LOST IN LOVE (Yong & Seo) Fin.

ตอนที่ 22 : Lost in love Chapter 21 ป่าอาถรรพ์ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 758
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    24 ธ.ค. 58




Lost in love Chapter 21

ป่าอาถรรพ์

 




 

 

วันนี้จงฮยอนตัดสินใจไม่กลับบ้าน เขาปล่อยให้ซึงยอนอยู่คนเดียวและดูแลตัวเองตามลำพังไม่ได้ เพราะว่าเธอกำลังตั้งท้อง

ช่างเป็นข่าวดีจนทำให้หัวใจเต้นรัวแรง จงฮยอนดีใจเป็นอย่างมากที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะได้เป็นพ่อคน แต่ขณะเดียวกันปัญหาที่เกิดขึ้นภายในบ้านก็ทำให้เขารู้สึกเครียดอยู่ไม่น้อย

ฉันอยู่คนเดียวได้จริงๆนะคะ

ได้ยังไงกัน เธอก็รู้ว่าพี่ไม่มีวันทิ้งเธอไว้คนเดียวหรอก

ถึงจะไม่ทิ้งเธอ แต่คนอย่างจงฮยอนก็ทิ้งแม่ของเขาไม่ได้ด้วยเหมือนกัน

ฉันไม่อยากมีปัญหากับคุณแม่ค่ะ บอกตรงๆ ฉันเหนื่อยแล้ว ถ้าพี่ไม่ยอมกลับบ้าน คุณแม่คงหาว่าฉันทำสำออย

พูดอะไรแบบนั้น แม่ของพี่ไม่ทำอย่างนั้นหรอก จงฮยอนพูดแย้ง แต่ซึงยอนกลับเอาแต่นั่งยิ้ม จงฮยอนรู้จักแม่ของเขาดีแค่ไหนกันเชียว ท่านอาจจะเป็นแม่พระ เป็นนางฟ้าสำหรับลีจงฮยอน แต่ไม่ใช่สำหรับลูกสะใภ้ที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอแน่

ซึงยอนอยากบอกว่าเธอรู้สึกผิดหวังเพราะที่ผ่านมาแม้ว่าจงฮยอนจะรู้และเข้าใจถึงปัญหาทั้งหมดแล้ว แต่สุดท้ายกลับเป็นเธอเองที่ต้องตัดสินใจเดินออกมา ตอนนี้เธอตั้งท้องแล้ว บอกตรงๆว่าเธอไม่คาดหวังอะไรเลย ขอแค่ให้เธอสามารถอยู่ได้อย่างสงบสุขก็พอ

ออกจากงานเถอะ ท้องแล้วก็เลิกทำงานได้แล้ว

ให้ออกจากงานแล้วกลับไปอยู่บ้านหรอคะ ถ้าฉันออกจากงานจริงๆ แล้วพี่จะทำอะไรเพื่อฉันได้บ้าง ถ้าต้องกลับไปอยู่แบบเก่า ฉันยอมอยู่คนเดียวแบบนี้ดีกว่าค่ะ

 

 

 



 

จองชินปล่อยยงฮวากับจูฮยอนลงที่เนินเขา เหตุก็เพราะว่าจากนี้พวกเขาทั้งสองคนจะต้องเดินเท้าเข้าไปแทน

จูฮยอนได้รับอิสระกลับคืนมา ยงฮวาช่วยดึงเอาเทปกาวที่ปากและที่ข้อมือออกให้จนหมด กลิ่นของธรรมชาติท่ามกลางความมืดสนิทรายรอบตัวทำให้หวนคิดถึงวันเก่าๆอย่างเลี่ยงไม่ได้

พาฉันมาที่นี่ทำไมคะ!?

น้ำตกเมื่อ 7 ปีที่แล้ว มันเป็นสถานที่เพียงแห่งเดียวในความทรงจำที่ทำให้จูฮยอนรู้สึกหวาดกลัวและรู้สึกเข็ดขยาดจนไม่อยากที่จะกลับมาเหยียบที่นี่อีกเลย

ยงฮวาแบกสัมภาระที่เตรียมมาไว้บนบ่า ของใช้จำเป็นหลักๆอีกส่วนหนึ่ง คนงานที่ไร่ของยงฮวามาจัดเตรียมรอไว้เรียบร้อยแล้ว

เขาก็แค่อยากพาจูฮยอนมาเปลี่ยนบรรยากาศ ได้พูดคุยเรื่องราวที่ยังคงค้างคาโดยไม่มีใครมาขัดขวาง หวังว่ามันจะทำให้เราสองคนเข้าใจกันได้มากขึ้น นอกไปจากเรื่องส่วนตัวของเราแล้ว นี่คือการตอบโต้คุณพ่ออย่างซอซอนมิน เขาจะต้องอกแตกตายแน่ หากได้รู้ว่าเขากับจูฮยอนมาที่นี่ด้วยกันตามลำพังเพียงแค่สองต่อสอง

ที่นี่ไม่เคยมีนักท่องเที่ยวเข้ามาอีกเลย น่าจะเกือบๆ 4-5 ปีแล้ว หลังจากที่เราสองคนกลับออกไปได้ มีนักท่องเที่ยวกลุ่มหนึ่งมาที่นี่ แต่ว่าน่าเสียดายที่พวกเขาไม่ได้กลับออกมาอีกเลย

บรรยากาศโดยรอบวังเวงลงในชั่วพริบตา จูฮยอนไม่รอช้า รีบเดินตามติดยงฮวาเข้ามาโดยไม่ต้องบังคับหรือออกคำสั่งเลย

ทำไมพวกเขาถึงไม่กลับออกมาคะ? เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาหรอคะ?

