LOST IN LOVE (Yong & Seo) Fin.

ตอนที่ 16 : Lost in love Chapter 15 ลูกศิษย์(เก่า)กับอาจารย์ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 766
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    24 พ.ย. 58




Lost in love Chapter 15

ลูกศิษย์(เก่า)กับอาจารย์

 




 

 

ผู้บุกรุกถูกสกัดตั้งแต่หน้าประตูใหญ่ ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับวิลล่าแห่งนี้ที่มักจะมีผู้บุกรุกอยากแฝงตัวเข้ามาหาข่าวของลูกบ้านผู้มีชื่อเสียง แต่ด้วยระบบรักษาความปลอดภัยที่รัดกุมแน่นหนาและดีเยี่ยม จึงไม่เคยมีใครผ่านตาของโจควอนไปได้เลยแม้แต่คนเดียว

เห็นที่นี่เป็นที่เดินเล่นหรอ? เห็นป้ายไหมว่าพื้นที่ส่วนบุคคลน่ะ อ่านหนังสือไม่แตกหรอยะ!?” โจควอนโมโหจนเปิดเผยตัวตนทั้งหมด เวลาคุณผู้จัดการเก็กขรึมเป็นผู้ชายปกติธรรมดาจัดว่าดูปกติและเป็นมิตรที่สุดแล้ว

คิดจะมาหาข่าวหรอ ฝันไปเถอะ ต่อให้ปลอมตัวเป็นแมลงวันก็ยังไม่รอดเลย บังอาจมาล้วงคองูเห่า จับส่งตำรวจ ให้ทางตำรวจสอบสวนเดี๋ยวนี้เลย!”

….

เลิฟลี่เข้าใจแล้วว่าทำไมน้าจูฮยอนถึงสั่งกำชับนักหนาว่าไม่ให้บอกกับคุณพ่อคุณแม่ว่าเมื่อคืนนี้คุณลุงยงฮวาเป็นคนมารับตนออกจากบ้าน ตอนแรกเลิฟลี่ก็ไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมพวกผู้ใหญ่ถึงต้องมีความลับเยอะด้วย การโกหกเป็นสิ่งไม่ดี แต่บางครั้งถ้าพูดความจริงแล้วทำให้เกิดเรื่องใหญ่ การพูดโกหกก็เป็นสิ่งจำเป็นในบางครั้ง

นิชคุณลงมือทำอาหารต้อนรับลูกสาวกลับบ้าน เมื่อคืนเขาผิดเองที่เอาแต่ใช้อารมณ์จนลืมที่จะใส่ใจกับความรู้สึกของลูกสาว ถึงที่ผ่านมาตนกับทิฟฟานี่จะทะเลาะกันบ่อย แต่เราไม่เคยทะเลาะกันให้เลิฟลี่ได้ยินเลย เราสองคนเสียใจมากเมื่อรู้ว่าเมื่อคืนเลิฟลี่ร้องไห้แล้วก็โทรศัพท์ขอให้จูฮยอนมารับไปนอนด้วย

วันนี้คุณพ่อลงมือทำของโปรดให้ลูกด้วยตัวเองเลยนะจ๊ะ เรื่องเมื่อคืนพ่อกับแม่เสียใจมากจริงๆ ทิฟฟานี่เอ่ยขอโทษลูกสาวหน้าเศร้า ยิ่งรู้ว่าเลิฟลี่ขอให้จูฮยอนมารับ ทิฟฟานี่ก็ยิ่งรู้สึกผิดที่ตัวเองเอาแต่ใช้อารมณ์

พ่อเองก็ต้องขอโทษลูกด้วย สัญญาเลยว่าต่อไปนี้เราสองคนจะไม่ทะเลาะกันอีกแล้ว

จริงนะคะ เลิฟลี่เอ่ยถามด้วยความดีใจ

จริงสิคะ พ่อกับแม่ให้สัญญา

สามคนพ่อแม่ลูกกอดกันเอาไว้แน่น ถ้าเลิฟลี่ร้องไห้ไม่ใช่แค่นิชคุณกับทิฟฟานี่ที่จะต้องเป็นทุกข์ หากแต่จูฮยอนก็จะยิ่งต้องเป็นทุกข์ด้วยเหมือนกัน

 

 



 

ในที่สุดข่าวดีของซึงยอนก็มาถึง เธอได้รับเรียกตัวให้ไปเป็นครูสอนหนังสือเด็กชั้นมัธยม หากแต่จงฮยอนกลับไม่เห็นด้วยที่ซึงยอนจะไปสอนหนังสือเพราะว่าโรงเรียนแห่งนั้นอยู่ไกลมากเกินไป

ฉันจะไปหาห้องเช่าอยู่ค่ะ

ว่าอะไรนะ!?จงฮยอนหน้าซีดเผือด ซึงยอนคิดได้ยังไงที่จะไปอยู่ห้องเช่าคนเดียว ถ้าเธอไปไม่เท่ากับว่าเราสองคนต้องแยกกันอยู่หรอกหรือ

ไม่อยากแยกกันก็ต้องแยกกันค่ะ ฉันไม่อยู่บ้านนี้สักคน แม่ของพี่คงมีความสุขมากขึ้นแน่

แต่พี่ไม่อยากให้เธอไป

แล้วยังไงคะ? พี่จะให้ฉันทนไปถึงเมื่อไหร่ พี่คิดว่าจะแก้ไขอะไรได้บ้างคะ ถ้ายังคิดว่าจะอยู่กันไปวันๆแบบนี้ มันก็ต้องมีสักวันที่ฉันจะต้องไปอยู่ดีนั่นแหละค่ะ

จบประโยคนั้นซึงยอนเปิดประตูห้องนอนออก อยู่บ้านนี้ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ล้วนไม่เคยเก็บเป็นความลับได้เลย

…!

