LOST IN LOVE (Yong & Seo) Fin.

ตอนที่ 2 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,213
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    6 ก.ย. 58




Lost in love Chapter 1

รักแรกไม่เคยลืม

 



 

 

จองชินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ตอนแรกเขาตั้งใจว่าจะมารับยงฮวาออกจากกรม แต่กลับขับรถหลงทางเพราะจำทางผิด แถมพอยงฮวาโทรมาบอกพิกัดร้านก็ใช้เวลาคลำทางอยู่นาน นานๆครั้งถึงจะได้เข้าเมืองมา ทุกอย่างดูเปลี่ยนไปทุกครั้งเลย

โอ้โหนี่ดื่มแต่หัววันเลยนะครับ ฉลองที่ออกจากกรมหรอ?

ยองวอนเอาอาหารฝีมือตัวเองมาเสิร์ฟให้ วันนี้เธอขายดีมากกว่าทุกวัน อยู่ดีดีก็มีลูกค้าเต็มทุกโต๊ะเลย สงสัยว่ายงฮวาจะเป็นตัวนำโชคของเธอเป็นแน่

นี่ลีจองชินครับป้า เขาเป็นผู้จัดการไร่ของผมเอง

ยินดีที่ได้รู้จักจ๊ะ กินให้อร่อยนะจ๊ะ แล้วก็อย่าดื่มมากถ้าต้องขับรถ เพราะว่ามันอันตราย

ยองวอนกลับมาที่หน้าเตาเพื่อลงมือทำอาหารตามที่ลูกค้าสั่ง แต่ก็มีหลายครั้งที่เธอมักจะต้องหันมามองดูยงฮวาเสมอ ลูกค้าคนอื่นๆของเธอก็เช่นเดียวกัน ทุกคนดูให้ความสนใจกับยงฮวามากเป็นพิเศษจนทำให้ยองวอนรู้สึกแปลกใจไม่น้อย

แล้วนี่พี่คิดจะไปทำอะไรต่อ กลับไปเล่นละคร เล่นหนังหรือว่า… ”

ฉันเลิกคิดรับงานพวกนั้นนับตั้งแต่ใช้หนี้ให้ที่บ้านหมดแล้ว แต่ก็มีอีกอาชีพนึงนะที่คิดว่าน่าสนใจอยู่

อะไรหรอครับ? จองชินรอรับฟังด้วยความตั้งใจ

นักจัดรายการวิทยุน่ะ เมื่ออาทิตย์ก่อนมีคนมาทาบทามถึงที่กรม บอกว่าถ้าสนใจก็ให้ฉันไปหาได้ทุกเมื่อ

น่าสนใจนะครับ พี่พูดเก่งอยู่แล้ว ผมว่าพี่จะต้องทำงานนี้ได้ดีแน่ๆ

จองชินสนับสนุนพี่ชายคนสนิททุกอย่าง เป็นเรื่องดีที่ยงฮวาจะได้ทดลองทำอะไรใหม่ๆ เผื่อว่าบางทีชีวิตของเขาอาจจะผ่อนคลายลงมากกว่าในทุกวันนี้ ที่ผ่านมายงฮวาพบเจอสารพัดปัญหา ได้แต่งงานมีครอบครัว มีภรรยาเป็นดาราดังและมีลูกสาวที่น่ารักแทนที่จะมีความสุขแต่ก็กลับไม่มีอะไรดีขึ้นมา ครั้นจะกลับไปที่ไร่ ยงฮวาก็คงยังทำใจไม่ได้ เพราะยิ่งได้กลับไปยังที่เดิมๆที่เต็มไปด้วยความทรงจำ เขาก็ยิ่งต้องเจ็บปวดกับอดีตมากยิ่งขึ้น

แล้วจากนี้พี่จะไปพักที่ไหนครับ จะกลับบ้านผมหมายถึงกลับไปอยู่กับคุณชินเฮหรือเปล่า?

“….” ยงฮวาส่ายหน้า เราสองคนแยกกันอยู่นานแล้ว นับตั้งแต่เดินเข้าไปในกรมทหาร เขาก็เลือกแล้วว่าเมื่อกลับออกมาจะขอใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองต้องการ

กลับไปจะให้ฉันอยู่สถานะไหน ฉันเหนื่อยไม่อยากสร้างภาพอีกแล้ว อีกอย่างถ้าไม่รีบออกตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าตอนไหนจะเหมาะ ว่าแต่ห้องของนาย ฉันขอเช่าได้ป่ะ นายเองก็ไม่ได้อยู่อยู่แล้ว ให้ฉันเช่าดีกว่าให้หนูมันอยู่นะ

โธ่ระดับพี่ไม่ต้องเช่าหรอกครับ ผมให้อยู่ฟรีเลย จะอยู่นานแค่ไหนก็ได้ แต่ก่อนย้ายเข้าไป น่าจะต้องไปทำความสะอาดก่อนนะครับ ไม่ได้เข้าไปนานแล้ว ฝุ่นคงหนาหลายนิ้ว

 

 




 

จูฮยอนเดินคุยโทรศัพท์ออกมาจากลิฟต์ด้วยความรีบร้อน มัวแต่จัดข้าวของเครื่องใช้เพลินจนลืมดูเวลา ถ้าช้ากว่านี้อีกสักหน่อยงานเลี้ยงรุ่นรวมเพื่อนมัธยมปลายคงได้เลิกกันพอดี

เลิฟลี่เป็นยังไงบ้างคะ คงจะคิดถึงพี่นิชคุณน่าดู เธอเพิ่งได้รู้ข่าวว่าทิฟฟานี่หย่าขาดจากพี่เขยเมื่อเช้าในตอนที่เธอกำลังลงจากเครื่องบิน ถึงที่ผ่านมาจะรู้ว่าพวกเขามีปัญหาระหองระแหงกันมานาน แต่จูฮยอนเชื่อว่าความรักจะช่วยประสานให้ครอบครัวนี้สามารถเชื่อมติดกันได้เหมือนเดิม ไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้

ก็มีบ่นๆตลอดแหละจ๊ะ ก็นั่นพ่อของเค้าทั้งคน

ชั่ววูบเดียวที่จูฮยอนหันมองกระจกเงา เธอมองเห็นใครบางคนที่มีความละม้ายคล้ายกับใครคนหนึ่งที่ใจพยายามลืม หากแต่พอหันกลับไปมองดูให้ทั่วๆ เธอถึงพบว่ามีแค่เธอเดินอยู่คนเดียวเท่านั้น

