LOST IN LOVE (Yong & Seo) Fin.

ตอนที่ 25 : Lost in Love Chapter 24 โลกแห่งความจริง [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 823
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    8 ม.ค. 59




Lost in Love Chapter 24

โลกแห่งความจริง

 

 




 

ใบไม้สีเขียวขจีร่วงหลุดลงมาจากต้นอย่างเชื่องช้า ค่อยๆลอยตัวลงมาท่ามกลางสายลมเย็นพัดพลิ้วที่ช่วยโอบกอดเราสองคนเอาไว้ท่ามกลางผืนป่าที่แสนเงียบสงบ

แสงแดดอ่อนๆในยามเช้าปลุกให้ทั้งสองคนลืมตาตื่นขึ้นมา บนใบหน้าสวยไม่มีแม้แต่หยดน้ำตา จูฮยอนจะไม่ร้องไห้ให้กับค่ำคืนที่ผ่านมา ความสุขของเราเกิดขึ้นมาแล้ว ไม่ว่าหลังจากนี้จะเป็นยังไง ครั้งหนึ่งเราสองคนก็เคยมีความสุขและเคยได้อยู่ด้วยกัน

ยงฮวาโอบกอดหญิงสาวข้างกายเอาไว้แน่น เขามอบจุมพิตแผ่วเบาให้กับเธอบนหน้าผาก เช้าวันนี้ยังคงรู้สึกปวดระบมบาดแผลอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มากเท่ากับเมื่อวานเพราะตอนนี้ตนไม่ได้มีไข้สูงมากเท่าไหร่แล้ว

ถ้าเราสองคนได้อยู่ด้วยกันที่นี่ตลอดไปก็คงดี

อยากเป็นคนป่าหรอคะ? จูฮยอนเอ่ยถาม ดวงตากลมโตมองทอดยาวดูธารน้ำใสสะอาดที่ไหลผ่านเราไปโดยไม่ย้อนกลับมาอีก ชีวิตคนก็เหมือนกัน ผิดพลาดแล้วก็คือผิด อาจผิดซ้ำๆ หรืออาจทำผิดพลาดพลั้งแค่ครั้งเดียวในชีวิต แต่สุดท้ายมันก็ผิดอยู่ดี ผิดมากน้อยต่างกันไป

เหนียวตัวจังค่ะ ลุกไปอาบน้ำไหวไหมคะ ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวฉันช่วยเช็ดตัวให้เอง

ยงฮวาฉุดรั้งข้อมือบาง เขารู้สึกดีขึ้นมากก็เพราะจูฮยอนช่วยเอาไว้ ความสัมพันธ์ลึกซึ้งเมื่อคืนไม่ใช่ความเผลอใจ ตลอดเวลาหลายชั่วโมงที่ได้อยู่ด้วยกัน เขายังมีเรื่องสำคัญอยากบอกให้เธอได้รู้ แต่เดิมทีเขาตั้งใจจะบอกเธอตั้งแต่ที่ริมธารน้ำตก แต่กลับถูกไล่ยิงก่อน

พี่หย่ากับชินเฮแล้ว เราหย่ากันก่อนจะมาที่ไร่

“….” จูฮยอนน้ำตาไหล เธอควรที่จะดีใจหรือว่าเสียใจดี คนบางคนอาจเลือกที่จะทิ้งอดีต แต่เธอทิ้งมันไม่ได้ จะให้คิดถึงแค่ความสุขของตัวเองแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ ด้วยการทิ้งหัวใจของตัวเองเอาไว้ข้างหลัง เธอทำไม่ได้จริงๆ

เธออยากบอกยงฮวาว่าเราสองคนมีลูกสาวที่น่ารักด้วยกัน แล้วเขาก็ชอบและเอ็นดูเด็กคนนั้นมาก แต่เธอบอกเขาไม่ได้และคงจะไม่มีโอกาสได้บอกให้เขาได้รู้ด้วย

ยงฮวาโอบกอดร่างบางเอาไว้แน่น ระหว่างเรามีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย แต่ไม่ว่าอนาคตจะต้องเจ็บอีกก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยเขาก็ได้ทำเรื่องที่ควรทำเรียบร้อยแล้ว 

พี่เข้าใจดีว่ามันยากที่เราสองคนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ก็อย่างที่พี่บอกว่าพี่รอได้เสมอ ให้นานแค่ไหนก็รอได้ ตราบที่ยังไม่ตายพี่จะรอเธอแค่คนเดียว

 

 



 

ลีจงซอกรู้ข่าวของปาร์คชินเฮจึงสั่งให้ผู้จัดการส่วนตัวช่วยไปรับชินบีกลับออกมาดูแล เกือบหนึ่งคืนที่ชินบีต้องติดอยู่ในสถานีตำรวจ สถานที่แห่งนั้นมันไม่เหมาะสมกับเด็กน้อยผู้บริสุทธิ์ แต่พวกเธอสองคนแม่ลูกก็ไม่มีใครที่อื่น ชินบีแทบจะไม่ยอมอยู่ห่างจากแม่เลย พอถูกพรากมาก็เอาแต่ร้องไห้หาแม่ตลอด จนเพิ่งจะนอนหลับไปเมื่อครู่นี้เอง

การสอบสวนมีขึ้นในช่วงสาย ชินเฮให้ผู้จัดการช่วยหาทนายความมาให้ พร้อมกับแสดง ใบหย่าเป็นหลักฐานในเบื้องต้น

ฉันทำแว่นอันนั้นหายไปนานจนจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่ามันหายไปตอนไหน เจ้าของแบรนด์เป็นคนออกแบบและสั่งทำให้ฉันเป็นของขวัญ มันมีแค่อันเดียวในโลก ตอนที่มันหายไป ฉันเองก็เสียดายมากเหมือนกัน แต่พยายามหาแล้ว ก็หาไม่เจอค่ะ

ที่ว่านานจนจำไม่ได้นี่ประมาณเมื่อไหร่ครับ? ช่วยระบุระยะเวลาให้ชัดเจนกว่านี้ได้ไหมครับ? พนักงานสอบสวนเอ่ยถาม

ช่วงต้นปีค่ะ มันหายไปได้เกือบครบปีแล้ว

แต่คุณเพิ่งหย่าขาดกับคุณจองยงฮวาก่อนที่จะพากันไปพักผ่อนที่ไร่ หย่ากันแล้วจะไปบ้านเกิดของอดีตสามีทำไมครับ? แถมก่อนหน้านั้นตัวคุณเองยังเคยมีเรื่องบาดหมางกับคุณซอจูฮยอนมาก่อนด้วย หลังจากหย่าแล้วคุณอาจโกรธแค้นมากก็เลยส่งคนไปจัดการพวกเขาซะ

…!!

ชินเฮโกรธจนเนื้อเต้น เขาพูดเองสรุปเอง พูดกี่ที ถามกี่ทีก็เอาแต่ย้ำว่าเธอโกรธแค้นตลอด ไม่เคยคิดที่จะเปลี่ยนประเด็นเลย หน้าตาที่ว่าไม่เป็นมิตรแล้ว ทั้งมารยาททั้งน้ำเสียงยังยอดแย่อีกด้วย

ฉันไม่มีส่วนอะไรในเรื่องที่คุณพูดมา ถ้าคุณได้พบสองคนนั้นจะลองไปถามพวกเค้าดูก็ได้ ว่าฉันโกรธแค้นอะไรพวกเขาหรือเปล่า?