จงฮยอนได้เผชิญหน้ากับผู้เป็นแม่โครมใหญ่ แต่ไหนแต่ไรมา จงฮยอนไม่เคยรู้มาก่อนว่าแม่ของตนมักจะมาแอบฟังเรื่องของเราสองคนอยู่เสมอ

คือแม่แม่ก็แค่ผ่านมา ทะเลาะกันหรอจ๊ะ เสียงดังเชียว คนเป็นแม่พูดแก้ตัวหน้าเจื่อน

คือพี่จงฮยอนเค้าไม่พอใจ ที่หนูจะออกไปพักอยู่ใกล้ๆที่ทำงานน่ะค่ะ คุณแม่ช่วยพูดให้หนูหน่อยสิคะ

โอ้ยแย่จังเลย นี่ถึงขั้นต้องออกไปพักข้างนอกเลยหรอจ๊ะ แต่ถ้ามันไม่มีทางเลือกก็คงต้องทนลำบากสักหน่อย จงฮยอนก็ถ้าซึงยอนอยากทำงานนี้จริงๆ ลูกก็อย่าขัดใจน้องเลยนะ วันหยุดก็ค่อยกลับมาหากันก็ได้

เป็นไปตามความคาดหมายว่าแม่ของจงฮยอนจะต้องสนับสนุน ลึกๆแล้วซึงยอนเองก็อดใจหายไม่ได้ นับตั้งแต่แต่งงาน เธอกับจงฮยอนไม่เคยอยู่ห่างกันเลย แต่ทางเลือกในครั้งนี้อาจจะดีกว่าที่เป็นอยู่ก็ได้

 

 




 

ฝ่ายบริหารของทางโรงเรียนแจ้งมาว่าจูฮยอนเลือกรับครูคนใหม่ด้วยตัวเอง ทุกคนบ่นว่าคนที่จูฮยอนเลือกอาจเป็นคนเก่งแต่ยังขาดประสบการณ์ ลูกสาวของพี่ก็เลยออกนโยบายใหม่ ว่าให้รับครูเข้ามาทดลองสอนก่อนเป็นเวลาสามเดือน ถ้าไม่ผ่านก็ไม่จ้าง ทำเอาฝ่ายบริหารระส่ำระสายกันไปหมดเลย

ซอซอนมินฟังแล้วไม่รู้สึกทุกข์ร้อน ฝ่ายบริหารของโรงเรียนไม่เว้นแม้แต่ที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ทุกคนล้วนเป็นคนเก่งและมีอายุมาก การที่มีประสบการณ์เยอะเป็นเรื่องดี แต่ถ้าจะยึดถือแต่หลักการที่อยู่แต่ในกรอบจนทำให้เป็นการปิดกั้นความรู้ความสามารถของผู้สมัครรุ่นใหม่ๆ ซอซอนมินคิดว่าเป็นเรื่องน่าเสียดาย

จูฮยอนอยู่อเมริกาคนเดียวมาตั้งเกือบ 10 ปี บางเรื่องอาจไม่ได้ดั่งใจ แต่พี่เชื่อว่าลูกของพี่เป็นคนที่มองโลกกว้าง มุมมองของเด็กกับผู้ใหญ่แตกต่างกันมันเป็นเรื่องธรรมดา อะไรที่มันดี มันก็จะต้องดี ถ้ามันไม่ดีไม่เหมาะสม ก็ต้องให้ได้เรียนรู้ด้วยตัวเอง

ซออึนฮียืนอมยิ้มพอใจ ที่มาพูดเรื่องนี้ไม่ใช่ว่าตนไม่มั่นใจในตัวของหลานสาว แต่เพราะมั่นใจต่างหาก ถึงอยากให้พี่ชายช่วยสนับสนุนแนวคิดนี้

พี่คงไม่ว่าอะไร ถ้าฉันจะออกตัวช่วยหนุนกฏกติกาของท่านผู้อำนวยการคนใหม่ อย่างน้อยคนหลายคนจะได้ไม่กล้าแสดงความไม่พอใจออกมาอีก

 


 

อึนฮีไปพบพี่ชายได้ไม่นาน พอกำลังจะกลับเข้าห้องทำงานของตัวเองก็ได้รู้ว่ามีแขกมารอพบเธออยู่

คุณชินเฮรออยู่ในห้องค่ะ เธอมาได้ครู่หนึ่งแล้ว

คนเป็นลูกศิษย์ทำความเคารพอาจารย์ผู้มีพระคุณ ตลอดมาไม่ว่าจะมีปัญหาอะไร ชินเฮก็มักจะมาปรึกษาอาจารย์อึนฮีตลอด แม้แต่เรื่องที่เธอตั้งท้อง อาจารย์ฮึนฮีก็เป็นคนที่รู้คนแรก แถมท่านยังให้คำแนะนำกับเธออีกด้วย ที่เธอเรียนจบมาได้ทุกวันนี้ก็เพราะอาจารย์ให้ความช่วยเหลือและความเมตตา เพราะอาชีพดาราจึงทำให้ชินเฮไม่ค่อยได้เข้าเรียนแถมยังมาตั้งท้องก่อน จึงทำให้จบช้ากว่าเพื่อนในรุ่นเดียวกัน แต่สุดท้ายเธอก็จบมาได้เพราะอาจารย์ซออึนฮีให้ความช่วยเหลือและความเอ็นดู

ไม่ได้พบกันนานเลย สบายดีนะคะอาจารย์

สบายดีจ๊ะ ก็เรื่อยๆ สอนหนังสือไปจนตายนั่นแหละ

เดิมทีชินเฮเป็นคนเก่ง ถ้าเธอไม่ได้เป็นดาราดัง ไม่แน่ว่าปาร์คชินเฮอาจจะได้เป็นนักวิจัยหรือเป็นอาจารย์ไปแล้วก็ได้

หนูพาชินบีไปเข้าเรียนตามที่อาจารย์ช่วยแนะนำ แต่ว่าผอ.คนใหม่

อ๋ออาจารย์เห็นข่าวแล้วล่ะจ๊ะ หลานสาวของอาจารย์ยังมือใหม่อยู่มาก อย่าถือโทษโกรธหลานของอาจารย์เลยนะจ๊ะ