ไม่น่าเลยนะคะ พี่ไม่น่าตัดสินใจเร็วเลย ถ้าคราวนี้พี่นิชคุณไปจริงๆ แล้วพี่จะทำยังไง

ไม่ใช่ว่าทิฟฟานี่ไม่คิดอะไร เธอเสียใจและตกใจมากตอนที่นิชคุณตบปากรับคำว่าจะยอมหย่าให้ ทั้งที่เธอก็แค่พูดท้า แถมตอนนั้นเธอก็กำลังโมโหอย่างดุเดือดด้วย

ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนี้พี่นึกอะไรไม่ออกเลย แต่เค้าบอกว่าจะกลับมาหาเลิฟลี่นะ แต่อีกใจพี่ก็คิดว่าเขาคงไม่น่าจะมาหรอก เธอก็รู้ว่า… ”

อ้อคือฉันซื้อขนมแล้วก็ของเล่นมาให้เลิฟลี่ด้วย พอจะมีวันไหนที่พี่พอจะมีเวลาบ้างไหมคะ? จูฮยอนถามแทรกขึ้นมา และนั่นก็ช่วยเตือนสติทิฟฟานี่ได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว

มีจ๊ะ พี่จะพาเลิฟลี่ไปหาเธอพรุ่งนี้เลยก็แล้วกัน วันนี้แม่พี่ไปรับเธอที่สนามบิน เธอได้พบท่านแล้วใช่ไหม?

พบแล้วค่ะ แม่พี่ดีกับฉันมาก

แหงล่ะ นี่บอกตามตรง พี่ชักจะสับสนแล้วว่าใครกันแน่ที่เป็นลูกของแม่ ว่าแต่ที่พักของเธอ มันโอเคไหม พี่อยากช่วยไปดูนะ แต่ที่ผ่านมาพี่ยุ่งมาก ก็เลยไม่มีเวลาเลย

 




 

จูฮยอนขับรถยนต์คันหรูมาร่วมงานเลี้ยงรุ่น ปอร์เช่สีขาวคันใหม่เอี่ยมอ่องที่เพิ่งเซ็นรับมาหมาดๆ เปล่งประกายดูโดดเด่นในทันทีที่มันถูกขับเคลื่อนเข้ามาจอดในลานจอดรถแบบกลางแจ้ง

ทุกสายตาในงานเลี้ยงกลางสวนพากันหันมองดูปลายเท้าที่ค่อยๆเยื้องย่างลงจากรถ เหล่าเพื่อนนักเรียนมัธยมปลายที่ไม่ได้พบเจอะเจอกันมานาน ต่างก็ใจจดใจจ่อพยายามที่จะนึกให้ได้ว่าเพื่อนผู้มาร่วมงานคนนั้นคือใครในอดีต

ซอจูฮยอนในวัยมัธยมเป็นคนเรียบร้อยดุจผ้าพับไว้ เธอเป็นคนมีชื่อเสียง มีผลการเรียนดีเยี่ยม สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ด้วยผลคะแนนอันดับหนึ่งของโรงเรียน คนภายนอกที่ไม่เคยรู้จักเธอ อาจจะพากันโจษจันและคิดว่าเธอได้ดีเพราะพ่อของตัวเองซึ่งเป็นถึงผู้อำนวยการและเป็นเจ้าของมหาลัยวิทยาลัย แต่เพื่อนๆที่รู้จักเธอดี ต่างรู้กันหมดว่าแท้ที่จริงแล้วจูฮยอนไม่ใช่แค่เกิดมาเพียบพร้อม แต่เธอยังเป็นคนเก่งและมีความสามารถอีกด้วย

จูฮยอน! นั่นซอจูฮยอน

ถ้าเป็นเมื่อเจ็ดปีก่อน มีคนล้อมหน้าล้อมหลัง จูฮยอนคงรู้สึกดีใจมากกว่านี้ ถึงตอนนี้เราทุกคนจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นแล้ว แต่จูฮยอนในวันนี้กลับรู้สึกประหม่าที่ทุกคนยังคงจดจำเธอได้ดี ไม่ว่าเธอจะดูเปลี่ยนไปแค่ไหนก็ตาม

โซยูกับนิโคลสองสาวเพื่อนซี้ต่างวิ่งปรี่เข้ามาหาจูฮยอนก่อนใคร เพื่อนคนอื่นยังพอบังเอิญได้พบเจอตามสถานที่ต่างๆบ้าง แต่จูฮยอนเปลี่ยนแผนไปเรียนต่อที่อเมริกาแทนที่จะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยที่ตัวเองสอบได้ ตอนนั้นทุกคนต่างก็อิจฉาเธอกันหมด

เราไม่ได้เจอกันนานมากจริงๆ ดีใจที่วันนี้ได้เห็นเธอยืนอยู่ตรงนี้นะ

ทั้งสามสาวกลั้นน้ำตาก่อนที่จะต่างยิ้มให้แก่กัน จูฮยอนในวันนี้โชคดีมากยิ่งกว่าวันวาน เธอดูโตขึ้น ดูสวยมากขึ้น แววตาอ่อนโยนไร้เดียงสาที่เคยอาบชุ่มน้ำตาในวันเก่าก่อน ตอนนี้มันไม่มีอีกแล้ว

ทุกคน! เรามาดื่มกันเถอะ ร่วมฉลองให้กับผู้อำนวยการซอจูฮยอนกัน นิโคล หญิงสาวร่าเริงสดใสเปล่งเสียงเชิญชวนเพื่อนร่วมรุ่นของเธอ

แค่ผู้อำนวยการโรงเรียนเด็กน่ะ จูฮยอนแก้ตัวด้วยความเก้อเขิน

อีกหน่อยเธอก็ได้ครองทั้งวงการนั่นแหละ มาๆ เรามาดื่มกันเถอะ โซยูฉุดข้อมือบาง ก่อนที่จะส่งแก้วเครื่องดื่มให้ วันนี้เราควรที่จะสนุกกันให้เต็มที่ให้สมกับที่ไม่ได้พบกันมานาน

