LOST IN LOVE (Yong & Seo) Fin.

ตอนที่ 26 : Lost in Love Chapter 25 ข่าวอื้อฉาว [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 769
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    13 ม.ค. 59




Lost in Love Chapter 25

ข่าวอื้อฉาว

 





 

 

ถึงจะเป็นห่วงน้องสาวแต่ทิฟฟานี่ก็ยังต้องมาทำงานตามปกติ วันพรุ่งนี้เช้าจูฮยอนจะย้ายเข้ามารับการรักษาที่โรงพยาบาลกลางกรุงโซล ซึ่งนั่นก็จะทำให้ทิฟฟานี่สามารถไปเยี่ยมไปหาจูฮยอนกับเลิฟลี่ได้สะดวกมากยิ่งขึ้น ที่สำคัญมากกว่านั้นก็คือจูฮยอนจะได้รอดพ้นจากพวกนักข่าวที่คอยแต่จะหาโอกาสมาสืบส่องหาข่าวแทบจะตลอดเวลา

ทิฟฟานี่นั่งจ้องมองไฟล์รูปภาพที่ได้รับมาก่อนหน้านี้มาเป็นเวลาพักใหญ่แล้ว เป็นธรรมดาสำหรับสายอาชีพนี้ ที่มักจะเก็บรวบรวมภาพและข่าวความเคลื่อนไหวของคู่รักดาราเอาไว้ก่อน เมื่อได้โอกาสเหมาะๆ แล้วถึงค่อยปล่อยข่าวออกมา

ปาร์คชินเฮกับลีจงซอก, ยงฮวากับจูฮยอนไม่หรอก ฉันเชื่อว่าน้องสาวของฉันจะไม่ทำอะไรที่ไม่ดีแน่ๆ อีกอย่าง จูฮยอนเองก็เพิ่งกลับมาไม่กี่เดือน ผิดกับคู่นั้นที่แอบคบซ้อนซ่อนชู้กันมาเป็นปีๆ

ทิฟฟานี่นั่งบ่นหน้าเครียด งานนี้ถ้าเธอยังอยู่เฉยซึ่งไม่แน่ว่าหลังจากนี้ข่าวของจูฮยอนกับยงฮวาอาจจะหลุดออกมาจากสำนักข่าวอื่นก่อนก็ได้ ซึ่งนั่นมันจะอยู่เหนือการควบคุมของเธอ ถ้าถึงจุดนั้นมันไม่สำคัญหรอกว่าใครจะหย่าก่อน หรือหย่าทีหลัง ใครคบใครก่อนไม่สำคัญ ผู้คนจะต้องตราหน้าทำให้จูฮยอนกลายเป็นจำเลยของสังคมไปโดยปริยาย

เพราะฉะนั้นงานนี้ใครเร็วกว่าก็ได้เปรียบ

 






 

ยังไม่ทันที่ลีจงซอกจะได้ตัดสินใจ เรื่องระหว่างเขากับปาร์คชินเฮก็ถูกแฉออกมาก่อน ทิฟฟานี่เป็นคนตัดสินใจเลือกที่จะลงข่าวในช่วงเวลานี้เพราะไม่ต้องการให้จูฮยอนตกเป็นจำเลยสังคมแค่เพียงฝ่ายเดียว

สถานะซ้ำซ้อนซ่อนปมของนางเอกสาวที่แต่งงานมีครอบครัวแล้ว กับพระเอกหนุ่มชื่อดังที่ก่อนหน้าไม่เคยมีข่าวด่างพร้อยหรือข่าวฉาวกับผู้หญิงมาก่อนกลายเป็นข่าวใหญ่ประจำปีแซงหน้าทุกข่าวในช่วงเวลาก่อนหน้าและช่วงเวลาเดียวกันไปจนหมด ในทันทีที่ข่าวถูกแพร่ออกไปไม่ถึงสิบนาที นักข่าวก็แห่แหนออกจากโรงพยาบาลพากันไปเฝ้าอยู่หน้าสถานีตำรวจ เพราะทุกคนมีความคาดหวังว่าลีจงซอกจะต้องมาปรากฎตัวที่นี่อีก

ความจริงแล้วทุกคนต่างก็สงสัยนับตั้งแต่มีคนบอกว่าเห็นลีจงซอกมารับลูกสาวของชินเฮไปดูแล เพียงแต่ทุกคนรู้ดีว่าทั้งสองคนเป็นเพื่อนกันมาอย่างยาวนาน การที่จะให้เด็กอยู่ในโรงพักก็เป็นเรื่องไม่เหมาะสมตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว ทุกคนคิดว่าจงซอกน่าจะหวังดีเพราะชินเฮเองก็ไม่มีญาติที่ไหน

เมื่อข่าวความสัมพันธ์ยาวนานถูกแฉพร้อมภาพข่าวอย่างหนาแน่น ชนิดว่าดิ้นหนียังไงก็ดิ้นไม่หลุด ข่าวความสัมพันธ์ในอดีตที่ว่าพวกเขาสองคนเคยคบหากันมาก่อนก็ถูกลากออกมาแฉ ยิ่งซ้ำเติมให้ข่าวนี้โด่งดังขึ้นมาอีก

+18,897, -345 [ชินเฮมีชู้ หรือว่ายงฮวามีชู้กันแน่ ฉันงงไปหมดแล้ว…]

+15,500, -388 [ถ้ายึดถือเวลาตามข่าว แสดงว่าพวกเขามีความสัมพันธ์กันมาอย่างยาวนานโดยที่ยงฮวาอาจจะไม่รู้]

+9,690, -230 [มันเป็นข่าวใหญ่จริงๆ ฉันอยากจะเป็นลม ฉันเคยชอบพวกเค้ามากเลยนะ T_T]

+6545, -545 [สรุปว่ายงฮวาเป็นพ่อพระหรอ เป็นไปได้ไหมว่าเขาจะไม่รู้ว่าถูกชินเฮสวมเขา]

+5,998, -297 [สมควรแล้วถ้ายงฮวาจะมีคนอื่น ฉันทนอ่านข่าวชายหญิงคู่นี้ไม่ได้แล้วจริงๆ

[แต่ฉันสงสัยว่าบางทีชินบีอาจจะไม่ใช่ลูกของยงฮวาตั้งแต่แรก ใครเห็นด้วยมั่ง?]

อ่านอะไรอยู่คะ?

ฮโยยอนสะดุ้งตกใจ ก่อนที่จะหันมาส่งยิ้มให้กับคนป่วย

จูฮยอนเห็นฮโยยอนเอาแต่นั่งดูโทรศัพท์อยู่นานแล้ว น่าสงสัยว่าข่าวอะไรที่ทำให้ฮโยยอนมีความสนใจมากขนาดนี้ สนใจมากจนถึงขนาดร่วมวงแสดงความคิดเห็นด้วยอย่างสนุกสนาน

ข่าวของชินเฮกับลีจงซอก นี่ข่าวใหญ่สุดในตอนนี้เลยนะ มีคนสนใจพวกเขาเยอะมากเลยจริงๆ ฮโยยอนแอบชำเลืองมอง เมื่อเห็นว่ามีคนมากดถูกใจความเห็นของตัวเอง เธอก็เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ หากแต่ก็มีบางความคิดเห็นที่ตอบโต้ใส่เธอด้วยเหมือนกัน

+, - [แต่ฉันสงสัยว่า…บางทีชินบีอาจจะไม่ใช่ลูกของยงฮวาตั้งแต่แรก ใครเห็นด้วยมั่ง?]

