LOST IN LOVE (Yong & Seo) Fin.

ตอนที่ 23 : Lost in love Chapter 22 สายฝนกับคนในหัวใจ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 741
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    29 ธ.ค. 58



Lost in love Chapter 22

สายฝนกับคนในหัวใจ

 



 

 

ทิฟฟานี่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นผู้เป็นสามีก็เลยแปลกใจว่านิชคุณหายไปไหน พอออกมาตามหา ถึงได้พบว่าเขานั่งเล่นตุ๊กตาอยู่ในห้องของลูกสาว

อุตส่าห์เคลียร์งานทุกอย่างหวังว่าจะได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันให้เยอะๆ แต่เลิฟลี่กลับเก็บกระเป๋าไปอยู่กับจูฮยอนแทบจะทุกวันศุกร์เสาร์อาทิตย์เลย

ผมซื้อตุ๊กตาให้เลิฟลี่เยอะขนาดนี้เลยหรอเนี่ย? พื้นที่กว่า 70% มีแต่ตุ๊กตาเต็มไปหมด ที่ผ่านมานิชคุณไม่ค่อยมีเวลาได้พูดคุยหรือเล่นกับเลิฟลี่มากนัก ทุกครั้งที่ไปต่างประเทศ หรือไปทำงานก็จะกลับมาพร้อมกับตุ๊กตาพวกนี้ เขาคิดว่าเลิฟลี่จะไม่มาก่อกวนในเวลาที่เขาต้องนอนหลับพักผ่อนก็เลยเอาแต่ซื้อตุ๊กตาให้จนเกือบจะล้นห้องนอนของลูกสาว

ทิฟฟานี่นั่งลงเคียงข้างผู้เป็นสามี ทั้งเธอและนิชคุณต่างก็พอกัน เอาแต่ทำงานแข่งกับเวลา แม้ว่าทิฟฟานี่จะมีเวลาอยู่กับเลิฟลี่มากกว่า แต่ว่าก็ยังน้อยมากเกินไปอยู่ดี

สิ่งของกับความรักมันต่างกันนะคะ ฉันเองก็เพิ่งได้รู้ว่ามันต่างกัน ตอนที่เห็นคุณนั่งเล่นอยู่คนเดียวในห้องนี้

นิชคุณโอบกอดร่างบางเข้ามาจนแนบชิด เมื่อก่อนเลิฟลี่คงเหงามาก แต่แกเป็นเด็กอดทนเก่ง ไม่ดื้อไม่งอแงเลย

จูฮยอนอุตส่าห์มอบนางฟ้าตัวน้อยๆให้เราช่วยกันดูแล แต่ว่าเราก็ทำมันได้ไม่ดี ความรักของเราจะได้ครึ่งความรักที่จูฮยอนมีหรือเปล่าก็ไม่รู้?

ทิฟฟานี่น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อาจหักห้าม นิชคุณพูดถูก ความรักของเราไม่ได้ครึ่งความรักที่จูฮยอนมีเลย น้องสาวของเธอน่าสงสาร ทำได้แค่เฝ้ามองดูลูกสาวที่อยู่ห่างไกล พอมีโอกาสได้มอบความรักให้ เธอก็มอบให้จนหมดหัวใจ แค่ระยะเวลาไม่เท่าไหร่ เลิฟลี่ก็ติดจูฮยอนแจเสียแล้ว

มันเป็นเพราะสายเลือดค่ะ มันคือความรักจากสายเลือด แต่ฉันจะไม่ยอมแพ้หรอกนะคะ ตอนนี้สภาพของเราสองคนเหมือนตาแก่กับยายแก่ที่กำลังร้องไห้เพราะว่าคิดถึงลูกเลย

นิชคุณช่วยเช็ดน้ำตาให้กับภรรยา พอเราได้มีเวลานั่งพูดคุยเปิดหัวใจกันแบบนี้แล้ว ทำให้มีความสุขและรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาก มันดีมากกว่าการที่เราเอาแต่ทะเลาะกันแล้วก็เดินหนี หรือว่าเดินตามกันไปมาเสียอีก

เลิฟลี่เคยบอกผมว่า แกอยากมีน้องตัวเล็กๆ ผมคิดว่าเราน่าจะมาลองพยายามด้วยกันอีกสักครั้ง

ไม่เอาหรอกค่ะ วันนี้ฉันต้องไปทำงาน แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่อยากหวัง ทั้งที่รู้ว่าโอกาสที่มีมันน้อยมากเสียจน… ”

นิชคุณมอบจุมพิตแผ่วเบาบนริมฝีปากของภรรยา จากเหตุการณ์ครั้งที่ทิฟฟานี่ตกบันไดจนแท้งลูก หมอบอกว่าโอกาสที่ทิฟฟานี่จะมีลูกได้อีก มีน้อยมากจนเกือบจะไม่มีเลย

ผมไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้ว แต่มันก็ดีกว่าเราทะเลาะกันนะ วันนี้วันหยุด อย่าไปทำงานเลย นานๆทีโอกาสดีดีจะมาถึง ถือเสียว่าเรามาเติมความรักให้กันดีกว่า เติมให้กันเยอะๆ ให้สมกับที่ที่ผ่านมาเราสองคนทะเลาะกันมาหนักมาก

อะไรกันคะ เหงาที่ลูกไม่อยู่จนต้องมาอ้อนฉันแทนเลยหรอ? ทิฟฟานี่ถามหน้าแดง

ก็จะให้ผมไปอ้อนใครได้ เร็วๆเข้าเถอะ เดี๋ยวลูกกลับมา ไม่มีเวลาให้อ้อนกันพอดี

 

 



 

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนยังคงดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ยงฮวากับจูฮยอนจูงมือพากันวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต แต่คนพวกนั้นก็ยังไล่ตามพวกเราไม่ยอมหยุด

ยังไหวนะ?