ยงฮวาฉายไฟพาจูฮยอนเดินลัดเลาะผ่านเส้นทางเล็กๆที่ทั้งรกและหนาทึบ สำหรับจูฮยอนแล้วทุกอย่างแปลกใหม่และไม่มีอะไรดูคุ้นตาเลยแม้แต่อย่างเดียว

ไม่มีใครรู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาทั้งหมด รู้แค่ว่ามีคนในพื้นที่พบซากโครงกระดูกของคนทั้งหมดอยู่ในป่า ว่ากันว่าวิญญาณของพวกเขายังคงติดอยู่ที่นี่ไม่ได้ไปไหน เพราะว่าวิญญาณเฮี้ยนมาก ก็เลยไม่มีใครกล้าเข้ามาที่นี่อีกเลย

จูฮยอนคล้องเรียวแขนของตัวเองเข้ากับแขนของยงฮวาอย่างเป็นอัตโนมัติ น่ากลัวขนาดนี้แล้วเขาจะพาเธอมาทำไม

เรากลับกันเถอะค่ะ กลับไปคุยกันที่บ้านก็ได้

ยงฮวาฉีกยิ้มกว้าง มาขนาดนี้แล้วไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยอมกลับไป

พี่ขอให้เธอออกมาคุยกัน เธอก็ไม่ออก ทีอย่างนี้จะมาต่อรอง เราจะกลับยังไง ในเมื่อจองชินเอารถกลับไปแล้ว

ก็แค่หันหลังแล้วเดินกลับค่ะ เมื่อ 7 ปีที่แล้วเรายังเดินได้เลย

ยงฮวาจับมือของจูฮยอนเอาไว้แน่น บังคับให้ร่างบางก้าวเดินต่อ ไม่ว่าจูฮยอนจะพูดยังไง เขาก็ไม่มีทางยอมหันหลังกลับแน่

ลีจงซอก ไม่ใช่คนที่เธอสมควรจะเข้าไปเกี่ยวพันด้วย

จูฮยอนพยายามดึงมือออกมา แต่ยงฮวากลับจับมือของเธอเอาไว้จนแน่น

ฉันว่าพี่นั่นแหละค่ะ พี่ก็ไม่ต่างอะไรกับคุณลีจงซอกหรอก ทั้งไม่โสดแล้วก็มีภรรยาแล้วด้วย

ยงฮวาหันกลับมาจ้องหน้าหญิงสาว ที่ว่าไม่ต่างกัน หมายความว่าจูฮยอนรู้เรื่องของลีจงซอกแล้วหรือ?

พูดไม่ครบนะเรา พี่มีทั้งภรรยา แล้วก็มีลูกสาวที่น่ารักด้วย

ค่ะ คุณพ่อของชินบี แล้วก็คุณสามีของคุณปาร์คชินเฮ จูฮยอนประชดกลับ

ยงฮวากระชากร่างบางเข้ามากอดไว้จนแน่น เขาแค่อยากให้เราสองคนพูดดีดีต่อกัน แต่จูฮยอนไม่ยอมให้ความร่วมมือเลย

เอาแต่ประชด ทำตัวเหมือนที่พี่โจควอนนินทาเลย

นินทาอะไรคะ?จูฮยอนถามด้วยความไม่พอใจ

พี่โจควอนบอกว่าเธอเอาแต่เชิดหน้า แล้วก็สั่งนู่นสั่งนี่ จะเอาทุกอย่างให้ได้ดั่งใจ

หรอคะ

หัดปรับปรุงตัวด้วยนะ ไม่น่ารักเลย

พอถูกต่อว่าแล้วจูฮยอนก็เลยเชิดหน้าใส่ ทุกอย่างที่พูดไปก็เป็นเรื่องที่ควรบ่นทั้งนั้น คนเราทำงานมานาน ต้องมีความเป็นมืออาชีพ ไม่ใช่เหมือนเด็กเล่นขายของ

ฉันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เกิดแล้วค่ะ

ยงฮวาบีบปลายจมูกของคนชอบรั้น ก่อนที่จะออกแรงฉุดดึงร่างบางให้ออกก้าวเดิน

ลีจงซอกเป็นพ่อของชินบี

รู้ค่ะ คุณชินเฮบอกฉันแล้ว

ตอนแรกยงฮวาคิดว่าจูฮยอนคงไม่รู้ ชินเฮรวดเร็วเสมอ ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าชินเฮขอตามมาที่ไร่ทำไม

ขนาดรู้แล้ว แต่ก็ยังยังทนฟังหมอนั่นโม้อยู่ได้

ฉันมีมารยาทค่ะ ฉันรับฟังทุกอย่าง ไม่ว่าใครจะพูดเรื่องจริง หรือว่าพูดเรื่องโกหก

เฮ้อยงฮวาถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย

เมื่อตอนหัวค่ำ พี่ทนฟังชินเฮกับจงซอกทะเลาะกันมามากพอแล้วนะ แล้วนี่เราสองคนยังจะมาทะเลาะกันอีกหรอ

ทะเลาะกันเพราะเรื่องของฉันหรือเปล่าคะ? จูฮยอนถามหน้าเจื่อน

ยังจะกล้าถาม จะมีเรื่องอะไรล่ะ ก็มีแต่เรื่องเธอนั่นแหละ รู้อย่างนี้แล้วยังจะดื้ออีกไหม ถ้ายังไม่เชื่อกัน คงได้วุ่นวายกันอีกหลายยก

“….” จูฮยอนอ้ำอึ้งไปพักใหญ่ บรรยากาศวังเวงรอบตัว มองไปทางไหนก็แทบมองไม่เห็นอะไร มีเพียงแค่แสงสว่างจากไฟฉายนำทาง และเธอก็เป็นเพียงแค่ผู้ตาม ไม่รู้ทิศทาง ไม่รู้เลยว่าจะต้องเดินไปทางไหน

กลับเถอะค่ะ ฉันเป็นห่วงเลิฟลี่

ไม่ต้องเป็นห่วงหลานหรอก อยู่ทางนั้นสบายกว่าทางนี้เยอะ โทษฐานที่ดื้อดีนัก ไม่มีทางยอมปล่อยกลับไปง่ายๆหรอก

“….”

