะกดรอยตามลูกมาหรือเปล่า?

ไม่มีค่ะ แม่รีบกินข้าวเถอะนะคะ หนูซื้อของแห้งมาไว้ให้แม่ด้วย เย็นวันนี้หนูจะต้องกลับบ้านแล้ว แต่หนูจะรีบกลับมาหาแม่นะคะ นี่โทรศัพท์ค่ะ แม่อยากได้อะไรโทรบอกหนูได้ตลอดเวลาเลยนะคะ



 

 

*******************100%******************

วันนี้ใครไปดูคอนเสิร์ต ขอให้ฟินถ้วนหน้าแล้วเดินทางกลับอย่างปลอดภัยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,564 ความคิดเห็น

  1. #2453 Beam Supattra (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:16
    ดีใจเห็นครอบครัวอยู่กันเป็นสุข5555555
    #2,453
    0
  2. #2332 Ce'ces Rizle (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:19
    บทนี้ท่านอธิการบดีกลายเป็นเบ๊จิปาถะจำเป็น 55555 จะสงสารหรืออนาถคนกลัวเมียดี แต่ในบทนี้นิชคุณงานมาม่าก็มา เริ่มหน่วงอีกแล้วรึ --"
    #2,332
    0
  3. #2282 Patty (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:02
    ฟานี่ช่วยแม่จริงๆด้วย อย่าให้แม่ออกมาทำอะไรไม่ดีอีกนะ

    สงสารนิชคุณเนอะ ถึงจะไม่ใช่ลูกตัวเองแต่ก็เลี้ยงมาตั้งแต่ยังเล็กๆ

    เฮ้อออ น้องจอย ช่วยนิชคุณกับฟานี่ด้วยนะ
    #2,282
    0
  4. #2215 momoseo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:49
    ดีใจที่ครอบครัวได้อยู่ด้วยกัน
    #2,215
    0
  5. #2212 ekr9 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:53
    ยงรู้ความจริงแล้ววววว
    คุณพ่อของซอเหมือนจะยอมรับแล้วด้วยนะเนี่ย
    #2,212
    0
  6. #2202 body_wispy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:30
    ยงรู้เรื่องเลิฟลี่สักที 
    #2,202
    0
  7. #2200 body_wispy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:25
    ไรท์เตอร์สู้ๆน้าาา
    #2,200
    0
  8. #2198 body_wispy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:19
    ยงรู้ความจิงเรื่องเลิฟลี่สักที เฮ้อออลุ้นแทนน 5555555555
    #2,198
    0
  9. #2185 ลูกจ๋า (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:17
    หัวอกของคนเป็นพ่อ อยากกอดลูกสาวแต่ไม่สามารถกอดได้ น่าสาสารจิง
    #2,185
    0
  10. #2170 ASYS (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:12
    โอ้ยออกมาแบบนี้หรอ สงสารทุกคน ยงไม่ผิด น้องก็ไม่ผิด ถ้าอดีตเราไม่ทำให้มันยุ่งยากก็ดีสิเนอะ แต่ในเมื่อทำไปแล้วก็ต้องเดินหน้าต่อไป ชอบบทเกี้ยวกันของพระนางจริงๆ เรื่องนี้มีฉากกุ๊กกิ๊กน้อยมาก แต่มีเท่านั้นล้ะ น่ารักกกกกกกกกกกก หนอกกันไปหยอกกันมา คุณฟานี่ก็น่าสงสารเหมือนกัน
    #2,170
    0
  11. #2133 goguma09 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:10
    เคยอ่านนิยายเรื่องหนึ่ง พระเอกก็ทิ้งนางเอกไปตอนท้องเหมือนกัน(แต่เรื่องนั้นพระเอกเจ้าชู้มากในตอนแรก) กว่าจะทำให้นางเอกหายโกรธได้นานเลย น้องซอให้อภัยยงมันเร็วเกินไปนะ เอาให้มันหนักๆกว่านี่สิ มันทิ้งทั้งลูกและน้องซอเชียวนะ(ถึงแม้ตอนแรกมันจะไม่รู้ก็เถอะ) แต่ยังไงเป็นผู้ชายทำไปแล้วครั้งหนึ่ง จะท้องหรือไม่ก็ไม่ควรหนี ควรมีจิตสำนึกในสิ่งที่พึ่งกระทำบ้าง โถ้!!! ไรท์อ่ะ อยากให้ยงมันโดนมากกว่านี้ เรื่องนี้ยงโดนมันยังน้อยเกินไป > #2,133
    0
  12. #2130 paupu (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:09
    รู้ความจริงกันหมดแล้ว เศร้ามาก เลิฟลี่จะเปนไงบ้างเนี่ย
    #2,130
    0
  13. #2125 ploveys (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:07
    สะเทือนใจมาก ยงคงอยากกอดเลิฟลี่แต่ก็ทำไม่ได้
    #2,125
    0
  14. #2122 jin (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:53
    สงสารยงมากตอนยืนมองลูกแล้วร้องไห้มันรู้คงรู้สึกหลายๆอย่างบอกไม่ถูก แล้วมาเศร้าต่ออีกตอน