[มโนอีกและ เบื่อจริงพวกมโนเหมือนอยู่ใต้เตียงพวกเค้าเนี่ย ไปไกลๆเลย ขยะเอ้ย!!!]

หนอยมาว่าฉันมโน พวกหล่อนรู้อะไรจริงมั่งล่ะยะ!? บอกเรื่องจริงก็ไม่เชื่อ

ฮโยยอนนั่งหัวฟัดหัวเหวี่ยงด้วยความโมโห อุตส่าห์แง้มให้ขนาดนี้แล้ว ใครไม่เชื่อก็อย่าเชื่อ ไม่อยากลดตัวลงไปทะเลาะด้วยให้เสียเวลา

เลิฟลี่กลับเข้ามาในห้องพร้อมกับมินฮยอกที่ก่อนหน้ารับอาสาพาหนูน้อยออกไปซื้อขนมและน้ำดื่ม ความจริงแล้วเลิฟลี่อยากไปเยี่ยมยงฮวาด้วย แต่ว่าจูฮยอนยังไม่อนุญาตให้ไปในตอนนี้

หนูกลับมาแล้วค่ะ หนูเลือกขนมมาฝากน้าจูฮยอนกับคุณป้าคุณครูฮโยยอนด้วยนะคะ

เลิฟลี่บอกว่าซื้อขนมมาฝากจูฮยอนกับฮโยยอน แต่ก็ยังมีขนมอีกส่วนหนึ่งที่เลือกมาเป็นพิเศษ ซึ่งเมื่อฮโยยอนให้ความสนใจกับขนมในส่วนนั้น เลิฟลี่ก็รีบเก็บแยกมันใส่ไว้ในอีกถุงในทันที

อันนี้หนูตั้งใจเก็บไว้ให้คุณลุงยงฮวาน่ะค่ะ ถ้าหนูเอาไปให้เองไม่ได้หนูขอฝากคุณลุงมินฮยอกไป จะได้ไหมคะ?

จ๊ะ ฝากคุณลุงมินฮยอกไปก็แล้วกัน จูฮยอนยอมตามใจลูกสาว

เลิฟลี่ยิ้มดีใจ เด็กหญิงกุลีกุจอเข้ามาช่วยพยุงให้จูฮยอนนั่งลงบนเตียง อีกทั้งยังบอกให้น้าสาวเลือกขนมที่อยากกินที่สุด แล้วก็รับอาสาว่าจะช่วยแกะห่อขนมให้ด้วย พฤติกรรมของหนูน้อยเป็นที่น่าชื่นชมจนทำให้ฮโยยอนกับมินฮยอกอดที่จะต้องยิ้มไม่ได้ เลิฟลี่เป็นเด็กน่ารักมาก เป็นเด็กที่ไม่ดื้อไม่ซน ซ้ำยังชอบดูแลคนอื่นอีกด้วย ใครได้รู้จักก็ล้วนที่จะต้องเอ็นดูด้วยกันทั้งนั้น

….

หลานสาวตัวเล็กฝากขนมมาให้พี่ชายคนสนิทที่นอนพักรักษาตัวอยู่ชั้นเดียวกัน มีหรือที่คุณลุงมินฮยอกจะกล้าทำให้ผิดหวัง นับตั้งแต่มีข่าวของปาร์คชินเฮกับลีจงซอก โรงพยาบาลก็ดูสงบสุขขึ้นมากเลยทีเดียว แต่ถึงกระนั้นเราทุกคนก็ยังต้องระมัดระวังตัวกันเหมือนเดิม

อ้าวจองชินไปไหนแล้วล่ะครับ?

พี่ให้กลับไปดูงานที่ไร่น่ะ คงจะมาอีกทีช่วงค่ำๆเลย

นี่ครับเลิฟลี่ฝากของมาเยี่ยมไข้ด้วย

ได้รับขนมของเยี่ยมจากเด็กหญิงตัวน้อยทำให้ยงฮวารู้สึกหัวใจพองโตมากไปกว่าในทุกครั้ง

เลิฟลี่มาแล้วหรอ?

มาพักใหญ่แล้วครับ อยากมาเยี่ยมพี่ด้วย แต่น้าจูฮยอนไม่อนุญาต มินฮยอกพูดไปก็สังเกตสีหน้าของยงฮวาไปพร้อมๆกัน ถือเป็นความโชคดี ทางสะดวกเพราะจองชินไม่อยู่ เขาจะได้สามารถพูดในสิ่งที่อยากพูดได้เสียที

ผมอยากรู้ว่าพี่กับจูฮยอนเป็นอะไรกัน กันแน่? อย่าบอกผมนะครับว่าเป็นแค่พี่น้อง เพราะว่าถ้าพี่พูดโกหกอีก ผมจะไม่นับถือพี่เป็นพี่ชายอีกแล้วนะ

มินฮยอกเอาจริงแล้ว ซึ่งความจริงแล้วยงฮวาเองก็ไม่ได้อยากโกหกมาตั้งแต่แรก เขาออกตัวตามติดจูฮยอน ตามขัดขวางพวกเขาทั้งสองคนหนักขนาดนั้น คงแปลกถ้ามินฮยอกจะไม่รู้สึกอะไรเลย

นานแล้วระหว่างพี่กับจูฮยอน มันเริ่มมาตั้งแต่เมื่อ 7 ปีที่แล้ว พี่เองไม่ได้ตั้งใจที่จะปิดบัง พี่จะยินดีด้วยซ้ำถ้าจูฮยอนมีคนดีดีคอยดูแล แต่พี่… ”

แต่พี่ทำใจไม่ได้ ก็เลยคอยตามติด คอยกันท่าผมตลอดเวลา

 ยงฮวาอยากจะยิ้ม แต่มินฮยอกคงไม่อยากเห็นรอยยิ้มของตนเท่าไหร่นัก นอกจากต้องยอมสารภาพทุกอย่างออกมาตามวิถีทางของสุภาพบุรุษ เขากับจูฮยอนรักกันแต่ก็มีอันต้องยุติความสัมพันธ์ที่มีลงทั้งหมด ตลอดมายงฮวาไม่เคยคิดที่จะมองใครอื่น เพราะทำยังไงก็ลืมจูฮยอนไม่ได้ เขาต้องแต่งงานเพราะกลอุบาย แล้วก็ใช้ชีวิตอยู่กับการสร้างภาพเพื่อกอบโกยเงินให้ได้มากที่สุด

พี่ไม่คิดว่าเราสองคนจะได้พบกันอีก แต่นายจะให้พี่ทำยังไงล่ะ ในเมื่อพี่อยู่ในสถานะเป็นสามีของคนอื่น

ก็เลยตามแฝงตัวกีดกันผมกับจูฮยอนตลอดเวลา มินฮยอกช่วยสรุปให้

ขอโทษพี่จะบอกนายก็ไม่กล้า จะให้พี่เริ่มพูดยังไง มันไม่ใช่เรื่องที่จะพูดกันได้ง่ายๆเลยนะ

มินฮยอกยืนกอดอกนิ่งเงียบ ก็คงพูดยากจริงๆเหมือนกับที่ยงฮวาบอก แต่ก็ดีแล้วที่ได้รู้ความจริงในวันนี้ ที่ผ่านมาเขาเองก็รู้สึกว่าการจะใกล้ชิดหรือทำความรู้จักกับจูฮยอนให้มากขึ้นเป็นเรื่องยากเย็น แต่เขาก็พอใจที่ทุกวันนี้ได้เป็นเพื่อนคนหนึ่งที่จูฮยอนให้ความไว้วางใจ

ไหนๆนายก็รู้ความจริงทั้งหมดแล้ว ถ้าอย่างนั้นช่วยอะไรกันสักหน่อยจะได้ไหม?