จูฮยอนแหงนหน้าจ้องมองท้องฟ้า ทั้งที่ก่อนหน้าบนนั้นก็ดูสงบดี แต่ทำไมอยู่ดีดีกลับเริ่มแปรปรวนทำเหมือนฝนจะตกลงมาได้

กลับเถอะค่ะ เหมือนฝนจะตกเลย

เงียบๆ อย่าส่งเสียง แถวนี้แหละที่พวกชาวบ้านบอกว่าพบศพของเด็กพวกนั้น

“….” จูฮยอนก้าวตามยงฮวามาด้วยความหวาดกลัว หากแต่ไม่ว่าผีจะน่ากลัวมากแค่ไหน คงไม่น่ากลัวเท่ากับใจคนอยู่ดี


 

เพราะยงฮวามีความชำนาญในเส้นทางมากเป็นพิเศษ ทั้งสองคนใช้เวลาเดินเท้าไม่นานนักก็มาถึงที่หมาย จูฮยอนได้ยินเสียงน้ำตกดังมาแต่ไกล เมื่อ 7 ปีที่แล้วเธอไม่มีโอกาสได้ชื่นชมความงามของมันเลย ไม่คิดจริงๆว่าวันนี้จะได้หวนกลับมา

ยงฮวาฉายไฟมองหาข้าวของที่จองชินให้คนมาจัดเตรียมให้ เต็นท์หลังใหญ่ถูกกางรอเอาไว้เสร็จเรียบร้อยพร้อมเข้าพัก ด้านข้างเต็นท์มีฟืนกองไว้สำหรับรอจุดไฟ ด้านในเต้นท์มีหมอนและผ้าห่มจัดเตรียมมาให้อย่างพร้อมสรรพ

จูฮยอนแย่งเอาไฟฉายมาส่องดูทุกอย่างด้วยความไม่พอใจเท่าไหร่นัก เธอไม่ได้อยากมาแต่ก็ถูกบังคับให้มา ยงฮวาจัดเตรียมทุกอย่างเอาไว้ ทำเหมือนจะบังคับให้เธออยู่กับเขาที่นี่สองต่อสองเลย

เราไม่ควรอยู่ด้วยกันแบบนี้นะคะ พี่ก็รู้ว่าเราอยู่ด้วยกันไม่ได้

จะเป็นยังไงถ้าเราสามารถเลือกที่จะลืมปัจจุบัน แล้วก็ย้อนกลับไปหาอดีตเมื่อ 7 ปีที่แล้ว

จูฮยอนหันหลังเดินหนี หากแต่ท่ามกลางความเงียบสงบและสายลมเย็นเยือกที่พัดโชยเข้ามาหา ทำให้หูแว่วคล้ายกับได้ยินเสียงคนกำลังเรียกหาเธออยู่ไม่ไกล

ซอจูฮยอน… ”

ร่างบางขนลุกซู่ ทว่าพอได้หมุนตัวกลับมาจ้องมอง ก็ทำให้รู้ที่มาของเสียงนั้นในทันที

มันใช่เวลาที่จะมาแกล้งกันไหมคะ!?” จูฮยอนฟาดใส่คนชอบแกล้งไปหลายตุ้บ ถึงจะเจ็บแต่ยงฮวาก็ยังสามารถยืนหัวเราะชอบใจได้อยู่

พี่มาคิดดูแล้วนะ คิดแล้วคิดอีกคิดมาหลายตลบแล้ว พี่ทำใจไม่ได้จริงๆ ถ้าจะต้องยอมปล่อยเธอให้คนอื่น

จูฮยอนรู้สึกดีใจอยู่ลึกๆ ที่ความรักของยงฮวายังคงไม่จางหายไป แต่ถึงเรายิ่งรักกันมากเท่าไหร่ ตอนจบของเรื่องก็ยิ่งน่ากลัวมากเท่านั้น

แล้วถ้าคนคนนั้นไม่ใช่ลีจงซอก หรือเป็นคนอื่นที่อาจจะรักฉันมากกว่าที่พี่รักพี่จะยอมไหมคะ?

ยอมไม่ได้ เพราะมันจะยิ่งเจ็บมากกว่าเดิม เราไม่จำเป็นจะต้องตัดใจ ไม่จำเป็นที่จะต้องลืมกัน ความรักของเราจะยังคงอยู่ตราบนานเท่านาน พี่รอได้นะ รอได้เสมอเลย

แต่พ่อของฉันคงไม่มีวันยอม พ่อไม่ชอบพี่นะคะ ไม่กลัวว่าท่านจะทำร้ายพี่อีกหรอ?

ไม่มีอะไรให้ต้องกลัวอีกแล้ว ไม่มีอะไรเลวร้ายมากไปกว่านี้อีกแล้ว พี่ผ่านมันมาได้ทั้งหมด เธอก็เห็น

ยงฮวาในวันนี้กล้าแกร่งมากขึ้นแล้ว ครั้งนี้เขาจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องความรักของเราให้ได้ ไม่ว่าหนทางเบื้องหน้าจะเป็นยังไง เขาจะสู้ยิบตา

ทั้งสองคนแหงนหน้ามองดูท้องฟ้าที่ส่งเสียงคำรามเสียงดังลั่น จากนั้นสายฝนก็เทกระหน่ำตามลงมาในแบบไม่ลืมหูลืมตา ทำเอาทั้งสองคนต้องพากันวิ่งหลบฝนกันอย่างอุตลุด

ยงฮวาพาจูฮยอนเข้ามาหลบฝนภายในเต็นท์ รู้สึกเสียดายเพราะก่อนหน้าบรรยากาศกำลังซึ้งได้ที่ แต่ฝนฟ้าไม่ปราณีกันเลย แต่จะว่าไปแล้วฝนตกลงมาก็ดีเหมือนกัน ให้ตกลงมาหนักๆ เราสองคนจะได้อยู่ด้วยกันแบบนี้นานๆ