ไหวค่ะ จูฮยอนพูดตอบทั้งที่หายใจหอบระรัว คนพวกนั้นไม่ใช่คนกลุ่มใหม่เลย เป็นพวกเดียวกันกับที่ทำร้ายยงฮวาในคราวก่อน พวกมันยิงปืนใส่เราสองคนไม่มียั้ง ซึ่งไม่มีทางเลยที่พ่อของเธอจะทำแบบนี้

ยงฮวาเองก็แปลกใจ ตอนแรกเขาคิดว่าน่าจะเป็นกลุ่มคนที่ซอซอนมินส่งมาเพื่อจัดการกับตน โทษฐานที่พาจูฮยอนออกมาด้วยกันสองต่อสอง หากแต่พวกมันกลับเอาแต่ไล่ยิงใส่เรามั่วไปหมด คนอย่างซอซอนมิน ร้ายกาจขนาดที่ว่าแม้แต่ลูกของตัวเองก็ไม่ละเว้นเชียวหรือ

จำได้ไหมคะ ฉันจำหน้าคนพวกนั้นได้ค่ะ พวกมันคือคนที่ทำร้ายพี่คราวก่อน จูฮยอนพูดรัวเร็วแข่งกับเสียงหายใจหอบ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่พวกมันจะยอมลามือ ใจคอจะไล่ยิงให้เธอกับยงฮวาตายในป่านี้เลยหรือยังไง

จำได้สิ จำได้ไม่ลืมเลย ยงฮวากระชับข้อมือบางเอาไว้แน่น ก่อนที่จะตัดสินใจลดความเร็วให้ช้าลง ตอนนี้เขาจำเป็นจะต้องส่งจูฮยอนล่วงหน้าไปก่อน เพราะไม่อย่างนั้นแล้ว เราสองคนอาจจะถูกไล่ยิงตายทั้งคู่ก็เป็นได้

ยังไหวอยู่ใช่ไหม?

ไหวค่ะ

จำเอาไว้นะ ว่าจะต้องวิ่งให้เร็วที่สุด วิ่งให้เร็วแล้วก็อย่าหันหลังกลับมามองอะไรเป็นอันขาด

จูฮยอนคิดว่าเราจะวิ่งไปด้วยด้วยกันเหมือนที่ทำอยู่ หากแต่เมื่อเธอกัดฟันเฮือกสุดท้าย เพื่อจะวิ่งหนีไปให้ไกลมากที่สุด ยงฮวากลับสะบัดมือออกจากเธอเอาเสียดื้อๆ

ไป! หนีไป!! วิ่งหนีไป!!” ยงฮวาตะโกนจนเสียงดังลั่นป่า จูฮยอนหยุดฝีเท้า ตัดสินใจที่จะวิ่งย้อนกลับมา เธอไม่มีวันทิ้งเขา ไม่มีวันแยกจากเขา ถ้าจำเป็นต้องตายก็ต้องตายด้วยกัน

ปัง!

ร่างบางสะดุ้งรับเสียงกระสุนปืน เสียงมันดังมาก จนทำให้จูฮยอนหูอื้อไปหมด

ยงฮวาทรุดตัวลงพร้อมกับเลือดที่ค่อยๆไหลออกมาจนหยดลงพื้น จูฮยอนวิ่งฝ่ากระสุนปืน เอาตัวเข้ามาขวางคนเจ็บเอาไว้อย่างไม่รู้สึกหวาดกลัวหรือเสียดายชีวิต

ทั้งสองคนแย่งกันเอาตัวบังกระสุนปืน ยงฮวาทั้งเจ็บทั้งโมโหที่จูฮยอนไม่ยอมทำตามที่เขาบอก ถ้าเกิดเธอเป็นอะไรไปขึ้นมาแล้วเขาจะทำยังไง

บอกให้หนีไป แล้วย้อนกลับมาทำไม!”

ฉันทิ้งพี่ไม่ได้ค่ะ ถ้าฉันไป ฉันก็ตายอยู่ดี เพราะว่าฉันไม่รู้ทาง สุดท้ายก็หลงป่าตายอยู่ดี ถ้าจะโชคร้ายเราก็แค่ตายด้วยกัน ตายแล้วทุกอย่างก็จบ ไม่ต้องมานั่งคิดมากเหมือนกับทุกวันนี้ จูฮยอนน้ำตาไหลพราก เธอรักเขาแต่แสดงออกไม่ได้ เธออยากอยู่กับเขาเพื่อทดแทนช่วงเวลาที่หายไป แต่ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะอยู่

ยงฮวาจ้องมองน้ำตานั้น จูฮยอนพูดถูก ว่าตายแล้วทุกอย่างก็จะจบ หากแต่เขาคงจะต้องเสียใจไปจนถึงประตูนรกที่ปกป้องคนที่ตัวเองรักเอาไว้ไม่ได้ ซอซอนมินเลวร้ายเกินที่จะเป็นพ่อคน แม้แต่ลูกสาวของตัวเองก็ไม่ละเว้น เขานึกไม่ออกเลยว่าจูฮยอนเติบโตขึ้นมากับผู้ชายแบบนี้ได้ยังไง

ซอซอนมินถ้าพี่รอดไปได้ พี่จะไม่ปล่อยเขาไว้แน่

ไม่ค่ะ ฉันมั่นใจว่าไม่ใช่พ่อของฉันแน่ๆ จูฮยอนเถียงกลับทั้งน้ำตา

ขนาดนี้แล้ว เธอก็ยังออกรับแทนคนแบบนั้น?

“….” จูฮยอนส่ายหน้าเคล้าน้ำตา ถึงเวลานี้แล้วจูฮยอนแน่ใจล้านเปอร์เซ็นต์ว่าไม่ใช่พ่อของเธอแน่

มีคนบางคนไม่อยากให้ฉันเป็นลูกสาวของพ่อค่ะ ความจริงฉันควรที่จะรู้ นับตั้งแต่วันที่ถูกปล่อยทิ้งไว้ในป่าแล้ว แต่ฉันก็ไม่รู้ มาจนถึงวันนี้ ที่ฉันคิดว่าฉันน่าจะรู้แล้ว… ”

“….” ยงฮวาอ้ำอึ้งไปต่อไม่ถูก คำพูดของจูฮยอนคล้ายกับคำพูดของป้ายองวอนไม่มีผิด ท่านเคยบอกว่ามีใครบางคนไม่ต้องการให้ท่านอยู่ตรงนั้น หากแต่บทสนทนาของเราสองคนผ่านเลยมาหลายนาที แต่ก็แปลกที่เราสองคนยังไม่ตาย แถมเสียงปืนก็ยังเงียบหายไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ด้วย

ยงฮวาหันมองไปรอบตัว ตอนนี้ป่ากลับมาเงียบสงบ กลุ่มคนที่ตามไล่ล่าเราสองคน พากันหายไปไหนหมดแล้วก็ไม่รู้

จูฮยอน ช่วยดูหน่อย พวกมันไปหมดแล้วใช่หรือเปล่า?