นี่ผมยังไม่หายเคืองเลยนะ ว่าแต่จะให้ช่วยอะไรอีกล่ะครับ?

 



 

 

ลีจงซอกมาที่สถานีตำรวจตามที่นักข่าวคาดกันเอาไว้ พระเอกหนุ่มมีสีหน้าไม่ดีเท่าไหร่นัก เขาเดินฝ่าวงล้อมนักข่าวเข้าไปในสถานีตำรวจโดยไม่มีการให้สัมภาษณ์เลยแม้แต่คำเดียว

ชินเฮไม่อยากอธิบายหรือตอบคำถามใดๆกับทางตำรวจ คนอย่างเธอถึงจะร้ายหรือนิสัยไม่ดีแค่ไหน แต่เธอไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้นแน่นอน ถึงจะมียงฮวาเป็นสามีในนาม แต่ตลอดมาเธอก็มีลีจงซอกอยู่ทั้งคน

สรุปว่าระหว่างคุณกับคุณลีจงซอกเป็นยังไงกันแน่ครับ เขามีส่วนร่วมในเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า

ฉันมีส่วนร่วมที่ตรงไหน ฉันยังงงตัวเองอยู่เลยค่ะชินเฮตอบคำถามด้วยความหัวเสีย

ตอบไม่ตรงคำถามเลยนะครับ ช่วยตอบให้ตรงคำถามด้วย

นางเอกสาวนั่งกำมือดับอารมณ์ เรื่องแดงขนาดนี้แล้ว เธอไม่มีอะไรจะพูดหรือแก้ตัว บอกตรงๆว่าเธอเองก็กลัวเหมือนกัน เพราะเธอไม่รู้ว่าลีจงซอกจะพูดเรื่องนี้ในทิศทางไหน เขาไม่พร้อมและไม่อยากที่จะยอมรับหรอก ชินเฮรู้จักเขาดี เธอเป็นห่วงก็แค่ชินบี ไม่รู้ว่าป่านนี้ลูกสาวของเธอจะเป็นยังไงบ้าง

ถ้าคุณไม่พูด ก็เท่ากับว่าคุณยอมรับ

เป็นตำรวจภาษาอะไร ฉันยอมรับตรงไหน มีคำไหนที่แปลว่ายอมรับบ้าง? นางเอกสาววีนใส่ สุดจะทนอีกแล้วจริงๆ พวกเขามีแต่จะให้เธอยอมรับท่าเดียว

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

ทั้งตำรวจและผู้ต้องหาต่างพากันเงียบ เมื่อมีบุคคลมาใหม่เปิดประตูเข้ามาเพื่อให้ข้อมูลเพิ่มเติม

เห็นว่าเป็นลีจงซอก ชินเฮไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไร เพราะเธอคิดว่าเขาอาจจะมาส่งข่าวเรื่องชินบีมากกว่า

ผมมาเป็นพยาน ในคืนก่อนเกิดเหตุชินเฮอยู่กับผมครับ

…!!

ชินเฮหน้าถอดสีด้วยความตกใจ บอกตามตรงว่าเธอไม่เคยคาดหวังว่าคนอย่างจงซอกจะยอมพูดอะไรเพื่อช่วยเธอเลย

ต่อให้คุณยอมมาเป็นพยาน ว่าอยู่กับเธอแต่คุณเองอาจจะมีส่วนร่วมในเรื่องนี้ด้วยก็ได้ เจ้าหน้าที่ยังคงงัดไม่ยอมเลิก ทำเอาทั้งชินเฮและจงซอกต่างต้องพากันอารมณ์เสีย

ข่าวออกขนาดนี้ คุณคิดว่าชินเฮจะวางแผนนั่นให้โง่ทำไมไม่ทราบ เธอกับผมรักกัน ยงฮวาจะเป็นจะตายจะมีผู้หญิงกี่คน ชินเฮไม่เห็นต้องไปเดือดร้อน







 

ยงฮวาขอร้องให้มินฮยอกช่วยดูต้นทางให้ อีกทั้งยังขอให้มินฮยอกช่วยพาเลิฟลี่กับฮโยยอนออกจากห้องของจูฮยอนไปชั่วคราวด้วย

ทำไมผมจะต้องช่วยพี่ด้วย? นี่ยังเคืองไม่หายเลยจริงๆนะครับ

เอาเถอะน่า ช่วยกันหน่อยเถอะ ไหนๆ นายก็รู้เรื่องทั้งหมดแล้วก็ช่วยพี่หน่อยเถอะนะ ถือว่าขอร้อง… ”

มินฮยอกเดินนำทางออกมาก่อนด้วยความจำใจ ถึงจะเคืองแต่ได้ฟังเรื่องของพวกเขาสองคนแล้วทำให้รู้สึกเห็นใจมากกว่า ถูกบีบบังคับให้ต้องเลิกรา ยงฮวาไม่เคยลืมรักครั้งแรก เขาต้องทนใช้ชีวิตแต่งงาน ทำหน้าที่สามีและเป็นพ่อให้กับลูกของคนอื่น จูฮยอนเองก็คงเจ็บไม่น้อย เรื่องของพวกเขาสองคนซับซ้อนมากเกินกว่าที่จะอธิบาย ถึงจะไม่รู้ว่าจูฮยอนยังรักยงฮวาเหมือนเดิมเหมือนกับที่ยงฮวารักเธอหรือเปล่า แต่ที่ผ่านมาพี่สาวของเขาบอกว่าไม่เคยเห็นจูฮยอนคบกับใครเลย ทั้งที่ตลอดเวลาก็มีผู้ชายดีดีเข้ามาให้เลือกแทบจะตลอดเวลา

ห้องของจูฮยอนอยู่ห่างจากห้องของยงฮวาแค่ 4-5 ห้องเท่านั้นเอง ตอนนี้เป็นเวลาโพล้เพล้ใกล้ค่ำ ญาติผู้ป่วยส่วนใหญ่ถ้าไม่กลับบ้านก็ล้วนอยู่ในห้องดูแลญาติของตัวเองกันหมด  บริเวณทางเดินจึงปลอดโปร่งมากเป็นพิเศษ ส่วนพวกนักข่าวตอนนี้น่าจะพากันไปตามเรื่องของลีจงซอกกับปาร์คชินเฮกันหมดแล้ว