บรรยากาศใหม่กับคนเดิมๆ แต่สำหรับจูฮยอนแล้ววันนี้ไม่ใช่แค่เธอหรอกที่เปลี่ยนไป ทุกคนเปลี่ยนไปหมด เป็นเวลาเนิ่นนานที่ต่างคนต้องแยกย้ายเพื่อเดินไปตามเส้นทางของตัวเอง วันนี้เราทั้งหมดได้พบกันเมื่อต่างคนต่างก็มีหน้าที่และบางคนก็มีครอบครัวที่ต้องดูแล อนาคตของซอจูฮยอนเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ต่างกับคนอื่นๆ ที่เดินนำหน้าไปไกลกว่าเธอไม่รู้กี่ก้าวต่อกี่ก้าวแล้ว

 

ฉันอยากไปห้องน้ำก่อน

ฉันไปด้วย รู้สึกปวดพอดี นิโคลกับโซยูพากันลุกตาม ทั้งสามคนพูดคุยกันมาตลอดทาง จนกระทั่งได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

จูฮยอนจบปริญญาเอกด้วยนะ คนอะไรไม่รู้เพอร์เฟคสุดยอด ทั้งสวย ทั้งเก่ง ชาติตระกูลก็ดี อนาคตของเธอดีสุดในรุ่นของเราเลย น่าอิจฉาจัง

อิจฉาอะไร พวกเธอคงไม่เคยได้ยินล่ะสิว่าแม่ของยัยจูฮยอนมีชู้เป็นคนขับรถ พ่อของฉันได้รับเงินให้ปิดปากเงียบด้วยนะ ตระกูลนี้น่ะเบื้องหน้าสวยๆ ลับหลังก็เน่าเฟะ ไม่ได้สวยหรูอย่างที่เห็นหรอก อย่างยัยจูฮยอนนี่ก็เหมือนกัน อยู่ดีดีก็ไปเรียนต่อที่อเมริกา ไม่มีใครสงสัยเลยหรอว่าทำไมแม่นั่นถึงเปลี่ยนแผนเรียนกะทันหัน ไม่คิดหรอว่าที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้คะแนนอันดับหนึ่งจะไม่ได้ใช้เส้นสายของพ่อตัวเองจริงๆ

นิโคลกับโซยูพร้อมใจกันถอนหายใจอีกทั้งยังต้องเม้มริมฝีปากข่มความโมโห พวกเธอสองคนรู้ดีอยู่แล้วว่าจูฮยอนไม่ใช่คนที่จะมาเสียเวลาพูดโต้เถียงกับคนพวกนี้ แต่ไหนแต่ไรมาจูฮยอนเป็นคนรักสงบ เธอเคยพูดด้วยซ้ำว่าเกิดมาไม่มีใครไม่ถูกนินทาหรอก ยิ่งถ้าเป็นเรื่องไม่จริงด้วยแล้ว ยิ่งไม่ควรจดจำใส่ใจ แต่เล่นมาพูดว่ากันถึงเรื่องแม่ บอกตรงๆว่าพวกเธอสองคนทนฟังไม่ได้

ยัยนี่ก็ช่างปากเสียมาตั้งแต่อกยังเป็นไข่ดาว ถึงตอนนี้จะลงทุนเจาะไข่ดาวยัดซิลิโคนจัดเต็มมาแล้ว แต่ปากนางก็ยังเน่าเหมือนเดิม คันมือจริงๆ อยากจับคนทุ่มเล่น โซยูฮึดฮัด ถลกแขนเสื้อพับขึ้นมาเตรียมความพร้อม ส่วนนิโคลช่วยยุส่ง นอกจากเอาใจช่วยสุดฤทธิ์แล้ว ยังพร้อมจะเป็นกองหนุนให้กับโซยูอีกด้วย

พวกเธอไม่ต้องอย่าเสียเวลาเลย จูฮยอนห้ามเพื่อนของเธอ

ไม่ได้ๆ ตอนนี้ฉันจะไม่ยอมทนหรอกนะ… ”

จูฮยอนไม่ได้อยู่รอให้โซยูพูดจนจบประโยค แต่เธอเลือกที่จะเดินหน้าเข้าไปหาคนพวกนั้นด้วยตัวของเธอเอง

นิโคลกับโซยูแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง จวบจนกระทั่งเห็นจูฮยอนเดินตรงดิ่งเข้าไปกลางวงสนทนา เมื่อนั้นพวกเธอสองคนถึงวิ่งตามเข้ามาสมทบ

เมื่อกี้นี้เธอพูดว่าอะไรนะ?จูฮยอนเอ่ยถามบุคคลต้นเรื่องด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย หากแต่มันกลับเป็นคำถามที่ทำให้คนถูกถามหน้าซีดจนเกือบจะเป็นไข่ต้ม

อ้าวๆ ทำไมถึงไม่เก่งเหมือนเมื่อกี้เลยล่ะ ซิลิโคนล้นปากหรอยะ ถึงได้เป็นใบ้ พูดไม่ได้ นิโคลพูดกระทุ้ง

“….” คู่กรณีทำตัวไม่ถูกเอาแต่ปั้นยิ้มแข็งๆ ก่อนที่จะโผเข้ามาเกาะแขนของจูฮยอนแกล้งทำตีสนิท หากแต่สิ่งที่โซยูกับนิโคลไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นก็คือ จูฮยอนจับมือของยัยซิลิโคนเอาไว้แล้วยิ้มกว้างราวกับนางงามไม่มีผิด

ถ้าไม่ใช่เรื่องของตัวเองก็ไม่ควรที่จะพูด เพราะถ้ารู้ไม่จริง คนอื่นก็จะเสียหาย ถ้าฉันพูดบ้างว่าพ่อของเธอเป็นนักข่าวไม่ดี ไร้จรรยาบรรณ วันๆจ้องแต่จะรับเงินใต้โต๊ะ เธอจะรู้สึกดีไหม?

