LOST IN LOVE (Yong & Seo) Fin.

ตอนที่ 20 : Lost in love Chapter 19 กลับบ้านเก่า [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 776
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    14 ธ.ค. 58




Lost in love Chapter 19

กลับบ้านเก่า

 



 

 

อยู่ดีดีก็ได้พบชินเฮอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว แม้ว่าเรื่องเมื่อคืนที่เราคุยกันจะทำให้ยงฮวาไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นัก แต่เราก็ได้พูดคุยกันทุกอย่างแล้ว และชินเฮก็ลั่นวาจาออกมาเองว่าที่ถามถึงเรื่องนี้ ไม่ได้เพราะต้องการจะไปจองเวรหรือทำร้ายใคร เธอรู้ดีว่าตลอดมาทำผิดกับยงฮวามาตั้งแต่ต้น ถ้าวันหนึ่งวันใดเขาได้มีความสุขและได้รับความรักที่แท้จริง เธอจะดีใจไปกับเขาด้วย

มาคุยกันหน่อยสิ พอจะมีเวลาใช่ไหม?

เด็กนักศึกษาในมหาวิทยาลัยต่างพากันหันมองดูคู่สามีภรรยาคนดังพากันเดินออกไปด้วยกัน ซึ่งภาพนั้นแม้แต่ซออึนฮีเองก็ยังได้เห็น

คุณอึนฮีคะ ท่านอธิการบดีเรียกพบค่ะ

….

ซออึนฮีเข้ามาพบพี่ชายซึ่งได้นัดหมายกันไว้ก่อนแล้ว เป็นเพราะก่อนหน้าพี่ชายของเธอไม่พอใจและไม่สบายใจเอามากๆ ที่ได้รู้ว่าจูฮยอนจะพาเลิฟลี่กับเพื่อนไปทัศนศึกษาที่ไร่แสงแห่งรักจึงเรียกเธอมาต่อว่าไปแล้วครั้งหนึ่ง

ในวันนี้สีหน้าของซอซอนมินแลดูอิดโรยมากไปกว่าในทุกวัน นับวันเขาก็มีแต่จะอายุมากขึ้น แถมสังขารยังร่วงโรยไปตามกาลเวลา ความปรารถนาเดียวของชายชราคนนี้ก็หวังแค่ว่าอยากเห็นลูกสาวก้าวเข้ามาแทนที่แทนตำแหน่งของตนอย่างสง่างาม และซอซอนมินก็มั่นใจว่าจูฮยอนจะสามารถทำมันได้ดี

ไหวหรือเปล่าคะ ความจริงแล้วพี่น่าจะไปโรงพยาบาล

ไม่ต้องหรอกน่า พี่ไม่เป็นไรหรอก แล้วนี่เธอจัดการเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วหรือยัง?

เรียบร้อยแล้วค่ะ ฉันนัดเขาคนนั้นเรียบร้อยแล้ว จากนี้พี่ก็แค่ต้องรักษาสุขภาพร่างกายให้ดี จะได้อยู่รอดูจูฮยอนแต่งงานไงคะ



 

ซออึนฮีกลับเข้ามายังห้องทำงานของตัวเอง นานมากแล้วที่ตลอดมาเธอต้องอยู่ตรงนี้ตลอด และคงไม่มีโอกาสได้ไปที่อื่น นอกเสียจากต้องแก่ตายอยู่ตรงนี้

ปาร์คชินเฮเดินกลับมาหลังได้พบพูดคุยกับยงฮวามาพักใหญ่ เธอเพิ่งได้รู้ว่ายงฮวารู้จักสนิทสนมกับซออึนฮีมาเกือบจะเป็นสิบปีแล้ว แถมเขายังสนิทสนมกับอาจารย์มากกว่าเธอไม่รู้กี่เท่าตัวอีกด้วย

มาแล้วหรอจ๊ะ ผู้เป็นอาจารย์ทักทายลูกศิษย์เก่าพร้อมกับรอยยิ้ม

เป็นครั้งแรกที่ชินเฮรู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวมันเปลี่ยนไปหมด ไม่เว้นแม้แต่คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอด้วย

อาจารย์รู้รู้มาตลอดเลยว่าหนูกับยงฮวา… ”

อึนฮีรู้ทุกอย่าง เธอรู้ดีว่าปาร์คชินเฮจะต้องตกใจไม่น้อย ตลอดมาก็เพราะความเชื่อใจ เธอถึงได้มาที่นี่ครั้งแล้วครั้งเล่า

ตอนนี้เธอคงมีคำถามมากมายที่อยากจะถามเลยสินะจ๊ะ

ชินเฮไม่รู้จะพูดอะไร พยายามคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องของเธอแต่มันก็เกี่ยวกับเธออยู่ดี

ทำไมคะ? ทำไมอาจารย์ถึงเห็นดีเห็นงามให้หนูเลือกยงฮวา ทั้งที่เขาเป็น?

คำตอบง่ายมากจ๊ะ มันเป็นเพราะว่ายงฮวาไม่คู่ควรกับจูฮยอนไง

ไม่คู่ควร ทั้งที่อาจารย์กำลังทำตัวเหมือนเป็นแม่สื่อให้พวกเขาเนี่ยนะคะ

ถ้อยคำยอกย้อนนั้นทำให้อึนฮีถึงกับสะดุ้งตกใจ เธอพลาด เพราะคิดไม่ถึงว่าคนอย่างยงฮวากับชินเฮจะสามารถนั่งพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องส่วนตัวให้กันและกันได้แบบนี้

ยงฮวาบอกว่า เขามาขอบคุณที่อาจารย์ยอมช่วยให้ซอจูฮยอนพาเด็กๆไปทัศนศึกษาที่ไร่แสงแห่งรัก

ถ้าจะให้พูดตามตรง ทั้งอาจารย์และเธอต่างก็รู้ดีว่ายงฮวาเป็นคนดีมากแค่ไหน ตลอดมาอาจารย์ไม่เคยรังเกียจหรือคิดว่ายงฮวาไม่เหมาะสมกับจูฮยอนเลย แต่มันเป็นเพราะว่าพี่ชายของอาจารย์ ไม่อยากได้ยงฮวามาเป็นลูกเขย