คุณลุงมินฮยอกมาค่ะ เลิฟลี่ตาดีมองเห็นมินฮยอกก่อนใคร

คือว่าผมมาชวนพี่ฮโยยอนกับเลิฟลี่ออกไปกินข้าวด้วยกันน่ะ? หรือว่าจูฮยอนอยากได้อะไรเพิ่มเติม บอกได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ

ก่อนหน้าเลิฟลี่กินอาหารของทางโรงพยาบาลเรียบร้อยไปแล้ว แต่ก็ดูเหมือนว่ารสชาติของอาหารไม่ค่อยเป็นที่ถูกใจหนูน้อยสักเท่าไหร่นัก

หนูอิ่มแล้วค่ะ คุณลุงกับคุณป้าฮโยยอนไปทานข้าวกันให้อร่อยเถอะค่ะ หนูจะอยู่ดูแลน้าจูฮยอนเองนะคะ

ไม่ได้สิจ๊ะ อาหารของโรงพยาบาลมีแต่ผัก แค่เดี๋ยวเดียวก็ย่อยหมดแล้ว มันเหมาะกับผู้ป่วยมากกว่า ไปกับลุงดีกว่ามีแต่ของอร่อยๆเต็มเลยด้วยมินฮยอกพยายามที่จะโน้มน้าวหนูน้อย

ไปกับคุณลุงคุณป้าฮโยยอนเถอะจ๊ะ หนูกินข้าวไปแค่นิดเดียวเอง ไม่ต้องเป็นห่วงน้าหรอกนะ เลิฟลี่กินข้าวได้น้อยมากเพราะว่าอาหารของทางโรงพยาบาลไม่ถูกปาก แต่เลิฟลี่ก็ฝืนที่จะกิน แล้วมินฮยอกก็มาชวนได้ถูกเวลาพอดี จูฮยอนรู้สึกขอบคุณสำหรับน้ำใจที่เขามีให้กับเธอเสมอมา

ฝากดูแลเลิฟลี่ด้วยนะคะ

รับรองจ๊ะ พี่กับมินฮยอกจะดูแลหลานเอง จะไม่ให้คลาดสายตาเลย

 

 



ยงฮวาแอบซุ่มรอจนกระทั่งเห็นมินฮยอกพาฮโยยอนกับเลิฟลี่ออกไปจนสุดทางเดินแล้วเขาถึงเปิดประตูออกจากห้อง ยงฮวาสวมเสื้อคลุมปิดบังใบหน้าของตัวเองเอาไว้อย่างมิดชิด ถึงแม้ว่าตอนนี้นักข่าวจะให้ความสนใจกับเรื่องของชินเฮและจงซอกมากกว่า แต่เขาก็ยังต้องระมัดระวังตัวเองอยู่

จูฮยอนเตรียมที่จะนอนหลับพักสมองในระหว่างรอให้ทุกคนกลับมา เธอคิดว่าตราบที่ตำรวจยังสืบหาตัวคนร้ายที่แท้จริงไม่ได้ก็ยังถือเป็นระยะเวลาปลอดภัยสำหรับเธอ เลิฟลี่และอาจจะรวมไปถึงพ่อของเธอด้วย

ร่างบางลืมตากลับขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงประตูถูกเปิดออก ทีแรกจูฮยอนคิดว่าอาจจะมีใครสักคนลืมของ หากแต่คนที่เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอคือจองยงฮวา

“….” เขายังคงสบายดี และดูดีขึ้นมากกว่าตอนที่อยู่ด้วยกันในป่า จูฮยอนหวังว่ายงฮวาจะหายดีในเร็ววันนี้

“….” ยงฮวาดีใจมากที่ในที่สุดตนก็มีโอกาสได้พบจูฮยอนจริงๆเสียที เขาร้อนใจอยากจะรู้ว่าเธอเป็นยังไงบ้าง พอได้มาเห็นด้วยตาของตัวเองว่าเธอดูดีขึ้นแล้ว เขาก็โล่งใจ

ทั้งสองคนจ้องมองกันอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ในหัวใจต่างก็เป็นห่วงและคิดถึงกันตลอดเวลา เราจะหลีกเลี่ยงความรู้สึกนี้ได้อีกนานแค่ไหน

ไม่ได้ถูกหมอสั่งตัดแขนใช่ไหมคะ? จูฮยอนถามติดตลก แต่ยงฮวากลับเป็นฝ่ายถลาเข้ามากอดร่างบางไว้จนแน่น

นี่ใจคอจะแช่งให้โดนตัดแขนให้ได้เลยใช่ไหม?

จูฮยอนข่มน้ำตา แต่ก็ยอมให้คนตรงหน้าได้กอด เธอไม่อยากโกหกตัวเอง แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น

เราสองคนควรจะจบทุกอย่างได้แล้วนะคะ

ยงฮวาคลายอ้อมแขนออกมาจ้องมองสบสายตากับหญิงสาว รู้สึกใจหายที่จูฮยอนบอกว่าเราควรที่จะจบเรื่องทุกอย่าง ทั้งที่เขาคิดว่ามันควรที่จะดีขึ้นมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ

พี่บอกแล้วไง ว่าพี่รอได้

ไม่ต้องรอแล้วค่ะ เพราะว่ารอต่อไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา

ยงฮวากลืนน้ำตากลับเข้าในอก เขาไม่เข้าใจจูฮยอนเลยจริงๆ ว่าทำไมเธอจะต้องมาเพิ่มความเจ็บปวดระหว่างเราด้วย ที่ผ่านมาเราสองคนยังเจ็บกันไม่พออีกหรือ

คงเป็นเพราะว่าพ่อของเธอ ไม่ปลื้มพี่สินะ

ไม่เกี่ยวเลยค่ะ เลิกดึงพ่อของฉันเข้ามาเกี่ยวด้วยสักที เรื่องในอดีตฉันผิดจริง ฉันยอมรับ พ่อต้องเสียใจและผิดหวังในตัวของฉันมามากพอแล้ว ต่อไปนี้ฉันต้องทำเพื่อตัวเอง

“….” ยงฮวารู้สึกหมดแรงจนแทบไม่อยากหายใจ จูฮยอนปิดประตูแห่งความรักของเรา ทั้งที่ก่อนหน้าทุกอย่างมันดูลงตัวแล้วก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรอีกแล้ว

ในอดีตพี่เลิกกับฉันเพราะต้องปกป้องตัวเอง ปกป้องคุณแม่และปกป้องไร่ ตอนนี้ฉันต้องทำทุกอย่างเพื่อปกป้องตัวเองด้วยเหมือนกัน เธอต้องปกป้องเลิฟลี่ เด็กคนนั้นจะต้องไม่แปดเปื้อนเพราะเธอ ทุกการตัดสินใจในวันนี้ก็เพื่อปกป้องเด็กคนนั้น

ยงฮวาหันมองออกไปที่นอกหน้าต่าง แต่เขาก็ไม่เห็นอะไรเลย นอกไปจากผ้าม่านที่ปิดบังทุกสิ่งทุกอย่างภายนอกเอาไว้ ถึงเขาจะรั้นแค่ไหน แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่ร่วมด้วย เขาก็เหนื่อยเป็นเหมือนกัน