 



 

 

เลิฟลี่กินข้าวไม่ลงเพราะเป็นห่วงจูฮยอนกับยงฮวามาก อันที่จริงแล้วฮโยยอนอยากตามไปที่น้ำตกเพื่อไปช่วยเพื่อน แต่ติดตรงที่เลิฟลี่ไม่มีคนคอยดูแล เธอก็เลยต้องอยู่รอฟังข่าวที่นี่

ถึงยังไงลีจองชินก็น่าจะโทรมาบ้าง นี่เล่นเงียบหายไปเลย เป็นยังไงกันบ้างก็ไม่รู้

ยิ่งฮโยยอนบ่น เลิฟลี่ก็ยิ่งร้อนใจ หนูน้อยถึงขั้นจะโทรศัพท์ไปขอให้คุณแม่กับคุณพ่อมาช่วย แต่ฮโยยอนบอกว่าถึงทั้งสองคนจะมา แต่ก็คงช่วยอะไรไม่ได้

คุณป้าคุณครูขา น้าจูฮยอนกับคุณลุงยงฮวาจะต้องปลอดภัยใช่ไหมคะ?

ฮโยยอนไม่แน่ใจอะไรเลย นับตั้งแต่จองชินบอกว่าได้ยินเสียงปืนแล้ว

แน่นอนจ๊ะ สองคนนั้นจะต้องกลับออกมาอย่างปลอดภัยแน่นอน

….

….

จองชินพาซออึนฮีและตำรวจลงพื้นที่ เต็นท์กับเสบียงทั้งหมดยังคงอยู่ที่เดิม แทบจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไร ทางตำรวจพบโทรศัพท์ของยงฮวาตกอยู่ในน้ำตก มีร่องรอยของกระสุนปืนเต็มพื้นที่ไปหมด หนำซ้ำทางตำรวจยังพบแว่นกันแดดยี่ห้อดังตกอยู่ที่ทางเข้าน้ำตกอีกด้วย

ซออึนฮียืนยันว่าไม่ใช่ของจูฮยอน ส่วนจองชินยืนยันว่ายงฮวาไม่เคยใช้แว่นกันแดดแบบนี้ให้เห็น และที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือมันเป็นแว่นกันแดดของผู้หญิง ถ้าไม่ใช่ของจูฮยอนก็อาจจะเป็นของนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ แต่ว่าผ่านมาหลายปีนี้ไม่มีใครเข้ามาเที่ยวที่นี่เลย สืบเนื่องจากมีข่าวลือแพร่สะพัดว่าที่นี่มีผีนักท่องเที่ยวคอยตามหลอกหลอนผู้คนที่เข้ามายังที่แห่งนี้ จึงไม่มีใครกล้ามาเที่ยวอีกเลย

แล้วอย่างนี้ สองคนนั้นจะเป็นยังไงบ้างคะ พบเบาะแสอะไรบ้างหรือเปล่า? ซออึนฮีเสแสร้งแกล้งทำเป็นห่วงเป็นใยหลานสาวกับเจ้าของไร่ข้างบ้าน ที่ผ่านมายงฮวาถูกทำร้ายนับครั้งไม่ถ้วน ล้วนเป็นฝีมือของซออึนฮีทั้งหมด รวมไปถึงไร่ของยงฮวา เธอก็เป็นคนสั่งเผา พี่ชายของเธอไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆเลยแม้แต่เรื่องเดียว เป็นความตั้งใจของเธอเองที่ทำให้ยงฮวาเข้าใจผิดมานานนับเกือบจะ 10 ปี

ตอนนี้เราต้องกระจายกำลังค้นหาพวกเขาทั้งสองคนโดยด่วนครับ คิดว่าหาไปตามรอยกระสุน เราน่าจะพบร่องรอยมากกว่านี้ ถ้าพวกเขายังปลอดภัยดี เราคงพบตัวพวกเขาได้ไม่ยาก

ดิฉันต้องฝากด้วยจริงๆนะคะ หลานสาวของดิฉันเคยหลงป่ามาแล้วครั้งหนึ่ง นี่ก็มาเกิดเรื่องซ้ำอีก ป่านนี้แกจะต้องกลัวจนขวัญหายแล้วแน่ๆ ที่สำคัญจะต้องจับตัวคนร้ายให้ได้ด้วยนะคะคุณตำรวจ

ทางเราจะทำทุกอย่างอย่างเต็มที่เลยครับ

จองชินหันมองดูสถานที่โดยรอบ ในเบื้องต้นพบแต่รอยกระสุน ไม่มีรอยเลือด ไม่มีร่องรอยของการได้รับบาดเจ็บใดๆ แต่ถึงกระนั้นก็เถอะ เขาคิดว่าสองคนนั้นคงจะพากันวิ่งหนีเตลิดเข้าไปในป่าลึกมากแน่ๆ

 

 



 

ชินเฮกลับออกจากไร่แสงแห่งรักมาตั้งแต่เมื่อคืน งานทุกอย่างที่รับเอาไว้ เธอตัดสินใจบอกยกเลิกทั้งหมด ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนเป็นงานอีเว้นท์และงานโฆษณา ส่วนงานแสดงต่างๆที่ต้องใช้ระยะเวลาถ่ายทำยาวนานและต่อเนื่อง เธองดรับมาได้มากกว่าสามเดือนแล้ว

จะไปจริงๆแน่หรอ? ถ้าเธอยังอยู่ ต่อให้มีเด็กเกิดใหม่อีกกี่สิบคน แต่เธอก็จะเป็นเหมือนราชินีของวงการ นั่งอยู่บนบัลลังก์แบบสวยๆ ยากที่จะมีใครโค่นได้

ฉันก็อยากนะคะ แต่ว่าฉันไปนั่นแหละดีแล้ว ดีสำหรับตัวเอง แล้วก็ดีสำหรับชินบีด้วย

“….”