ซอจูฮยอนเป็นหลานสาวของอาจารย์หรอคะ?ชินเฮถามด้วยความตกใจ

ใช่แล้วล่ะจ๊ะ จูฮยอนเป็นหลานสาวของอาจารย์เอง เป็นทายาทคนเดียวของตระกูลซอด้วย อีกไม่นานแม้แต่มหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจแห่งนี้ ก็คงจะตกอยู่ในความดูแลของจูฮยอนด้วยเหมือนกัน

ปาร์คชินเฮนั่งฟังอย่างนึกทึ่ง ถ้ารู้มาก่อนว่าซอจูฮยอนเป็นหลานสาวของอาจารย์ที่เธอเคารพรัก เธอจะไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นเป็นอันขาด

เรื่องของเด็กๆ ในฐานะที่อาจารย์เป็นแม่คน อาจารย์เข้าใจดีจ๊ะว่าคนเป็นแม่อย่างเรารู้สึกยังไงในเวลาที่เห็นลูกของเราเจ็บ

หนูงี่เง่าเองค่ะ แต่ก็โชคดีที่ยงฮวาช่วยอธิบายให้เข้าใจ หนูขอโทษจริงๆค่ะ ที่ทำให้ทุกคนวุ่นวายกันไปหมด ชินเฮพูดแก้ตัวพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆ เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมซอจูฮยอนถึงได้ไม่สนใจข้อเสนอของเธอเลย แม้แต่เสนอเงินให้ก็ไม่เอา ที่แท้เธอก็ไม่ใช่แค่ผู้อำนวยการธรรมดาๆ แต่เธอเป็นถึงทายาทโดยตรง

เรื่องนั้นอย่าคิดมากเลยจ๊ะ จูฮยอนเองก็ไม่ได้คิดอะไรด้วยเหมือนกัน ว่าแต่วันนี้ลมอะไรหอบพาเธอมาที่นี่ได้นะ ลูกศิษย์ของอาจารย์คนนี้คงไม่ได้มีเวลาว่างมากพอที่จะมานั่งพูดคุยเล่นเฉยๆหรอกอาจารย์ทายถูกไหมจ๊ะ

คือคือหนูแค่จะมาบอกอาจารย์ว่าหนูตัดสินใจที่จะหย่ากับยงฮวาแล้วนะคะ

“….” คนแรกที่รู้ว่าจองยงฮวาคือตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับปาร์คชินเฮก็คือซออึนฮี เธอรู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่ายงฮวาไม่ใช่พ่อของเด็กในท้อง แล้วก็รู้ด้วยว่าพ่อแท้ๆของเด็กเป็นใคร

เป็นเพราะว่าเธอตั้งใจจะกลับไปคืนดีกับลีจงซอกหรือเปล่า?

ไม่ใช่หรอกค่ะ เป็นเพราะว่าสัญญาระหว่างหนูกับยงฮวาสิ้นสุดลงแล้วต่างหาก ยงฮวาบอกหนูว่าเขาพบคนที่เขารักแล้วค่ะ อดีตรักที่ยังฝังอยู่ในใจของเขามานานจนยากที่จะลืม เขาบอกกับหนูว่าเขาได้พบเธอคนนั้นแล้ว ที่ผ่านมาหนูเองก็รู้สึกดีกับเขาไม่น้อย แต่ว่าเขาไม่เคยลืมรักครั้งแรกของเขาเลย ยงฮวาเป็นคนดีค่ะ ตลอดมาเป็นหนูเองที่ทำร้ายเขามาโดยตลอด

 


 

วันนี้เป็นวันเกิดของท่านอธิการบดีซอซอนมิน พ่อของจูฮยอนไม่ชอบจัดงานวันเกิดหรือยอมให้มีงานเลี้ยงใหญ่โตสมกับตำแหน่ง ทุกคนรู้ดีว่าท่านอธิการบดีซอซอนมินชอบความเรียบง่าย แค่มอบกระเช้าดอกไม้หรือส่งของขวัญมาอวยพรก็ยังบ่นแล้วบ่นอีกว่าไม่อยากให้ทุกคนต้องลำบากกัน

ปาร์คชินเฮกลับออกมาหลังได้พบปะพูดคุยกับอาจารย์ที่เธอเคารพรัก ชินเฮบอกกับซออึนฮีว่าเธอเตรียมตัวที่จะหย่าขาดจากยงฮวา หลังจากนั้นเธอจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศสักพักแล้วค่อยคิดว่าจะทำยังไงต่อไป

ดาราสาวเดินสวนทางกับหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งเป็นบุคคลที่เธอรู้จักดี ซอจูฮยอนมาพร้อมกระเช้าเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพ เธอแปลกใจไม่น้อยที่ได้พบกับปาร์คชินเฮที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ด้วย

แรกพบทั้งสองคนต่างพากันตกใจและประหลาดใจ แต่เมื่อตั้งสติได้ ทั้งสองคนก็ต่างส่งยิ้มให้กันและกันอย่างเป็นมิตร แม้ว่าก่อนหน้าจะไม่ชอบซอจูฮยอนมากแค่ไหน แต่ปาร์คชินเฮรู้ดีว่าเธอไม่ควรเป็นปฏิปักษ์กับหลานสาวของคนที่เธอเคารพรักและนับถือ

มาพบท่านอธิการบดีหรอคะ?

“….” จูฮยอนแปลกใจที่ชินเฮรู้ บอกตามตรงว่าเธอไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะเราสองคนจะได้มาพบกันที่นี่

ฉันเป็นศิษย์เก่าของที่นี่ค่ะ อาจารย์ที่ฉันเคารพและนับถือมากที่สุดก็คืออาจารย์ซออึนฮี

ค่ะ จูฮยอนคลี่ยิ้ม เธอคิดว่าตอนนี้เธอเข้าใจอะไรๆได้มากขึ้นแล้ว ที่แท้ปาร์คชินเฮก็คงมาหาอาของเธอนั่นเอง

ฉันถือโอกาสที่ได้พบคุณในครั้งนี้ขอโทษกับเรื่องของเด็กๆในวันก่อน ฉันขอโทษจริงๆนะคะ

ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องนั้นฉันเข้าใจดี ถ้าฉันเป็นคุณฉันก็คงโมโหด้วยเหมือนกัน จูฮยอนยิ้มกว้าง แม้จะงุนงงกับท่าทีที่เปลี่ยนไป แต่จูฮยอนก็สบายใจมากขึ้นที่ปาร์คชินเฮไม่โกรธเธอแล้ว

จากนี้ฉันฝากชินบีให้คุณช่วยดูแล แต่ก็คงแค่เวลาระยะสั้นๆเท่านั้นแหละค่ะ

หมายความว่ายังไงคะ? ที่ว่าระยะเวลาสั้นๆ

….