ผมถามแน่ครับ แต่หลังจากนี้คงต้องรอให้เจอตัวสองคนนั้นก่อน

 

 





 

เลิฟลี่ตื่นแต่เช้าออกมานั่งชะเง้อเฝ้ารอจูฮยอนกับยงฮวาที่หน้าบ้าน ทั้งเมื่อวานและเมื่อคืนเลิฟลี่สวดภาวนาขอพรจากพระเจ้า แต่หนูน้อยก็ไม่แน่ใจว่าที่ทำลงไปจะมากเพียงพอหรือเปล่า

เห็นหลานสาวออกมานั่งอยู่คนเดียว ซออึนฮีจึงคิดว่ามันเป็นโอกาสที่ดีที่จะรีบกำจัดเด็กคนนี้ทิ้งเสีย เธอจะมัวช้าไม่ได้แล้ว รู้สึกมีลางสังหรณ์แปลกๆว่าตัวเองอาจจะถูกกระชากหน้ากากในเร็ววันนี้

เลิฟลี่ คุณพ่อคุณแม่ไปไหนหรอจ๊ะ?

อยู่ในห้องครัวค่ะ กำลังช่วยกันทำอาหารเช้าอยู่

ซออึนฮีคลี่ยิ้มพอใจ ตอนนี้น่าจะเหมาะที่สุดแล้ว ถ้าเธอออกปากชวนเลิฟลี่ไปตามหาจูฮยอนกับยงฮวาด้วยกัน พอไปถึงน้ำตกแห่งนั้น เธอจะทิ้งเลิฟลี่เอาไว้ แล้วก็รีบกลับออกมาให้เร็วที่สุด เด็กตัวเล็กแค่ 7 ขวบอยู่คนเดียวในป่าเพียงลำพัง ไม่น่าจะอดทนอยู่ได้นานเหมือนกับผู้ใหญ่

คือว่าคือยายเป็นห่วงจูฮยอนมากจนทนไม่ไหว ยายคิดว่ายายจะ… ”

กำลังทำอะไรกันอยู่น่ะ?

…!!

ซออึนฮีผงะตกใจเมื่อเห็นพี่ชายออกมาหา ก่อนหน้าเธอเห็นเขาเอาแต่หมกตัวเดินไปเดินมาอยู่ในห้อง เธอชวนให้ออกมาเดินรับลมรับอากาศที่ด้านนอกด้วยกัน แต่เขาบอกว่าไม่มีอารมณ์ที่จะออกมา

ไหล่ของเลิฟลี่ห่อลงด้วยความหวาดกลัว นับตั้งแต่ได้เจอกันเมื่อวานแล้ว ที่หลานสาวตัวเล็กแสดงท่าทีเหมือนหวาดกลัวตน ซึ่งซอซอนมินเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้

ไปหาคุณตาสิจ๊ะ ซออึนฮีจำใจต้องผลักดันหลานสาวไปให้พี่ชาย คราวนี้โอกาสอาจยังไม่มาถึง แต่ต้องมีสักครั้งที่เธอจะใจแข็งจนสามารถกำจัดหลานสาวตาดำๆได้สำเร็จ

….

ฮโยยอนถือวิสาสะเดินสำรวจตรวจดูข้าวของเครื่องใช้ของคุณผู้จัดการไร่ จองชินใช้เวลาอาบน้ำนานมากเกินไป เธอร้อนใจจะแย่อยู่แล้ว

ครีมบำรุง, ครีมทาตา, ครีมกันแดด, ครีมทามือโอ้โห เป็นผู้ชายจริงหรือเปล่าเนี่ย?

…!! จองชินสะดุ้งตกใจเมื่อเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำแล้วพบว่าฮโยยอนอยู่ในห้องนอนส่วนตัวของตัวเอง

นี่คุณเข้ามาในห้องนอนของคนอื่นได้ยังไง!? เจ้าของห้องเอ่ยถามเสียงตะกุกตะกัก

ก็มันไม่ได้ล็อค ฉันก็เลยลองเดินเข้ามาดู ถ้าไม่เข้ามาก็คงไม่รู้หรอกว่าความจริงแล้วคุณผู้จัดการเป็นผู้ชายรักสวยรักงามมากแค่ไหน

จองชินคว้าครีมทามือของตัวเองมาจากมือของหญิงสาวตรงหน้า ไม่อยากเชื่อเลยว่าครูที่สอนหนังสือเด็กน้อยตาดำๆ จะมีมารยาทเหลือน้อย แถมยังชอบเข้ามาสำรวจห้องนอนของผู้ชายอีกด้วย

ไปรอข้างนอกครับ ถ้าจะกรุณาช่วยรีบๆออกไปเดี๋ยวนี้เลย

ฮโยยอนเบ้ปากใส่ ความจริงแล้วเธอก็ไม่ได้อยากทำตัวเสียมารยาท แต่จองชินหายเข้ามานานมากจนทำให้เธอทนไม่ไหวจนต้องเข้ามาตาม

เร็วๆเข้าเถอะ ตอนนี้ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจลงสำรวจป่ากันหมดแล้ว คุณบอกว่าจะพาฉันไปที่น้ำตก ช่วยแต่งตัวเร็วๆ ด้วยเถอะ ขอร้องล่ะ

 





 

ตอนนี้เจ้าหน้าที่ตำรวจลงพื้นที่กันหมดแล้ว แม้จะเป็นห่วงลูกสาวมากแค่ไหน แต่ซอซอนมินก็ไม่กล้าออกหน้ามากนักเพราะรู้ดีว่าพวกนักข่าวกำลังพากันสืบเสาะหาว่าผู้หญิงที่อยู่ข้างกายยงฮวาในตอนนี้คือใคร ตนจึงทำได้เพียงแค่เฝ้ารออยู่ทางนี้ เฝ้าดูหลานสาวตัวน้อยวาดรูประบายสี สลับกับนั่งอ่านหนังสือนิทานให้หลานฟังทั้งที่ความจริงแล้ว ตนร้อนใจจะแย่

ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะคุณลุง ผู้จัดการไร่ส่งข่าวมาบอกว่าสกัดไม่ให้มีคนแปลกหน้าผ่านเข้าหมู่บ้านมาได้สำเร็จ ถ้าพวกเขาจะมา พวกเขาจะต้องลงเดินเท้าเท่านั้นค่ะ ซึ่งก็คงไกลมากน่าดู ทิฟฟานี่ให้ความมั่นอกมั่นใจ จองชินให้คนงานในไร่โค่นต้นไม้ขนาดใหญ่ พาดขวางไว้บนถนนก่อนจะถึงทางเข้าหมู่บ้าน ได้ยินว่าจุดนั้นมีระยะทางห่างจากน้ำตกแห่งนั้นเกือบห้าสิบกิโลเมตรเลยทีเดียว นอกจากนี้ยังมีเรื่องเล่าอาถรรพ์จากป่าแห่งนั้นด้วย ทางตำรวจจึงไม่ค่อยอยากให้ความร่วมมือกับบรรดานักข่าวเท่าไหร่นักเพราะกลัวว่าจะวุ่นวาย ยิ่งมากคนก็มากความ ซ้ำยังจะเกินกำลังของทางเจ้าหน้าที่อีกด้วย

เลิฟลี่ลุกขึ้นมาถอนหายใจ พลางชะเง้อมองออกไปที่นอกหน้าต่าง นานมากแล้ว นานมากเสียจนทำให้อดที่จะหวาดกลัวไม่ได้ ซอซอนมินเห็นหลานสาวดูกระวนกระวาย ตนนั้นมองออกว่าเลิฟลี่คงจะเป็นห่วงสองคนนั้นมากเลยทีเดียว ความสัมพันธ์แห่งสายเลือดในตัวของเลิฟลี่มีอยู่เต็มร้อย ต่อให้ไม่รู้ระแคะระคายในชาติกำเนิดของตัวเอง แต่ความรักของพ่อแม่ลูก ส่งผ่านถึงกันเสมอ