ไม่รู้สิคะ หนูรู้สึกว่าเหมือนถูกอาจารย์หักหลัง

ซออึนฮีคลี่ยิ้ม แต่เดิมทีเธอก็แค่อยากผูกพวกเขาทั้งหมดด้วยความรักและความเกลียดชัง แต่ปาร์คชินเฮโง่เง่าเกินไป ไม่ยอมเดินตามเกมของเธอเลย ถึงจะเจ็บอีกกี่ครั้ง หัวใจของปาร์คชินเฮก็เป็นของลีจงซอกเสมอ

อาจารย์หักหลังเธอยังไงหรอจ๊ะ? ในเมื่อทุกอย่างเธอเป็นคนเลือกเองทั้งนั้น

ชินเฮตั้งท้อง เธอไม่กล้าพอที่จะทำแท้ง หนำซ้ำพ่อของเด็กยังไม่พร้อมที่จะเสียสละชื่อเสียงเงินทองเพื่อคนรักและเลือดเนื้อของเขา เธอก็แค่ให้คำปรึกษาว่าการอุ้มท้องโดยไร้ซึ่งสามีมันยากเกินไปสำหรับลูกผู้หญิงตัวคนเดียว อนาคตของชินเฮในวงการจะจบเห่ จะไม่มีใครอยากมอบโอกาสดีดีให้เธออีก เว้นเสียแต่ว่าเธอจะแต่งงานกับใครสักคน แล้วให้เขาคนนั้นมาเป็นพ่อของเด็กในท้อง เหตุผลที่ชินเฮเลือกยงฮวาก็เพราะชินเฮเป็นคนเลือกเขาเองเพราะเธอคิดว่าเขาโง่

แล้วทำไมอาจารย์ถึงไม่บอกหนูตั้งแต่แรกว่ารู้จักกับยงฮวาด้วย?

ก็เพราะอาจารย์คิดว่ามันไม่สำคัญนี่จ๊ะ ต่อให้เธอรู้ แล้วจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปหรือเปล่า เธอไม่ได้แย่งของของใครมาเลย ยงฮวากับหลานของอาจารย์จบกันไปตั้งนานแล้วด้วย

“….” ชินเฮยืนนิ่ง แต่เดิมทีซออึนฮีสนับสนุนให้เธอเลือกยงฮวา แต่พอมาตอนนี้ท่านกลับมีท่าทีเปลี่ยนไป แถมยังเปลี่ยนข้างยืน ยินดีที่จะสนับสนุนยงฮวาให้กลับไปลงเอยกับหลานสาว ท่านทำแบบนี้ถ้าไม่เรียกว่าบีบเธอ แล้วจะให้เธอคิดแบบไหน

หมายความว่าหนูควรจะหย่ากับยงฮวาก่อนครบกำหนดสามเดือนใช่ไหมคะ?

อันนั้นก็แล้วแต่เธอจ๊ะ อาจารย์ไม่เข้าไปยุ่งอยู่แล้ว

แล้วถ้าหนูไม่ยอมหย่าล่ะคะ?

ถ้าเธอไม่หย่า ซอจูฮยอนจะตกเป็นมือที่สาม แต่จะว่าไปเรื่องนั้นมันก็ไม่สำคัญหรอกนะ เพราะว่ามันมีอีกเรื่องนึงที่เธอยังไม่รู้ลีจงซอกสร้างชื่อเสียงเป็นศิษย์เก่าดีเด่นของมหาวิทยาลัย โปรไฟล์ของเขาดูดีทุกอย่าง แม้ว่าข้างในจะกลวงโบ๋ก็มีน้อยคนที่จะรู้

หมายความว่ายังไงคะ? อาจารย์กำลังจะบอกอะไรกับหนูกันแน่!?

คนอย่างลีจงซอกคงไม่บอกเธอ แล้วเขาก็คงไม่มีวันยอมบอกเธอแน่ๆ ว่าเขาถูกวางตัวให้เป็นว่าที่ลูกเขยของท่านอธิการบดี ดูเหมือนว่าเขาจะเต็มใจซะด้วยสิ รู้อย่างนี้แล้ว เธอคิดจะทำยังไงต่อไปล่ะจ๊ะ?

…!!

 

 




 

จูฮยอนเข้าร่วมประชุมเพื่อรับฟังแผนการพาเด็กชั้นประถมไปทัศนศึกษาเพื่อเรียนรู้การปลูกพืชผักสวนครัวที่ไร่แสงแห่งรัก เลิฟลี่กับเพื่อนร่วมชั้นจะต้องเดินทางร่วมกันด้วยรถไฟเที่ยวหกโมงเช้า มีกำหนดเดินทางกลับออกจากไร่ในช่วงสี่โมงเย็น เด็กทุกคนจะต้องกลับถึงบ้านไม่เกินหนึ่งทุ่มหรือสองทุ่มเป็นอย่างช้า

แม้จะสอนชั้นมัธยมแต่คุณครูซึงยอนก็มีรายชื่อต้องร่วมเดินทางไปช่วยดูแลเด็กๆที่ไร่แสงแห่งรักด้วย ซึงยอนนั้นเต็มใจที่จะไปช่วยงาน หากแต่ในช่วงหลายวันมานี้ เธอมีอาการไม่ค่อยดี เดี๋ยวป่วยเดี๋ยวหายจนทำให้กลัวว่าจะร่วมเดินทางไปดูแลเด็กๆได้ไม่เต็มที่ เธอจึงตัดสินใจขอยื่นใบลาแทน

หลังเสร็จสิ้นจากการประชุม จูฮยอนได้รับเอกสารที่ถูกส่งตรงมาถึงมือในแบบสดๆร้อนๆ เป็นข้อมูลของผู้หญิงคนนั้น คนที่เคยพาเธอไปทิ้งไว้ในป่า