ได้พูดคุยทักทายกันตามมารยาทพอประมาณ ทั้งสองคนก็แยกกัน จูฮยอนมุ่งหน้าตรงไปยังห้องทำงานของท่านอธิการบดี สถานที่ที่โดยปกติแล้ว ลูกสาวอย่างเธอไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่งย่าม

ท่านอธิการบดีคะ คุณซอจูฮยอนมาร่วมอวยพรวันเกิดให้ท่านค่ะ

จูฮยอนใจเต้นรัวแต่ก็ควบคุมสีหน้าให้ดูเป็นปกติมากที่สุด นี่เป็นครั้งแรกเลยที่กล้าหาญมาหาพ่อถึงที่ ครั้งแรกและครั้งล่าสุดที่ได้พบกันในรอบ 7 ปีก็คือตอนที่พ่อไปตบหน้าเธอที่ห้อง

ร่างบางถือกระเช้าของขวัญเดินตามหลังเลขานุการของท่านอธิการบดีเข้ามาในห้องรับรอง จูฮยอนนั่งลงตามคำเชื้อเชิญ หลังจากนั้นก็มีขนมและของว่างเข้ามาเสิร์ฟให้

ท่านอธิการบดีบอกให้คุณรอสักครู่ค่ะ

ซอจูฮยอนในวันนี้มาในฐานะลูกสาวของซอซอนมิน ตลอดมาเธอไม่เคยคิดจะมารบเร้าหรือก่อกวนใจพ่อของตัวเองเลย แต่ตอนนี้เธออดทนที่จะอยู่เฉยไม่ได้จริงๆ

ร่างบางรีบลุกขึ้นในทันทีที่ประตูถูกเปิดออก จูฮยอนโค้งตัวให้กับคนตรงหน้าด้วยความสุภาพนอบน้อม ก่อนที่จะส่งกระเช้าของขวัญวันเกิดให้

สุขสันต์วันเกิดค่ะ พ่อ

ซอซอนมินหยุดชะงัก คนเป็นพ่อไม่ได้ยื่นมือออกไปรับกระเช้าของขวัญจากลูกสาว บรรยากาศระหว่างสองพ่อลูกเต็มไปด้วยความอึดอัดที่แก้ไม่หาย

จูฮยอนวางกระเช้ากลับลงบนโต๊ะ เธอไม่สนใจหรอกว่าพ่อจะสนใจมันหรือเปล่า เธอก็แค่มาเพราะอยากมาก็เท่านั้น

ตลอดเวลา 7 ปี หนูทำทุกอย่างตามที่พ่อต้องการ แต่สุดท้ายพ่อก็ยังโกรธหนูอยู่เหมือนเดิม

ซอซอนมินยืนมองหน้าลูกสาว จูฮยอนมาเพื่อพูดเรื่องนี้หรือ ตลอดมาเขาไม่เคยเลี้ยงดูให้เธอปีกกล้าขาแข็งขนาดนี้เลย ลูกสาวที่เคยเชื่อฟัง เอาแต่ก้มหน้าสำนึกในความผิดหายไปไหนแล้ว

ต้องการอะไรกันแน่ ในเมื่อกล้ามาก็ต้องกล้าพูดด้วย

คนเป็นพ่อปั้นสีหน้าชาเฉยปนดุดัน ถ้าเป็นเมื่อก่อนจูฮยอนไม่กล้าแม้แต่จะอ้าปากเถียงเลยด้วยซ้ำ แต่เธอในตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว

ใช่ค่ะ กล้ามาต้องกล้าพูด คนเราไม่ว่าทำอะไรก็จะต้องกล้ารับด้วยเหมือนกัน

“….” ซอซอนมินเบื่อจะทนฟัง เตรียมก้าวเดินหนีเพื่อกลับไปทำงานต่อ จูฮยอนมองตามด้วยความปวดร้าว ที่ผ่านมาเธอยอมรับว่าตัวเองผิด แต่พ่อของเธอล่ะ เขาทำร้ายยงฮวาจริงๆหรือเปล่า?

สักวันหนูจะเป็นแม่ที่ดีให้กับเลิฟลี่ค่ะ ต่อให้พ่อไม่ต้องการ แต่ต่อไปนี้หนูจะเลือกทำในสิ่งที่หนูอยากทำ แม้แต่พ่อก็ห้ามหนูไม่ได้

คนเป็นพ่อไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับไปมองดูลูกสาว ที่ผ่านมาเขาทำทุกอย่างก็เพื่ออนาคตของจูฮยอนเอง แต่ถ้าแกไม่เข้าใจ เขาก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงแล้วด้วยเหมือนกัน

 

ตลอดทั้งชีวิต ฉันสอนลูกของคนอื่นให้ได้ดี ยกเว้นลูกของตัวเอง ฉันคาดหวังกับแกไว้มาก จนตอนนี้แทบจะไม่หวังอะไรอีกแล้ว ซอจูฮยอนถ้าแกอยากเป็นแม่ที่ดี แกจะต้องทำตัวเองให้ดีเสียก่อน

หนูเบื่อปรัชญาที่สวยหรูของพ่อแล้วค่ะ มันฟังดูดี แต่เอามาใช้ในชีวิตจริงไม่ได้

ซอซอนมินหันหลังกลับมาจ้องมองลูกสาว แววตาของจูฮยอนแข็งกร้าว ไม่ใช่เด็กน้อยที่เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้อีกแล้ว

โกรธฉันสินะ อยากโกรธก็โกรธไปเถอะ นั่นมันเรื่องของแก ไม่ใช่เรื่องอะไรที่ฉันจะต้องไปรับรู้