ไม่อยากระบายสีแล้วสินะ ต่อให้อ่านหนังสือก็คงอ่านไม่รู้เรื่องอยู่ดี เปลี่ยนเป็นดูการ์ตูนดีไหม ตาจะให้แม่ทิฟฟานี่เอาขนมมาให้เพิ่มอีก หนูอยากกินอะไรพิเศษๆก็บอกแม่เค้าได้เลยนะ เลือกขนมเผื่อตาด้วย ซื้อมาเผื่อน้าจูฮยอนด้วยก็ดี ถ้าเค้ากลับมาวันนี้ เขาคงจะกำลังหิวมากแน่ๆ

ผู้เป็นพ่อแอบเสียงสั่นเครือ เพราะเป็นห่วงลูกสาวอย่างจับใจ แต่ต่อให้เป็นห่วงมากแค่ไหน ตนก็ยังเชื่อว่าคนบ้าๆอย่างยงฮวาจะสามารถดูแลจูฮยอนได้เป็นอย่างดี เช้าวันนี้ข่าวเรื่องการหย่าร้างของจองยงฮวากับปาร์คชินเฮกลายเป็นข่าวใหญ่ไปทั่วประเทศ ถึงพวกเขาสองคนจะหย่าขาดกันแล้ว แต่จูฮยอนก็คงหนีไม่พ้นต้องกลายเป็นมือที่สามอีกอยู่ดี

 

 




 

ยงฮวากับจูฮยอนพากันเดินเลาะธารน้ำมาเรื่อยๆ แม้จะไม่ได้มานานมากแล้ว แต่ยงฮวามั่นใจว่าตัวเองมาถูกทาง วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใส มีแสงแดดรำไร ทำให้การเดินทางของเราง่ายมากขึ้นกว่าการมีพายุฝนตั้งเยอะ

จูฮยอนรู้สึกว่าตัวเองเริ่มมีไข้ แต่ก็แข็งใจที่จะออกเดิน เพราะไม่อยากเป็นตัวถ่วงหรือทำให้ยงฮวาต้องลำบาก

เราหยุดพักตรงนี้ก่อน พี่จะตักน้ำให้ รอแป็บนึงนะ

แค่สังเกตสีหน้าก็รู้แล้วว่าวันนี้จูฮยอนดูเปลี่ยนไป ใบหน้าสวยและริมฝีปากดูซีดไปหมด มานึกได้ว่าตัวเองแพร่พิษไข้ให้จูฮยอนไปเรียบร้อยแล้วก็เมื่อสาย

ร่างบางนั่งพักพลางแหงนหน้ามองดูแสงแดดที่ส่องทะลุลงมาจากยอดไม้ ถ้าหากว่ารอดออกไปได้ ครั้งนี้เธอจะไม่ยอมให้คนกลุ่มนั้นลอยนวลไปได้เหมือนกับที่ผ่านมาอีกแล้ว

ดื่มน้ำก่อน

จูฮยอนรับน้ำที่คนตรงหน้าส่งให้ ถึงวันนี้ยงฮวาจะมีอาการดีขึ้นมากแล้ว แต่บาดแผลบนหัวไหล่นั่น ตราบที่มันยังไม่ได้รับการดูแลที่ถูกต้อง เร็วๆนี้อาการของเขาจะต้องทรุดลงอีกอย่างแน่นอน

ดื่มด้วยกันสิคะ

เธอดื่มให้หมดนั่นแหละ พี่กินแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงเลยนะ

ยงฮวานั่งลงเคียงข้าง มองดูธารน้ำใสสะอาด โชคดีแค่ไหนแล้วที่ตอนนี้เรายังพอมีแรงที่จะก้าวเดิน จากที่ตรงนี้ถ้าเดินไปจนถึงน้ำตกต้นทาง ยงฮวาเองก็ไม่แน่ใจนักว่าต้องใช้เวลาเท่าไหร่ถึงจะสามารถกลับไปที่จุดนั้นได้ ตอนที่วิ่งหนีลูกกระสุนมา ตอนนั้นไม่รู้เลยว่าตัวเองวิ่งมาได้ไกลมากขนาดนี้

หิวไหม พี่จะลงไปจับปลา

ยังค่ะ ฉันยังไหวอยู่

ยงฮวาถอนหายใจพลางหันมองไปโดยรอบ หิวไม่หิวยังไงคนเราก็จำเป็นจะต้องกินเพื่ออยู่ แต่เห็นทีว่าเราสองคนคงจะกินปลาไม่ค่อยลงสักเท่าไหร่นัก จูฮยอนกำลังเบื่ออาหาร เขาเองก็เช่นกัน

นั่งรอตรงนี้นะ พี่มองเห็นอะไรบางอย่างแล้วแหละ รับรองได้ว่าเธอจะต้องชอบแน่ๆ

จูฮยอนหันมองตามคนที่ลุกเดินออกไป ยงฮวาไม่ได้ลงน้ำไปจับปลา เขาเดินไปไม่ไกลจากตำแหน่งที่เธอนั่งอยู่ ก่อนที่จะย่อตัวลง มุมานะอยู่กับการขุดดิน ใช้ทั้งมือทั้งกิ่งไม้ เห็นท่าทีของเขาแล้ว จูฮยอนที่กำลังซึมเพราะพิษไข้ก็กลับยิ้มได้

ยงฮวาดูแลเธอได้ดีเสมอ ถ้าเขามีโอกาสได้ทำหน้าที่พ่อ เธอคิดว่าเขาจะต้องทำได้ดี ทั้งเธอและเลิฟลี่จะต้องมีความสุขมากแน่ๆ

มันเทศเผาเป็นอาหารเพิ่มพลังให้กับคนเดินป่าได้เป็นอย่างดี แม้จะเกิดอาการเบื่ออาหาร แต่ทั้งสองคนก็ฝืนที่จะกินมันให้ได้มากที่สุด เท่าที่จะมากได้

ถ้าครั้งนี้ฉันรอดออกไปได้ ฉันจะแจ้งความนะคะ พี่ไม่แจ้งก็ไม่เป็นไร แต่ฉันจะแจ้งแน่ๆ

ยงฮวาหน้าตื่นอย่างเห็นได้ชัด แจ้งตำรวจจับพ่อของตัวเองมันเป็นบาป เขาไม่อยากเห็นภาพนั้นเลย และไม่อยากให้จูฮยอนทำอย่างนั้นด้วย

อย่าเลย เพราะเราไม่มีหลักฐาน

พี่ไม่มีแต่ฉันมีค่ะ พี่จำหน้าคนร้ายไม่ได้หรือไม่อยากจำก็ไม่รู้ อย่ากังวลว่าจะมีใครต้องเจ็บ อย่ากลัวว่าฉันจะต้องเจ็บ เพราะถ้าพี่ยังปล่อยให้ทุกอย่างผ่านเลยไปเหมือนอย่างที่เคย คราวหน้าไม่สิ เราอาจจะตายอยู่ในป่า แล้วก็ให้คนคนหนึ่งได้เสวยสุขอย่างมีความสุข บอกตรงๆว่าฉันตายตาไม่หลับค่ะ ฉันเป็นห่วงคุณพ่อ แล้วก็เป็นห่วงเลิฟลี่ด้วย

จูฮยอนพูดแปลกๆหลายครั้งแล้ว เหมือนว่าเธอไปรู้อะไรมา แถมคำพูดของเธอยังคล้ายกับคำพูดของป้ายองวอนด้วย

…!!

ทั้งสองคนพากันเหลียวหลังเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเหยียบใบไม้แห้งดังขึ้นมา เป็นฝีเท้าของคนหลายคน น่ากลัวว่าอาจจะเป็นกลุ่มคนที่ไล่ยิงพวกเราก็ได้

จูฮยอน เราจะต้องไปซ่อนตัวก่อน

ยงฮวากับจูฮยอนตั้งใจว่าจะพากันหนีเข้ามาซ่อนตัวหลังพุ่มไม้ หากแต่กลิ่นมันเผาโชยคลุ้งไปไกลจนทำให้เจ้าหน้าที่ตำรวจตัดสินใจเดินตามมาด้วยความรวดเร็ว จองชินกับฮโยยอนเร่งฝีเท้าเดินไล่ตาม คนเจ็บกับคนป่วยสองคนงกๆเงิ่นๆหนีไม่ทัน ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจล้อมหน้าล้อมหลังเอาไว้ทั้งที่ยังไม่ได้ตั้งตัว

จูฮยอน!” ฮโยยอนกับจองชินพากันดีใจที่ได้พบกับคนทั้งคู่ จูฮยอนกับยงฮวาเองก็เหมือนกัน ตอนแรกตกใจแทบแย่ คิดว่าถูกคนพวกนั้นตามมายิงซ้ำ พอได้รู้ว่าเป็นตำรวจ ทั้งสองคนก็โล่งอก

 

 




 

ยงฮวากับจูฮยอนถูกส่งตัวเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลด้วยกันทั้งคู่ จูฮยอนมีอาการอ่อนเพลียเพราะพิษไข้ ส่วนยงฮวาได้รับบาดเจ็บจากกระสุนปืน และแผลบริเวณหัวไหล่ก็เริ่มที่จะอักเสบจึงต้องรีบได้รับการรักษาอย่างเร่งด่วน

หลังได้รับการดูแลรักษาบาดแผลเรียบร้อยแล้ว ยงฮวาถูกตำรวจเข้ามาสอบปากคำ ทั้งที่ยังต้องนอนรับน้ำเกลือและยาฆ่าเชื้อ เขาตกใจเป็นอย่างมากที่ตำรวจบอกว่าชินเฮเป็นคนจ้างคนพวกนั้นมาทำร้ายเขากับจูฮยอนเพราะพิษรักแรงหึง

ยังไม่ทันไรนักข่าวก็พากันมาเฝ้าหน้าโรงพยาบาล ซอซอนมินรีบรุดมาเยี่ยมลูกสาว ส่วนคนอื่นๆ ค่อยจัดคิวตามมาหลังจากนี้

ฮโยยอนบอกว่าตอนที่พบตัวพวกเขาทั้งสองคนก็ดูอ่อนเพลียมากอยู่แล้ว พวกเขาสองคนติดอยู่ในป่า สภาพเสื้อผ้าที่สวมใส่ทั้งขาดวิ่นและสกปรกเลอะเทอะไปหมด ถึงจะไม่ได้เห็นด้วยตาของตัวเอง แต่ซอซอนมินคาดเดาได้ว่าสภาพคงจะไม่ได้ต่างไปจากเมื่อ 7 ปีที่แล้วสักเท่าไหร่นัก แต่เป็นเรื่องดีที่พวกเขาปลอดภัย

ในทันทีที่ลืมตาตื่นขึ้นมา คนแรกที่จูฮยอนได้พบก็คือผู้เป็นพ่อ จูฮยอนคิดว่าท่านคงจะต้องโกรธและไม่พอใจมากแน่ๆ แต่ขณะเดียวกันก็รู้ดีว่าตัวเองก็ไม่มีอะไรที่จะพูดหรือแก้ตัวได้อีก ทุกการกระทำเธอรู้ดีอยู่แก่ใจ ต่อให้ยงฮวาจะหย่าแล้ว แต่เธอก็ยังผิดอยู่ดี

ยังไม่ต้องพูดอะไร หมอบอกว่าแกอ่อนเพลียมากเกินไป ตอนนี้จะต้องพักผ่อนมากๆ แล้วก็รอผลตรวจเชื้อด้วย ว่าไปติดไข้ป่ามาหรือเปล่า

แล้วเลิฟลี่ล่ะคะ? จูฮยอนไม่ได้เป็นห่วงตัวเองสักนิด เป็นห่วงก็แต่ลูกสาวของตัวเอง ต่อให้หลังจากนี้จะเป็นยังไง จูฮยอนหวังว่าเธอจะมีโอกาสได้พบกับเด็กคนนั้นอีก

พ่อให้รออยู่ที่บ้าน รบเร้าจะมาด้วยให้ได้ แต่ตอนนี้คงยังไม่สะดวก เพราะมีแต่นักข่าวเต็มไปหมดเลย

ซอซอนมินพูดเยอะมากที่สุดในรอบ 7 ปี ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้พูดกับจูฮยอนมานานมากเลยจริงๆ

ตำรวจบอกว่า ปาร์คชินเฮเป็นผู้ต้องสงสัย เธออาจจะโกรธหรืออาจจะรู้สึกเสียศักดิ์ศรีที่อดีตสามีมีคนอื่น ก็เลยว่าจ้างคนไปทำร้ายแก

คุณปาร์คชินเฮหรอคะ? จูฮยอนเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ เป็นไปได้ยังไง ไม่น่าจะเป็นไปได้เลย

ตำรวจว่าพบแว่นกันแดดของผู้หญิงคนนั้นตกอยู่ในที่เกิดเหตุ เธอกำลังจะเดินทางออกนอกประเทศแต่โดนตำรวจรวบตัวก่อน

“….” เรื่องมันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ จูฮยอนแน่ใจว่าปาร์คชินเฮไม่ได้มีส่วนอะไรในเรื่องนี้เลย

ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่คุณปาร์คชินเฮแน่ๆ

“….” ผู้เป็นพ่อรู้สึกแปลกใจ ตำรวจมีหลักฐานจนสามารถยืนยันตัวบุคคลได้ แต่จูฮยอนกลับไม่เชื่อตำรวจ

หนูจำหน้าคนร้ายได้นะคะ หนูจะแจ้งความเพื่อยืนยันว่าคุณปาร์คชินเฮไม่ได้เกี่ยวอะไรในเรื่องนี้

ถ้าแจ้งความก็เท่ากับว่าแกเปิดเผยตัวตนว่าเป็นผู้หญิงที่อยู่เคียงข้าง อดีตสามีของคนอื่น

“พ่อกลัวว่าหนูจะเสื่อมเสีย หรือว่ากลัวอย่างอื่นคะ?”

ซอซอนมินก้มหน้าก่อนที่จะถอนหายใจออกมา ทุกลมหายใจที่เหลืออยู่เป็นห่วงอยู่เรื่องเดียวก็คือเรื่องของเด็กคนนี้ ถ้าจูฮยอนมีแม่คอยดูแล ไม่แน่ว่าบางทีเราอาจจะแก้ปัญหาได้ดีมากกว่านี้ก็ได้

ยังจะมาประชดกันอีกหรอ แกมันชอบเอาแต่ดื้อด้านตลอดเวลา ฉันเป็นพ่อของแก ตลอดมาแกไม่รู้จริงๆน่ะหรอ ว่าฉันเป็นห่วงแกมากแค่ไหน ซอซอนมินพูดสวนทันควัน คนเป็นพ่อรู้สึกร้อนวาบบนใบหน้า ที่ทำไปทุกอย่างก็เพราะกลัวว่าลูกสาวจะเสื่อมเสีย กลัวว่าลูกจะเสียอนาคต แต่ขณะเดียวกันถ้ามีใครมารังแกลูกสาวของตัวเอง คนอย่างซอซอนมินไม่มีทางยอม

อยากแจ้งก็แจ้งเลย ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว

หนูไม่ยอมให้ใครมาขุดเอาเรื่องของหนูไปประจานหรือทำให้พ่ออับอาย ถ้าใครทำอย่างนั้นหนูจะฟ้องให้หมดทุกคน เรื่องของหนู หนูเลือกเองว่าจะเปิดเผยหรือไม่เปิดเผยกับใคร หนูไม่ใช่เด็ก 18 ที่จะมามัวทำตัวไร้เดียงสาหรือเอาแต่หนีปัญหาเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว หนูจะปกป้องพ่อ แล้วก็จะดูแลเลิฟลี่ด้วย