ไม่เป็นไรพี่จะพยายามเข้าใจ แม้ความจริงจะไม่เข้าใจอะไรเลยก็ตาม

ความสุขของเราจบลงนับตั้งแต่ออกมาจากป่าแล้วสินะ ที่แห่งนั้นคือสวรรค์แห่งสุดท้ายสำหรับเรา มันจะเป็นที่สุดท้ายจริงๆน่ะหรือ เขาเข้าใจแล้วว่าฝ่ายที่ถูกบอกเลิกก่อนรู้สึกยังไง เมื่อ 7 ปีที่แล้วจูฮยอนก็คงเจ็บปวดแบบนี้ด้วยเหมือนกัน

ร่างบางนั่งนิ่ง ทำได้แค่เพียงมองดูยงฮวาเดินจากไปด้วยความผิดหวัง เธอจะทิ้งเลิฟลี่แล้วไปมีความสุขกับเขาได้ยังไง ทุกครั้งที่หันไปมองดูแล้วได้เห็นยงฮวาอยู่ใกล้ชิดกับลูกสาวของตัวเอง เธอจะต้องปวดใจทุกที

ฮโยยอนเปิดประตูกลับเข้ามาแบบเงียบๆ ความจริงแล้วเธอไม่ได้ตั้งใจจะมาแอบฟังหรือแอบดูเลย แต่เธอดันลืมโทรศัพท์มือถือเอาไว้ กำลังจะกลับเข้ามาเอาก็เลยบังเอิญได้เห็นว่ายงฮวามาที่นี่

ทำไมล่ะ ในเมื่อเขาก็หย่ากับเมียแล้ว เธอก็แค่ทิ้งระยะเวลาให้คนลืม แล้วค่อยคบกับเขาก็ได้พวกเขาสองคนไม่ได้เป็นแค่คนรู้จักธรรมดาๆ แต่พวกเขาสองคนรักกัน ฮโยยอนได้เห็นทุกอย่างด้วยตาของตัวเอง แต่เธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมจูฮยอนจะต้องทรมานตัวเองด้วย ถึงที่ผ่านมาเธอจะเชียร์น้องชายของตัวเองอย่างออกนอกหน้า แต่เธอก็เข้าใจดีว่าความรักมันบังคับกันไม่ได้

พี่รู้ไหมคะ ว่าทำไมฉันถึงไม่เคยคิดที่จะคบหรือแต่งงานกับผู้ชายคนไหนเลย มันไม่ใช่ว่าเพราะฉันวิเศษเลิศเลอมาจากไหน หรือเป็นคนเลือกมากเพราะว่าเลือกได้… ” จูฮยอนพูดทั้งที่น้ำตานองเต็มใบหน้า

ฉันบอกกับพี่ว่าอยู่อเมริกามาทั้งหมด 7 ปี แต่เราสองคนรู้จักกันในช่วง 5 ปีหลัง พี่เคยสงสัยไหมคะว่าก่อนหน้านั้น 2 ปีฉันทำอะไรหรือว่าอยู่ที่ไหน?

“….” ฮโยยอนยืนนิ่ง ตอนที่ได้รู้จักกับจูฮยอนมาจนถึงวันนี้ เธอเคยพูดว่าเธอเสียใจด้วยซ้ำที่ได้รู้จักกับจูฮยอนช้าเกินไป ทั้งที่ฮโยยอนเองก็ใช้ชีวิตอยู่ที่อเมริกามามากกว่าสิบปี

แล้วเรื่องในอดีตมันจะสำคัญมากกว่าความสุขในปัจจุบันได้ยังไง? ฮโยยอนย้อนถามด้วยความไม่เข้าใจ หรือจะเป็นเพราะว่าพ่อของจูฮยอนไม่ยอมรับยงฮวา เพียงเพราะว่าเขาไม่ใช่ว่าที่ลูกเขยมือหนึ่ง คนระดับท่านอธิการบดี เป็นถึงเจ้าของสถาบันการศึกษา แถมจูฮยอนยังเป็นทายาทและเป็นความหวังเพียงหนึ่งเดียวของครอบครัว คงไม่แปลกที่คนเป็นพ่อจะไม่ต้องการให้ลูกสาวของตัวเองมีร่อยรองตำหนิ ไม่ว่าจะมากหรือน้อยก็ตาม

เราจะพบกันตอนไหนมันไม่สำคัญ มันสำคัญแค่วันนี้ พี่แค่อยากเห็นเธอมีความสุข

ปีแรกฉันหมดเวลาไปกับการดูแลตัวเอง พอครบเก้าเดือน ฉันก็คลอดเด็กผู้หญิงคนหนึ่งออกมา

…!!

อะไรนะเมื่อกี้นี้เธอว่าอะไรนะ!?” ฮโยยอนปากสั่น มือสั่น ขาสั่น ตลอดมาเราสองคนสนิทสนมกันและรักกันเหมือนพี่สาวกับน้องสาวแท้ๆ และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่จูฮยอนเปิดปากพูดในเรื่องที่ได้ฟังแล้วทำให้ตกใจมากที่สุดในรอบ 5 ปี

….

….

เพราะสนิทสนมกันมานานจนเหมือนพี่น้อง จูฮยอนจึงไว้ใจ อยากระบายความรู้สึกที่เจ็บปวดมากที่สุดในชีวิตให้ใครสักคนได้รู้ แม้ว่ายงฮวาจะโกรธหรือต้องเจ็บปวดอีกมากแค่ไหน เวลานี้จูฮยอนขอแค่อยากมีใครสักคนที่เข้าใจในความรู้สึกของเธอก็เท่านั้น

พอได้รู้ความจริงทั้งหมดแล้วฮโยยอนก็ถึงกับกินข้าวไม่ลง เรื่องระหว่างจูฮยอนกับยงฮวามันซับซ้อนซ่อนปมมากกว่าที่เธอหรือใครหลายคนได้เข้าใจ ที่ผ่านมาจูฮยอนทนอยู่มาได้ยังไง ถ้าเป็นเธอคงไม่มีความอดทนมากเพียงพอ

เป็นความลับอีกเรื่องที่ฮโยยอนได้ล่วงรู้ และเรื่องนี้ก็มีความสำคัญมากๆด้วย เพราะถ้าเธอพูด ก็จะส่งผลถึงอนาคตของสองคนแม่ลูกในทันที มันแลดูยิ่งใหญ่จนทำให้ฮโยยอนรู้สึกหวาดกลัว เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมจูฮยอนถึงได้รักและเป็นห่วงเลิฟลี่นักหนา ทุกครั้งที่เด็กคนนั้นเจ็บหรือไม่สบาย จูฮยอนคือคนที่เดือดร้อนมากที่สุด

เป็นแม่แท้ๆ แต่กลับต้องกลายมาเป็นได้แค่น้า ถึงจะรักและอยากอยู่กับยงฮวามากแค่ไหน แต่จูฮยอนไม่อาจทิ้งลูกสาวไว้ข้างหลังเพื่อไปมีความสุขอยู่กับยงฮวาแค่สองคนได้ คนเป็นแม่อยากดูแลและมอบความรักให้ลูก แต่กลับบอกลูกไม่ได้ว่าตัวเองเป็นแม่แท้ๆ และพ่อของแกก็อยู่ข้างแกมาโดยตลอด จูฮยอนหวาดกลัวว่าความจริงในเรื่องสายเลือดจะส่งผลกระทบกับลูกสาวที่แสนน่ารักของเธออย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะการที่เลิฟลี่เป็นลูกสาวของทิฟฟานี่กับนิชคุณ เป็นเรื่องที่สังคมรับรู้มาโดยตลอด