ประวัติการทำงานเมื่อ 7 ปีก่อน หลังจากทิ้งเธอไว้ในป่าแบบไม่มีสาเหตุ จากนั้นไม่ถึงปีหลังจากที่เธออุ้มท้องไปอเมริกา อาอึนฮีเป็นคนรับผู้หญิงคนนี้เข้าทำงานเป็นแม่บ้านในมหาวิทยาลัย ก่อนที่จะลาออกไปเมื่อสามปีก่อน ไม่มีประวัติการทำงานต่อจากนั้น จนกระทั่งปรากฎตัวครั้งล่าสุดที่โรงเรียนแห่งนี้ ตรวจสอบแล้วพบว่าสมัครเข้ามาทำงานด้วยตัวเอง ไม่มีเส้นสาย ไม่มีใครฝากเข้ามา น่าจะได้พบกับจูฮยอนด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ เพราะถ้ารู้ว่าจะมาพบเธอ เธอคนนั้นก็ไม่น่าจะมาทำงานที่นี่ตั้งแต่แรก

มีชื่อของซออึนฮีกำกับอยู่อย่างชัดเจนในช่วงก่อนหน้านี้ ทั้งที่ท่านก็รู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้มีเจตนาทิ้งเธอเอาไว้ในป่า แต่ทำไมอาถึงยังรับคนคนนี้เข้ามาทำงาน แล้วก็บอกกับเธอว่าตามหาคนคนนี้ไม่พบตลอดเจ็ดปีมานี้

ตอนนี้เธออยู่กับสามีครับ แต่ว่าทั้งสองคนไม่ได้กลับบ้านมาพักใหญ่แล้ว

พักใหญ่นี่คือนานแค่ไหนหรอคะ?

ผมถามจากเพื่อนบ้านในละแวกใกล้เคียง ประมาณเกือบ 1 เดือนได้แล้วครับ ที่พวกเขาสองคนไม่ได้กลับเข้าบ้านเลย

น่าจะเป็นเวลาใกล้เคียงกับในวันที่ได้พบกันที่โรงเรียนแน่ๆ จูฮยอนมั่นใจว่าจะต้องเป็นเวลานี้

แล้วพวกนักเลงในคราบชุดสูทพวกนั้น?

ไม่มีที่อยู่หรือหลักแหล่งแน่ชัดครับ จุดนี้ค่อนข้างอันตรายถ้าคุณจะไปพบพวกเขาคนเดียว ผมบอกได้แค่ว่าพวกเขายินดีทำงานให้กับใครก็ได้ที่มีเงินจ้าง ส่วนผู้ว่าจ้างก็ล้วนเป็นคนหน้าเดิมที่ได้รับการติดต่อ ได้รับการแนะนำมาจากคนเดิมๆครับ คนพวกนี้ค่อนข้างระวังตัวมากเลยทีเดียว ถ้าผู้ว่าจ้างหน้าใหม่ๆที่ไม่ใช่คนรู้จักมักคุ้นแนะนำมา พวกเขาจะไม่รับทำงานให้เด็ดขาด

แล้วพอจะสืบได้ไหมคะว่าใครเป็นคนจ้างให้คนพวกนี้มาทำร้ายจองยงฮวาในวันนั้น?

ยากจริงๆครับ ผมสืบยากเพราะเป็นแค่นักสืบธรรมดา แต่ถ้าเรื่องถึงมือตำรวจจะง่ายมากกว่าเพราะพวกเขาย่อมมีอำนาจในการสืบโดยตรงอยู่แล้ว

 


 

แต่เดิมทีมินฮยอกไม่ได้อยากก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของจูฮยอนแต่อย่างใด หากแต่ถ้าเรื่องที่จูฮยอนต้องการรู้มีความสุ่มเสี่ยง เขาก็มีความจำเป็นที่จะต้องรู้ ในฐานะของเพื่อน เขาจะไม่ยอมปล่อยให้มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับจูฮยอนแน่นอน

“แปลกนะครับ ทั้งเรื่องของคุณจูฮยอน กับเรื่องของคิมยองวอนมันแปลกมากเลยจริงๆ”

“แปลกยังไงครับ?” มินฮยอกเอ่ยถามคุณนักสืบ

“คนที่คุณป้าคิมยองวอนให้สืบหา เขาคนนั้น…เป็นสามีของคนที่คุณจูฮยอนให้สืบหาครับ”

คุณกำลังบอกผม ว่าเรื่องของคนสองคน อาจจะเป็นเรื่องเดียวกัน?

เปล่านะครับ ผมก็แค่แปลกใจ ตามสืบหาคนมาก็เยอะ ไม่เคยสืบครั้งเดียวได้นกสองตัวแบบนี้มาก่อนเลย

 


 

ยองวอนผิดหวังที่อุตส่าห์ตามสืบจนเกือบจะพบตัวแล้วแท้ๆ แต่สุดท้ายคนคนนั้นกลับไม่อยู่เสียแล้ว

นี่บ้านใครหรอครับ? ใช่บ้านของคนคนนั้นไหม คนที่ป้าต้องการที่จะพบให้ได้

ใช่จ๊ะ ป้าแอบหวังว่าถ้าเรามาเราอาจจะพบเขาก็ได้ ยองวอนรู้อยู่เต็มอกว่าเจ้าของบ้านไม่ได้กลับมาพักใหญ่แล้ว ความจริงแล้วเธออยากมาแค่คนเดียว แต่ยงฮวายืนยัน ไม่ว่ายังไงเขาก็จะมากับเธอให้ได้ เหตุผลก็เพราะว่าเขาเป็นห่วง กลัวว่าเธอจะไม่ปลอดภัยก็เลยขอตามติดมาด้วย ซึ่งการมียงฮวามาเป็นเพื่อนก็ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจมากด้วยเหมือนกัน

ถ้ายังไงก็อย่าท้อนะครับ ผมคิดว่าเราจะต้องแอบมาดูที่นี่บ่อยๆ ผมเชื่อว่าเขาคนนั้นจะต้องกลับมาแน่ๆครับ

ป้ารู้สึกมาตลอดว่าเหมือนมีใครสักคน ไม่อยากให้ป้าอยู่ตรงนั้น

ยังไงหรอครับ ที่ตรงนั้นคือที่ตรงไหนหรอครับ?