หนาวไหม มีผ้าห่มด้วยนะยงฮวาคว้าผ้าห่มมาช่วยคลุมร่างบาง แต่จูฮยอนทำอิดออด เพราะรู้สึกเกรงใจ ยิ่งถ้ามีคนอื่นมาเห็นพวกเราอยู่ด้วยกันแบบนี้ จะเกิดเรื่องใหญ่มากแค่ไหน

สรุปว่าใจความสำคัญในวันนี้ก็คือ ห้ามเธอเอาตัวเข้าไปยุ่งกับลีจงซอก แล้วก็ห้ามมีใครอื่น เธอจะต้องรอพี่แค่คนเดียว

ฉันไม่ได้รักพี่แล้วนะคะ คนอะไรทึกทักเอาเองหมดทุกอย่าง

ไม่เชื่อหรอกว่าไม่รัก เราสองคนไม่มีทางลืมกันได้หรอก หรือว่าเธอลืมไปแล้ว ว่าเราสองคนผูกพันกันอย่างลึกซึ้งมากแค่ไหน

จูฮยอนตัวร้อนวูบวาบเมื่อเห็นดวงตาคมกริบจ้องมองมา ครั้งแรกของเราเกิดขึ้นที่นี่ ในป่าแห่งนี้ เป็นความทรงจำครึ่งหลับครึ่งตื่นที่เธอไม่เคยลืมมันได้เลย

คนน่าไม่อาย มีทั้งลูกทั้งเมียอยู่แล้ว ยังกล้าพูดจาแบบนี้กับฉันอีกหรอคะ?

ยงฮวาฉวยคว้าข้อมือบาง ทำไมจะดูไม่ออกว่าจูฮยอนกำลังเขินมากแค่ไหน ขนาดมีแค่แสงไฟสลัวๆ เขายังเห็นใบหน้าแดงๆของเธอเลย

เธอก็รู้อยู่แล้วว่าเรื่องของพี่กับชินเฮมันวุ่นวายมากแค่ไหน จะให้พี่สาบานกลางป่านี่เลยก็ได้ ว่าพี่ไม่เคยแบ่งปันหัวใจ และร่างกายให้ผู้หญิงคนไหนเลย ถ้าเคยขอให้ฟ้าผ่าลงมาตรงนี้เลยก็ได้

จูฮยอนเอื้อมมือปิดปากของยงฮวาเอาไว้ ทำเอายงฮวารู้สึกอุ่นใจ เพราะอย่างน้อยจูฮยอนก็ยังเป็นห่วงตนอยู่

เกรงใจกันหน่อยสิคะ ถ้าพี่ถูกฟ้าผ่า ฉันก็จะพลอยโดนลูกหลงไปด้วย

โหไม่เป็นห่วงกันเลยจริงๆน่ะหรอ? ยงฮวากระเซ้าถามหน้างอ พอร่างบางไม่ได้พูดตอบ เขาก็ขยับตัวเข้ามาใกล้เธออีกนิด พยายามที่จะโอบกอดร่างบางแต่กลับถูกจูฮยอนง้างฝ่ามือฟาดกลับมาเต็มแรง

ขยับออกไปค่ะ ถ้าฝนหยุดตกแล้ว พี่ต้องสัญญาว่าจะพาฉันกลับทันที

 แต่เดิมทียงฮวาแค่อยากหาเวลาปรับความเข้าใจกัน พูดคุยกันไป นั่งชมดาว ชมธารน้ำ แต่สุดท้ายแผนก็พังหมดเพราะว่าฝนตก

ขอเป็นตอนเช้าแล้วกัน คืนนี้กลับไม่ไหวแล้วแหละ เหนื่อย เมื่อยตัวไปหมดเลย หิวก็หิวด้วย อุตส่าห์ขุดมันเทศมา กลับไม่มีวาสนาจะได้กิน พูดจบแล้วยงฮวาก็ล้มตัวลงนอน ทำเอาจูฮยอนถึงกับต้องขยับตัวเพื่อเปิดพื้นที่ให้

สายฝนยังคงเทกระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่อง แม้บรรยากาศจะไม่โรแมนติกเหมือนที่ฝันเอาไว้ แต่การได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ทำให้หัวใจอบอุ่นมากเลยทีเดียว

นอนพักเอาแรงก่อนเถอะ ตอนนี้ฝนยังตกอยู่ เราสองคนมาลืมเรื่องภายนอก แล้วก็มาใช้เวลาในตอนนี้ให้เกิดแต่สิ่งดีดีร่วมกันน่าจะดีกว่า

“….” จูฮยอนขยับตัวหนีจนสุดทาง การใช้เวลาในตอนนี้ให้เกิดแต่สิ่งดีดี มันคืออะไรกันแน่

อยากนอนก็นอนไปคนเดียวสิคะ

นอนด้วยกันสิ จะนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่ทำไม เมื่อยตายกันพอดี ยงฮวาฉวยคว้าข้อมือบาง แต่จูฮยอนก็ออกแรงต่อต้านสุดกำลังที่มี

ปล่อย! ถ้าไม่ปล่อยจะไม่ให้อยู่ด้วยกันในนี้นะคะ!”