ฉันทำผิดอะไร ถึงต้องให้แกมาปกป้อง คนอย่างฉันแก่จนจะลงโลงอยู่แล้ว ฉันก็ดูแลตัวเองมาตลอด มีลูกสาวอยู่คนเดียวแต่ไม่เคยได้ดั่งใจ คนเป็นพ่อเอ่ยประชดประชันพร้อมกับกลั้นน้ำตา จูฮยอนไม่โต้เถียงเอาแต่นอนยิ้มแล้วก็เอาแต่จ้องมองหน้าผู้เป็นพ่อแทบจะไม่กะพริบตา จูฮยอนรู้ดีว่าตลอดมาเธอทำให้พ่อต้องผิดหวัง ตลอดเจ็ดปีมานี้ริ้วรอยบนใบหน้าของพ่อเพิ่มขึ้นกว่าเดิมเยอะมาก เธอทำให้ท่านต้องคิดมาก จนดูแก่ลงไปเยอะเลยทีเดียว

ฉันไม่ได้คิดจะเลี้ยงแกให้เป็นแม่ชี แต่แกในตอนนั้นอายุแค่ 18, แกคิดว่าคนอย่างฉันจะเลือกลูกเขยเป็นเทวดาหรือไง แกจะให้ฉันยิ้มหรือหัวเราะรับผู้ชายที่ทำให้ลูกสาวของตัวเองท้องได้ไหม เอาเลยสิเอาเลย แกจะกลับไปรัก หรือจะไปแต่งงานกับหมอนั่นวันพรุ่งนี้เลยก็ได้ แต่แกจะทำยังไงกับเลิฟลี่ แกคิดว่าเด็กคนนั้นจะเป็นยังไง ถ้าได้รู้ว่า… ”

หนูรู้ค่ะ หนูเข้าใจ หนูเข้าใจแล้วว่าพ่อก็แค่หวังดี จูฮยอนสะอื้นน้ำตานองหน้า คนเป็นพ่อกลั้นน้ำตา ความจริงแล้วปัญหาทั้งหมดมันเป็นเพราะว่าเราสองคนพ่อลูกห่างเหินต่อกันมากเกินไป

ฉันไม่ได้คิดจะห้ามแก ไม่เคยคิดแต่เมื่อ 7 ปีที่แล้วมันยังไม่ถึงเวลา เรื่องของเลิฟลี่ ฉันเองก็มีส่วนผิด ถ้าฉันหน้าหนายอมรับเรื่องทุกอย่างแต่แรก ลูกสาวของฉันคงมีความสุข ไม่ต้องอมทุกข์เหมือนอย่างทุกวันนี้

สองพ่อลูกกอดกันร้องไห้สะอื้น ทิฟฟานี่ยืนมองดูภาพนั้นก่อนที่จะหันหลังเดินออกมาน้ำตานองหน้า ที่ผ่านมาเธอก็แค่แกล้งโง่ แกล้งทำเหมือนว่าตัวเองไม่รับรู้อะไรเลย ทั้งที่ความจริงแล้วเธอคิดว่าตัวเองรู้ทุกอย่างดี

ฉันก็แค่ไว้ใจแม่ของตัวเอง ฉันคิดว่าท่านจะทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้

เรื่องมันนานมาแล้ว ตอนนั้นทิฟฟานี่เป็นแค่เด็ก 5 ขวบ ถึงแม้จะมีหลายเรื่องที่เธอลืมมันไปแล้ว ทว่ามีเรื่องหนึ่งเรื่องเดียวที่เธอยังจำได้เสมอ

ตอนนั้นเธอกลัวมาก กลัวจนตัวสั่นที่บังเอิญไปได้ยิน ไปรับรู้ว่าแม่ของตัวเองวางแผนกับคนขับรถเพื่อกำจัดแม่ของจูฮยอนให้พ้นออกจากบ้าน คุณป้าจูอึน(คิมยองวอน) คือผู้บริสุทธิ์ แต่เด็กอย่างเธอกลับขี้ขลาดไม่กล้าที่จะปริปากบอกในสิ่งที่ตัวเองรับรู้ ได้แต่เก็บซ่อนมันเอาไว้เรื่อยมา

จนกระทั่งเธอตั้งท้อง แม่โกรธมาก แม้เธอกับนิชคุณจะลงเอยด้วยการแต่งงาน แต่ท่านก็ยังไม่พอใจ ทิฟฟานี่ไม่เคยปริปากบอกใครว่าถูกแม่ของตัวเองผลักจนตกบันได เป็นเหตุให้เสียลูกในท้อง

เธอเสียใจและเจ็บปวดจนแทบจะเป็นบ้า เรื่องที่เกิดขึ้นกระทบกระเทือนจิตใจอย่างหนัก แต่อาการของเธอดีขึ้นเมื่อมีเลิฟลี่เข้ามาทดแทน

เพราะที่ผ่านมาไม่เคยลืมและพยายามที่จะลืมทุกอย่าง เธอถึงทำงานอย่างหนักจนละเลยการเป็นแม่ที่ดีและภรรยาที่ดีไป

 

 


 

หลังจากซอซอนมินกลับออกไป ฮโยยอนรับหน้าที่ช่วยดูแลจูฮยอนต่อ มินฮยอกรอเวลาเข้ามาเยี่ยมจูฮยอนนานแล้ว แต่ก็ยังไม่มีโอกาส เขากับจองชินจึงพากันไปขลุกอยู่ที่ห้องของยงฮวาแทน

อยู่ด้วยกันในป่าสองวันสองคืน พวกเธอสองคนทำอะไรกันบ้างหรอ?

จูฮยอนพลิกตัวหนี ไม่กล้าสบสายตาเพราะกลัวว่าฮโยยอนจะจับพิรุธได้

แค่วิ่งหนีกระสุนก็เหนื่อยแย่แล้วค่ะ พี่ยงฮวาถูกกระสุนถากเข้าที่หัวไหล่ ฝนตกพายุเข้าทั้งวัน เราสองคนไม่ตาย นี่ก็โชคดีมากแล้วนะคะ

ฮโยยอนนั่งกะพริบตาปริบๆ เรื่องบางเรื่องที่คิดว่ารู้แน่ แต่บางทีคนเราก็ทำได้แค่รับรู้ พูดออกมาไม่ได้ เธอมั่นใจว่ายงฮวากับจูฮยอนไม่ได้เป็นพี่น้อง ไม่ได้เป็นแค่คนรู้จักหรือสนิทสนมกันในแบบธรรมดาๆ ยิ่งมินฮยอกบอกว่าที่ผ่านมายงฮวาต้องแต่งงานด้วยความจำเป็นด้วยแล้ว เธอก็ยิ่งแน่ใจ

เธอเห็นเคมีของพวกเขาอย่างชัดเจนเลย ใครไม่เห็นก็ลองดูเองสิ พนันได้เลยว่างานนี้ น้องชายของเธอรับประทานแห้วกระป๋องอีกแล้วแน่

ยืนงงอยู่ได้ไม่เท่าไหร่ เจ้าหน้าที่ตำรวจก็ขอเข้ามาสอบปากคำจูฮยอนอีกคน ฮโยยอนอยู่เป็นเพื่อนตลอดการให้ปากคำ มีหลายเรื่องที่ทำให้เธอรู้สึกข้องใจ แต่ก็ยังพูดหรือถามออกมาไม่ได้ ต้องรอให้ทางตำรวจกลับออกไปก่อน

….