หนูจะโกรธมากกว่านี้ แล้วก็อาจจะเกลียดพ่อด้วย แต่หนูรู้ว่าพ่อไม่สนใจหรอกว่าหนูจะรู้สึกยังไง เพราะว่าพ่อสนใจแต่ชื่อเสียงแล้วก็หน้าตาของตัวเองเท่านั้นแหละ

ซอซอนมินกำมือตัวเองแน่น โกรธจนเลือดลมวิ่งพล่านไปหมด แต่ก็ทำอะไรเด็กเมื่อวานซืนไม่ได้เพราะว่าเด็กเมื่อวานซืนจอมจองหองคือลูกสาวของตัวเอง

ไปให้พ้นหน้าฉันได้แล้ว ถ้าแกยังโกรธเกลียดฉันอยู่ ก็ไม่ต้องมาที่นี่อีกก็แล้วกัน เพราะว่าฉันก็ไม่อยากเห็นหน้าแก

 

 




 

จูฮยอนขับรถกลับมาโดยที่ในหัวใจไม่มีความรู้สึกผิด เธอคิดเข้าข้างตัวเองด้วยซ้ำว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปในวันนี้เป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว ถ้าเธอไม่พูดอะไรเลย ไม่แสดงออกว่ารู้สึกยังไง พ่อก็จะคิดว่าสิ่งที่ท่านทำคือสิ่งที่ถูกต้อง แล้วดีไม่ดีครั้งหน้าอาจจะมีเรื่องอะไรที่ร้ายแรงมากกว่าที่เคยตามมาอีกก็ได้ นั่นเป็นเรื่องที่จูฮยอนกลัวมากที่สุดแล้ว

ท่าน ผอ.คะ คุณครูคนใหม่มารอพบท่าน ผอ.แล้วค่ะ

ลีจงฮยอนมาส่งซึงยอนที่ห้องพัก อีกทั้งยังช่วยจัดข้าวของเก็บเข้าที่ให้ หลังจากวันนี้เป็นต้นไป เราสองคนจะได้พบกันแค่วันเสาร์กับวันอาทิตย์ ที่ผ่านมาเราสองคนไม่เคยแยกกันอยู่แบบนี้เลย ยิ่งตอนนี้มีปัญหาที่บ้านมารวมด้วย ทำให้จงฮยอนอดกลัวไม่ได้

รู้ใช่ไหมคะ ว่าถ้าผลงานภายในสามเดือนไม่เป็นที่น่าพอใจ คุณก็จะไม่ได้รับการบรรจุให้เป็นครูที่นี่

ฉันทราบดีค่ะ ท่าน ผอ.ให้โอกาสขนาดนี้แล้ว ฉันจะพยายามให้เต็มที่ จะไม่ทำให้ท่าน ผอ.ผิดหวังแน่นอนค่ะ ซึงยอนรับคำด้วยความมั่นใจ สมัครงานไปหลายที่แต่ไม่มีใครติดต่อกลับมาเลย เธอโชคดีที่อย่างน้อยๆ ก็ยังมีคนที่เห็นความสำคัญในวุฒิปริญญาของเธอบ้าง

….

คุณครูฮโยยอนแอบเข้าพบท่านผู้อำนวยแบบเงียบๆ ตอนนี้ครูคนอื่นกำลังจับตาดูครูคนใหม่กันแทบไม่กะพริบตา

พวกเขาบอกว่า เธอกำลังสร้างพรรคพวกใหม่

พรรคพวกอะไรคะ? จูฮยอนย้อนถามด้วยความแปลกใจ

ก็จะอะไรซะอีก ครูคนใหม่ที่รับเข้ามาทดลองฝึกสอนมีแต่ดีกรีนักเรียนนอก พวกเขาก็เลยคิดว่าท่าน ผอ.กำลังคิดสร้างพรรคพวกใหม่

จูฮยอนรู้ดีว่ามีคนหลายคนไม่พอใจกับการกระทำของเธอ แต่พวกเขาก็ไม่กล้าออกหน้ามากนักเพราะว่าอาอึนฮีเข้าข้างเธออยู่ ส่วนพ่อถ้าท่านเงียบก็หมายความว่าท่านอาจจะเห็นด้วย

ท่าน ผอ.เปรี้ยวมากเลยค่ะ เล่นเขี่ยคนเก่าทิ้ง แล้วคัดคนใหม่เข้าด้วยตัวเอง แบคไม่หนาจริงอยู่ไม่ได้นะคะงานนี้ ฮโยยอนพูดหยอก นับตั้งแต่จูฮยอนสั่งปรับเปลี่ยนหน้าต่างห้องทำงานใหม่ เธอสะดวกสบายมากขึ้น เพราะไม่ต้องปืนหน้าต่างอีกต่อไป ตอนนี้หน้าต่างบานที่เธอเคยปืนเข้าออกมันกลายเป็นประตูไปเรียบร้อยแล้ว

พี่ก็พูดเกินไปค่ะ ฉันก็แค่อยากให้คนที่มีคุณสมบัติพร้อมได้แสดงความสามารถบ้างก็เท่านั้น

รู้จ๊ะ ทำไมพี่จะไม่เข้าใจว่าเธอเป็นคนแบบไหน เออนี่คราวที่แล้วอดดูหนังด้วยกัน ทำเอามินฮยอกหงอยไปเลย เย็นนี้พอจะมีเวลาหรือเปล่า ไปหาอะไรอร่อยๆกินกันเถอะฮโยยอนพยายามช่วยเป็นแม่สื่อให้น้องชายอีกครั้ง

เย็นนี้หรอคะ?

ไม่มีธุระใช่ไหมล่ะ ไปเถอะนะ มินฮยอกเองก็ว่างวันนี้วันเดียวด้วยเหมือนกัน นานๆทีจะพอหาเวลาตรงกันได้

ก็ได้ค่ะ แต่พี่ก็จะไปกับเราด้วยใช่ไหมคะ?