แต่แต่เลิฟลี่รักเธอนะ ถ้าแกได้รู้ว่าเธอเป็นแม่ ไม่แน่ว่ามันอาจจะดีกว่าเดิมก็ได้

รักยังไงก็ไม่มากเท่ากับรักคนที่แกเข้าใจว่าเป็นพ่อแม่แท้ๆหรอกค่ะ ฉันกลัวว่าความจริงจะไปทำลายความรักความอบอุ่นที่เลิฟลี่เคยได้รับ ฉันจะคิดถึงแค่ความสุขของตัวเอง ไม่คิดถึงเลิฟลี่เลยได้ยังไง

กลัวที่สุดก็คือกลัวว่าเลิฟลี่จะมองดูตัวเองด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยที่คนเราจะสามารถยอมรับกับความเปลี่ยนแปลงในชีวิตได้ จูฮยอนไม่อยากทำให้เลิฟลี่รู้สึกอับอาย เพราะมีเธอเป็นแม่

ฮโยยอนไม่รู้ว่าตัวเองจะช่วยจูฮยอนได้ยังไง สิ่งแรกที่เลือกทำก็คือมอบอ้อมกอดให้ เธอรู้และเข้าใจดีว่าจูฮยอนหวาดกลัวมากแค่ไหน เธอยอมที่จะตัดใจจากคนที่ตัวเองรัก ก็เพราะไม่อยากให้ลูกสาวต้องกลายเป็นเด็กมีปัญหา จูฮยอนไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะต้องอับอายที่มีลูกตั้งแต่ยังเด็ก แต่เธอเป็นห่วงความรู้สึกของลูกสาวผู้น่ารักของเธอก็เท่านั้น

แล้วยงฮวาล่ะ ทั้งชีวิตนี้ เธอจะไม่บอกเขาเลยใช่ไหม?

ฉันอยากบอกค่ะ เขาคงดีใจที่รู้ว่าเลิฟลี่เป็นลูกสาวของเค้า แต่ว่าฉันพูดไม่ได้ค่ะ ถ้าฉันต้องอยู่ข้างๆเขา มองเห็นเขาทุกวันแต่กลับต้องเก็บความลับเอาไว้ ฉันคงทนไม่ไหว ฉันถอยออกวันนี้ก็เพราะอยากเจ็บให้ทุกอย่างจบ

ไม่ง่ายเลยที่จะยืนอยู่ตรงนี้แล้วรับฟังทุกปัญหา แต่ฮโยยอนสามารถที่จะทำได้ เธอรู้ดีว่ามันไม่ง่ายเลยกว่าที่จะผ่านพ้นปัญหาเหล่านี้มา แต่จูฮยอนก็ผ่านมันมาได้จนถึงทุกวันนี้ ในโลกนี้ไม่แปลกเลยที่คนเป็นแม่เลือกที่จะเจ็บเพื่อปกป้องลูกของตัวเอง ถึงจูฮยอนจะไม่ได้เป็นผู้หญิงที่เลิฟลี่เรียกว่า แม่ แต่ฮโยยอนมั่นใจว่าความรักที่จูฮยอนมี จะสามารถเชื่อมถึงหัวใจของเด็กน้อยได้ สักวันเลิฟลี่จะต้องได้รู้และเข้าใจว่าแม่ผู้ให้กำเนิดรักแกมากแค่ไหน

 

 


 

ฮโยยอนบอกว่าลืมโทรศัพท์จนต้องย้อนกลับไปเอา ตอนแรกมินฮยอกเองก็กลัวว่าพี่สาวจะต้องเข้าไปขัดจังหวะยงฮวากับจูฮยอนแน่ๆ เขาจึงรีบส่งข้อความไปบอกให้ยงฮวารู้ตัว แต่ก็ไม่แน่ใจว่ายงฮวาจะได้รับข้อความหรือเปล่า, ฮโยยอนย้อนกลับไปแล้วก็ไม่ยอมลงมาอีกเลย พอเขาโทรไปถาม ฮโยยอนบอกแค่ว่าให้พาเลิฟลี่ไปกินข้าวก่อนได้เลย ไม่ต้องรอ ซึ่งมินฮยอกเองก็ไม่กล้าคาดเดาว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

เลิฟลี่กระตุกดึงแขนของมินฮยอกเอาไว้เมื่อหนูน้อยเดินผ่านมาถึงห้องของจองยงฮวา ซึ่งเลิฟลี่มั่นใจว่าตัวเองไม่ได้อ่านชื่อผิดด้วย

คุณลุงขา ถ้าตอนนี้หนูจะขอเข้าไปหาคุณลุงยงฮวาจะได้ไหมคะ?

“….” มินฮยอกส่งยิ้มให้กับหนูน้อยอย่างใจดี เลิฟลี่อยากไปหายงฮวาตั้งแต่วันแรกที่มาแล้ว เพียงแต่ตอนนั้นจูฮยอนไม่อนุญาต ตอนนี้ไม่มีพวกนักข่าวแล้วด้วย เขาคิดว่ามันไม่น่าจะเสียหายอะไร

ยงฮวารีบมุดตัวลงในผ้าห่มเมื่อรู้ว่ามีคนเข้ามาหา ซึ่งอาจจะเป็นจองชินหรือมินฮยอก และเขาก็ไม่อยากให้ใครได้เห็นว่าตัวเองกำลังอ่อนแอมากแค่ไหน

ว้าคุณลุงหลับซะแล้ว

เสียงเจื้อยแจ้วช่างฟังดูคุ้นหู คนในผ้าห่มรีบปาดน้ำตา ต่อหน้าเลิฟลี่ ยงฮวาจะให้หนูน้อยได้เห็นน้ำตาไม่ได้เป็นอันขาด

ใครใครมา… ” ยงฮวาเปิดผ้าห่มออก แกล้งทำงัวเงียเหมือนว่าตัวเองนั้นนอนหลับเพิ่งตื่น มินฮยอกนั่งลงมองดูเด็กน้อยมาเยี่ยมไข้คุณลุง แม้จะอยากรู้ว่าไปพบจูฮยอนมาเป็นยังไงบ้าง แต่ตอนนี้เขาต้องยอมสละเวลาให้เลิฟลี่ก่อน

เลิฟลี่ดีใจที่รู้ว่ายงฮวาตื่นแล้ว หนูน้อยยืนมองสำรวจคุณลุงอยู่ครู่ใหญ่ ได้ยินพวกผู้ใหญ่คุยกันว่ายงฮวาถูกยิง ฟังแล้วทำให้รู้สึกน่ากลัว

เจ็บมากไหมคะ?