ไม่ปล่อย แล้วก็ไม่ออกด้วย ยงฮวาลอยหน้าเถียง ก่อนที่จะลุกขึ้นมา เขาออกแรงผลักแค่ครั้งเดียว ร่างบางก็นอนราบลงมาอย่างง่ายดาย คนเจ้าเล่ห์ตามประกบติดพร้อมกับรอยยิ้มแพรวพราว ได้อยู่ใกล้ๆ ได้จ้องมองตากันท่ามกลางไฟสลัวๆแบบนี้ ก็ยิ่งทำให้คิดถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาของเรา

จริงๆนะ พี่อยากอยู่กับเธอจริงๆ

จูฮยอนนอนตัวแข็งทื่อ คล้ายกับถูกสะกดจิต เธอเองก็อยากอยู่กับเขาเหมือนกัน แต่เราอยู่ด้วยกันไม่ได้ ยงฮวาเองก็น่าจะรู้ดี

อย่าเห็นแก่ตัวนักสิคะ พี่รู้ใช่ไหมว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่

ขอแค่ช่วงเวลานี้ได้ไหม ขอให้เราได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข แม้จะช่วงเวลาสั้นๆก็ยังดี

จูฮยอนหลับตาปี๋ เมื่อคนตรงหน้าโน้มใบหน้าลงมาหา เนื้อตัวของเธอร้อนวูบวาบยามเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่แสนอบอุ่น รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่สมควร แต่เธอกลับห้ามใจตัวเองไว้ไม่ได้

ยงฮวามอบจุมพิตแผ่วเบาบนหน้าผาก พอถอนริมฝีปากออกมาแทนที่จะผละออก เขากลับซุกใบหน้าลงบนไหล่ของจูฮยอนแล้วนอนนิ่งอยู่อย่างนั้น ความรู้สึกเดียวที่จูฮยอนรู้สึกและไม่อยากให้มันจบสิ้นลงก็คือความอบอุ่นที่ถูกตัดทอนจนขาดสะบั้นลงเมื่อ 7 ปีที่แล้ว เธออาจจะเป็นคนเลวที่ไม่ยอมห้ามใจตัวเอง แต่เธอก็อยากที่จะมีความสุขด้วยเหมือนกัน

มันเป็นความสุขทั้งน้ำตา มีความสุขมากเสียจนน้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้เลย

ยงฮวารู้ว่าการกระทำของตัวเองจะต้องทำให้จูฮยอนหนักใจ แต่ขอแค่ตอนนี้ เขาขอแค่ตอนนี้ ให้เราได้มีความสุขและได้อยู่ด้วยกันให้เนิ่นนาน

 

 



 

ซออึนฮีออกจากบ้านตั้งแต่รุ่งสาง เธอรู้ดีว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง ยงฮวาพาจูฮยอนออกไปจนป่านนี้ยังคงไม่พากันกลับมา ถ้าพี่ชายของเธอรู้เรื่องนี้ เขาจะโกรธและผิดหวังมากแค่ไหนกันนะ?

ประตูอัตโนมัติเปิดรับชายหนุ่มในชุดสูทขึ้นมาบนรถ ขืนยังปล่อยเวลาให้เนิ่นนาน เธออาจจะถูกเปิดโปงก่อนก็ได้

ซออึนฮีส่งแว่นกันแดดแบรนด์หรูให้กับชายในชุดสูท ถึงอย่างไรจูฮยอนก็เป็นหลานสาวแท้ๆ ไม่จำเป็นจะต้องถึงขั้นเอาชีวิต เพราะแค่ข่าวทั้งหมดแพร่สะพัดออกไป จูฮยอนก็จะไม่เหลือที่ยืน อนาคตของทายาทเพียงคนเดียวที่ซอซอนมินพยายามสร้างมันให้สวยงดงามกำลังจะถูกทำลายลงในไม่ช้านี้แล้ว

อย่าให้ถึงตาย เอาแค่พอประมาณก็พอ

ถึงสุดท้ายแล้วหลานสาวคนเก่งจะไม่มีที่ยืน แต่เพื่อเป็นการไถ่บาป ซออึนฮียังหวังว่าจูฮยอนจะได้ใช้ชีวิตบั้นปลายอยู่กับคนที่เธอรักอย่างมีความสุข

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับพี่สะใภ้ล้วนเป็นฝีมือของซออึนฮีทั้งหมด ตลอดมาเธอตั้งใจศึกษาเล่าเรียน ต้องขยันและทุ่มเทให้ได้มากกว่าพี่ชายมาโดยตลอด แต่พยายามมากแค่ไหนพ่อกับแม่ก็ไม่เคยไว้วางใจ ทั้งที่เธอก็มีความสามารถไม่น้อยไปกว่าพี่ชายเลย แต่พ่อกับแม่กลับมอบทุกอย่างให้กับพี่ชายของเธอทั้งหมด เพียงเพราะว่าเธอตั้งท้องก่อนที่จะเรียนจบ ประวัติของเธอด่างพร้อย ไม่มีหน้า ไม่มีสิทธิ์ที่จะเป็นอธิการบดี แต่จูฮยอนกลับกำลังจะได้รับสิทธิ์นั้น

ไม่ว่าคนอย่างซออึนฮีจะพยายามมากแค่ไหน ทุกอย่างก็ได้แค่ศูนย์ ถ้าพี่ชายไม่สงสารมอบตำแหน่งรองอธิการให้ ทุกวันนี้เธอคงไม่มีโอกาส ไม่ได้มายืนเชิดหน้าชูตาอยู่อย่างนี้ แต่มันก็ยังไม่พอหรอกเพราะนี่ไม่ใช่จุดที่เธอต้องการ

พอพ่อกับแม่ตาย ซออึนฮีวางแผนกำจัดพี่สะใภ้ก่อนเป็นคนแรก เธอแฝงตัวเป็นคุณอาผู้แสนดีคอยอยู่เคียงข้างและช่วยดูแลให้คำปรึกษากับหลานสาวที่มีพ่อเป็นคนเข้มงวด ไม่ยอมเข้าใจอะไรง่ายๆ ซออึนฮีทำทุกอย่างให้จูฮยอนไว้วางใจ หลายครั้งที่คิดอยากกำจัดหลานสาวให้พ้นทาง แต่เพราะตัวเองก็มีลูกสาว จึงใจอ่อนให้กับเด็กคนนั้นเรื่อยมา จนกระทั่งเมื่อ 7 ปีที่แล้วเธอตัดใจทิ้งจูฮยอนไว้ในป่า แต่สุดท้ายจองยงฮวากลับช่วยพาจูฮยอนกลับออกมาได้อย่างปลอดภัย

 

 


 