ชินบีร้องหาแม่ตลอดทั้งคืน ไม่ว่าลีจงซอกจะพยายามปลอบโยนอย่างไร ชินบีก็ไม่ยอมหยุดร้องไห้ ข่าวออกว่าทางตำรวจพบตัวยงฮวากับซอจูฮยอนแล้ว พวกเขาสองคนน่าจะบอกตำรวจให้ปล่อยตัวชินเฮมาได้แล้ว เขาพยายามโทรศัพท์หายงฮวา แต่กลับติดต่อไม่ได้ ความจริงแล้วลีจงซอกไม่ได้อยากมาปรากฎตัวต่อหน้าสื่อเพราะกลัวว่าข่าวจะถูกโหมแรงมากขึ้น แต่เขามีความจำเป็นจะต้องมา

จองชินกับมินฮยอกต้องพากันออกมาข้างนอก พวกเขาทั้งสองคนพบกลุ่มคนที่ดูผิดปกติและมีพิรุธหลายคน ในกลุ่มบุคคลที่เข้ามาแฝงตัวเดินไปมาอยู่ในโรงพยาบาล ซึ่งมินฮยอกรู้จักเป็นอย่างดี รู้ถึงขั้นว่าทำงานเป็นนักข่าวสังกัดไหนเลยด้วยซ้ำ

 

จูฮยอนนอนพักรักษาตัวอยู่ในห้องพิเศษที่ต้องปิดมิดชิด แม้แต่ผ้าม่านหน้าต่างก็เปิดไม่ได้ บรรยากาศโดยรอบโรงพยาบาลแลดูปั่นป่วน เป็นปกติที่พวกนักข่าวจะต้องพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อหาข่าวมาขาย ถึงแม้จะแจ้งกับทางโรงพยาบาลแล้วว่าต้องการความเป็นส่วนตัวแค่ไหน แต่เราก็ยังต้องคอยระมัดระวังตัวเองอยู่ดี

แน่ใจหรอว่าไม่ใช่ปาร์คชินเฮ ทำไมเธอถึงกล้าบอกกับตำรวจไปแบบนั้น? ฮโยยอนถามซักไซ้ในทันทีที่ตำรวจกลับออกไปจนหมด

ไม่ใช่เธอหรอกค่ะ เรื่องมันซับซ้อนมากกว่านั้นมาก

แต่ตำรวจมีหลักฐานนะ ฮโยยอนโต้แย้งหน้าเครียด ฟังยังไงก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ดูท่าแล้วจะมีอีกหลายเรื่องที่เธอยังไม่รู้ ความจริงแล้วเธอก็ข้องใจมานับตั้งแต่จูฮยอนขอให้มินฮยอกช่วยหาคนมาตามสืบให้แล้ว

มีคนบางคนไม่อยากให้ฉันอยู่ตรงนี้มาตั้งแต่ตอนอายุ 18 แล้วค่ะ ฉันยังพูดไม่ได้ ตราบจนกว่าจะแน่ใจ และมีหลักฐานมัดตัวคนคนนั้นได้จริงๆแล้วเท่านั้น

แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่จะพูดได้ เธอทำให้พี่อยากรู้อยากเห็นจนแทบจะเป็นบ้าตายแล้ว

จูฮยอนส่งรอยยิ้มเติมเต็มความสับสนให้กับฮโยยอนในเชิงล้อเลียน จะให้เธอบอกกับคนอื่นว่าสงสัยอาของตัวเองในตอนนี้คงยังไม่ดี

ในทันทีที่คิดถึงซออึนฮีก็มาถึงพอดี ทิฟฟานี่กับเลิฟลี่ก็มาด้วยเหมือนกัน ส่วนนิชคุณรับอาสาดึงดูดความสนใจพวกนักข่าวไปทางอื่น เพื่อให้แม่ยายและภรรยาสามารถพาลูกสาวมาเยี่ยมจูฮยอนได้สะดวก

น้าจูฮยอนขา… ” เด็กหญิงวิ่งแซงหน้าแม่กับคุณยายเข้ามาหาน้าสาวที่นอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงด้วยความดีใจเต็มที่

ได้เห็นภาพลูกสาววิ่งเข้าไปหาแม่ผู้ให้กำเนิดแล้วทำให้ทิฟฟานี่รู้สึกตื้นตันจนต้องกลั้นน้ำตาเอาไว้

จูฮยอนดึงเอาเด็กน้อยมากอดไว้แน่น เธอดีใจและอยากกอดเลิฟลี่ให้นานมากกว่านี้ หากแต่ถ้ามีซออึนฮีอยู่ด้วย เธอจะรู้สึกอึดอัด อีกทั้งยังหวาดกลัวไปต่างๆนานาว่าบางที หลังจากนี้ลูกสาวของเธออาจจะไม่ปลอดภัยก็ได้

พ่อของเธอบอกกับอาว่าเธอจะแจ้งความซ้ำ ทั้งที่ทางตำรวจจับตัวคนร้ายได้แล้ว ซออึนฮีออกอาการร้อนตัวอย่างเห็นได้ชัด ที่จูฮยอนตัดสินใจแจ้งความและให้หลักฐานเป็นรูปภาพของกลุ่มคนร้ายกับตำรวจก็เพราะเธออยากรู้ว่าใครที่เป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลัง คนพวกนี้รับจ้างคนอื่นไปทั่ว ยิ่งจับได้ทั้งรังก็ยิ่งดี จะได้ไม่ไปสร้างความเดือดร้อนให้กับคนอื่นอีก

รอดูทางตำรวจดีกว่าค่ะ หนูคิดว่าคุณปาร์คชินเฮไม่น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องอะไร เพราะหลังจากเรื่องเข้าใจผิดของเด็กๆ หลังจากนั้นหนูกับเธอก็ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางอะไรกันอีกเลย ให้ตำรวจสอบใหม่อีกครั้งก็ดีนะคะ

ซออึนฮีแอบมีเหงื่อผุดออกมาจนเต็มตัว แม้แต่ทิฟฟานี่ก็ยังสังเกตเห็นว่าแม่ของเธอดูพิรุธมากแค่ไหน

คุณยาย คุณแม่ขาหนูขออยู่กับน้าจูฮยอนที่นี่ได้ไหมคะ? เลิฟลี่เอ่ยถามขึ้นมา ในระหว่างที่แต่ละคนดูนิ่งเงียบและอ้ำอึ้งกันไปหมด

จะดีหรอจ๊ะ น้าจูฮยอนไม่สบายอยู่นะลูก อึนฮีแสดงความเห็นในเชิงคัดค้าน นั่นยิ่งทำให้ทิฟฟานี่รู้สึกกลัวแม่ของตัวเองขึ้นมาอย่างฉับพลันทันด่วน

ไม่เป็นไรหรอกมั้งคะแม่ ตามใจตามใจเลิฟลี่หน่อยเถอะค่ะ แกไม่ค่อยกินอะไรเลย นับตั้งแต่จูฮยอนไม่ได้กลับบ้าน, ถ้าวันนี้หนูสัญญากับแม่ว่าจะกินข้าวเยอะๆ แม่จะให้ลูกอยู่กับน้าจูฮยอนที่นี่

สัญญาค่ะ วันนี้หนูจะกินข้าว 2 จานเลยเด็กหญิงรับคำด้วยความร่าเริงสดใส จูฮยอนเองก็ดีใจที่หลังจากนี้จะได้อยู่กับลูกสาว ขอแค่ได้มองเห็นเลิฟลี่อยู่ในสายตา เธอถึงจะสามารถอยู่ที่นี่ได้อย่างเป็นสุข ต้องขอบคุณทิฟฟานี่ที่ช่วยเปิดโอกาสให้




 

ลีจงซอกแล่นมาหายงฮวาถึงโรงพยาบาลด้วยความร้อนใจ ที่ด้านนอกมีนักข่าวเฝ้าอยู่เต็มไปหมด ป่านนี้การมาของลีจงซอกคงกลายเป็นข่าวไปเรียบร้อยแล้ว

ผมยืนยันกับตำรวจแล้ว ว่าชินเฮไม่น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้ แต่ทางตำรวจบอกว่าถ้าไม่มี พยาน’ มาช่วยยืนยันว่าในคืนวันเกิดเหตุชินเฮอยู่ที่ไหน ทางตำรวจก็คงจะปล่อยตัวชินเฮออกมาไม่ได้