ไม่เจ็บแล้ว ลุงเป็นมนุษย์กระดูกเหล็ก ยงฮวาตอบคำถามด้วยรอยยิ้ม ก่อนหน้าเขาเสียใจและเจ็บปวดมาก แต่พอได้เห็นเลิฟลี่ก็เหมือนได้เห็นนางฟ้าตัวน้อยๆมาโปรดอย่างไรอย่างนั้น

ลุงได้ขนมของหนูด้วย กินแล้วด้วย อร่อยมาก ขอบใจมากนะจ๊ะ

เลิฟลี่เอาแต่ยืนยิ้ม จนยงฮวาต้องลุกขึ้นมาอุ้มหนูน้อยให้ขึ้นมานั่งด้วยกันบนเตียง มินฮยอกมองดูสองลุงหลานแล้วอดที่จะอมยิ้มไม่ได้ ดูยังไงพวกเขาก็เหมือนเป็นพ่อลูกกันไม่มีผิด

คุยกันไปก่อน ผมจะออกไปดูต้นทางข้างนอกนะครับ

ยงฮวาพยักหน้ารับรู้ เขารู้สึกขอบคุณมินฮยอกเป็นอย่างมากที่เขาช่วยเป็นธุระพาเลิฟลี่มาหาให้ได้ชื่นใจ

คุณลุงจะนอนโรงพยาบาลกี่วันหรอคะ คุณแม่ทิฟฟานี่บอกว่าวันพรุ่งนี้น้าจูฮยอนจะย้ายโรงพยาบาลแล้ว คุณลุงจะย้ายด้วยไหมคะ?

คนฟังมีสีหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด จูฮยอนตัดขาดจากเขาแล้ว ต่อให้ใจอยากจะตาม แต่จูฮยอนใจแข็งมาก ยิ่งเขาวิ่งเข้าหา เธอก็มีแต่จะวิ่งหนี

วันพรุ่งนี้หมออนุญาตให้ลุงกลับบ้านได้พอดี หลังจากวันพรุ่งนี้ลุงคงไม่ได้กลับไปปาร์ตี้มันเผากับเลิฟลี่ แล้วก็...น้าจูฮยอนอีกแล้ว

ทำไมคะ? ทำไมถึงไปปาร์ตี้กันอีกไม่ได้ล่ะคะ? หนูน้อยย้อนถามเสียงสั่น

เพราะว่าบ้านของลุงคือไร่แสงแห่งรัก ลุงเหนื่อยแล้วเหนื่อยจนไม่อยากจะไปไหนอีกแล้ว

ฝ่ามือเล็กช่วยปาดซับหยดน้ำตาให้กับคุณลุงที่แสนใจดี เลิฟลี่รู้สึกใจหายและเจ็บในหัวใจ ที่รู้ว่าจากนี้ต่อไปจะไม่ได้พบ ไม่ได้เล่นกับยงฮวาอีก

หนูจะต้องคิดถึงคุณลุง แล้วก็คิดถึงคุณเท็ดดี้จองมากแน่ๆ ไม่ต้องร้องไห้นะคะ ถ้าคุณลุงยังร้องอีก หนูจะร้องตามแล้วนะ

 



 

 

**********************100%*************************

อย่าลืมคอมเม้นท์ให้ไรเตอร์นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,564 ความคิดเห็น

  1. #2440 Beam Supattra (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:40
    สงสารยงฮวาอ่ะ แต่ก็พอเข้าใจเหตุผลของซอนะ แต่ก็นะอดเศ้ราไม่ได้ฮืออ
    #2,440
    0
  2. #2277 Patty (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:52
    เลิฟลี่ เป็นเด็กที่เลิฟลี่สมชื่อจริงๆ อ่านตอนนี้แล้วหายใจไม่ออก อีดอัดจัง

    น้องซอ คิดดีๆนะ
    #2,277
    0
  3. #2181 ลูกจ๋า (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:01
    น้ำตาลูกผู้ชาย รักมากถึงได้เจ็บมากสินะพี่ยง สู้ๆๆๆๆ
    #2,181
    0
  4. #1980 body_wispy (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 19:17
    อ่านแล้วสงสารทั้งยง ทั้งซอเลยย T_T
    #1,980
    0
  5. #1931 แล็ก (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 16:33
    อ่านแล้วน้ำตาไหลพราก สงสารจับใจ ตัองน้องซอและยง

    ต้องตัดใจเพื่อเลือกความสุขของลูก

    ต้องกลับไป รอคนที่เรารัก แต่กลับผลัดเราออกจากชีวิต

    กลับมาอยู่ด้วยกันเร็วๆนะ
    #1,931
    0
  6. #1913 ekr9 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 13:06
    ในที่สุดจงซอกก็ยอมที่จะปกป้องชินเฮซะที
    ตอนนี้สงสารทั้งยง ซอและเลิฟลี่มากๆเลย
    #1,913
    0
  7. #1905 Bebearboo (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 00:42
    คนอ่านก็จะร้องตามแล้วนะ T.T
    #1,905
    0
  8. #1894 jin (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 22:02
    ซอยอมให้เรื่องตนเองกะยงจบบยอมเจ็บก็เพื่อปกป้องความรู้สึกของเลิฟลี่

    แต่มันจะไม่มีทางออกที่ดีกว่านี้แล้วเหรอคะ สงสารความรู้สึกของทั้งคู่จัง

    คนนึงเจ็บเพราะรู้เหตุผล แต่อีกคนเจ็บเพราะไม่รู้เหตุผลอะไรเลยอย่างไหน

    น่าสงสารกว่ากันคะมันอึดอัดอัดอั้นแทนจริงๆ
    #1,894
    0
  9. วันที่ 17 มกราคม 2559 / 19:54
    เรื่องชินเฮกับจงซอกก็แก้ไขเรียบร้อย เหลือแต่ยงซอซินะ 
    ปัญหามันแก้ยากจริง ๆ ถ้าเลิฟลี่รู้จะเข้าใจมั้ย แค่คิดก็กลุ้มแทนซอแล้วค่ะ
    #1,884
    0
  10. #1857 momoseo (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 22:18
    เศร้าจังเลย ทำไมมันถึงน่าสงสารกันทุกคนขนาดนี้
    #1,857
    0
  11. #1856 data_tik (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 22:13
    ตอนนี้น่าสงสารทุกคน ต้องมีทางออกที่ดีสำหรับทุกคนสิ
    #1,856
    0
  12. #1838 paupu (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 09:52
    สงสารยงอ่ะน้องซอใจแขงมากมันต้องมีทางออกที่ดีกวาานี้ซิ
    #1,838
    0
  13. #1837 Ponyboice (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 19:16
    สงสารยงซอจัง จะเป็นไงต่อเนี่ย
    #1,837
    0
  14. #1836 soshiys (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 18:29
    ดราม่าเจ็บจี๊ดๆ แต่ก็เข้าใจว่าทุกคนมีเหตุผล
    #1,836
    0
  15. #1835 hams_joon (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 11:58
    ไหงกลายเป็นแบบนี้ไปได้หละ คิดว่าทุกอย่างกำลังจะลงตัวซะอีก ตอนนี้สงสารยงที่สุดเลยเฝ้ารอน้องมาตลอดแต่น้องซอเองก็รักยงนะแต่แสดงออกไม่ได้เนี่ยเพราะไม่อยากทำร้ายเลิฟลี่ด้วย อาอึนฮีนี่ร้ายจริงๆเลย แต่ตอนนี้ฮโยยอนก็รู้เรื่องแล้วด้วยหนิอาจจะช่วยให้น้องซอใจอ่อนลงก็ได้นะ
    ปล.ไรเตอร์สู้ๆคะ
    #1,835
    0
  16. #1834 Memo (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 01:17
    เศร้าอ่า เข้าใจความรู้สึกน้องซอที่อยากปกป้องลูกนะคะ