อ่าไม่เลย ฉันโง่มาก จูฮยอนฉันขอโทษนะ ต่อไปนี้ฉันจะไม่พูดอีกแล้ว

เหมือนจะยอมรู้สำนึก แต่จูฮยอนก็ดูออกว่าคงเสแสร้งเหมือนทุกที

โตๆกันแล้ว อีกไม่กี่ปีก็จะอายุ 30 อีกไม่นานเธออาจจะต้องแต่งงานแล้วก็เป็นแม่คน เปลี่ยนตัวเองตอนนี้ยังไม่สายหรอกนะ ลูกของเธอสมควรจะต้องมีแม่ที่ดี ไม่มีใครอยากฟังคนอื่นว่าร้ายแม่ของตัวเองหรอกนะ ถ้าไม่ชอบฉันก็นินทาฉันได้ แต่อย่ามาพูดถึงแม่ของฉันโดยที่เธอไม่รู้อะไร ถ้าคราวหน้าฉันได้ยินเธอพูดเรื่องนี้อีก ฉันจะรายงานความประพฤติของเธอกับผู้อำนวยการ พอดีว่าฉันเพิ่งได้เจอเขาก่อนกลับมาน่ะ ฉันก็เลยได้รู้ด้วยความบังเอิญว่าเธอเป็นครูอนุบาลที่โรงเรียนของคนที่ฉันรู้จักดี เขาชมเธอไม่ขาดปากเลยนะ เธออยากฟังไหมล่ะ

 

 




 

พอกลับจากงานเลี้ยงรุ่นจูฮยอนก็กลับมาอยู่กับตัวเอง ถึงโซยูกับนิโคลจะเอ่ยชมไม่ขาดปากว่าเธอเจ๋งที่สุดที่กล้าฉะคนปากเก่งในแบบต่อหน้า แต่ในทางตรงกันข้ามจูฮยอนก็แค่คิดว่าเรื่องบางเรื่องเราก็ยอมไม่ได้ และไม่จำเป็นจะต้องยอมด้วย ตลอด 7 ปีที่ต้องอยู่ด้วยตัวเอง ใช้ชีวิตเอง ต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเองสอนให้จูฮยอนผู้อ่อนแอและอ่อนต่อโลกฉลาดเฉลียวและรู้จักวิธีรับมือกับผู้คนมากขึ้น

แม่ของเธอหนีตามชู้รัก มันเป็นเรื่องเล่าระดับตำนานที่ทุกคนในบ้านไม่เคยมีใครเล่าเรื่องนี้หรือช่วยไขข้อข้องใจให้เธอได้เลย พ่อของเธอเป็นคนเจ้าระเบียบ ท่านมักจะเงียบขรึม ไม่ยอมให้เธอซักถามนอกเรื่อง ยกเว้นก็แต่เรื่องเรียน พอถามจากอาอึนฮี ท่านก็จะเอาแต่อึกอัก หลายครั้งที่อามักจะพูดปลอบโยนเธอเสมอ บอกว่าไม่ให้สนใจลมปากของคนอื่น ให้รู้ไว้แค่ว่าแม่ของเธอเป็นคนดีและท่านก็รักเธอมากเท่านั้น ซึ่งจูฮยอนก็เชื่อใจอาของเธอเสมอมา

แม่เลิกกับพ่อตั้งแต่ในตอนที่เธอยังเด็กมาก แต่เธอก็โชคดีที่ยังมีอาที่รักและหวังดีต่อเธอเสมอ ตลอดมาอาอึนฮีช่วยดูแลเธอดุจลูกสาวของท่าน ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไร อาอึนฮีคือคนที่เข้าใจและอยู่เคียงข้างเธอเสมอมา

จูฮยอนเปิดตู้เย็นเลือกที่จะดื่มนมเพราะหวังอยากให้สามารถนอนหลับได้ดีในคืนแรก เธอสมควรที่จะต้องรู้สึกเหนื่อยและอยากที่จะพักผ่อนนอนหลับ แต่ทุกอย่างกลับออกมาตรงกันข้าม อาจจะเป็นเพราะไม่พอใจมากที่ถูกกล่าวหาเรื่องแม่ก็ได้

ในเมื่อยังไม่รู้สึกง่วง จูฮยอนจึงลงมือจัดของต่างๆให้เข้าที่ ยังมีกระเป๋าอีกใบที่ยังไม่ได้จัดการเคลียร์ของในนั้น ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นพวกของที่ซื้อมาฝากหลานสาว

จูฮยอนเลือกซื้อชุดกระโปรงและเสื้อกันหนาวสวยๆมาหลายชุด นอกจากเสื้อผ้าที่ตั้งใจเลือกมาเป็นพิเศษแล้วยังมีทั้งขนมและตุ๊กตาด้วย เลิฟลี่โตเร็วมากและแกก็น่ารักมากด้วย ทิฟฟานี่บอกว่าเลิฟลี่เป็นเด็กฉลาด ได้รับความรักจากคนทั่วทั้งโรงเรียน ที่สำคัญก็คือพ่อผู้เข้มงวดของเธอก็ดูเหมือนว่าจะหลงหลานสาวเอามากๆ

แค่คิดถึงเลิฟลี่กับพ่อของตัวเอง จูฮยอนก็สามารถยิ้มได้อย่างมีความสุข เวลาที่เลิฟลี่อยู่กับพ่อ ท่านคงจะมีความสุขมาก ไม่ต่างกับเธอในเวลาที่ได้พูดคุยโทรศัพท์ทางไกลกับหลานสาวตัวน้อย ตอนนั้นเธอก็เอาแต่ยิ้มจนหุบปากไม่ได้ด้วยเหมือนกัน

นั่งยิ้มอยู่คนเดียวได้ไม่นาน จูฮยอนก็ตกอยู่ในห้วงซึมเศร้าอย่างกะทันหัน พ่อโกรธจนไม่ยอมให้เธอกลับเข้าบ้าน ขนาดว่าเธอเรียนจบตามที่ท่านต้องการแล้ว แต่เธอก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้กลับไปหาท่าน ฉากหน้าที่คนอื่นเห็นว่ามันสมบูรณ์แบบ ความจริงแล้วทุกอย่างล้วนแตกร้าว

พ่อเข้มงวดไม่ยอมรับยงฮวาตั้งแต่แรก แต่เธอในตอนนั้นปฏิเสธหัวใจตัวเองไม่ได้

เขาดีกับเธอมากๆ เป็นเพื่อนต่างเพศคนแรกหลังจบจากโรงเรียนหญิงล้วน เธอชอบมันเทศ แล้วก็คิดว่ามันเทศที่ไร่ของเขาอร่อยที่สุดที่เคยได้กินมา ครั้งแรกเธอได้พบเขาที่ด้านหลังบ้าน เขากำลังตั้งใจขุดมันอย่างขะมักเขม้น มีเหงื่อซึมออกมาทั่วทั้งใบหน้าและลำคอ เธอคิดว่าตัวเองในตอนนั้นไร้เดียงสามากจนน่าอาย เอาแต่แอบจ้องมองอยู่หลังพุ่มไม้ พอเขาหันมามอง เธอก็รีบแอบซ่อนตัว ไม่กล้าเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ

เราเลิกกันเถอะ

ทำไมคะ? ทำไมอยู่ดีดีพี่ถึง… ”