เลิฟลี่เดินวนไปมาอยู่ที่ท้ายไร่ เมื่อคืนหนูน้อยจำได้อย่างแม่นยำเลยว่าคุณลุงยงฮวาบอกว่าเดี๋ยวน้าจูฮยอนจะตามกลับเข้ามานอนด้วยกันเหมือนเดิม แต่นี่ก็เช้าแล้ว เลิฟลี่กับฮโยยอนตามหาน้าจูฮยอนจนทั่วบ้าน แต่ก็ไม่พบน้าเลย

ทำยังไงดี ควรบอกคุณป้าคุณครูฮโยยอนดีไหมว่าน้าจูฮยอนไปกับคุณลุงยงฮวาตั้งแต่เมื่อคืน

ถึงเลิฟลี่จะลังเลไม่ยอมบอก แต่ฮโยยอนได้อ่านข้อความทั้งหมดที่ยงฮวาส่งมาเมื่อคืนแล้ว จูฮยอนไม่ได้เอาโทรศัพท์มือถือไปด้วย ถ้าเธอส่งบทสนทนาเหล่านี้ให้กับตำรวจ ยงฮวาจะต้องไม่รอดแน่

เลิฟลี่ หนูกำลังจะทำอะไรน่ะ!? ฮโยยอนวิ่งเข้ามาดึงตัวหลานสาวตัวน้อย เลิฟลี่ทำเหมือนจะมุดรั้วลวดหนามไปยังไร่แสงแห่งรัก ทำไมเด็กตัวเล็กๆ ถึงคิดทำเรื่องอะไรแบบนี้ขึ้นมาได้

ทำอะไรเด็กน่ะครับคุณครู? จองชินซึ่งตั้งใจผ่านมาสืบหาข่าว เห็นฮโยยอนยื้อเลิฟลี่เอาไว้ เขาก็เลยอดสงสัยไม่ได้

มาได้เวลาพอดีเลยนะคะคุณผู้จัดการ ฉันจะไปแจ้งตำรวจ ถ้าคุณไม่บอกมาว่าจองยงฮวาพาจูฮยอนไปที่ไหน?

เลิฟลี่ตกใจเป็นอย่างมาก เพราะหนูน้อยไม่คาดคิดว่าฮโยยอนจะรับรู้ในเรื่องนี้ด้วย

อะไรอะไรของคุณ จะแจ้งความอะไรครับ? จองชินแกล้งทำไขสือ

ฮโยยอนเปิดข้อความในโทรศัพท์แล้วยื่นให้คนที่ยืนอยู่นอกรั้วได้ดู ถึงขั้นนี้แล้วลีจองชินจะแกล้งทำไม่รับไม่รู้ได้อีกหรือเปล่า

ฉันรู้ว่าคุณตั้งใจมาดูต้นทาง

นี่คุณครับเรามาค่อยๆพูดกันดีกว่า อย่างน้อยเราก็ไม่ควรพูดเรื่องนี้ต่อหน้าเลิฟลี่นะครับ

พูดได้ค่ะ พูดได้ เพราะว่าหนูรู้ว่าคุณลุงยงฮวาเป็นคนพาน้าจูฮยอนออกไปเมื่อคืนค่ะ เลิฟลี่พูดแย้งตาใส ทำเอาผู้ใหญ่สองคนถึงกับพากันยืนงง ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

…!!

 

 



 

ยงฮวาพาจูฮยอนไปล้างหน้าที่ธารน้ำตก ดอกไม้สีชมพูอ่อนเบ่งบานรายล้อมทั้งสองฟากฝั่งจนเต็มริมธารน้ำ หลายปีนี้ยิ่งไม่มีผู้คนแวะเวียนเข้ามา ธรรมชาติก็ยิ่งสวยงามได้อย่างน่าทึ่ง

ผีเสื้อนับร้อยโบยบินไปทั่วบริเวณ จูฮยอนจ้องมองพวกมันพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง ทุกอย่างดูสวยงามมากเหลือเกิน สวยมากเสียจนไม่คิดว่าชาตินี้จะได้มาเห็นอะไรแบบนี้เลย

ธารน้ำใสสะอาดจนมองเห็นตัวปลา อากาศโดยรอบแสนบริสุทธิ์จนอยากใช้เวลาทั้งหมดสูดอากาศพวกนี้เข้ามาให้ชุ่มปอด

สวยมากกว่าเมื่อ 7 ปีที่แล้วใช่ไหมล่ะ?

ใช่ค่ะ สวยมากกว่ามากๆ

เห็นเงาของตัวเองพร้อมกับคนที่ยืนอยู่เคียงข้างในน้ำใสสะอาดแล้วทำให้จูฮยอนอดที่จะเขินอายไม่ได้ ตลอดทั้งคืนเรานอนอยู่ด้วยกัน แม้จะไม่มีอะไรเกินเลยมากไปกว่านั้น แต่จูฮยอนรู้ดีว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องเลย แต่เธอกลับปล่อยให้ทุกอย่างเลยตามเลย ไม่คิดจะหักห้ามใจ

มีขนมปังด้วยนะ กินไหม เสียดายฟืนยังเปียกอยู่ เราเลยจุดไฟเผามันไม่ได้ ฝนตกตลอดทั้งคืน เพิ่งจะหยุดไปเมื่อตอนรุ่งสาง ถึงแม้ว่าด้านนอกจะอากาศเย็นและชื้นมาก แต่ในเต็นท์กลับอบอุ่นมากที่สุด อบอุ่นมากเสียจนไม่อยากจะลุกขึ้นมาเลย

จูฮยอนรับขนมปังที่ยงฮวาส่งให้ ทั้งสองคนนั่งกินมื้อเช้าที่แสนเรียบง่ายด้วยกันบริเวณริมธารน้ำ