 

 


 

จูฮยอนนั่งรอยงฮวาอยู่ที่หน้าห้อง นั่งรอไปก็เอาแต่คิดถึงหลักฐานมากมายที่มีอยู่ในมือ เธอพยายามที่จะปะติดปะต่อมันเข้าด้วยกัน หากแต่ความจริงที่ปรากฎออกมามันเริ่มน่ากลัวมากเกินไป

ข้อสันนิษฐานแรกเป็นเรื่องเมื่อ 7 ปีที่แล้ว ถ้าไม่คิดอะไรให้ซับซ้อน คำตอบมันก็ตรงตัว จูฮยอนไม่เชื่อว่าพ่อบังเกิดเกล้าจะให้คนเอาเธอไปปล่อยทิ้งไว้ในป่า แต่ถึงแม้ชื่อของซออึนฮีจะกำกับอยู่ในเรื่องนี้อย่างชัดเจน แต่คุณอาผู้แสนดีที่เคยช่วยเหลือเธอมาโดยตลอด หนำซ้ำเราสองคนอาหลานยังสนิทสนมกันมากจนสามารถที่จะพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง ยิ่งคิดหาคำตอบ จูฮยอนก็ยิ่งหวาดกลัว

ถัดมาที่เรื่องของกลุ่มคนที่มาทำร้ายยงฮวาในคืนนั้น เธอมีหลักฐานเป็นรูปถ่ายของพวกเขาเกือบทั้งหมด ซึ่งถ้ารู้ว่าใครเป็นผู้ว่าจ้าง เธอก็จะได้รับคำตอบทั้งหมด แต่ขณะเดียวกันถ้าคำตอบออกมาเป็นพ่อของตัวเอง ถึงตอนนั้นจูฮยอนจะเดินออกจากเรื่องนี้ได้ยังไง

ในทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ยงฮวาฉีกยิ้มจนปากกว้าง ไม่ง่ายเลยที่จูฮยอนจะเป็นฝ่ายมานั่งรอ ปกติแล้วน่าจะเป็นเขามากกว่าที่จะต้องนั่งอยู่ตรงนั้น เฝ้ารอเดือนเฝ้ารอพระจันทร์ว่าจูฮยอนจะยอมออกมาพบพูดคุยด้วยหรือเปล่า

รอพี่อยู่หรอ!?” ยงฮวายื่นหน้าเข้ามาทักเสียงดัง ทำเอาจูฮยอนที่ก่อนหน้ากำลังนั่งคิดอะไรอยู่เพลินๆ ถึงกับตกใจประหนึ่งเห็นผีโผล่ออกมา

…!

 “ตกใจหมด ทำไมต้องทำเสียงดังด้วยคะ พูดปกติธรรมดาก็ได้ จูฮยอนบ่นหน้าหงิกงอ

ยงฮวานั่งลงเคียงข้าง ช่องว่างระหว่างเราถูกคั่นกลางด้วยกล่องข้าวกล่องโตที่ป้ายองวอนฝากมาให้เหมือนกับในทุกวัน ความจริงแล้วจูฮยอนควรที่จะไปกินด้วยกันที่ร้านมากกว่า แต่คงไม่ดีแน่ถ้ามีคนเห็นเราอยู่ด้วยกันในสถานที่เปิดแบบนั้น แต่ป้ายองวอนก็แสนใจดี ทำอาหารมาฝากจูฮยอนทุกวัน ทำให้ฟรีไม่คิดเงินอีกต่างหาก

ป้าฝากมาหรอคะ ฉันเกรงใจจัง จะจ่ายเงินให้ แต่ป้าไม่เคยรับเงินเลย จูฮยอนก้มมองอาหารกล่องโตด้วยความซาบซึ้งใจ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองไปเพิ่มภาระให้ แต่ขณะเดียวกันได้กินอาหารฝีมือป้าทีไร จะต้องรู้สึกอบอุ่นและคิดถึงแม่ทุกที

ป้าตั้งใจทำเพื่อเธอเลยนะ แค่กินให้หมด ท่านก็ดีใจแล้ว

ทำไมป้าถึงดีกับฉันจังเลยคะ พี่พอจะรู้บ้างไหม? นับตั้งแต่ครั้งแรกแล้วที่ได้พบกับท่าน ได้เป็นลูกค้าสองคนแรกของวัน ป้าเอาแต่มองเธอแล้วก็ยิ้ม วันนั้นอาหารในจานของเธอทั้งเยอะแล้วก็อร่อยมากกว่าใคร แม้แต่ยงฮวายังแอบบ่นเลยว่าทำไมเนื้อในจานของเขาถึงมีน้อยกว่าของเธอมากขนาดนั้น

คงเป็นเพราะว่าป้าคงคิดถึงลูกสาวของท่านมั้ง

จูฮยอนหันมองหน้ายงฮวาด้วยความแปลกใจ เธอไม่เคยได้ยิน ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าป้ายองวอนมีลูกสาว

ป้าบอกพี่หรอคะ ว่าท่านมีลูกสาว?

“…!” รู้ว่าตัวเองหลุดปากพูดเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเองออกมา ยงฮวานั้นถึงกับออกอาการกระอักกระอ่วนมากเลยทีเดียว

พี่พูดอย่างนั้นหรอ? สงสัยคงพูดผิดน่ะ ลืมๆมันไปเถอะ น่าจะฟังเรื่องของคนอื่นมาเยอะ ก็เลยเอามายำรวมกันจนมั่วไปหมด

ยงฮวาถอนหายใจได้อย่างโล่งอก เมื่อจูฮยอนไม่ได้นึกสงสัยหรือสอบถามอะไรต่อ เขาไม่น่าหลุดปากเลย ถ้าป้ารู้ว่าเขาพูดเรื่องของท่านกับคนอื่น ท่านคงจะต้องโกรธมากแน่

แล้วว่าแต่วันนี้ลงทุนมานั่งรอ เป็นเพราะว่าคิดถึงพี่ใช่ไหมล่ะ?