มันไม่มีเหตุผลอะไรมากกว่านี้หรอก ลืมทุกอย่างเสียเถอะนะ ลืมไปเลยว่าเราเคยได้พบกัน

โลกของเธอตอนนั้นพังทลายลงทั้งหมด เขาเอ่ยคำพูดตัดความสัมพันธ์ระหว่างเราอย่างเลือดเย็น เธอร้องไห้เธอเสียใจและคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง เขาสะบัดมือของเธอทิ้ง ทั้งที่ตอนนั้นเธอต้องการให้เขาอยู่ข้างๆ

โง่จริงๆซอจูฮยอน เวลาไม่เท่าไหร่เองที่เธอได้พบเขา เธอก็คิดว่ามันคือความรักที่แท้จริง นับตั้งแต่วันแรกที่ได้พบเขาที่ไร่ หลังจากนั้นเธอก็ได้พบเขาตลอด จูฮยอนเชื่อว่าทุกอย่างคือพรหมลิขิต ระยะเวลาปิดเทอมใหญ่แค่สามเดือนที่เธออยู่ที่บ้านพักตากอากาศหลังนั้นสร้างรอยแผลใหญ่ให้กับเธอ แม้แต่ตอนนี้รอยแผลนั้นก็ยังอยู่

หลังถูกเขาบอกเลิกจูฮยอนกล่าวโทษตัวเองทุกวัน เธอถูกพ่อทำโทษอย่างหนัก ถึงท่านจะไม่ได้ทุบตี แต่ก็ไม่มีอะไรหนักหนาสาหัสเท่ากับที่ทำให้พ่อของตัวเองผิดหวังเสียใจจนถึงขั้นหลั่งน้ำตา ไม่ผิดหรอกที่ทุกวันนี้พ่อจะเย็นชาและไม่พูดกับเธอแม้แต่คำเดียว เธอถูกสั่งสอนมาตั้งแต่เล็ก จดจำใส่ใจว่าตัวเองคือความหวังอันดีงามและจะต้องเพียบพร้อม ทุกอย่างสำหรับเธอต้องสะอาดบริสุทธิ์ ประวัติของซอจูฮยอนจะต้องดีงามไม่มีด่างพร้อยเพราะว่าเธอเป็นทายาทและเป็นความหวังเดียวของตระกูล

ประวัติที่เป็นแค่แผ่นกระดาษ เราสามารถเขียนอะไรลงไปก็ได้ แต่ความจริงที่รู้อยู่แก่ใจ ต่อให้ในกระดาษจะมีแต่สิ่งสวยหรูดูดีแค่ไหน แต่ความจริงที่อยู่ในใจของเธอทั้งหมด ลบยังไงก็ลบไม่ได้

จูฮยอนรีบปาดน้ำตาที่ไหลพรากออกมาทิ้งไป เมื่อโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้น

ฮัลโหลถ้าเลิฟลี่จะขอคุยกับน้าจูฮยอนตอนนี้ ไม่ทราบว่าคุณน้าจะเข้านอนหรือยังคะ? ทิฟฟานี่ดัดเสียงราวกับสาวแรกรุ่น ตอนนี้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นทำให้จูฮยอนสามารถกลับมายิ้มได้อีกครั้งแล้ว

ยังไม่นอนค่ะ ถึงนอนแล้วก็จะตื่นมาคุยกับคุณหลานอยู่ดีจูฮยอนตอบกลับเสียงใส หลานสาวผู้น่ารักคือยาวิเศษที่ช่วยหล่อเลี้ยงหัวใจของเธอได้เป็นอย่างดี

ทิฟฟานี่ส่งโทรศัพท์ให้ลูกสาวตัวเล็ก เลิฟลี่เองก็ตื่นเต้นไม่น้อยที่กำลังจะได้คุยกับคุณน้า

คุณแม่ขา ขอแบบเห็นหน้าด้วยไม่ได้หรอคะ?

เอาแบบนี้ไปก่อนนะจ๊ะ อดใจไว้ก่อน เดี๋ยวแม่จะพาหนูไปหาน้าจูฮยอนถึงที่เลย

เสียงแม่กับลูกพูดคุยกัน ฟังแล้วทำให้รู้สึกเบิกบานจนหัวใจพองโตได้เลยทีเดียว

สวัสดีค่ะน้าจูฮยอน

สวัสดีจ๊ะเลิฟลี่

ตลอดเจ็ดปีมานี้จูฮยอนเคยเห็นเลิฟลี่ครั้งเดียวเมื่อตอนแรกเกิด นั่นเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่เราได้พบกัน หลังจากนั้นตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมาถึงจะได้พูดคุยกัน มองเห็นหน้ากันผ่านแอพพลิเคชั่นต่างๆ แต่ก็คงไม่มีอะไรจะสู้การได้พบกันในแบบตัวเป็นๆอยู่ดี

น้าจูฮยอนสบายดีนะคะ แม่บอกว่าจะพาหนูไปหาน้าวันพรุ่งนี้ค่ะ

จริงหรอจ๊ะ ดีจังเลย

คราวก่อนน้าจูฮยอนสัญญาว่าจะซื้อของขวัญให้ถ้าหนูสอบได้ที่หนึ่ง วันพรุ่งนี้หนูจะเอาสมุดพกไปรับรางวัลนะคะ

“….” จูฮยอนยิ้มกว้าง เด็กหนอเด็กความจำช่างเป็นเลิศอะไรอย่างนี้ ถ้าเธอไม่ได้เตรียมอะไรมาเลยคงได้กลายเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่รักษาคำพูดแน่นอน

ขอโทษด้วยนะจ๊ะเลิฟลี่ เพราะว่าน้ารีบมาก ก็เลยไม่ทันได้ซื้ออะไรมาเลย ถึงจะเตรียมของมาไว้แล้วแต่จูฮยอนก็ยังอยากแกล้งลองเชิงหลานสาว

หรอคะแย่จัง แต่ไม่เป็นไรหรอกนะคะ ถึงไม่มีรางวัล หนูก็รักน้าจูฮยอนอยู่ดี น้ำเสียงนั้นเหมือนจะแอบซ่อนไปด้วยความผิดหวัง แต่ขณะเดียวกันเด็กหญิงวัยเจ็ดขวบก็เลือกที่จะยึดถือความรักความผูกพันมากกว่าสิ่งของ

จริงหรอจ๊ะ? จูฮยอนคลี่ยิ้มน้อยๆ ตรงกันข้ามกับความสุขที่ล้นปรี่หัวใจอยู่ในขณะนี้ เธอคงเสียใจมากถ้าละเลยหรือไม่ให้ความสนใจกับเด็กคนนี้เลย เลิฟลี่เป็นเด็กที่น่ารักมากจริงๆ

จริงที่สุดเลยค่ะ หนูอยากเจอน้าจูฮยอนมากๆ อยากเห็นว่าน้าจูฮยอนตัวจริงจะสวยเหมือนที่เคยเห็นหรือเปล่า?