แน่นอน ถ้าอยากให้ไปก็ต้องไปด้วยอยู่แล้ว ฮโยยอนรับปากพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง ถ้าถึงเวลาแล้วค่อยหาเหตุผลอื่นมาอ้าง ถ้าเธอไปกับพวกเขาด้วย เดทก็ไม่เป็นเดทน่ะสิ

ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ทำให้จูฮยอนกับคุณครูฮโยยอนต้องพากันหันไปโปรยยิ้ม

เข้ามาเลยจ๊ะ จูฮยอนลุกขึ้นมาเปิดประตูรับเด็กหญิงตัวเล็ก ประตูนี้มีคนผ่านเข้าออกอยู่สองคน ก็คือฮโยยอนกับเลิฟลี่ ถ้าจะให้เธอกับฮโยยอนปืนเข้าออกเหมือนเมื่อก่อน มันก็ดูลำบากเกินไป พอเปลี่ยนมาเป็นประตูแล้ว ทั้งสะดวกและปลอดภัยขึ้นมากจริงๆ

ฮโยยอนมองดูเลิฟลี่ด้วยความเอ็นดู ทำยังไงเธอถึงจะสามารถมีลูกสาวที่น่ารักและว่านอนสอนง่ายแบบนี้บ้าง

ทานขนมกันไหมจ๊ะ ในห้องทำงานน้าจูฮยอนเนี่ย มีแต่ขนมอร่อยๆทั้งนั้นเลยนะ ฮโยยอนเอ่ยปากชวนหนูน้อยด้วยความสนิทสนม เดี๋ยวนี้กลายเป็นว่าพักกลางวันทีไร เลิฟลี่ก็จะต้องแอบมาหาจูฮยอนทุกที ซึ่งก็ทำให้น้าอย่างจูฮยอนมีความสุขเป็นอย่างมาก

อันนี้อะไรหรอคะ? เลิฟลี่มองปลาทองตัวอวบในแก้วชาด้วยความทึ่ง มันเหมือนปลาจริงๆมาก จนทำให้ไม่คิดว่าจะเป็นของกินเลย

ชาดอกเก็กฮวยจ๊ะ อยากลองดื่มดูไหม เดี๋ยวน้าชงให้เอง

 





 

เพราะทำงานตอนกลางคืนจึงทำให้ยงฮวากลายเป็นคนนอนตื่นสาย พอตื่นมาคนข้างห้องก็ไม่อยู่แล้ว ยงฮวารู้สึกหิวมากก็เลยตัดสินใจมาใช้บริการป้ายองวอนเหมือนอย่างที่เคย

นั่งเลยจ๊ะ วันนี้อยากกินอะไร บอกป้ามาได้เลย

อะไรก็ได้ครับ ฝีมือป้าอร่อยหมดทุกอย่างแหละ ยงฮวาหันมองไปโดยรอบ สงสัยว่าตนจะยังไม่เสียแชมป์ลูกค้าคนแรกไป เพราะในร้านไม่มีลูกค้าคนอื่นเลย แต่ก็ดีเหมือนกัน คนยิ่งน้อยก็ยิ่งดี

ช่วงนี้ลูกค้าเยอะไหมครับป้า?

ก็เรื่อยๆน่ะจ๊ะ ถ้าเยอะไปกว่านี้อีก ป้าคงทำคนเดียวไม่ไหวแน่ๆ

แล้วทำไมไม่จ้างลูกจ้างล่ะครับ ป้าจะได้มีคนช่วย

ไม่เอาหรอกจ๊ะ มากคนก็มากความ ป้าไม่ได้หวังรวยอะไร

รถยนต์คันหรูจอดลงด้านข้างร้าน ภายในร้านมีแค่ลูกค้าหนุ่มอยู่คนเดียว ซึ่งคนในรถไม่รู้ว่าลูกค้าคนนั้นคือใคร เพราะว่าเขาอยู่ในมุมนั่งหันหลังให้ตนพอดี

คนในรถจ้องมองดูหญิงวัยกลางคนเพียงคนเดียวในร้าน ผ่านไปนาน แต่นานมากแค่ไหนตนก็ยังคงจดจำเธอคนนั้นได้ไม่ลืมเลือน

คิมจูอึนผู้หญิงคนนั้นเป็นแม่ของจูฮยอน

หลายปีมานี้ตนนั้นพอจะรู้ว่าอดีตภรรยาใช้ชีวิตลำบากมากแค่ไหน ความจริงแล้วจูอึนไม่จำเป็นจะต้องทำอะไรอย่างนี้เลย ตอนที่เราหย่าขาดจากกัน เขาให้เงินก้อนใหญ่กับเธอและมันก็มากเกินพอที่จะให้เธอมีชีวิตที่สุขสบายไปตลอดทั้งชีวิต แต่สุดท้ายจูอึนกลับส่งเงินพวกนั้นคืนกลับมาทั้งหมด

จูอึนอยู่คนเดียว เปิดร้านอาหารเล็กๆเลี้ยงปากท้อง ทำเองขายเองเก็บเองทั้งหมด ก่อนหน้าเขาก็ตามดูเธอตลอด แต่ช่วงหลายปีให้หลังไม่รู้ว่าจูอึนไปอยู่ที่ไหน คราวนี้ได้พบเจออีกครั้ง แต่เธอก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไป

ซอซอนมินเจ็บปวดที่ถูกคนรักหักหลัง เราสองคนร่วมทุกข์ร่วมสุขร่วมกันมานานและทุกคนในครอบครัวของเขาก็รักและเอ็นดูเธอมาก ไม่คิดเลยว่าคิมจูอึนจะกล้ามีคนอื่น

ภาพหลักฐานสำคัญถูกส่งมาถึงมือของซอซอนมินโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่งภาพนั้นมา เป็นภาพของจูอึนนอนอยู่บนเตียงกอดก่ายอยู่กับผู้ชายอีกคน ที่ไม่ใช่คนอื่นคนไกล ทว่าคือคนขับรถที่เขาไว้ใจให้ขับรถรับส่งพาจูอึนไปไหนมาไหนตามแต่ที่เธอจะต้องการ

คุณท่าน อาหารร้านนี้ไม่น่าจะสะอาดและเหมาะกับท่านหรอกนะครับ คนขับรถเอ่ยเตือน หลังจากที่เห็นผู้เป็นนายมองร้านอาหารเล็กๆข้างทางอยู่นาน

คนอย่างฉัน จะกินของแบบนั้นไม่ได้เลยเชียวหรือ แต่ก็ช่างเถอะ ฉันไม่มีเวลาแล้ว เรารีบไปกันเถอะ เดี๋ยวจะสาย

รถยนต์คันหรูขับผ่านเลยไปไม่นาน ลูกค้าคนที่สองของยองวอนก็เข้ามาถึง เป็นลูกค้าผู้ชายน่าจะมีอายุไม่เกิน 40 ปี ยองวอนละสายตาไปจากจองยงฮวาเพื่อจะเข้ามาดูแลต้อนรับลูกค้าคนใหม่

รับอะไรดีคะ?