    ยงซอกอดกันร้องไห้จุกอีกแล้ว แต่ก็รู้สึกโล่งแทนไปด้วยทึ่ยงรู้ความจริงหมดแล้ว
    #2,122
    0
  15. #2121 Me a da (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:07
    ใกล้คำว่าครอบครัวเข้ามาทุกทีแล้ว
    #2,121
    0
  16. #2120 soshiys (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:48
    ฟานี่ก็น่าสงสารอ่ะ แม่นางก็เป็นอย่างนั้นแต่ยังไงก็แม่
    #2,120
    0
  17. #2119 Bebearboo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:50
    สงสารยงซอจังงงง คงจะอยากดูแลเลิฟลี่ในฐานะพ่อแม่แบบเปิดเผยยเฮ้ออออ พ่อซอเปิดทางให้แล้ววว
    #2,119
    0
  18. #2118 hams_joon (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:46
    ตอนนี้น้องซอก็ไม่ต้องกลัวว่ายงจะรู้ความจริงอีกต่อไปแล้วเพราะยงมาบอกน้องซอเองเลย5555 แต่ก็ดีนะเพราะน้องซอจะได้ไม่ต้องปิดบังเวลาเลิฟลี่อยู่กับยงอีก ส่วนพ่อน้องซอก็เหมือนพยายามแก้ไขทุกอย่างให้ถูกทางแล้วเลย พยายามให้พ่อแม่ลูกเค้าได้อยู่ด้วยกันจริงๆ
    ปล.ไรเตอร์สู้ๆคะ
    #2,118
    0
  19. #2117 tum2511 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:26
    สงสารอิยงกะน้องซอมากมาย เมื่อไหร่ถึงจะเปิดเผยให้เลิฟลี่รู้ได้สักทีนะ
    #2,117
    0
  20. #2116 Fav novel (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:45
    สงสารจองยง ยิ่งพาร์ทร้แงไห้นี่ปวดใจสุดๆเลยค่ะ
    #2,116
    0
  21. #2115 Fav novel (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:44
    พาร์ทพี่ยงร้องไห้นี่ปวดใจจริงๆค่ะ ยิ่งคิดถึงตาแดงๆด้วย ฮือออออออ พ่อซอก็ไม่ใช่ปัญหาแล้ว สงสารจองยงจังเลยค่ะ
    #2,115
    0
  22. #2114 sweet j (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:34
    ตอนนี้มแต่เรื่องเศร้าเสียน้ำตากันทุกคน

    ยงต้องมาเสียน้ำตาเมื่อรู้ว่าเลิฟลี่เป็นลูกแต่

    บอกว่าตัวเองเป็นพ่อไม่ได้...

    ส่วนนิชคุณก้อรักเลิฟลี่มากไม่อยากยอมยกเลิฟลี่ให้ยง

    ส่วนฟานี่ก้อต้องมาเสียใจเรื่องแม่ของตัวเองที่ทำผิดมากมาย

    น่าสงสารจริง ๆ ...
    #2,114
    0
  23. #2113 mindmint3737 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:59
    ยงซอน่าสงสารจังกอดกันร้องไห้แต่ดีนะที่เข้าใจกัน เลิฟลี่เป็นเด็กน่ารักต้องเข้าใจเรื่องต่างๆได้แน่ ทิฟฟานี่นิชคุณก็สู้ๆนะ รอติดตามตอนต่อไปอยู่นะคะ ไรเตอร์สู้ๆ
    #2,113
    0
  24. #2112 จอย (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:30
    สงสารยงจัง อยากกอดลูกแต่ทำไม่ได้ T_T
    #2,112
    0
  25. #2111 meriyatupila (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:14
    ยงรูเแล้วว่ามีลูกที่น่ารักอย่างเลิฟลี่ ต่อไปก้ลุ้นเอาใจช่วยเลิฟลี่ว่าจะดีใจแค่ไหนที่มีพ่อแม่เพิ่มมาอีก 
    ทิฟฟานี่สุ้ๆนะทุกอย่างต้องผ่านไปได้
    ทุกคนต้องมีความสุข
    #2,111
    0