ผู้จัดการของดาราสาวตกอยู่ในความเศร้า เราสองคนอยู่ด้วยกันมานาน ไม่ว่าชินเฮจะเหวี่ยงวีน เอาแต่ใจและเจ้าอารมณ์มากแค่ไหน แต่เด็กคนนี้ก็มีมุมที่น่ารักและมีน้ำใจกับเธอมากเลยทีเดียว

พอไปถึงแล้วจะต้องติดต่อกลับมาทันทีเลยนะ

“….” ชินเฮมอบรอยยิ้มทดแทนมิตรภาพที่มีมายาวนานนับสิบปี เธอเข้าวงการมาตั้งแต่เด็ก ผู้จัดการของเธอคนนี้ดูแลเธอมาตลอด ที่ผ่านมาไม่ว่าเธอจะร้ายใส่เขามากแค่ไหน แต่เราก็รับกันได้มาตลอด

 

 



 

ทางตำรวจช่วยกันตามหาตัวยงฮวากับจูฮยอนอย่างเต็มที่ แต่เดิมทีพวกตำรวจไม่มีความชำนาญในเส้นทาง แต่พอหาคนมาช่วยนำทางได้ อยู่ๆฝนก็เกิดตกกระหน่ำลงมา จึงทำให้แผนการตามหาต้องมีอันหยุดชะงักลงชั่วคราว

แม้จะเป็นห่วงพวกเขาเป็นอย่างมาก แต่จองชินเชื่อว่ายงฮวาจะต้องพาจูฮยอนกลับออกมาอย่างปลอดภัย ยงฮวาเกิดและเติบโตที่นี่ เขามีความชำนาญและคุ้นเคยกับป่าแห่งนี้ดีมากกว่าใคร ถ้าไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ จองชินคิดว่ายงฮวาจะต้องพาจูฮยอนกลับออกมาได้แน่ๆ

….

อยู่ดีดีฝนก็ตกลงมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย แทนที่ยงฮวากับจูฮยอนจะกลับออกจากป่าได้ในทันที กลับกลายเป็นว่าต้องพากันโซซัดโซเซหาที่หลบฝน คราวนี้แม้ว่าจูฮยอนจะไม่ได้ล้มป่วย แต่กลับเป็นยงฮวาที่ได้รับบาดเจ็บ แถมเขายังเสียเลือดมากอีกด้วย

ไหวไหมคะ?

ยงฮวาพยักหน้ารับ เขาหน้าซีดมากจนทำให้จูฮยอนอดเป็นห่วงกังวลไม่ได้ เราสองคนเอาแต่หนี พอจูฮยอนจะช่วยดูบาดแผลให้ฝนก็กลับตกลงมา

นั่งตรงนี้ก่อนค่ะ ขอฉันดูแผลหน่อยนะคะ

ฝนมันตกอยู่ ช่างมันเถอะ พี่ไม่เป็นไร

ยงฮวากัดฟันถอดเสื้อแจ็คเก็ตออกมาด้วยความยากลำบาก เขาลากพาจูฮยอนมาทั้งชุดนอน แม้ว่าจะมีเสื้อคลุมตัวยาว แต่พอชุดของเธอเปียกเนื้อผ้าก็บางเบามากไปกว่าที่เคย

สวมไว้ก่อน

จูฮยอนก้มมองดูตัวเอง ถึงแม้ชุดจะบางเพราะเปียกฝน แต่เธอเป็นห่วงยงฮวามากกว่า ดังนั้นพอรับเอาเสื้อมา แทนที่จะสวมมันเพื่อปิดบังอำพรางรูปร่าง เธอกลับใช้เสื้อตัวนั้นมากางกันสายฝนให้กับเราทั้งคู่

จูฮยอนยงฮวาดุเธอเบาๆ แต่จูฮยอนก็ไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว

พี่เลือดออกเยอะเลย กระสุนจะฝังในหรือเปล่าคะ?

ยงฮวาหันมองดูบาดแผลที่บริเวณหัวไหล่ เขาคิดว่ามันน่าจะแค่ถากไปเท่านั้น แต่ถึงเป็นแค่รอยถากก็น่าจะสร้างบาดแผลลึกมากพอสมควร ไม่อย่างนั้นเลือดคงไม่ออกเยอะขนาดนี้

จูฮยอนอยากดูบาดแผลให้แน่ใจ จึงหาวิธีพาดเสื้อแจ็คเก็ตเอาไว้บนกิ่งไม้ด้วยความทุลักทุเล แต่เดิมทียงฮวาไม่เต็มใจยอมให้เธอดูบาดแผล แต่ในเมื่อจูฮยอนต้องการที่จะดู ยงฮวาก็ขัดไม่ได้

พี่ไม่เป็นอะไรมากจริงๆ

ขอดูก่อนค่ะ นั่งเฉยๆนะคะ อย่างน้อยๆ ฉันจะต้องห้ามเลือดก่อน กลางป่าท่ามกลางฝนตกหนัก ไม่มีอะไรสะดวกสบาย แต่จูฮยอนก็ไม่เกรงกลัวต่อความยากลำบาก

แขนเสื้อของยงฮวาทั้งคับและแน่น ถ้าจะถอดเสื้อออกอีกครั้ง ก็เกรงว่าจะกระทบกระเทือนถึงบาดแผล จูฮยอนจึงจัดการฉีกแขนเสื้อของยงฮวาจนขาดในครั้งเดียว

…!!

ดวงตากลมโตจ้องมองบาดแผลสดๆ ที่ยังคงมีเลือดซึมออกมาอยู่ตลอดเวลา พอได้เห็นมันแล้วก็ทำให้ได้รู้ว่ายงฮวาต้องอดทนมากแค่ไหน กว่าที่เราสองคนจะมาหลบฝนอยู่ด้วยกันที่ตรงนี้

เธอคิดจะทำอะไร!? ยงฮวาเอ่ยถามเมื่อจูฮยอนทำทีเหมือนจะฉีกชุดนอนของตัวเองออก

จูฮยอนเลือกฉีกชายเสื้อคลุมตัวยาวออกเพื่อให้ได้ความยาวพอสมควร ถึงมันจะบางเบาในยามเปียกฝนไปหน่อย แต่เนื้อผ้านุ่มนิ่มก็น่าจะเหมาะกับการใช้รัดแขนเพื่อห้ามเลือด

หันไปทางอื่นเลยค่ะ ไม่ต้องมองกันบ่อยๆนักหรอก

ยงฮวาจำต้องหันมองไปทางอื่น แม้จะสาบานได้ว่าที่ผ่านมาไม่ได้คิดอะไรเกินเลย นอกจากห่วงกังวลแต่เรื่องความปลอดภัย แต่พอได้ยินจูฮยอนสั่งห้าม หัวสมองมันกลับคิดขึ้นมาเสียได้ นี่แหละหนาที่ว่ากันว่าผู้ชายยังไงก็เป็นผู้ชายวันยังค่ำ