รอยยิ้มของคนถามทำให้จูฮยอนรู้สึกหายใจได้ลึกและคล่องตัวมากยิ่งขึ้น ทุกครั้งที่ได้เห็น รอยยิ้มของจองยงฮวาจะดูทะเล้นมากขึ้นในทุกครั้งเลย

คือว่ามีเรื่องอยากรบกวนน่ะค่ะ คือวันพรุ่งนี้พี่ก็รู้อยู่แล้วว่าเลิฟลี่จะไปเรียนปลูกผักที่ไร่ พอดีว่าฉันมีประชุมในช่วงเช้า ต้องตามเด็กๆไปช่วงสาย ฉันอยากขอร้องให้พี่ช่วยดูแลเลิฟลี่กับเพื่อนๆเป็นกรณีพิเศษด้วยนะคะ

ที่แท้ก็เป็นห่วงหลานสาว ซึ่งเรื่องนั้นยงฮวาเองก็สั่งกำชับจองชินไปเรียบร้อยแล้วด้วยเหมือนกัน

ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนั้นเลย พี่ดูแลให้เต็มที่อยู่แล้ว เธอทำงานเสร็จแล้วก็รีบตามมานะ ค่อยๆขับรถมา ไม่ต้องรีบร้อน เน้นให้ปลอดภัยไว้ก่อน ถึงอาจมาช้าแต่ก็ยังดีกว่าไม่มา

ยงฮวาเปิดเผยความรู้สึกในแบบตรงไปตรงมาเสมอ ต่างกับจูฮยอนที่ทำได้แค่นั่งรับฟังแล้วก็เก็บซ่อนความรู้สึกทุกอย่างเอาไว้ในใจ เธออยากบอกว่าทุกครั้งที่หันมองมาแล้วเห็นยงฮวาอยู่ข้างๆ เธอไม่รู้สึกเหงาหรือว่าโดดเดี่ยวเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เมื่อก่อนเธอเอาแต่ตัดพ้อเขาเพราะคิดว่าเขาทำให้เธอต้องเสียใจ แต่เธอไม่เคยรู้เลยว่าผู้ชายคนนี้ต้องพบเจอหรือผ่านพ้นกับเรื่องอะไรมาบ้าง ถ้ายงฮวาไม่พาเธอออกมาจากป่า วันนี้ก็คงไม่มีซอจูฮยอน แล้วก็ไม่มีเลิฟลี่ด้วย

ไร่แสงแห่งรักชื่อเพราะดีนะคะ เมื่อก่อนไม่เห็นว่ามันจะมีชื่อเลย

ยงฮวาถอนหายใจออกมาอย่างยืดยาว ถ้าตรงหน้าเราคือท้องฟ้าก็คงสวยดีไม่น้อย แต่ทว่าผนังสีทึบไม่อาจปิดกั้นความรู้สึกและความรักที่มีได้ หากถามว่าถ้าย้อนเวลากลับไปแล้วเขาอยากพบกับจูฮยอนอีกไหม คำตอบของเขามั่นคงเสียยิ่งกว่าอะไรดีจองยงฮวามีแต่ซอจูฮยอนอยู่ในหัวใจดวงนี้ตลอด

คิดอยู่นานเลยล่ะว่าจะตั้งชื่อว่าอะไรดี ตอนที่เอาแต่เดินไปเดินมา บังเอิญมองขึ้นไปท้องฟ้าแล้วเห็นดาวสองสามดวงอยู่บนนั้น พี่ก็คิดขึ้นมาว่าตอนนี้จูฮยอนจะกำลังทำอะไรอยู่ เธออยู่ไกลถึงอเมริกาจะกำลังมองดูท้องฟ้าแล้วเห็นดาวสองสามดวงนั้น เหมือนที่พี่เห็นหรือเปล่า? นั่นคือที่มาของชื่อไร่เลย

จูฮยอนกลั้นน้ำตา เหมือนจะมีความสุขแต่ก็ทุกข์ใจมากกว่า ช่วงเวลาในอดีตของเราหายไปอย่างรวดเร็ว มันเหมือนเป็นแค่หมอกควัน อยู่ได้ไม่นานก็จางหายไป พยายามเอื้อมมือไขว่คว้าเท่าไหร่ก็คว้าไว้ไม่ได้

ขอโทษจริงๆนะคะ ฉันรู้ว่ามันช้าเกินไป แต่ว่าฉันเสียใจจริงๆ

ตลอดมายงฮวาไม่เคยอยากได้รับคำขอโทษหรือความเสียใจจากผู้หญิงคนนี้เลย เขารู้อยู่แล้วว่าจูฮยอนเป็นคนยังไง เรื่องราวเลวร้ายๆต่างๆนานา จูฮยอนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเลยแม้แต่นิดเดียว

ทุกอย่างโอเคดีแล้ว พี่เก่งสุดๆไปเลยนะ รับรองว่าวันพรุ่งนี้เธอจะต้องได้เห็นไร่แสงแห่งรักที่สวยมากกว่าเดิมแน่

ทุกอย่างจะต้องดีกว่านี้ หากว่าเราสองคนไม่มีเลิฟลี่ ทุกวันนี้แม้ว่าจะมองเห็นแสงสว่างเพียงเลือนราง แต่จูฮยอนยังหวังว่าสักวันตัวเองจะสามารถยืนอยู่ข้างเด็กคนนั้นในฐานะของแม่ เธออยากบอกยงฮวาด้วยว่าเขามีลูกสาวที่น่ารักและเขาก็รู้จักเด็กคนนั้นดี แต่เธอก็กลัวกลัวว่าปัญหาจะถาโถมใส่เราหนักมากกว่านี้

มีอะไรที่อยากจะพูดอีกหรือเปล่า? ถ้าอยากขอให้ช่วยทำอะไร บอกได้เลยนะ พี่ทำให้ได้ทุกอย่างอยู่แล้ว จูฮยอนเอาแต่มองหน้าของเขา ทำเหมือนยังมีเรื่องอยู่ในใจจนทำให้ยงฮวาต้องเอ่ยถาม

ไม่แล้วล่ะค่ะ ฉันจะกลับเข้าห้องแล้ว พี่ก็รีบไปพักผ่อนเถอะนะคะ ร่างบางลุกขึ้นเตรียมจะกลับเข้าห้องของตัวเอง แต่ยงฮวากลับฉุดรั้งข้อมือบางเอาไว้

เขาอยากถ่วงเวลาให้เราสองคนได้อยู่ด้วยกันนานๆ ความรักที่ทำได้แค่เฝ้ามองดู หรือทำแค่พูดจาทักทาย แสดงความห่วงใยให้กันเหมือนกับเป็นแค่คนรู้จักทั่วไป ทั้งที่หัวใจรู้สึกต้องการมากกว่านั้น มันช่างเป็นความทุกข์ที่อธิบายยากเกินไป เขานึกไม่ออกเลยว่าหากวันหนึ่งจำเป็นจะต้องตัดใจ แล้ววันนั้นในหัวใจจะต้องเจ็บปวดมากแค่ไหนกัน