ชินเฮอยู่กับจงซอก ในวันนั้นหลังออกมาจากบ้านพักตากอากาศของจูฮยอน จงซอกกับชินเฮกลับมาทะเลาะกันในบ้านพักภายในไร่ พอทะเลาะกันเสร็จแล้วชินเฮเป็นฝ่ายมาบอกลา แล้วเธอกับลูกสาวก็เดินทางกลับไปพร้อมกับลีจงซอก

นี่คุณจะให้ผมไปเป็นพยานงั้นหรอ? ลีจงซอกเอ่ยถามหน้าตื่น

ถึงตอนนี้แล้วคุณจะต้องตัดสินใจได้แล้วนะ

ถ้าจงซอกไปเป็นพยานก็ไม่ต่างอะไรกับยอมรับว่าตัวเองอยู่กับอดีตภรรยาของคนอื่น ถ้าข่าวนี้ถูกเผยแพร่ออกไป แล้วเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

ผมหย่ากับชินเฮแล้ว คุณก็รู้ เราสองคนหย่ากันในตอนเช้าของวันนั้น ก่อนที่จะพากันไปที่ไร่

หย่าเร็วหรือช้าไม่สำคัญ เพราะถึงยังไงลีจงซอกก็หนีไม่พ้นข่าวคาว ต้องมีอันกลายเป็นมือที่สามไปอยู่ดี แต่ถ้าไม่ไปเป็นพยาน ตำรวจคงไม่ยอมปล่อยตัวชินเฮออกมาง่ายๆ ชินบีเองก็ต้องการแม่ แล้วเขาควรทำยังไงดี?

“….” เห็นสีหน้าท่าทีของลีจงซอกแล้วทำให้ยงฮวาต้องถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ถ้าเขาเป็นลีจงซอก เขาจะรีบพุ่งตัวไปหาตำรวจ ยอมเป็นพยานแล้วก็พาคนรักของตัวเองกลับออกมาหาลูกอย่างไม่รอช้าเลย

บางทีผมก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่นักว่าคุณเป็นคนโลภ เป็นคนเห็นแก่ตัว หรือว่าเป็นคนเลวกันแน่

ปากของคุณ! ระวังคำพูดหน่อยก็ดีนะ จงซอกสวนกลับด้วยความโมโห แต่ยงฮวาก็ไม่ได้รู้สึกกลัวตามคำขู่ ถ้าเจ็บปากแล้วทำให้คนอย่างลีจงซอกเห็นแก่ลูกเมียได้ เขายอม

ขนาดนี้แล้วนะคุณ ผมถามจริงๆเถอะ คุณยังรักชินเฮอยู่หรือเปล่า ผมรู้ว่าคุณเองก็เป็นห่วงชินบีมาก คนเป็นพ่อคน บางทีก็ต้องยอมเจ็บ ยอมทำทุกอย่างเพื่อปกป้องครอบครัวของตัวเอง บางคนยอมตาย บางคนยอมอดอยากเพื่อให้คนที่รักได้อยู่อย่างอิ่มท้อง แล้วคุณล่ะ คนอย่างคุณทำอะไรเพื่อลูกเมียได้บ้าง? ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เป็นขี้ปากชาวบ้านแล้วไง คุณไม่มีปัญญาปกป้องลูกกับเมียของตัวเองงั้นหรอ? ถึงได้เอาแต่หดหัวอยู่ในกะลาตลอด ต้องมีเงินเท่าไหร่ถึงจะมากพอครับ? มีเงินเยอะๆ แต่ลูกกับเมียต้องมีชีวิตอยู่ด้วยความขื่นขมคุณยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?

 

 





********************100%*********************

อย่าลืมคอมเม้นท์ให้ไรเตอร์นะคะ

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,564 ความคิดเห็น

  1. #2435 Beam Supattra (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:23
    เอาเลยยงซอเปิดโปงทุกอย่างเลย คนเลวๆไม่ควรลอยนวล!
    #2,435
    0
  2. #2322 Ce'ces Rizle (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:36
    สงสารทิฟฟี่ คำพูดนายช่างเด็ดดวงเช่นเคยยง
    #2,322
    0
  3. #2275 Patty (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:22
    ตอนนี้สงสารฟานี่จัง โดนผลักตกบันได แต่บอกใครไม่ได้

    จงซอกไปเป็นพยานเถอะ เห็นแก่หนูชินบี ช่วยทำหน้าที่เป็นพ่อที่ดีซักที

    (อ่านต่อไป งานการไม่ทำ 555)
    #2,275
    0
  4. #2180 ลูกจ๋า (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:41
    ตอนนี้สงสารทิฟฟานี่มากอ่ะ เศร้า
    #2,180
    0
  5. #1911 ekr9 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 12:56
    ซอกับคุณพ่อเข้าใจกันแล้วดีจัง
    จงซอก  ยงพูดขนาดนี้แล้วหวังว่าจะคิดที่จะปกป้องลูกเมียได้นะ
    #1,911
    0
  6. #1903 Bebearboo (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 00:23
    ขอให้จับได้เร็วๆเถ้อะะะ จงซอกไม่แมนนะถ้ายังทำตัวแบบนี่
    #1,903
    0
  7. #1854 momoseo (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 22:08
    พี่ยงพูดได้คมมากจ้าา เอาให้จงซอกสำนึกได้บ้างเหอะ
    #1,854
    0
  8. #1816 body_wispy (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 09:45
    หวังว่าจงซอกจะคิดได้นะ
    #1,816
    0
  9. #1792 Pranpriya Boonsit (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 07:16
    หวังว่าจงซอกจะคิดได้นะค้ะ
    #1,792
    0
  10. #1791 jin (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 21:56
    ซอกะพ่อได้เปิดใจพูดคุยกันแล้ว แต่ที่นึกไม่ถึงก็ความใจร้ายของซออึนฮีที่แม้แต่ลูกแท้ๆของตนเอง

    อย่างฟานี่ก็ยังสามารถผลักตกบันๆไดเพื่อให้แท้งลูกได้ สงสารฟานี่ที่หน้าชื่นอกตรมรู้ทั้งรู้แต่ก็ทำอะไร