อ่า! เบาๆ ถ้าแน่นเกินไปได้ตัดแขนทิ้งกันพอดี

ตัดทิ้งไปเลยก็ดีเหมือนกันนะคะ อาจจะดูดีขึ้นกว่าเดิมก็ได้

ยงฮวาหันกลับมามองค้อน เขาเจ็บตัวอยู่แท้ๆ แต่จูฮยอนก็ยังมีใจมาพูดเล่นได้อีก

ตัวพี่เริ่มจะร้อนแล้ว ยงฮวาคว้าข้อมือบาง วางทาบฝ่ามือนุ่มนิ่มลงบนหน้าผากของตัวเอง คนเจ็บกำลังอ้อนเต็มที่ ผิดกับจูฮยอนที่ใจคอไม่ดีเอาเสียเลย

เมื่อคืนพี่บอกว่าในกระเป๋าที่สะพายมามียาลดไข้ด้วย ถ้าเรากลับไปที่เต็นท์ ต้องไปอีกไกลแค่ไหนหรอคะ?

พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แถวนี้ดูไม่คุ้นเลย

…!!

ถ้ายงฮวาบอกว่าไม่คุ้นทาง แล้วเธอจะทำอะไรได้ จูฮยอนตกใจแต่ก็ก้ำกึ่งไม่อยากเชื่อว่าอย่างยงฮวาจะพาเธอหลงทางจริงๆ

พูดเล่นใช่ไหมคะ?

พี่ไม่ได้มานานตั้งหลายปีแล้ว ถ้าจะลืมคงไม่แปลกใช่ไหม?

“….” จูฮยอนนั่งลงพร้อมกับหันมองไปโดยรอบด้วยความหวั่นใจ ตอนนี้คนอย่างเธอสามารถทำอะไรได้บ้าง เธอกับยงฮวาติดอยู่กลางป่า อีกไม่นานก็คงจะมืด แถมฝนก็ยังไม่ยอมหยุดตกอีกด้วย

เพราะคนคนนั้นคนเดียว เธอก็เลยต้องมาพลอยลำบากไปด้วย คนอะไรแม้แต่ลูกของตัวเองก็ยังไม่ยอมละเว้น

จูฮยอนหันมองค้อนยงฮวาดวงตาแข็ง ยงฮวาเอาแต่คิดว่าพ่อของเธอเป็นคนสร้างเรื่องทั้งหมด เธออยากรู้จริงๆว่าอะไรทำให้เขาคิดแบบนั้นมาโดยตลอด

พี่มีหลักฐานไหมคะ? มีหลักฐานอะไรบ้างที่ใช้อ้างอิงได้ว่าพ่อของฉันเป็นคนทำจริงๆ มีหลักฐานอะไรบ้างนอกจากใบแจ้งความใบเดียว ที่ระบุว่าพ่อของฉันเป็นคนสั่งเผาไร่

“….” ยงฮวานิ่งไปครู่ใหญ่ เขาไม่มีหลักฐานอะไรเลย นอกไปจากคำเตือนของซออึนฮี ท่านเตือนทีไร เป็นจริงทุกทีเลย

ไม่มีหลักฐาน แต่เชื่อได้เป็นตุเป็นตะว่าพ่อของฉันเป็นคนทำ

เดี๋ยวนะ ใบแจ้งความอะไร นี่เธอไม่เชื่อที่พี่บอกสินะ

ยิ่งกว่าไม่เชื่อเสียอีก กว่าจะตั้งหลักได้แล้วคิดทบทวนว่าตัวเองควรทำอะไร ก็เป็นเวลาพักใหญ่เลยเหมือนกัน

พี่เคยไปเจอเขาแล้ว ก็ไม่เห็นว่าเขาจะแก้ต่างอะไร เอาแต่ด่า แล้วก็ไล่ตะเพิดพี่ตลอด

เหตุผลแค่นี้เองหรอคะ ที่เที่ยวเอามาบอกใครต่อใครว่าพ่อของฉันเป็นคนทำ

เที่ยวบอกใครที่ไหน ก็มีไม่กี่คนหรอกที่รู้ ทุกครั้งที่เกิดเรื่องอาอึนฮีเป็นคนเตือนพี่ก่อนตลอด ครั้งล่าสุดนี่ก็ด้วย

ซออึนฮี ชื่อนี้เกี่ยวข้องไปแทบจะทุกเรื่อง ยิ่งได้ฟังจูฮยอนก็ยิ่งหวั่นกลัว กลัวว่าคนที่อยู่ข้างตัวที่ตลอดมาเธอหลงมอบความรักและความไว้วางใจให้ อาจกลายเป็นคนที่ร้ายที่สุดก็ได้

หมายความว่าอาอึนฮีเป็นคนบอกหรอคะ แล้วอาบอกพี่ว่าอะไรบ้าง บอกว่าพ่อของฉันเป็นคนสั่งเผาไร่ บอกว่าพ่อให้คนมารุมทำร้ายพี่ บอกแบบนี้หรือเปล่าคะ?

ก็ประมาณนั้นแหละ

อาบอกแค่นั้น พี่ก็เชื่อเลยหรอคะ?

ก็ถ้าไม่เชื่ออาอึนฮี แล้วจะให้พี่เชื่อใคร ที่ผ่านมาอาช่วยพี่มาก็เยอะ หลายครั้งที่พี่แอบถามหาข่าวของเธอจากท่าน ท่านก็ยินดีบอกพี่ตลอด

เราสองคนคงไม่ต่างกัน หลงเชื่อหลงไว้ใจคนคนเดียวกันเพราะคิดว่าความรักความเข้าใจและทุกความช่วยเหลือเหล่านั้นมันคือความจริงใจ ไม่มีสิ่งใดแอบแฝงปะปน กว่าจะรู้สึกตัว โอกาสของเราอาจจะหมดลงในคราวนี้แล้วก็ได้

ทำไมหรอเธอสงสัยอะไรหรือเปล่า? คนอย่างอาอึนฮีเนี่ยนะที่น่าสงสัย?