พี่รอได้นะ ไม่ว่าจะให้รอนานแค่ไหนพี่ก็รอได้ยงฮวาเอาถุงอาหารยัดใส่มือให้กับหญิงสาวตรงหน้า เขาผิดเอง ผิดที่ไม่จัดการชีวิตของตัวเองให้ดีมากกว่านี้ จนมันทำให้ยุ่งยากกันไปหมด ถึงจะหย่าแล้วแต่มันก็คงไม่จบเรื่องง่ายๆ จากที่หวังว่าจะมีแต่ความสุขแต่นั่นไม่ต่างอะไรกับเป็นการทำร้ายจูฮยอนอยู่ดี

ความจริงแล้วฉันก็อยากให้พี่รอนะคะ แต่ว่าฉันเห็นแก่ตัวจนไม่อยากเสียสละอะไรเพื่อใครอีกแล้ว เพราะฉะนั้นอย่ารออีกเลยค่ะ

ร่างบางแทรกตัวผ่านประตูเข้ามาก่อนที่ประตูบานนั้นจะปิดสนิทลงด้วยความรวดเร็ว ยงฮวายืนมองน้ำตาเอ่อ แม้ว่าจูฮยอนจะพูดตัดทาง แต่หัวใจของเขากลับยังรั้นว่าจะยังคงเฝ้ารอ

พอกลับเข้ามาในห้อง จูฮยอนนั่งกอดกล่องข้าวทั้งน้ำตา ถ้าเธอไม่ได้เป็นแม่ของเลิฟลี่ เธอก็คงเลือกทำตามความต้องการของตัวเองไปแล้ว แต่เพราะเป็นแม่ เธอถึงไม่อยากทำให้เลือดเนื้อของตัวเองต้องแปดเปื้อน ตอนนี้ซอจูฮยอนไม่ใช่เด็กผู้หญิงคนเดิมอีกแล้ว แต่เธอเป็นซอจูฮยอนที่ต้องแบกเรื่องราวและภาระมากมายเอาไว้บนบ่า เธอไม่มีหน้ายืนอยู่เคียงข้างยงฮวาแล้วทิ้งลูกสาวของตัวเองให้เป็นลูกของคนอื่น ครั้นจะบอกความจริงให้ยงฮวาได้รู้ก็ยิ่งทำไม่ได้ ชีวิตของเลิฟลี่จะเป็นยังไง ถ้าความจริงทุกอย่างถูกเปิดเผยออกมา

 

 

 


 

ในทันทีที่เดินทางมาถึงไร่แสงแห่งรักในช่วงสาย เลิฟลี่กับเพื่อนๆได้รับการต้อนรับและการดูแลเป็นอย่างดี เด็กหลายคนชื่นชอบคุณผู้จัดการไร่ลีจองชิน เพราะว่าเขาทั้งใจดี สุภาพและเป็นกันเองกับพวกเด็กๆมาก แถมยังจัดเตรียมขนมและน้ำผลไม้อร่อยๆ มาให้กับพวกเด็กๆ รวมไปถึงคุณครูทุกคนด้วย

ฮโยยอนก้มมองนาฬิกาข้อมือแล้วได้แต่ถอนหายใจ ความจริงแล้วเธอไม่ได้มีรายชื่อให้มาช่วยดูแลเด็กๆในวันนี้หรอก แต่เป็นเพราะว่าอยากถือโอกาสมาพักผ่อนด้วยก็เท่านั้น หลังจบจากการเรียนปลูกพืชผักสวนครัว เธอกับจูฮยอนรวมไปถึงเลิฟลี่จะถือโอกาสนอนพักค้างคืนที่บ้านในสวนของจูฮยอนด้วยกัน จากนั้นเราค่อยเดินทางกลับในช่วงวันเสาร์ตอนเย็น

คุณป้าคุณครูฮโยยอนขาน้าจูฮยอนจะมาถึงกี่โมงหรอคะ? เลิฟลี่แอบมากระซิบถาม หนูน้อยรู้สึกเสียดายที่น้าจูฮยอนไม่ได้ขึ้นรถไฟรอบเช้ามาด้วยกันเพราะว่าต้องทำงานให้เสร็จก่อน

น่าจะเลยเที่ยงไปแล้วนะจ๊ะ แต่ไม่ต้องกลัวว่าน้าจูฮยอนจะไม่มาหรอกนะ น้าจูฮยอนจะต้องมาแน่ๆจ๊ะ เพราะถ้าไม่มาเราก็จะไม่มีคนพาเที่ยว แล้วก็อาจจะไม่มีคนพากลับบ้านด้วย

ดื่มน้ำครับคุณครู

อ่าขอบคุณมากเลยค่ะ ฮโยยอนรับน้ำผลไม้มาจากมือของคุณผู้จัดการไร่ เธอไม่คิดเลยว่ามือของเขาจะยังมีความนุ่มนิ่มหลงเหลืออยู่ ทั้งที่โดยปกติน่าจะแห้งกร้านเพราะจับจอบจับเสียมอยู่เป็นประจำ แต่นี่กลับยังนิ่มอยู่เลย พาให้ข้องใจเหลือเกินว่าเป็นผู้จัดการไร่ของที่นี่น่าจะทำงานสบายต่างไปจากที่คิดเสียแล้ว

จองชินเองก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมป่านนี้แล้วยงฮวาถึงยังมาไม่ถึงสักที เขาบอกเองว่าจะมาถึงตอนเช้า แล้วยังสั่งกำชับมาด้วยว่าให้ช่วยดูแลหลานสาวให้เป็นพิเศษ แล้วเขาจะรู้ได้ยังไงว่าเด็กคนไหน หันไปทางไหนก็มีแต่เด็กน้อยน่ารักเต็มไปหมด

คุณครูครับคุณครูพอจะรู้ไหมว่าเด็กคนไหนชื่อ เลิฟลี่?

หนูน้อยที่ยืนอยู่หันมองหน้าคุณครูก่อนที่จะหันมองหน้าคุณผู้จัดการ

นี่ไงคะ เลิฟลี่ ว่าแต่ถามถึงทำไมหรอคะ?