เลิฟลี่สวยแบบไหนน้าก็สวยแบบนั้น

อยู่ดีดีน้ำตาก็ไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก พรุ่งนี้เอง แค่วันพรุ่งนี้ เธอจะทนอีกนิดไม่ได้เลยเชียวหรือ

…!

ทว่าแต่แล้วจูฮยอนก็สะดุ้งตกใจจนต้องรีบปาดซับน้ำตา เมื่ออยู่ดีดีก็มีเสียงเพลงดังลั่นขึ้นมา ทั้งที่ก่อนหน้าแม่ของทิฟฟานี่บอกว่าทั้งชั้นนี้มีเธออยู่แค่คนเดียว

เสียงอะไรก็ไม่รู้ค่ะคุณแม่ขา หนูไม่ได้ยินเสียงน้าจูฮยอนเลย เลิฟลี่ส่งโทรศัพท์ให้ทิฟฟานี่ได้ตรวจเช็ค เธอได้ยินแต่เสียงเพลง แล้วก็มีเสียงของจูฮยอนด้วย

ใครมาเปิดเพลงก็ไม่รู้ค่ะ สงสัยว่าห้องข้างๆจะมีคนมาอยู่แล้ว

อ้าวหรอ จะทำไงล่ะทีนี้ แจ้งตำรวจเลยดีไหม?

 

 





 

จองชินมาส่งแล้วก็ต้องรีบกลับไปที่ไร่ ปล่อยให้ยงฮวาทำความสะอาดห้องพร้อมกับเปิดเพลงฟังไปด้วยอย่างสนุกสนาน เดิมทีที่นี่เป็นห้องของลีจองชิน แต่มันก็ปิดตายไม่มีคนอยู่มานานนับตั้งแต่จองชินไปทำงานเป็นผู้จัดการที่ไร่

ของทุกอย่างในห้องมีอยู่ครบครันพร้อมใช้ แต่ก็ใช้ไม่ลงเพราะมีฝุ่นเกาะหนามากจนเกินไป เครื่องดูดฝุ่นกำลังทำงานอย่างหนัก ถึงแม้จะไม่แน่ใจว่าคืนนี้จะได้หลับนอนหรือเปล่า แต่ยงฮวาก็ไม่สนใจอะไร

พื้นที่กว้างๆพอเหมาะสำหรับใช้หายใจคนเดียวได้อย่างปลอดโปร่ง นี่คือพื้นที่ในฝันที่ยงฮวาใฝ่หามานาน

เวลาผ่านไปไม่กี่ปีก็ได้พบว่าตัวเองกำลังขยับเข้าใกล้เลขสามเข้าในทุกขณะแล้ว หากนับถอยหลังกลับไปเมื่อเจ็ดปีที่แล้ว ตอนนั้นมีแต่เรื่องแย่ๆที่ไม่รู้เหมือนกันว่าผ่านมันมาได้ยังไง

7 ปีก่อนไร่ถูกวางเพลิงจนทุกอย่างเสียหายหมด แค่ไม่กี่นาทีหลังจากที่ไฟลุกลามนำพาความเสียหายครั้งใหญ่เข้ามาในชีวิต เงินเก็บที่มีถูกนำมาจ่ายให้กับคนงานนับสิบชีวิตล่วงหน้าคนละสามเดือน ตอนนั้นเรามีความจำเป็นจะต้องปลดคนงานส่วนใหญ่ แล้วก็เหลือไว้แค่ส่วนน้อย เพื่อให้ไร่พออยู่ได้

แม่ออกคำสั่งให้ยงฮวากลับมาเรียนในเมือง ไม่ให้ไปยุ่งเกี่ยวกับงานที่ไร่ในช่วงเวลานั้น จากนั้นแม่ตัดสินใจกู้เงินมาบูรณะปรับปรุงทุกอย่างที่ถูกเผาทำลาย ผลผลิตทั้งหมดที่เกือบจะได้เก็บเกี่ยวถูกเผาไหม้จนวอดวาย ทุกอย่างต้องลงทุนใหม่ทั้งหมด รวมไปถึงต้องปลูกบ้านหลังใหม่ด้วย

ยงฮวารับรู้ตลอดว่าเราในตอนนั้นไม่มีเงินเหลือเลย เงินที่แม่ให้เขาติดตัวมาใช้จ่ายในระหว่างเรียนล้วนเป็นเงินที่ไปกู้ยืมคนอื่นมาทั้งนั้น เพราะฉะนั้นสิ่งเดียวที่เขาควรทำก็คือการดูแลตัวเอง ยงฮวาตัดสินใจไม่รับค่าใช้จ่ายที่แม่ส่งให้ ด้วยการเลือกหางานทำเสริมในช่วงหลังจากเลิกเรียน

งานแรกของจองยงฮวาก็คือเป็นเด็กช่วยยกของในกองถ่าย ต้องยกทุกอย่างที่ขวางหน้า เลือกไม่ได้ว่าจะยกของหนักหรือเบา แม้แต่ถือกระเป๋าของช่างแต่งหน้าก็ต้องช่วยถือ

เป็นความโชคดีระดับส้มหล่นที่งานแรกของเด็กยกของเป็นกองถ่ายมิวสิค วิดีโอของนักร้องคนหนึ่ง พระเอกเอ็มวีที่นัดไว้เบี้ยวงาน คนในกองโทรตามกันให้วุ่นวายแต่ก็ไร้เสียงตอบรับ สุดท้ายส้มก็มาหล่นที่เด็กยกของจองยงฮวา

ได้งานแรกมาแบบโชคช่วย พรสวรรค์ด้านการแสดงของยงฮวาเป็นที่สนใจไปทั่ว และเมื่อมีงานแรกก็มีงานที่สอง สาม สี่ตามมา ยงฮวาได้รับคัดเลือกให้ได้รับบทเล็กๆในละคร จนกระทั่งได้เป็นพระเอก มีโอกาสได้ร่วมงานกับนางเอกดังๆหลายต่อหลายคน และหนึ่งในนั้นก็คือปาร์คชินเฮ ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของจองยงฮวาในปัจจุบัน

เราสองคนตัดสินใจแต่งงานกันเมื่อสามปีที่แล้วก่อนที่ยงฮวาจะตัดสินใจเข้ากรมทหาร เบื้องหน้าของทุกคน เราคือครอบครัวแสนสุข มีพ่อแม่ที่สวยหล่อระดับพระเอกนางเอก และลูกสาววัยสามขวบผู้น่ารักที่ผู้คนต่างซุบซิบนินทาบอกว่าจองยงฮวาทำให้ปาร์คชินเฮท้องก่อนแต่ง

หนึ่งปีที่ทนกล้ำกลืนอยู่ด้วยกัน ระหว่างเขากับชินเฮไม่มีอะไรเกินเลย ถึงยงฮวาในช่วงก่อนหน้านั้นจะได้รับบทเป็นพระเอกแล้วแต่ก็ยังทำเงินได้ไม่มากนัก เทียบกับชินเฮเธอเป็นนักแสดงตั้งแต่เด็ก แถมความนิยมยังถูกจัดให้อยู่ในแถวหน้าของวงการ ต่างกับยงฮวาที่ความนิยมในช่วงนั้นถูกจัดให้อยู่ประมาณลำดับที่ 40 ของนักแสดงชายด้วยกัน

เป็นเรื่องที่ปฏิเสธไม่ได้ว่ากระแสของชินเฮทำให้ผู้คนส่วนใหญ่หันมาสนใจจองยงฮวามากขึ้น ชื่อของเขาถูกค้นหาเป็นอันดับหนึ่งในทันทีที่ชินเฮประกาศว่าเธอจะแต่งงานกับเขา

ทว่างานแต่งงานเกิดขึ้นจากความผิดพลาด

ยงฮวาตื่นขึ้นมากลางดึกหลังจบจากงานเลี้ยงปิดกล้องละครแล้วพบชินเฮนอนร้องไห้อยู่ข้างๆ เธอบอกว่าเขาเมามาก และต่อจากนั้นไม่นานชินเฮก็ตั้งท้อง

เธอบอกว่าเธอท้องกับผม

ตอนนั้นยงฮวาทั้งสับสนและวุ่นวายใจ พอปรึกษาเรื่องนี้กับแม่ ท่านก็บอกว่า ถึงมันจะเป็นความผิดพลาดแต่ลูกชายที่เธอเลี้ยงมาเองกับมือเป็นคนดีและเป็นคนมีความรับผิดชอบ

สุดท้ายเราสองคนก็แต่งงานกัน

เราทำพิธีแต่งงานและจดทะเบียนสมรสต่อหน้าสักขีพยานมากมาย ต่อหน้าเราต่างยิ้มระรื่น หากแต่ในใจมันกลับขมขื่นสิ้นดี เมื่อในคืนวันเข้าหอมีใครอีกคนเกือบจะพังประตูเข้ามาฆ่าเขาแล้ว

ผมเหมือนตัวอะไรไม่รู้ ในสายตาของชินเฮ ผมคงเหมือนหุ่น เป็นแค่เครื่องมือที่ชินเฮต้องการใช้เพื่อทำให้ใครบางคนเจ็บปวด

เราสองคนแยกห้องกันอยู่ตลอดระยะเวลาหนึ่งปี ต่อหน้าคนอื่นสคริปของเราคือครอบครัวแสนสุข ช่วยกันเดินหน้ารับงาน กอบโกยรายได้จากการแสดงอย่างเต็มที่ ยงฮวาสามารถใช้หนี้ท่วมหัวจนหมดสิ้นได้ในเวลาแค่ปีเดียว จากที่ก่อนหน้านั้นส่งแต่ดอกเบี้ยมาตลอด พอจ่ายหนี้ครบ เขาถึงตั้งใจว่าจะเลิกเล่นละครแล้วก็หันหลังให้กับงานในวงการบันเทิงอย่างถาวร

แต่งานจัดรายการวิทยุที่ถูกเสนอมาก็น่าสนใจมากเลยทีเดียว ได้นั่งพูดคนเดียวในห้องแคบๆ เล่าเรื่องราวมากมาย สลับกับเปิดเพลงหลากหลายให้ผู้คนได้ฟังในแบบที่ไม่ต้องเห็นหน้ากัน งานแบบนี้น่าจะเหมาะกับยงฮวาในตอนนี้มากที่สุดแล้ว

ในเมื่อคิดริอยากเป็นดีเจ ก็ต้องลองจำลองบรรยากาศดูก่อนว่าจะเข้าท่ามากแค่ไหน จองชินบอกว่าชั้นนี้ไม่มีคนอยู่นานแล้ว เพราะฉะนั้นยงฮวาคิดว่าการที่เขาเปิดเพลงเสียงดังคงไม่ทำให้ใครเดือดร้อน

ปิ๊งป่อง! ปิ๊งป่อง!

จูฮยอนกดกริ่งหลายสิบครั้ง กดจนปุ่มจะพัง แต่คนในห้องคงหูแตกไปแล้วถึงไม่ได้ยินเสียงกริ่ง

ไขกุญแจเข้าไปเลยได้ไหมคะ?

ผู้จัดการวิลล่าสองจิตสองใจ หากแต่ความสุขสงบของลูกบ้านคือหน้าที่อันใหญ่หลวงที่ละเลยไม่ได้ หากแต่เรื่องความสัมพันธ์ส่วนบุคคลก็สำคัญมากด้วยเหมือนกัน

คนไร้มารยาท ถ้าจะเปิดเพลงเสียงดังขนาดนี้ ทีหลังต้องไปเปิดบนดาวอังคารแล้ว เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ! หูแตกหูตึงไปแล้วหรือไง!”

ใจเย็นๆก่อนนะครับคุณผู้หญิง ทางเราจะจัดการให้เองครับ เราจะจัดการให้แน่นอน

…!!