ยงฮวาแสนซื่อมากเกินไป ซื่อมากจนทำให้จูฮยอนเผลอตัวฟาดฝ่ามือตีใส่เขาลงมาแรงๆ ทำเอาคนเจ็บถึงกับมึนงง ไม่เข้าใจว่าตัวเองถูกตีเรื่องอะไร

เมื่อ 7 ปีที่แล้วฉันถูกคนที่อาอึนฮีจ้างมา ตั้งใจทิ้งเอาไว้ในป่า

ครั้งนั้นพี่เป็นห่วงเธอแทบแย่ แต่โชคดีที่เรารอดออกไปได้ ที่นี่เหมือนกับมีอาถรรพ์ ใครเข้ามาก็จะต้องเกิดเรื่องตลอดเลย นั่นคือเหตุผลว่าทำไมในครั้งนั้นยงฮวาถึงเป็นกังวลจนถึงขั้นต้องแอบตามมาดูเพื่อให้แน่ใจ

ผู้หญิงคนนั้นคนที่อาอึนฮีบอกว่าพยายามตามหามาตลอด เมื่อเดือนที่แล้วฉันพบเธอโดยบังเอิญ เพราะว่าเธอมาเป็นแม่บ้านที่โรงเรียนค่ะ

พบแล้วหรอ แล้วเธอทำยังไง ได้แจ้งตำรวจไหม? ยงฮวาตื่นเต้น แต่ก็รู้สึกเจ็บแขน อีกทั้งยังมีอาการไข้ร่วมด้วย แถมฝนก็ยังตกลงมาตลอดไม่ยอมที่จะหยุดพักยกเลย

เธอหนีไปก่อนค่ะ ฉันขอร้องให้คุณมินฮยอกช่วยหาคนตามสืบให้ พบว่าเธอคนนั้น ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาทำงานอยู่กับอาอึนฮีตลอด แต่ท่านกลับบอกฉันว่าท่านตามหาเธอคนนี้ไม่พบ

อาอึนฮีจะต้องมีเหตุผลแน่ๆ

ยงฮวาเข้าข้างซออึนฮีอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่เชื่อและไม่ยอมคิดตามเลยว่าเรื่องมันแปลกและย้อนแย้งกันเองมากเกินไป

ฉันเองก็เคยเชื่ออาอึนฮีทุกอย่างเหมือนกันค่ะ ทั้งเชื่อทั้งไว้ใจมากด้วย แต่ฉันก็ไม่คิดว่านักสืบจะทำงานผิดพลาด

“….” ยงฮวาไม่มีความคิดเห็นเพิ่มเติมจนทำให้จูฮยอนรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจ ที่เล่าให้ฟังก็เพราะอยากให้ช่วยคิด จูฮยอนไม่ได้คิดไปเอง แต่เธอมีหลักฐาน

ทว่าพอหันมาเห็นยงฮวานอนหลับคอพับคออ่อนเอาเสียดื้อๆ ก็ทำให้จูฮยอนตกใจไม่น้อย เลือดที่แขนของยงฮวาเริ่มซึมออกมาน้อยลง แต่อุณหภูมิร่างกายของเขากลับร้อนหนักขึ้นกว่าเดิม

จูฮยอนช่วยประคองให้ยงฮวาได้นั่งในท่าที่สบายมากขึ้นแต่ตราบที่ฝนยังคงตกอยู่แบบนี้ ไม่ว่าท่าไหนก็คงไม่สบายอยู่ดี ที่สุดแล้วจูฮยอนจึงยอมเสียสละตัวเองให้ยงฮวาได้นอนหนุนตัก

คนเจ็บนอนหลับคุดคู้ท่ามกลางสายฝนพรำ ยงฮวาไม่อยากทิ้งให้จูฮยอนต้องอยู่คนเดียวท่ามกลางสถานการณ์แบบนี้ แต่เขาบังคับร่างกายของตัวเองไม่ได้ เพราะเสียเลือดมากก็เลยอ่อนเพลียจนฝืนที่จะง้างดวงตาต่อไปไม่ไหว

จูฮยอนนั่งมองดูคนบนตักด้วยความวิตกกังวลใจ เธอเป็นห่วงยงฮวามาก แต่อีกใจก็เป็นห่วงเลิฟลี่ด้วยเหมือนกัน ถ้าอาอึนฮีเป็นคนสร้างเรื่องทั้งหมด ก็เท่ากับว่าเลิฟลี่อาจจะตกอยู่ในอันตรายด้วยเหมือนกัน

เธอจะทำยังไงดี?

อดทนไว้นะคะ ห้ามเป็นอะไรไปเป็นอันขาด ถ้าคราวนี้เรากลับออกไปไม่ได้ เราก็จะไม่มีโอกาสได้รู้เลยว่าใครที่เป็นคนอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด

 




 

 

ทิฟฟานี่ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ เธอฝันร้าย ในฝันเห็นเลิฟลี่เดินอยู่คนเดียวกลางป่า บรรยากาศมันค่อนข้างน่ากลัวและเงียบเหงาวังเวงอย่างจับใจ เธอเรียกหาเท่าไหร่ เลิฟลี่ก็เดินห่างออกไป ในความฝันเรียกหาจนแทบจะหมดลมหายใจ แต่เลิฟลี่ก็ไม่หันหลังกลับมา

น่ากลัวเหลือเกินอยู่ดีดีก็รู้สึกกลัว กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับลูกสาว

เป็นอะไรไปที่รัก? นิชคุณลุกขึ้นมาถามเมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของภรรยา

ฉันฝันร้ายค่ะ เราไปหาเลิฟลี่กันเถอะ ไม่โทรมาหากันบ้างเลย ฉันเป็นห่วงลูกค่ะ ทิฟฟานี่เกิดอาการมือไม้สั่น ถ้าไม่ได้เห็นด้วยตาว่าเลิฟลี่ยังอยู่ดีมีความสุข วันนี้เธอจะต้องขาดใจตายแน่ๆ

เดี๋ยวนะ คือเลิฟลี่ไปทัศนศึกษา ถ้าจะไปหาลูก เราก็ต้องไปที่นั่น

อะไรนะคะ ไปทัศนศึกษา ไปที่ไหนคะ? ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องนี้เลย? เพราะมัวแต่ทำงานจนไม่รู้เรื่องรู้ราว ทิฟฟานี่คิดว่าเลิฟลี่ไปนอนค้างกับจูฮยอนเหมือนอย่างเคย ไม่ได้คิดหรือรู้อะไรเลยว่าเลิฟลี่ไปทัศนศึกษา