จองชินก้มมองสบสายตากับหนูน้อยก่อนที่จะพ่นรอยยิ้มออกมาด้วยความเขินอาย ที่แท้เด็กคนที่ตามหาก็อยู่ไม่ไกลเลย เลิฟลี่ตัวจริงน่ารักสมคำล่ำลือ แต่ว่าดูไปดูมาหน้าก็แอบคล้ายยงฮวาด้วยเหมือนกัน

 


 

แต่เดิมทียงฮวาตั้งใจว่าจะไปถึงไร่แต่เช้า หากแต่เขาต้องไปรับชินเฮกับลูกสาวมาทำธุระสำคัญด้วยกันเสียก่อน กว่าธุระจะเสร็จก็เกือบเที่ยงวันเข้าไปแล้ว แถมชินเฮยังขอติดรถมาเที่ยวที่ไร่แสงแห่งรักด้วยกันอีกด้วย

ฉันคงไม่ได้ทำให้นายลำบากใจใช่ไหม?

ไม่หรอก พาชินบีไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดีเหมือนกัน ถึงยังไงที่ไร่ก็ยินดีต้อนรับเธอกับชินบีเสมอ อยากไปเมื่อไหร่ก็ไปได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ

หนูน้อยซึ่งนอนพาดยาวอยู่บนเบาะหลังรถแอบหันมองพ่อกับแม่ทั้งน้ำตา ผู้ใหญ่อาจจะคิดว่าเด็กแค่ 3 ขวบคงไม่รู้เรื่องอะไรมากนัก แต่ชินบีซึมซับและจดจำทุกอย่างได้ดี

ชินเฮมองเส้นทางเบื้องหน้าพร้อมกับถอนหายใจ สาเหตุที่เรื่องทุกอย่างมันวุ่นวายแบบนี้ก็เป็นเพราะว่าเธอทำตัวเอง

สำหรับนายระหว่างไร่แสงแห่งรักกับซอจูฮยอน อันไหนมีความสำคัญมากกว่ากัน?

ทั้งสองอย่าง ซอจูฮยอนเป็นความทรงจำที่สวยงามที่สุดสำหรับไร่แสงแห่งรัก ฉันเสียใจที่ที่ผ่านมาต้องปล่อยมือออกจากเธอ

จองยงฮวาตรงไปตรงมาเสมอ เขาซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของตัวเองแตกต่างกับลีจงซอกที่ตอบคำถามของเธอไม่ได้เลย คนคนนั้นยินดีที่จะตอบทุกอย่างตามความต้องการของตัวเอง ไม่เคยคิดที่จะสนใจคนอื่น ไม่สนใจแม้แต่เลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง

คงไม่ว่าอะไรถ้าฉันจะบอกว่าฉันอิจฉาซอจูฮยอนมากๆ จนห้ามตัวเองไม่ได้เลยจริงๆ



 

เด็กๆศึกษาเรียนรู้การปลูกพืชผักสวนครัวด้วยความสนุกสนาน จองชินดูแลและให้คำแนะนำปรึกษาเป็นอย่างดี วันนี้แดดไม่แรงมากนัก อากาศเย็นสบายกำลังดีเหมาะสมกับกิจกรรมกลางแจ้ง ไม่มีเด็กคนไหนทำตัวงอแงเลยด้วย

จูฮยอนมาถึงในช่วงเที่ยงวัน เลิฟลี่ดีใจที่เห็นน้ามา แต่ขณะเดียวกันก็ต้องตั้งใจเรียนปลูกผักด้วย

ยงฮวาบอกว่าจะมาแต่เช้า แต่เธอไม่เห็นเขาอยู่แถวนี้เลย จูฮยอนสอบถามถึงสถานการณ์โดยรวมกับคุณครูที่รับหน้าที่ดูแลเด็ก ซึ่งทุกอย่างก็เรียบร้อยดี ไม่มีอะไรให้น่าห่วงกังวล

ไร่แสงแห่งรักในวันนี้ยิ่งใหญ่มากกว่าในอดีตมากนัก ถึงจะเคยเห็นมาแล้วจากในรูปถ่ายที่นักสืบส่งให้ แต่มันก็สวยสู้ของจริงไม่ได้ ยืนมองดูเท่าไหร่ก็เห็นแต่พืชผักผลไม้สุดลูกหูลูกตา

ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ที่ช่วยดูแลเด็กๆให้เป็นอย่างดี

ไม่เป็นไรเลยครับ มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว คุณผู้จัดการไร่ยิ้มรับ เด็กนักเรียนของจูฮยอนน่ารักและว่านอนสอนง่ายมาก น้อยคนนักที่จะทำตัวซุกซนหรือทำให้หนักใจ

ยืนคุยกับคุณผู้จัดการไร่ได้ไม่นานนักรถยนต์คันคุ้นตาก็แล่นเข้ามาจอด จูฮยอนหันมองดูสามคนพ่อแม่ลูกที่พากันเดินเข้ามาในไร่ เธอต้องส่งยิ้มทักทายพวกเขาทั้งหมด พร้อมไปกับต้องกลั้นน้ำตา

ไม่ว่าสถานะของพวกเขาจะเป็นยังไง แต่ถ้ายงฮวาสามารถเป็นคุณพ่อที่มีความสุขได้ จูฮยอนคิดว่านั่นคือทางออกที่ดีและเธอก็จะยินดีไปกับพวกเขาด้วย เลิฟลี่ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องรู้ว่าตัวเองเกิดมาจากไหน เพราะตอนนี้เด็กคนนั้นมีครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อมอยู่แล้ว ส่วนเธอก็แค่แยกกันเดินเหมือนกับที่ผ่านมา

 

 







*********************100%*************************

Dear Santa ตอน 2 อัพแล้วนะคะ

เป็นเรื่องราวน่ารักๆ ที่ไรเตอร์ตั้งใจแต่งให้กับทุกคนในช่วงคริสต์มาสนี้ค่ะ

http://writer.dek-d.com/angleinblue/writer/viewlongc.php?id=1412273&chapter=2
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,564 ความคิดเห็น