จูฮยอนพ่นลมหายใจลูกใหญ่ออกจากจมูก เขาบอกว่าจะจัดการ แต่เธอโมโหจนสติแตกแล้ว ยังไม่เห็นว่าเขาจะทำอะไรได้เลย

ยงฮวาสะดุ้งตกใจเมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย รีบวิ่งปรี่ออกมาแอบส่องดูให้หายสงสัย หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้นเมื่อได้เห็นว่าคนที่กำลังโกรธจนหน้าดำหน้าแดง ทำให้เขาคิดถึงผู้หญิงคนที่เป็นรักแรกและรักเดียวที่ไม่ว่าจะพยายามลืมยังไงก็ลืมไม่ลง

 

 

 

************100%**************

อย่าลืมคอมเม้นท์ให้ไรเตอร์นะคะ   จุ๊บๆ

ใครอยากเก็บหนังสือ The snowman สั่งจองได้เลยนะคะ   รอบเดียว ไม่มีรีปรินต์จ้า

http://writer.dek-d.com/angleinblue/writer/viewlongc.php?id=1314382&chapter=37

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,564 ความคิดเห็น

  1. #2345 dreamlovesnsd (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:44
    ยงซอจะเจอกันแล้วหรอ
    #2,345
    0
  2. #2264 i_am_pleng (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:58
    ลุ้นนนนนนนน
    #2,264
    0
  3. #2148 ลูกจ๋า (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 02:01
    พี่ยงกะน้องซอจะเจอกันแล้ว ลุ้นๆๆตอนต่อไป
    #2,148
    0
  4. #1870 Bebearboo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 16:44
    เจอกันแล้ววววววว
    #1,870
    0
  5. #1786 MO_Club (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 01:34
    ลุ้นจัง จะได้เจอกันแล้วววว
    #1,786
    0
  6. #1639 ponyboice (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 20:43
    จะได้เจอกันแล้วววว ><
    #1,639
    0
  7. #1637 Ponyboice (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 20:40
    จะได้เจอกันแล้ว ><
    #1,637
    0
  8. #1584 Pae (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 21:09
    ห่างกันตั้ง7ปี จะได้เจอกันแล้วยงซอ
    #1,584
    0
  9. #1565 ปังปอน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 19:15
    จะเจอกันแล้ว
    #1,565
    0
  10. #1239 panaddapear (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 22:14
    ลุ้นมากคร่าาาา
    #1,239
    0
  11. #1057 body_wispy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 01:21
    ไรท์เตอร์สู้ๆๆ ><
    #1,057
    0
  12. #915 Nong Bowe (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 08:01
    สนุกสนาน เด๋วมาอ่านต่อ
    #915
    0
  13. #509 Lovelyminmin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 21:35
    ต่อมเผือกมาเต็มในตอนเดียวเลย??
    คำถามแรกเลิฟลี่ลูกสาวใครค่ะ!!!!
    คำถามที่สองชินเฮหล่อนท้องกับใครย่ะ!!!!
    หวังว่าจะเดาไม่พลาด 55555
    #509
    0
  14. #491 bluecherry2228 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 19:24
    ต้องมีสาเหตุให้พี่ยงทำแบบนั้นแน่ๆ

    แล้วบาดแผลที่ว่าคืออะไรกันนะ

    ว่าแล้วก็รีบอ่านตอนต่อไปด่วนค่ะ
    #491
    0
  15. #436 NJ. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 23:15
    เจอะกันแล้ว ตื่นเต้นๆ
    #436
    0
  16. #404 rasintt (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 12:23
    ยงซอได้เจอกันแล้ว  ว่าแต่ทำไมยงต้องแต่งงานกับชินเฮ ทำไมไม่หาหลักฐานว่าตัวเองไม่ผิด  ส่วนน้องซอจะตกใจแค่ไหนที่ได้เจอยง หวังว่าเลิฟลี่คงไม่ใช่ลูกน้องซอนะ
    #404
    0
  17. #365 อูรี คิสซึฮัลกา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 09:12
    จะเจอกันแล้วค่ะ จะเจอกันแล้ว ตื่นเต้น
    อยากให้พี่ยงอย่ากับชินเฮไปเลยอ่ะค่ะ เพื่อความสบายใจของเรา คิคิ
    #365
    0
  18. #361 cartoon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 01:03
    เรื่องราวซับซ้อนมากจิงๆ ยงต้องทนอยู่กับชินเฮ ฟเลิฟลี่น่ารักอะ เป็นลูกฟานี่จิงป่าวติดตามค้า
    #361
    0
  19. #344 Girls and Peace (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 01:59
    จะเกิดอะไรขึ้นน้อออ อยู่ใกล้กันขนาดนี้ ><
    #344
    0
  20. #315 aommy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 12:51
    อ๊าย จะเจอกันเลยรึเปล่านะ
    #315
    0
  21. #199 FahSai FuBby (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 00:23
    มันต้องแบบนี้สิ นางเอกสมัยใหม่ที่ไม่ยอมใครง่ายๆ. ^^
    #199
    0
  22. #193 icygirl2703 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 23:05
    โอ๊ยยย เรื่องราวมันช่างซับซ้อนค่ะ มันต้องมีอะไร

    ยงเห็นซอแล้ว แล้วยงจะทำยังไง จะหลบหน้าหรือจะเผชิญความจริง

    ซอก็เห็นยงหลังไวๆ แต่ก็คิดว่าตาอฝาด ถ้ายงซอเจอกันอีกสักครั้ง จะเป็นไงนะ

    แต่เรื่องมันดูยากค่ะ ที่ยงแต่งงานกับชินเฮแล้ว แถมยังไม่หย่ากันด้วย อะไรคะเนี่ยยย

    เลิฟลี่นี่น่ารักสมชื่อนะคะ ฉลาด สมวัย ใครเห็นก็รัก แต่รู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกๆ เกี่ยวกับเลิฟลี่ค่ะ

    จองชิน ช่างมีคอนโดที่ดีเลิศนะเนี่ย ยงซอจะได้เจอกันอีกครั้ง ก็เพราะจองชินเลยนะ ทำดีมากๆๆ จองชิน

    เรื่องนี้ปมแอบเยอะนะคะพี่จอย พันกันมั่วไปหมด 555 แต่น่าสนใจค่ะ มีอะไรให้ได้คิดอยู่เรื่อยๆค่ะ สู้ๆๆค่ะ ^_^
    #193
    0
  23. #158 m.mary (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กันยายน 2558 / 22:32
    อินมากค่าาาาา
    #158
    0
  24. #157 m.mary (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กันยายน 2558 / 22:31
    ยิ่งอ่านยิ่งอยากรู้ต่อ มาต่อไวไวนะคะ
    #157
    0
  25. #154 paupu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กันยายน 2558 / 21:52
    จะได้เจอกันแล้ว น่าสงสารทั้งคู่เลย
    #154
    0