    แล้วก็เห็นใจยง อ่ะแบบคงท้อเต็มที

    นี่จะหนีกลับไร่อีก ระยะทางระหว่างสองคนยิ่งจะห่างไกลไปอีก

    อยากฝากความหวังไว้ที่ฮโยจังค่ะ แบบผู้กุมความลับแล้วล่ะทีนี้
    #1,834
    0
  17. #1833 Min___TeeYai+ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 01:09
    โอ๊ยยยยยย เจ็บปวดมากที่สุด ตอนนี้อ่านแล้วน้ำตาไหลเลยค่ะ ไรเตอร์ถ่ายทอดอารมณ์ออกมาได้ดีจริงๆ สงสารทั้งยงและซอ ตอนนี้มันเหมือนจุดพีคที่ว่าทุกอย่างเหมือนจะจบแล้ว คือมันเหนื่อยจริงๆค่ะ เรานักอ่านที่ตามอ่านมารุ้สึกแบบเหนื่อยและเศร้าแทนยงจริงๆ สับสนและเจ็บปวดแทนซอด้วย ไม่ไหวแล้ว นี่ถ้าไรเตอร์ใส่ดนตรีเศร้าไปด้วยนี่ครบเลย อินมาก ตอนนี้รู้สึกเศร้าค่ะ ไม่ขอออกความเห็นอะไรนอกจากรู้สึกเหมือนกับยงซอ T T เวลาผู้ชายคนนึงถึงจุดที่อ่อนแอที่สุดแล้วมันน่าสงสารจริงๆค่ะ ดีใจที่ฮโยได้รับรู้ความจริงคนนึง ถึงตอนนี้ไม่รุ้จะช่วยไงแต่เชื่อว่าคนอย่างฮโยต้องช่วยได้แน่ ยังไงก้ตามหวังว่าจะมีอะไรดีๆเกิดขึ้นนะคะ ฉากสุดเศร้ายงซอตอนนี้ถ้าได้ถ่ายออกมาเป็นละครไม่รุ้จะอินขนาดไหน ฉากเลิฟลี่กับยงฮวาอีก ตอนยงบอกเหนื่อยคือแบบ เออ พักก่อนเถอะยง คือรุ้สึกเหนื่อยตามจริงๆถึงแม้จะเชียร์ยงมากแค่ไหน
    #1,833
    0
  18. #1832 Ppanit (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 23:19
    โอ้ยยยยยย ร้องไห้ตามอะ เจ็บปวดไปด้วย สงสารอะ นั่งปลอบกันแต่ไม่รู้ว่าเป็นพ่อลูกกัน แล้วจะไม่ได้เจอกันอีก ฮือออออออ ร้องไห้หนักมากตอนนี้
    #1,832
    0
  19. #1831 mindmint3737 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 19:52
    เศร้าจัง ยงคงเหนื่อยใจมากจริงๆสงสารยงมากๆ ซอก็ใจแข็งมากแต่ที่ทำไปก็เพื่อปกป้องคนที่รักน่าสงสารเหมือนกัน ถ้ายงรู้ว่าเลิฟลี่เป็นลูกคงจะดีใจมาก ทั้งสองดูผูกพันจริงๆ
    #1,831
    0
  20. #1830 me a da (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 18:48
    เรื่องสถาบันครอบครัวเป็นเรื่องที่ลึกซึ้ง และละเอียดอ่อน ไรท์เตอร์สื่อออกมาได้ค่อนข้างละมุน ชอบมากเลยค่ะ ตัวละครเป็นคนที่มีชื่อเสียงพอสมควรจะทำอะไรก็ต้องค่อยประกาศ หรือระมัดระวังในการที่จะทำอะไรต่างๆซึ่งตรงนี้ที่จะส่งผลกระทบกับเด็กโดยตรง ไรท์เตอร์สื่อออกมาได้เจ็บปวดในความสัมพันธ์ของคนเป็นพ่อเป็นแม่ โดยมีเด็กเป็นตัวเชื่อมให้ทุกอย่างมันทุเรา ชอบ...
    #1,830
    0
  21. #1829 ASYS (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 16:58
    โอ้ยยยย ฮืออออ มองไม่เห็นทางออกจริงๆนะ ทำยังไงดี สงสารมาก ยงจะหนีเข้าไร่แล้ว ทางสว่างอยู่ทางไหนคะ ฮืออออออ
    #1,829
    0
  22. #1827 ploveys (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 14:13
    ตอนนี้เจ็บปวดมากกกกกกกกก สงสารทั้งยงทั้งซอเลย
    #1,827
    0
  23. #1826 squinoa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 12:34
    เหมือนน้องจะรักลูกมากไป เลี้ยงให้เป็นไข่ในหินเกินไป ซอจูอาจไม่รู้หรอก แต่เด็กสมัยนี้ฉลาดเข้าใจอะไรง่ายเป็นผู้ใหญ่กว่าที่คิดนะ อาจจะเป็นผู้ใหญ่กว่าคนบางคนด้วยซ้ำ ยอมรับความจริงเถอะ เพราะความจริงยังไงก็หนีมันไม่พ้นอยู่ดี ให้คุณนี่ประกาศว่ารับเลี้ยงเป็นลูกทูนหัวหรือลูกบุญธรรมก็ได้นี่ เรื่องบางเรื่องปชชก็ไม่ได้อยากรู้ทุกรายละเอียดขนาดนั้นนะซอจู ให้จองยงได้สู้แบบแฟร์ๆบ้างเถอะ จะจัดการทุกอย่างคนเดียวไปถึงไหน
    #1,826
    0
  24. #1825 goguma (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 00:22
    ฮือออออออออออออ

    เจ็บปวดทุกคนเลยทั้งพ่อยงแม่ซอและลูกสาว+รีดเดอร์เองก็เจ็บปวด😭

    น้องซอ....ไม่มีทางอื่นที่ดีกว่านี้เลยเหรอลูกสงสารพี่ยงนอนมุดผ้าห่มร้องไห้

    เลิฟลี่หนูช่วยคุณพ่อด้วยนะจ้ะคุณแม่ใจแข็งมากเลย



    รอตอนต่อไปนะคะไรเตอร์
    #1,825
    0
  25. #1824 ดีดีเฮ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 00:17
    ซอฮยอนรู้ทุกอย่าง แต่ยงฮวากลับไม่รู้อะไรเลย

    น่าสงสารยง รอ ทั้งที่ไม่รู้อะไร และไม่รู้ว่าว่าต้องรอจนถึงเมื่อไหร่

    ทิ้งทุกอย่างไว้ แล้วกลับไปที่ไร่ก็ดียง



    ชอบฉากยงกับเลิฟลี่ รักกันทั้งที่ไม่รู้ว่า รักที่มีให้กันนั้นมันมากกว่ารักของลุงกับหลาน

    หากเลิฟลี่โตแล้วมารู้ทีหลัง คงยิ่งกว่าเจ็บ



    10 ปีผ่านไป....



    ตอนนี้อัพครบ100%เร็วมากๆ ขอบคุณนะคะ
    #1,824
    0