  1. #2430 Beam Supattra (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:03
    อยากรู้จังใครอยู่เบื้องหลังของเรื่องที่ใส่ร้ายยองวอนและพาซอหลงป่า
    #2,430
    0
  2. #2316 Ce'ces Rizle (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:48
    หักมุมดิบได้ดีจริงๆ --
    #2,316
    0
  3. #2175 ลูกจ๋า (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:32
    นึกว่าจะได้มาสวีทกันที่ไร่ แต่พี่ยงดันพาชินเฮมาด้วย น้องซอน้อยใจสิคะ รีบง้อด่วนเลย
    #2,175
    0
  4. #1897 Bebearboo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 22:59
    อีกไม่นานซอคงจะรู้ว่าใครทำชัววน่าสงสารสุดอึดอัดใช่มั้ย
    #1,897
    0
  5. #1847 momoseo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 21:21
    เรื่องลึกลับซับซ้อนนะเนี่ย ตกลงใครเป็นคนวางแผนทั้งหมดเนี่ย
    #1,847
    0
  6. #1688 Pae (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 01:29
    สงสัยซออึนฮีมากอ่ะนางเป้นคนวางแผนทุกอย่างใช่ป่ะ

    ฉันต้องกินมาม่าใช่ไหม
    #1,688
    0
  7. #1677 rasintt (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 00:26
    อาอึนฮีร้ายอะ วางแผนให้ยงแต่งกับชินเฮ แล้วยังทำให้ยงซอเลิกกัน แถมพ่อน้องซอกับเป็นผู้ต้องสัยทำร้ายยง  เธอคิดได้ไงแผนแบบนี้ สงสารทิฟมีแม่ร้ายมาก
    #1,677
    0
  8. #1659 Ponyboice (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 21:32
    สงสารชินบีอ่า
    #1,659
    0
  9. #1591 ปังปอน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 21:37
    เจ็บปวดอ่ะ
    #1,591
    0
  10. #1555 bluecherry2228 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 18:52
    กลับตัวก็ไม่ได้ จะเดินต่อไปก็ไปไม่ถึง

    ฮือออออออออ ㅠ ㅠ
    #1,555
    0
  11. #1480 ekr9 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 20:02
    สงสารเลิฟลี่กับชินบีจัง
    ยงซอก็เสียสละอะไรไปหลายๆอย่างเลย
    #1,480
    0
  12. #1455 body_wispy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 12:09
    เมื่อพ่อ แม่ ลูกจะมีความสุขกันสักที
    #1,455
    0
  13. #1395 jin (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 22:14
    เริ่มมองเห็นความร้ายของซออึนฮีขึ้นมาทีละนิด ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่านะคะ

    ส่วนชินเฮทำไมจู่ๆก็อยากไปเที่ยวที่ไร่กับยงด้วย
    #1,395
    0
  14. #1388 ASYS (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 16:20
    เห้ออออ จะโดเนทความกล้าให้นางเอกต้องทำยังไง สู้ๆนะลูก ????
    #1,388
    0
  15. #1357 goguma (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2558 / 23:18
    เจ็บปวด T T



    เดินออกไปเงียบๆ
    #1,357
    0
  16. #1343 saisai (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2558 / 13:03
    เมื่อไหร่จะถึงตอนที่ พ่อ แม่ลูก จะมีความสุขสักที่คะ ลุ้นมาก
    #1,343
    0
  17. #1340 ysggm (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2558 / 11:45
    โถ สงสารน้องซอจัง เห็นทุกอย่างจากข้างนอก แต่ตัวเองก็ไม่สามารถเข้าไปได้ทั้ง สองครอบครัวเลย
    #1,340
    0
  18. #1338 Fav novel (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2558 / 22:27
    รอค่ะ พี่ยงจะทำยังต่อ
    #1,338
    0
  19. #1337 hams_joon (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2558 / 15:55
    อุปสรรคอะไรมันจะเยอะขนาดนี้เนี่ย น้องซอคิดมากจริงๆด้วยเพราะด้วยหน้าที่การงานหลายๆอย่างบวกกับเลิฟลี่ด้วยทำให้ตอนนี้ทุกอย่างหาทางออกแทบไม่เจอเลย แต่ถ้าเรื่องทุกอย่างที่ตามสืบผลออกมาชัดกว่านี้ทางออกคงมีแหละ
    ปล.ไรเตอร์สู้ๆคะ
    #1,337
    0
  20. #1336 mindmint3737 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 17:50
    สงสารซอจังรู้ทุกเรื่องแต่พูดไม่ได้ยิ่งเห็นยงมากันชินเฮยิ่งเศร้าใหญ่เลย รอติดตามตอนต่อไปอยู่นะคะ ไรเตอร์สู้ๆ
    #1,336
    0
  21. #1335 rasintt (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 17:13
    ความจริงใกล้เปิดเผยแล้วลุ้นกันเหลือเกิน  ทุกคนล้วนมีความลับของตัวเองหมดไม่อยากพูดอยากบอกใครกลัวคนที่เรารักจะเป็นทุกข์  แต่อย่าคิดแทน ถ้าพูดออกไปแล้วช่วยกันคิดช่วยกันแก้ไขจะดีกว่าคิดเองคนเดียวนะ
    #1,335
    0
  22. #1328 meriyatupila (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 14:44
    น้องซอยอมที่จะเสียใจ เพื่อลูก    ยงยอมที่จะทนรอ หวังว่าวันหนึ่งจะกลับมาเหมือนเดิม
    ถ้ายงรู้เรื่องลุก  ทุกอย่างจะง่ายกว่าเดิมไหม  คงต้องลุ้นต่อไป
    #1,328
    0
  23. วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 13:52
    ยงซอ ยอมเสียสละความสุขเพื่อคนที่ตัวเองรักทั้งคู่ 
    ถึงยงรู้ว่าเลิฟลี่คือลูก แต่มีปมที่ยงแต่งงานแล้วอีก 
    วุ่นวายกันไปหมดจนหาทางออกไม่เจอจริง ๆ ค่ะ

    #1,327
    0
  24. #1326 tum2511 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 10:37
    ทำไมน้องซอเรื่องนี้ถึงได้เสณ้าแบบนี้เนี่ย
    เมื่อไหร่ถึงจะได้มีความสุขกันสักทีนะ

    #1,326
    0
  25. #1325 only (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 09:13
    สงสารน้องซอคงจะอึดอัดใจมาก

    ชินเฮหวังว่าเธอจะยอมปล่อยยงนะ
    #1,325
    0