 

 



 

ซออึนฮีนั่งจิบกาแฟมองดูหลานสาวตัวเล็ก นับวันเลิฟลี่ก็ยิ่งเติบโตมากขึ้น ถ้ายังคงเป็นลูกสาวของทิฟฟานี่กับนิชคุณคงไม่เป็นไร แต่ถ้าหากวันหนึ่งวันใดความลับถูกเปิดเผย เลิฟลี่จะกลายเป็นทายาทโดยชอบธรรมในทันที

เด็กทารกตัวน้อยที่เธอโอบอุ้มและประคับประคองมาด้วยสองมือ ความผูกพันมีมากและลึกซึ้งจนยากที่จะทำใจกำจัดทิ้งได้ง่ายๆ แต่เพื่อจุดมุ่งหมายสูงสุด คนอย่างซออึนฮีจะไม่ยอมให้ทุกอย่างที่ทำมาถูกเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมแย่งชิงเอาไป ถ้าต้องตัดเนื้อก้อนเล็กๆอีกสักก้อนเพื่อให้ตัวเองยิ่งใหญ่ ถ้ามันจำเป็นจะต้องตัด เธอก็จะตัด

เลิฟลี่มาหายายหน่อยสิลูก

หนูน้อยเข้ามาหาคุณยาย ใจของเลิฟลี่กำลังเป็นทุกข์เพราะว่าจูฮยอนกับยงฮวายังไม่กลับมา

หลานยายไม่ยอมกินข้าวเลย ถ้าทำอย่างนี้อีกไม่นานหนูจะล้มป่วยเอานะจ๊ะ

หนูไม่หิวค่ะคุณยาย หนูจะรอให้คุณลุงยงฮวาพาน้าจูฮยอนกลับมาส่งก่อน

หนูบอกยายได้ไหมจ๊ะ ว่าไปสนิทสนมกับจองยงฮวาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วไปสนิทกันได้ยังไง?

ห้องพักของคุณลุงอยู่ใกล้กับห้องของน้าจูฮยอนค่ะ ทุกครั้งที่หนูไป หนูก็จะได้พบคุณลุงที่นั่นด้วย พวกเราก็เลยสนิทกันค่ะ

ห้องอยู่ใกล้กัน เป็นข้อมูลใหม่ที่ซออึนฮีไม่เคยรู้มาก่อน จูฮยอนหรือตัวของยงฮวาเองไม่เคยบอกเธอเลยว่าพวกเขาพักอยู่ใกล้กัน เรื่องของพวกเขาอยู่ใต้จมูกของเธอแค่นั้นเอง

มันเกิดอะไรขึ้นหรอคะ ทำไมคุณลุงกับน้าจูฮยอนถึงถูกทำร้าย?

ดวงตาของเด็กน้อยช่างใสซื่อ ยิ่งได้จ้องมอง ความผูกพันก็ยิ่งมีมากขึ้นตาม จนทำให้ซออึนฮีไม่อยากจ้องมองเด็กคนนี้อีกต่อไป

ยายเองก็ไม่แน่ใจนักหรอกจ๊ะ ตอนนี้เราทำได้แค่รอ แล้วก็สวดภาวนาขอให้พระเจ้าช่วยคุ้มครองสองคนนั้นให้กลับออกมาอย่างปลอดภัย

พระเจ้าจะยอมช่วย ถ้าหนูสวดภาวนาเยอะๆใช่ไหมคะ?

แน่นอนจ๊ะ พระเจ้าจะต้องช่วยพวกเขาสองคนแน่ๆ

หนูจะสวดภาวนาเยอะๆ แล้วก็บอกพระเจ้าว่าให้ช่วยจัดการกับคนที่ทำร้ายน้าจูฮยอนกับคุณลุงยงฮวาด้วยค่ะ คนเราถ้าทำไม่ดี ก็ไม่ควรได้รับสิ่งดีดีตอบแทน ให้ตำรวจจับเข้าคุกให้หมดเลย

“….” ซออึนฮีปล่อยมือออกจากร่างของหนูน้อย เธอแอบตกใจนิดหน่อยกับคำพูดใสซื่อของเด็กคนนี้ หากแต่ถ้าพระเจ้าสามารถดลบันดาลทุกอย่างได้จริงๆ เธอก็คงไม่อยู่รอดปลอดภัยมาจนถึงทุกวันนี้หรอก


 




 

****************************100%****************************

 

อย่าลืมคอมเม้นท์ให้ไรเตอร์นะคะ

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,564 ความคิดเห็น

  1. #2561 อูรี คิสซึฮัลกา (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 15:15
    คุณฟานี่กำลังหวาน แต่ยงซอนั้นช่างขมขื่น ตอนโดนยิงนี่จะร้องตาม
    ยงทำไมเข้าข้างอาอึนฮีขนาดนั้น นี่สงสัยหละว่าแกรักอาหรือรักหลานกันแน่
    อาอึนฮีนะร้ายสุดยอดนี่คิดจะทำร้ายเด็กด้วยเหรอ เลวไปแล้ว 
    #2,561
    0
  2. #2433 Beam Supattra (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:00
    อึนฮีร้ายสุดๆเลยอ่ะ ทำแบบนี้ลงไปได้ยังไง หวังว่าเลิฟลี่จะปลอดภัยนะ ยงกับซอด้วยอย่าเป็นอะไระนฮือ ออ
    #2,433
    0
  3. #2320 Ce'ces Rizle (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:15
    จิตสำนึกคงไม่จำเป็นสำหรับนาง
    #2,320
    0
  4. #2272 Patty (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:05
    หวังว่าคุณอาจะยังมีสำนึกบ้างนะ หลานที่อุ้มมาตั้งแต่เล็กๆแท้ๆ