ปลาฝูงใหญ่ว่ายน้ำผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไป ยงฮวากับจูฮยอนนั่งมองดูพวกมันด้วยความเพลิดเพลิน ถือเป็นช่วงเวลาดีดีที่เราได้อยู่ด้วยกัน ตลอดทั้งคืนยงฮวารู้ดีว่าตัวเองนั้นทำให้จูฮยอนต้องเสียน้ำตา แต่คนอย่างเขาไม่เคยคิดที่จะเอาเปรียบเธออยู่แล้ว ทุกการกระทำล้วนเป็นความตั้งใจ มันออกมาจากหัวใจ ทั้งหมดคือความรัก

คือว่าอันที่จริงแล้ว พี่… ”

ยงฮวายังไม่ทันได้พูดอะไรมากกว่านั้น โทรศัพท์ของยงฮวาก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน

จองชินร้อนใจจนต้องรีบโทรมาส่งข่าว ตอนนี้ฮโยยอนรู้ความจริงหมดแล้ว และเธอยื่นคำขาดมาด้วยว่าถ้ายงฮวาไม่พาจูฮยอนกลับมาโดยเร็ว เธอจะบอกเรื่องนี้กับซออึนฮีและจะไปแจ้งตำรวจ

รีบกลับมาเถอะนะครับ กลับมาก่อนที่อะไรๆ มันจะยุ่งยากมากไปกว่านี้

ก็กำลังจะกลับแล้วอยู่แล้วแหละ บอกคุณฮโยยอนว่าพี่จะพาจูฮยอนกลับไปเดี๋ยวนี้แล้ว… ” ยงฮวาลากเสียงยาวแกมประชด หากแต่เสียงฝีเท้าหลายสิบคู่ที่ดังใกล้เข้ามาทำให้ยงฮวากับจูฮยอนต่างต้องพากันเหลียวหลัง

จองชิน นายได้ส่งคนมาที่นี่หรือเปล่า?

ไม่นะครับ ผมยังไม่ได้ส่งใครไปเลย

“….”

ขาดคำนั้นจองชินได้ยินเสียงปืนดังขึ้นมาหลายนัด แล้วสัญญาณก็เงียบหาย โทรศัพท์มือถือของยงฮวาร่วงหล่นลงไปในน้ำ ทั้งสองคนจูงมือพากันวิ่งหนีตายหายเข้าไปในป่า

…!!

ว่ายังไงสรุปว่าจะกลับมากันแล้วใช่ไหมคะ? ฮโยยอนกระเซ้าถาม หากแต่จองชินกลับหน้าซีดเหมือนกับถูกผีหลอกในเวลากลางวันอย่างไรอย่างนั้น

เลิฟลี่มองหน้าฮโยยอน เฝ้าลุ้นด้วยความตั้งใจว่าน้าจูฮยอนกับลุงยงฮวาจะกลับกันมาเมื่อไหร่ หากแต่คำตอบที่ได้ฟังจากปากของจองชินทำให้ทั้งฮโยยอนและเลิฟลี่พากันตกใจเป็นอย่างมาก

มีคนไปที่นั่นครับ ผมได้ยินเสียงปืน จะต้องเกิดเรื่องไม่ดีแล้วแน่เลย พูดจบแล้วจองชินหันหลังรีบวิ่งกลับเข้าไปในไร่ด้วยความรวดเร็ว ฮโยยอนกับเลิฟลี่ตั้งท่าจะพากันลอดรั้วลวดหนามตามจองชินไป แต่กลับได้พบเข้ากับซออึนฮีก่อน

กลับมาแล้วจ๊ะ ไปตามจูฮยอนมาเร็ว จะได้มากินมื้อเช้าด้วยกัน มีแต่ของอร่อยๆทั้งนั้นเลย จูฮยอนยังไม่ตื่นอีกหรอ สายแล้วนะเนี่ย ซออึนฮีแกล้งบ่นทั้งที่รู้อยู่แก่ใจดีว่าตอนนี้ชะตากรรมของหลานสาวจะเป็นอย่างไรก็ไม่รู้ได้ เธอก็แค่ให้คนไล่ต้อนสองคนนั้นเข้าไปในป่า ถ้าโชคดีคงได้กลับออกมาเหมือนเมื่อ 7 ปีที่แล้ว แต่ถ้าโชคร้ายก็คงอาจจะต้องเสียน้ำตาแค่พอเป็นพิธีเท่านั้น

 


 



 

************************100%*************************

 

Merry Christmas นะคะทุกคน




 

 

ใกล้สิ้นปีอีกแล้ว  เวลาผ่านไปเร็วมากๆเลย

ช่วงปีใหม่ใครไม่ได้ไปเที่ยวไหน ยังสามารถอ่านนิยายได้เหมือนเดิมนะคะ  จะขุดเรื่องเก่า หรือเรื่องใหม่ อัพให้ตามปกติเลยค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,564 ความคิดเห็น

  1. #2432 Beam Supattra (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:49
    อึนฮีทำไมร้ายได้ขนาดนี้ ซอไปทำอะไรให้ เพราะตัวเองโลภต่างหากล่ะไม่พอใจในสิ่งที่ตัวเองมีแย่จริงๆ
    #2,432
    0
  2. #2319 Ce'ces Rizle (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:08
    หึ แสนดีจอมปลอม
    #2,319
    0
  3. #2271 Patty (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:38
    ว่าแล้วเชียว ว่าคุณอาผู้แสนดีต้องเป็นคนอยู่เบื้องหลังเรื่องร้ายๆทั้งหมด >.<