…!!

ยิ่งกว่าความตกใจเมื่อทั้งสองคนได้พบกันและกันด้วยความบังเอิญ ลูกค้าคนที่สองของวันลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนที่จะวิ่งอ้าวหนีไปในแบบต่อหน้าต่อตา ยองวอนทิ้งร้านวิ่งไล่ตามติด เป็นตายยังไงก็จะต้องจับคนคนนี้ให้ได้

ยงฮวาทิ้งอาหารตรงหน้าทั้งที่กำลังหิวโหย วิ่งตามยองวอนออกจากร้านไปด้วยความห่วงใย อยู่ดีดีป้าก็วิ่งออกไป เขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น

ยองวอนวิ่งตามผู้ชายออกมาในแบบเงียบๆ ไม่ได้ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือจากคนอื่นแต่อย่างใด คนคนนี้คือคนขับรถที่ทำให้เธอมีมลทิน เธอต้องจับเขาให้ได้ เพราะอยากรู้ว่าทำไมเขาจะต้องใส่ร้ายเธอด้วย

หากแต่วิ่งตามออกมาได้ไม่นาน คนคนนั้นก็หายไป ยองวอนหยุดยืนพัก ผ่อนลมหายใจพร้อมกับกวาดตามองหาไปจนทั่ว หัวใจของเธอในตอนนี้มันเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอกได้แล้ว ทว่าสายตาจากที่เคยชัดใสอยู่ดีดีก็กลับพร่าเลือน แสงสว่างปกติในเวลากลางวันถูกแทนที่ด้วยความมืด แล้วจากนั้นเธอก็มองไม่เห็นอะไรอีกเลย

ป้าครับ!” ยงฮวาวิ่งปรี่เข้ามารับร่างบางเอาไว้ เขาตกใจจนทำตัวไม่ถูกเมื่อป้ายองวอนหมดสติลงในอ้อมแขน

 

 



 

เสียงรถพยาบาลดังมาแต่ไกล ยงฮวาช่วยดูแลจนกระทั่งยองวอนถึงมือหมอ ถึงแม้ว่าท่านจะแค่เป็นลมหมดสติ แต่พยาบาลแนะนำว่าให้ตรวจร่างกายโดยละเอียด ซึ่งเขาเองก็เห็นด้วยในข้อนี้ ท่านโหมงานหนักมานาน ลูกหลานก็ไม่มี สำหรับยงฮวา ป้ายองวอนคือญาติผู้ใหญ่ที่เคารพรัก ถ้าท่านมีสุขภาพแข็งแรงเขาก็วางใจ

จูฮยอนนั่งร้องไห้อยู่หน้าห้องฉุกเฉิน อยู่ดีดีเลิฟลี่ก็หายใจเองไม่ได้ เนื้อตัวเต็มไปด้วยผื่นแดงเป็นจ้ำๆ ความทุกข์ทรมานนั้นทำให้คนเป็นแม่แทบจะรับสภาพไม่ไหว

ใจเย็นๆนะ เลิฟลี่จะต้องไม่เป็นอะไรแน่ๆ ฮโยยอนพูดปลอบ

ถ้าเลิฟลี่เป็นอะไรไป ฉันฉันจะต้องตายแน่ๆ จูฮยอนไม่คิดแม้แต่จะห้ามน้ำตา เอาแต่โทษตัวเองที่ไม่ใส่ใจดูแลเลิฟลี่ให้ดีมากกว่านี้ เธอน่าจะเฉลียวใจแต่แรกว่าไม่ควรให้เลิฟลี่กินชาดอกเก็กฮวยนั่น แต่กว่าจะนึกได้ ทุกอย่างก็สายไปแล้ว

เธอไม่ผิดเลย เธอไม่ผิดเพราะว่าเธอไม่รู้

ไม่ค่ะ ฉันควรจะรู้ แต่ฉันฉันไม่ใส่ใจเอง จูฮยอนเถียงกลับหน้าแดง ตลอดเวลาเอาแต่ร้องไห้แล้วก็บอกว่าตัวเองคือคนที่ทำร้ายเลิฟลี่ จนฮโยยอนไม่รู้ว่าตัวเองควรที่จะปลอบโยนจูฮยอนยังไง เลิฟลี่เป็นหลานสาวฮโยยอนเข้าใจ หากแต่จูฮยอนทำเหมือนว่าเธอจะต้องตายตามถ้าหากว่าเลิฟลี่เกิดเป็นอะไรไปขึ้นมา

ในระหว่างรอให้ยองวอนตรวจร่างกาย ยงฮวาเดินเล่นเรื่อยเปื่อย ในโรงพยาบาลทุกคนดูยุ่งไปหมด แทบจะไม่มีใครว่างงานเลย และที่หน้าห้องฉุกเฉินก็เป็นสถานที่ที่ดูตึงเครียดมากที่สุดเลยก็ว่าได้

ผู้หญิงคนที่นั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้นทำให้ยงฮวาแทบไม่อยากเชื่อสายตัวเอง จูฮยอนมาทำอะไรที่นี่ มีใครในครอบครัวของเธอเป็นอะไรไปอย่างนั้นหรือ?

เกิดอะไรขึ้น? มีใครเป็นอะไร?