    ยงซอ รีบกลับออกมาเถอะ เฮ้ออออออออ (หยุดอ่านไม่ได้จริงๆ)
    #2,272
    0
  5. #2178 ลูกจ๋า (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:28
    เรื่องราวเข้มข้นขึ้นทุกที เอาใจช่วยไรเตอร์นะคะ
    #2,178
    0
  6. #1909 ekr9 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 12:30
    ซออึนฮีจะทำร้ายหลานที่น่ารักอย่างเลิฟลี่ลงหรอ
    ยงซอขอให้ปลอดภัยนะ
    #1,909
    0
  7. #1901 Bebearboo (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 23:48
    โอ้ยยงอย่าเป็นไรนะขอให้มีคนไปช่วยเร็วๆ
    #1,901
    0
  8. #1851 momoseo (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 21:52
    คุณอาจะทำอะไรเลิฟลี่ แม้แต่เด็กก็ไม่เว้นหรอเนี่ย
    #1,851
    0
  9. #1781 ASYS (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 23:10
    ยงแกจำทางในป่าไม่ได้จริงง่ะ ไม่อยากจะเชื่อเลย คนร้ายนี่ก็จิบชาสบายใจจริงๆ ทำกับลูกกับหลานได้ลงคอ
    #1,781
    0
  10. #1758 meriyatupila (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 21:23
    สงสารชินเฮเหมือนกันเนาะ  ไว้ใจเชื่อใจคนผิด คงจะเสียความรู้สึกมากๆเลยเนาะ แล้วเขายังเป็นอาของเราอีกเฮยยย  คนที่คิดว่าดีกับเราที่สุดกับเป็นคนทำร้ายเรา พี่ยงสู้ๆนะต้องพาน้องออกจากป่าให้ได้นะ สู้ๆๆ
    #1,758
    0
  11. #1756 lack (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 21:19
    เรื่องใกล้จะกระจ่างแล้วสินะ นางร้่ายตัวจริงออกมาแล้ว ความเชื่อใจจากคนที่เราไว้ใจและนับถือ คงเป็นอะไรที่เจ็บปวดมาก พี่ยงต้องสู้ๆนะ ใจแข็งเข้าไว้ ต้องพาน้องออกจากป่าให้ได้นะ
    #1,756
    0
  12. #1755 lack (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 21:18
    เรื่องใกล้จะกระจ่างแล้วสินะ นางร้่ายตัวจริงออกมาแล้ว ความเชื่อใจจากคนที่เราไว้ใจและนับถือ คงเป็นอะไรที่เจ็บปวดมาก พี่ยงต้องสู้ๆนะ ใจแข็งเข้าไว้ ต้องพาน้องออกจากป่าให้ได้นะ
    #1,755
    0
  13. #1744 ysggm (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 15:20
    อธิฐานเลยจ้า แรงใจช่วยได้นะเลิฟลี่
    #1,744
    0
  14. #1729 Min___TeeYai+ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 23:07
    นานๆทีคุณทิฟจะมีโมเม้นท์แบบนี้บ้าง รู้งั้นแล้วคืนเลิฟลี่ให้เถอะโน้ะ =.= น้าอึนฮีเล่นแรงนะคะเนี่ย ไล่ยิงกันเลยเร้อะ จิตใจทำด้วยอะไรกัน ยงซอจะรอดมั้ยเนี่ย โถ่ ยงมาถูกยิงอีก ตายๆๆๆๆ ตอนนี้เราเพิ่งจะมาแอบสงสารพ่อซอค่ะ ตอนนี้เห็นอะไรชัดขึ้นหลายอย่าง แต่ยงกลับยังไม่เคลียร์ซะงั้น เพราะน้าอึนฮีเหมือนจะดีกับยงบ่อย แต่นั่นละน้าแผนการน่ะ เห้อ มาถึงตรงนี้ซอใจเด็ดมากค่ะ รอคอยโมเม้นท์ยงซอมากกกกกกก ถึงตอนนี้แล้วทำไงละ อึนฮีเล่นละครตบตาได้แม้กระทั่งกับเด็ก แต่ก็ไม่พ้นคำพูดเด็กที่โกหกไม่เป็น หึหึหึ น่าเกลียดจริงๆผู้ใหญ่คนนี้ เลิฟลี่ดูแลตัวเองดีๆนะลูกกกกก โถ่ววว
    ลืมบอกไปว่ารักชินเฮเข้าแล้วววว
    #1,729
    0
  15. #1698 Cartoon (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 22:36
    ซออึนฮีใจร้าย ต้องการอะไรอะ เลิฟลี่อย่าเป็นไรน้า
    #1,698
    0
  16. #1694 Pae (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 08:43
    ขอให้คำภาวนาของเลิฟลี่เป้นจริงด้วยเถิด เกียจซออึนฮี
    #1,694
    0
  17. #1690 Kaowkang (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 02:28
    ซออึนฮีร้ายเกินไปแล้ว พี่ยงกับน้องซอทำไงต่อดีเนี่ยยย ป่วยด้วย บาดเจ็บด้วย ตายๆ
    #1,690
    0
  18. #1682 rasintt (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 00:47
    คุณยายขากับเด็กคุณยายก็คิดจะกำจัดเลิฟลี่หรือค่ะ ใจร้ายมากๆๆๆเลยค่ะ  ยงซอจะปลอดภัยไหมเนี่ย
    #1,682
    0
  19. #1662 Ponyboice (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 21:36
    ไม่ชอบซออึนฮีเลย
    #1,662
    0
  20. #1623 body_wispy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 08:22
    ซออึนฮีร้ายกาจมาก
    #1,623
    0
  21. #1595 ปังปอน (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 21:57
    เลิฟลี่อย่าเปนรัยนะ
    #1,595
    0
  22. #1559 bluecherry2228 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 18:58
    คุณเทดดี้จองอดทนไว้นะ ฮืออ ขอให้ทุกคนปลอดภัย
    #1,559
    0
  23. #1536 tum2511 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 23:36
    ซออึนฮีทำไมเป็นคนที่ใจร้ายแบบนี้นะ
    ทำได้ลงคอได้ยังไงกัน น้องซอไม่ได้ทำไรผิดนะ
    #1,536
    0
  24. #1513 goguma_ys (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 17:22
    เกลียดซออึนฮีจริงๆนะ
    #1,513
    0
  25. #1511 hams_joon (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 18:14
    ทำไมคุณยายทำกับหลานเลิฟลี่ได้ละเนี่ย เลิฟลี่เป็นเด็กน่ารักแล้วก็ฉลาดมากๆด้วยนะ ดีแล้วแหละที่ทิฟฟานี่จะตามมาเนี่ยขอให้ตามมาทันเถอะจะได้รู้ว่าแม่ตัวเองทำอะไรไว้บ้าง อาจจะห้ามแม่ได้บ้างนะ ส่วนพี่ยงที่จำทางออกไม่ได้จริงๆหรือว่าแกล้งกันละเนี่ย555
    ปล.ไรเตอร์สู้ๆคะ
    #1,511
    0