    ยงซอ ต้องกลับออกมาให้ได้นะ (อ่านแบบ non-stop ตั้งแต่ตอนแรก เด๋วจะค่อยๆกลับไปเม้นท์ให้น๊าาา)
    #2,271
    0
  4. #2177 ลูกจ๋า (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:12
    คุนอาผู้แสนดีของน้องซอ ทำไมถึงร้ายกาจขนาดนี้ เรื่องทั้งหมดเป็นปมที่ติดอยู่ในใจของตัวเอง ก็เลยคิดจะแก้แค้นคืน
    #2,177
    0
  5. #1900 Bebearboo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 23:33
    ยิ่งรู้ยิ่งเกลียดคุณอาที่แสนดีเหลือเกินนนนนนน
    #1,900
    0
  6. #1899 Bebearboo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 23:32
    โอ้โหยิ่งรู้ยิ่งเกลียดคุณอาที่แสนดีเหลือเกินนนนนน
    #1,899
    0
  7. #1850 momoseo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 21:43
    คุณอาร้ายกาจมากกกก ร้ายมากจริงๆ เกลียดจังเลย
    #1,850
    0
  8. #1780 ASYS (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 22:56
    โอ้ยทำไมคุณอาโหดเ-้ยมแบบนี้ค่ะ จิตใจทำด้วยอะไร !!!
    #1,780
    0
  9. #1724 Min___TeeYai+ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 22:25
    ยงซออออออ ตอนนี้น่าจะเป็นตอนที่ทีโมเมนท์ด้วยกันนานที่สุดในเรื่อง 5555 น่ารักมากเลยค่ะ ตอนเถียงกันเนี่ยอ่านไปยิ้มไป อิยงแผนสูงเหมือนกันนะเนี่ย คริคริ ตอนนี้ชัดเจนขึ้นมากว่าอึนฮึเป็นคนบงการทุกอย่าง ตามที่ทุกคนคาดการณ์ไว้เลย ทำไมอึนฮีถึงได้สะสมความเกลียดความแค้นนานมากขนาดนี้คะ แก่แล้วยังคิดแค้นหลานตัวเองได้ลง ร้ายจริงๆ -_-
    เลิฟลี่ก็นะ เด็กเอ้ยเด็ก หมดกันเลยยงซออออ ฮโยเดือดร้อนจริงๆ แต่เชื่อเลยว่ายงซอจะไม่ได้กลับออกไปดีๆแน่ๆ T T
    #1,724
    0
  10. #1693 Pae (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 08:32
    ซออึนฮีจริงๆด้วยนางร้ายมากอ่ะนางเป้นคนทำทุกอย่างเลยอ่ะ

    ยงซอต้องปลอดภัยใช่ไหมจะไม่เป้นๆรใช่ไหม
    #1,693
    0
  11. #1681 rasintt (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 00:41
    แย่แล้วใครจะตามไปช่วยยงซอได้ หวังว่าจองชินจะแจ้งความให้ใครไปช่วยได้นะ แผนทุกอย่างเข้าทางซออึนฮีจริง-ๆๆๆๆ
    #1,681
    0
  12. #1661 Ponyboice (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 21:35
    ซออึนฮีใจร้ายไปนะ
    #1,661
    0
  13. #1634 ysggm (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 18:59
    โอ้ ม่ายนะ บรรยากาศกำลังดี ทำไงดีละทีนี้
    #1,634
    0
  14. #1594 ปังปอน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 21:54
    เลวได้จัย
    #1,594
    0
  15. #1557 bluecherry2228 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 18:56
    คุณอานี่เองเบื้องหลังของทุกสิ่ง

    ใจร้ายมากๆๆ
    #1,557
    0
  16. #1508 jin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 11:28
    อุตส่าห์พาซอมาเคลียร์กันในป่าที่เป็นความหลังของทั้งคู่ยังหวานกันไม่เท่าไหร่เลย

    ยังจะมีมารตามมาอีกอึนฮีจะร้ายไปถึงไหน
    #1,508
    0
  17. #1482 ekr9 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 20:25
    ในที่สุดอึนฮีก็เปิดเผยตัวเองซะที
    #1,482
    0
  18. #1477 body_wispy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 12:22
    ในที่สุดซอฮึนฮีก็เผยตัวสักทีว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด
    #1,477
    0
  19. #1454 Cartoon (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 01:06
    ผู้ร้ายตัวจริงออกมาแล้ว ยงกับซอกำลังหวานกันอยู่เลย ยงพาซอออกมาจากป่าให้ได้นะ
    #1,454
    0
  20. #1453 Me a da (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 00:28
    ในที่สุดธาตุแท้คนก็ออกมาสักที
    #1,453
    0
  21. #1452 squinoa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 17:34
    เป็นคริสต์มาสที่ช่าง...... โหดร้ายกว่าซานต้าไม่มาซะอีก
    พ่อน้องจะต้องผิดไปจนวันตาย และคนที่จะต้องชดใช้จนวันตายคือซออึนฮี ทั้งที่พี่ชายและหลานก็รักและดูแลอย่างดีมาตลอด แต่กลับตอบแทนกันอย่างนี้
    แค้นนักก็ลงให้ถูกคน ไปลงกับพ่อแม่ตัวเองไม่ใช่มาลงที่คนอื่นแบบนี้
    #1,452
    0
  22. #1451 hams_joon (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 16:30
    เชื่อว่าระดับพี่ยงต้องพาออกมาได้แน่นอน แต่ไม่อยากจะเชื่อว่าน้าอึนฮีจะร้ายได้ขนาดนี้นะเนี่ย ถ้าทิฟฟานี่รู้จะเป็นยังไงละเนี่ย ทุกคนโดนหลอกหมดเลยแต่คนที่เจ็บที่สุดคงเป็นพ่อน้องซอแหละ ไม่คิดว่าน้องจะหักหลังตัวเองได้ขนาดนี้
    ปล.ไรเตอร์สู้ๆคะ
    #1,451
    0
  23. #1450 data_tik (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 05:24
    กำลังหวานซึ้งกันเลย คนร้ายตัวจริงคืออาจริงๆด้วย ตอนนี้รู้สึกสงสารทั้งฟานี่และน้องซอเลย ถ้ารู้ความจริง
    #1,450
    0
  24. #1449 goguma_ys (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 22:24
    ซออึนฮีร้ายกาจมาก
    #1,449
    0
  25. #1448 2you4ever (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 14:33
    คนร้ายตัวจริงออกมาแล้ว
    ยงซอจะกลับมาได้มั้ย จองชินตามไปช่วยเร็วๆนะ
    #1,448
    0