ได้เห็นหน้ายงฮวา จูฮยอนก็ยิ่งเอาแต่ร้องไห้ เธอเป็นแม่ที่ไม่เอาไหน ทำไมเธอถึงได้โง่แบบนี้ก็ไม่รู้

จูฮยอน… ”

คือเลิฟลี่น่ะค่ะ สงสัยจะแพ้อาหาร อาการของแกเกิดขึ้นฉับพลันมาก แล้วเราก็ตกใจมากด้วย

ยงฮวามองเข้าไปในห้องฉุกเฉิน เขามองไม่เห็นหรอกว่าเลิฟลี่อยู่ตรงส่วนไหน แต่ที่แน่ๆก็คือคนที่นั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้แทบปริ่มจะขาดใจ

แพ้อะไรครับเลิฟลี่แพ้อาหารอะไร!?”

ชาดอกเก็กฮวยค่ะ จูฮยอนบอกว่าน่าจะเป็นชาดอกเก็กฮวยแน่ๆ

…!!

 



 

 


 

***********************100%*********************

อย่าลืมแจกคอมเม้นท์ให้ไรเตอร์นะคะ  ขอบคุณงามๆค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,564 ความคิดเห็น

  1. #2426 Beam Supattra (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:37
    พ่อลูกแพ้อะไรเหมือนกันสินะ ป้ายองวอนคงเสียใจที่ถูกใส่ร้าย ._.
    #2,426
    0
  2. #2310 Ce'ces Rizle (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:11
    กะไว้แล้วเชียว...55555
    #2,310
    0
  3. #2169 ลูกจ๋า (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:00
    เลิฟลี่แพ้ชาดอกเก๊กฮวยเหมือนพี่ยงเลย คิดสิพี่ยง คิดสิ มันจะบังเอิญเกินไปมั้ย !!
    #2,169
    0
  4. #1937 อูรี คิสซึฮัลกา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 10:26
    น้าอึนฮีรู้ความลับเยอะมาก 
    #1,937
    0
  5. #1891 Bebearboo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 21:16
    สายเลือดเดียวกันแท้ๆเลยข่าแพ้ชาปลาทองเนี่ย
    #1,891
    0
  6. #1890 Bebearboo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 21:16
    สายเลือดเดียวกันชัดๆแพ้ชาเก๊กฮวยปลาทองอวบ
    #1,890
    0
  7. #1674 Pae (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 00:07
    พ่อลูกแพ้เหมือนกันเลย

    เลิฟลี่จะต้องปลอดภัยใช่ไหม
    #1,674
    0
  8. #1672 rasintt (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 00:01
    สายเลือดเดียวกันจะแพ้เหมือนกันก็คงไม่ผิด ความจริงนี้ยงจะได้รู้ตอนไหนเนี่ย หวังว่ามันคงจะไม่สายเกินไปนะ
    #1,672
    0
  9. #1654 Ponyboice (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 21:26
    แพ้เหมือนกันเลยนะ
    #1,654
    0
  10. #1585 ปังปอน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 21:10
    พ่อลูกแพ้เหมือนกันเลย
    #1,585
    0
  11. #1546 bluecherry2228 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 18:44
    หนูเลิฟลี่แพ้เหมือนคุณลุงเลย ความจริงจะถูกเปิดเผยมั้ยน้า
    #1,546
    0
  12. #1331 rasintt (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 16:43
    พ่อลูกแพ้เหมือนกันเลยเนอะ  จะคิดได้ไหมอะยง  หวังว่าจะรู้ความจริงโดยเร็วแล้วกลับมาเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์เสียทีนะ  
    #1,331
    0
  13. #1300 aommy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 19:28
    เรื่องราวของยองวอนค่อยๆเปิดขึ้นมาแล้วสินะ
    #1,300
    0
  14. #1243 ASYS (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 15:04
    เอาล่ะ!!! คีย์เวิร์ดคือดอกเก๊กฮวยล้ะ ยงๆๆๆๆ. อยากจะไปเขย่าให้ยงคิดออก 55555
    #1,243
    0
  15. #1208 pun (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 04:49
    ชอบมากที่ชาดอกเก๊กฮวยเป็นตัวละครหลักตอนนี้ เรียลมากๆ 55555
    #1,208
    0
  16. #1152 ysggm (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 11:49
    โถ แพ้หนักเลยหนูน้อย แต่ว่า แพ้ดอกเก๊กฮวยเหมือนกันเลย ยงเอ้ย จะรู้เปล่าเนี่ย
    #1,152
    0
  17. #1142 saisai (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 14:29
    ย้งไม่สงสัยเลยหรอเลิฟลี่แพ้ชาดอกเก๊กฮวยเหมือนกัน อยากให้รู้ว่าเปนพ่อลูกกันเร็วๆ
    #1,142
    0
  18. #1118 jin (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 00:12
    ยงกะเลิฟลี่แพ้ชาดอกเก๊กฮวยเหมือนกันเลย สมกะที่เป็นพ่อลูกกันจริงๆ

    ยังจะมีอะไรอีกไหมที่พ่อลูกคู่นี้แพ้เหมือนกัน
    #1,118
    0
  19. #1117 ekr9 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 20:49
    พ่อลูกแพ่เหมือนกันเลย  ยงจะสงสัยหรือเปล่า
    #1,117
    0
  20. #1113 body_wispy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 14:58
    ยงจะสงสัยไหมเนี่ยย
    #1,113
    0
  21. #1093 momoseo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2558 / 20:01
    พ่อลูกกก ยงจะเอะใจไหมว่ามันเกี่ยวข้องกัน
    #1,093
    0
  22. #1082 Me a da (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2558 / 15:44
    แพ้เหมือนกันเลย.....
    #1,082
    0
  23. #1081 only (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2558 / 14:42
    ความลับน้องซอจะแตกเพราะชาดอกเก็กฮวยไหหมน้อ
    #1,081
    0
  24. #1080 cartoon (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 23:44
    ใครเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดกันแน่ เลิฟลี่อาการเดียวกับยงเลย
    #1,080
    0
  25. #1073 soshiys (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 21:47
    ความจริงเปิดเผยเร็วๆเถอะ เรื่องครอบครัวน้องซอต้องมีคนอยู่เบื้องหลังแน่ๆ
    #1,073
    0