    ไม่ได้เพราะนั่นคือแม่ตนเอง
    #1,791
    0
  11. #1790 hams_joon (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 16:21
    ที่แท้ทิฟฟานี่ก็รู้เรื่องทุกอย่างของแม่ตัวเองนี่เอง แต่ก็นะคงทำอะไรไม่ได้แหละเพราะยังไงก็คือแม่แต่ยังดีนะที่ให้เลิฟลี่อยู่กับน้องซออะ ส่วนพ่อน้องซอเหมือนเริ่มเปิดใจมากขึ้นแล้วเลยที่ผ่านมาน้องไม่คุยกับพ่อจริงๆเลยไม่เข้าใจกันมากกว่า เพราะเท่าที่อ่านพ่อยงก็ไม่ได้รังเกียจอะไรยงเลยแต่ตอนนั้นยังเด็กกันทั้งคู่จริงๆ
    ปล.ไรเตอร์สู้ๆคะ
    #1,790
    0
  12. #1789 Mamy kanya (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 08:45
    คุณอาน่ากลัวมากอ่ะ นางต้องไม่ยอมจบแน่เลย
    #1,789
    0
  13. #1788 2you4ever (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 07:57
    ทำไมอาอึนฮีถึงได้ร้ายกาจขนาดนั้นนะ ลูกตัวเองก็ยังทำได้ลง 
    ฟานี่อย่าให้แม่เธอทำอะไรเลิฟลี่นะ
    ยงฮวานายต้องปกป้องครอบครัวนายให้ได้นะ
    #1,788
    0
  14. #1783 ASYS (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 23:49
    โอ้ย จับให้ได้นะ น้องซอหาหลักฐานมามัดให้ดิ้นไม่หลุดให้ได้เลยนะ มินก็ขอให้จับกลุ่มคนที่น่าสงสัยได้ไวๆ เริ่มเป็นห่วงความปลอดภัยของเลิฟลี่แล้วสิ อย่าทำอะไรหลานนะ!!! แต่แอบซึ้งพ่อลูกได้เปิดใจกันแล้วค่ะ ฮืออออออ คุณพ่อก็ดูเป็นตาแก่หัวดื้อที่หวงและห่วงลูกจริง ไม่อยากให้อิตาจองยงฮวามาพรากลูกไปสินะคะ ถถถถถถถถ ยงตัวแสบ ฟานี่น่าสงสารจริงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกนั่นแม่ตัวเองนิเนอะ ส่วนอิซอกเลิกเห็นแก่ตัวได้แล้ว ยงด่าได้สะใจมาก
    #1,783
    0
  15. #1779 ponyboice (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 22:51
    ยังไม่ได้ NC เลยค่ะ ขอหน่อยนะคะ Purse_piglet@hotmail.com
    #1,779
    0
  16. #1778 Fav novel (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 18:12
    พี่ยงงง พระเอกมากกกก555555 คนดีศรีสังคม หายเร็วๆแล้วก็ไปหาจูฮยอนนะ><
    #1,778
    0
  17. #1777 Kaowkang (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 13:32
    พ่อกับลูกเข้าใจกันแล้ว เย้ๆ จงซอกตัองทำอะไรสักอย่างแล้วนะๆ
    #1,777
    0
  18. #1776 Min___TeeYai+ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 13:18
    อ๋อออยยยย หลังจากนี้ขอให้ยงซอมีเรื่องดีๆเถอะค่ะ ยอมรับเปิดใจกันขนาดนี้แล้วต้องผ่านทุกๆอย่างด้วยกันได้ดีแน่ๆ ส่วนซอซอนมิน น่าเอ็นดูมากกกกกเลยตอนนี้ ขอโทษนะคะคุณพ่อที่ด่าไปเยอะเลย โถๆๆๆ เข้าใจความหวังดีนะค้าาา

    ที่ช็อคสุดๆคงจะเป็นที่ทิฟฟานี่รู้ว่าแม่ตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ตลอดมา สงสารฟานี่นะคะ ชีวิตเธอจริงๆแล้วเป็นทุกข์มาตลอด แม่แท้ๆตัวเองกลับทำร้ายเธอเองและคิดจะทำร้ายคนอื่นอีก อึนฮีเป็นอีกคนที่น่าจะโดนยงด่าสักชุดเหมือนจงซอก ว่ายังเป็นคนอยู่หรือเปล่า??? จงซอก สุดท้ายก้ถึงเวลาแล้วที่คนเห็นแก่ตัวอย่างแกจนมุม ถ้าจะตัดสินใจอย่างเห็นแก่ตัวอีกก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นมา เหอะๆ
    #1,776
    0
  19. #1774 data_tik (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 12:12
    ความจริงแล้วฟานี่รู้ทุกอย่า แต่ต้องเก็บเอาไว้เพราะว่าคนผิดคือแม่ของตัวเอง น่าสงสาร ส่วนจงซอกขอให้คิดได้เร็วๆนะ
    #1,774
    0
  20. #1773 onlypoiikk (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 11:18
    เอาคนปิดมาลงโทษให้ไวค่ะ....น้าเลวมากกก
    ไรเตอร์ค๊า ขอncด้วยนะค๊า ^_^
    kanpawee_22@hotmail.com
    #1,773
    0
  21. #1772 paupu (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 09:58
    น้าเลวมากกก แม้แต่เด็กยังไม่เว้นอ่ะจงซอกก็เห็นแก่ตัวสุดๆ
    #1,772
    0
  22. #1770 Memo (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 01:02
    ความจริงที่ฟานี่รับรู้นี่เจ็บปวดมากจริงๆ

    ก็รู้ว่าแม่ตัวเองทำทุกอย่างแต่ก็พูดออกมาไม่ได้

    ดีแล้วที่ชเลิฟลี่มาอยู่กะน้องซอคงปลอดภัยกว่า

    เรื่องชักจะปิดไม่มิดแล้ว ทีนี้ทุกคนก็ต้องพูดความจริงกันแล้วล่ะค่ะ

    ชอบคำพูยงนะที่พูดกะจงซอก คือเตือนสติขั้นสุดแล้วว่าจงซอกต้องการไรแน่

    ก็หวังว่าจะคิดได้และยอมพูดบ้างนะคะ
    #1,770
    0
  23. #1769 Me a da (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 00:46
    รอถึงตอนหน้าไม่ไหวเลยทีเดียว น้าซอจูนี้หน้ากลัวกว่าที่คิดอีกอะ
    #1,769
    0
  24. #1768 icygirl2703 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 00:25
    ความจริงที่รู้วันนี้ มันสร้างความเจ็บปวดให้หลายคนเลยนะคะ

    ซอต้องสู้แบบนี้สิ ถูกต้องแล้ว ความจริงยังไงก็คือความจริง เราหนีไม่พ้นหรอก

    การลองสู้กับความจริงสักตั้งนึง ถึงมันจะทำให้เจ็บวันนี้ แต่วันหน้าเราจะผ่านมันไปได้

    ยงพูดจาได้ถูกใจมากกกก ยงพูดแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ แล้วยงก็ต้องช่วยซอปกป้องเลิฟลี่ด้ยนะ

    พ่อซอ ในที่สุดก็แสดงความรู้สึกสักทีนะคะ รักลูกห่วงลูก ก็แค่บอกออกมาค่ะ ซอจะได้รู้ว่า พ่อรักซอมากแค่ไหน

    ทิฟฟานี่ ไม่เคยคิดเลยว่าจะผ่านหรือพบเจออะไรมามากขนาดนี้ ยอมปิดเรื่องทุกอย่างไม่บอกใคร เพื่อปกป้องแม่ตัวเอง

    มันถึงเวลาแล้วนะที่ต้องเผยความจริง ถึงครั้งนี้อาจจะต้องทำร้ายหัวใจตัวเองขนาดไหน แต่เพื่อชีวิตของคนบริสุทธิ์นะทิฟฟานี่

    จองซอก ถึงขนาดนี้แล้ว ยังจะกลัวตัวเองเสื่อมเสียอีกหรอ การทิ้งให้ผู้หญิงคนนึงแบกหน้ารับผิดชอบลูกคนเดียวก็พอแล้ว แต่นี่ไม่คิดจะปกป้องลูกเลยหรอ เลว!!!

    แต่คนที่เลวในคราบคนดี กลับยังลอยนวลอยู่ ทำได้ทุกอย่าง จะกำจัดซอก็ไม่แปลกอะไร แต่นี่ถึงขั้นผลัดลูกสาวในไส้ของตัวเองให้แท้งเนี่ย มันยิ่งกว่าเลวอีกนะคะอาซอ

    รอตอนหน้านะคะพี่จอยคนสวยยยย ตอนนี้ทำให้รู้ว่า ยิ่งรู้ความจริงก็ยิ่งเจ็บปวด การหลับหูหลับตานั้นเจ็บปวดยิ่งกว่า แต่การปล่อยให้คนชั่วลอยนวลโดยไม่ทำอะไรเลย มันเจ็บที่สุดนะคะ สู้ๆๆค่ะ ^_^



    #1,768
    0
  25. #1767 goguma (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 23:36
    พี่ยงพูดได้ดีมากค่ะนายเท่มากกก

    จงซอกนายควรที่จะคิดได้ได้แล้วนะ

    เลิฟลี่หนูได้อยู่กะคุณแม่แล้วนะคะพี่ทิฟช่วยน้องซอดูแลลูกสาวด้วยนะคะ

    ดีใจที่คุณพ่อน้องซอเริ่มเผยความรู้สึกบ้างแล้ว



    รอตอนต่อไปนะค๊าาาาาไรเตอร์
    #1,767
    0