LOST IN LOVE (Yong & Seo) Fin.

ตอนที่ 15 : Lost in love Chapter 14 อีกสามเดือน [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 847
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    18 พ.ย. 58




Lost in love Chapter 14

อีกสามเดือน

 

 





 

ตอนนี้แค่มีจูฮยอนคอยช่วยดูแลก็ดีมากแล้ว เธอจะทำไม่สนใจเขาเลยก็ได้ แต่จูฮยอนก็ไม่ทำอย่างนั้น ถึงแม้ที่ผ่านมาสายตาของเธอจะมองผ่านเลยเขาไปหลายต่อหลายครั้ง แต่ยงฮวาเชื่อว่าใจของเรายังมีกันและกันเสมอ ที่บอกว่าลืมได้ มันไม่จริงหรอก

ขอโอกาสให้พี่อีกครั้งพี่จะพิสูจน์ให้เธอได้เห็นว่าพี่จริงใจกับเธอมากแค่ไหน

แต่พ่อของฉันทำไม่ดีกับพี่นะคะ พี่จะยังรักลูกสาวของคนที่ทำร้ายพี่ ทำร้ายครอบครัวของพี่ได้ยังไง?

ไม่รู้สิ รู้แค่ว่ามันรักไปแล้ว เจ็ดปีที่แล้วจองยงฮวาอาจเป็นแค่เด็กไม่รู้วิธีว่าจะปกป้องดูแลหรือรับมือกับปัญหาต่างๆได้ยังไง แต่วันนี้เขาพร้อมแล้ว ในชีวิตนี้ไม่มีอะไรที่จะต้องเสียดาย สนใจแค่ความรู้สึกในหัวใจของตัวเองก็พอ

ยิ่งเขาร้าย พี่ก็ยิ่งต้องพิสูจน์ว่าพี่จริงใจต่อลูกสาวของเขามากแค่ไหน

ไม่โกรธพ่อของฉันเลยหรอคะ?

โกรธสิ แต่เขาเป็นพ่อของเธอ เพราะว่าเขาเป็นพ่อของคนที่พี่รัก ไม่ว่าจะโกรธเกลียดหรือเจ็บแค้นมากแค่ไหน พี่ก็ยิ่งอยากที่จะเอาชนะใจของเขาให้ได้

ยงฮวาหลับตาลงอย่างเชื่องช้า ทุกอย่างเหมือนจะง่ายดายแต่พอเอาเข้าจริงกลับยากเย็นหมดทุกอย่าง ร่างบางลุกขึ้นเดินวกกลับเข้าไปในห้องนอนเอาผ้าห่มออกมาช่วยห่มให้ ยาแก้แพ้คงกำลังออกฤทธิ์แล้ว ได้แต่หวังว่าเขาจะมีอาการดีขึ้นไม่เป็นหนักไปกว่าเดิม

ฉันเองก็อยากให้โอกาสนั้นกับพี่นะคะ แต่ว่าตอนนี้ยังไม่ได้จริงๆค่ะ ดวงตากลมโตจ้องมองดูคนที่นอนหลับอยู่ตรงหน้า เราทั้งสองคนในตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว และเธอก็เสียใจกับเรื่องทุกอย่างที่พ่อของเธอได้ทำลงไป

 

เลิฟลี่สะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเมื่อพบว่าตัวเองนอนอยู่เพียงลำพัง หนูน้อยลุกออกจากเตียงแล้วเดินออกมาห้องด้านนอก ไม่เห็นน้าอยู่ด้วยก็คิดว่าตัวเองอาจจะถูกทอดทิ้ง แต่พอได้เห็นว่าน้าจูฮยอนกับคุณลุงยงฮวาอยู่ด้วยกันที่ห้องข้างนอก เลิฟลี่ก็ใจชื้น

คุณลุงยงฮวานอนหลับอยู่บนโซฟาตัวตรงกันข้ามกับน้าจูฮยอนซึ่งนั่งหลับอยู่บนโซฟาอีกตัว ไม่เข้าใจเหมือนว่าพวกท่านทั้งสองออกมาทำอะไรกันที่ตรงนี้ เด็กหญิงนั่งลงข้างๆน้าสาวอย่างเงียบกริบ ก่อนที่จะเอนตัวพิงน้าจูฮยอนเอาไว้แล้วหลับตานอนต่อ ด้วยน้ำหนักตัวที่เบาจึงทำให้จูฮยอนไม่รู้สึกตัวเลย ทั้งสามคนนอนรวมกันอยู่ตรงนั้น สำหรับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเลิฟลี่ ต่อให้เตียงนอนที่บ้านจะสวยงามเหมือนเจ้าหญิงและอบอุ่นมากแค่ไหน แต่ถ้านอนคนเดียวก็ยังทำให้เหงามากอยู่ดี

 

 




 

จูฮยอนสะดุ้งตื่นขึ้นมาหลังจากที่พระอาทิตย์เพิ่งจะโผล่ขึ้นจากขอบฟ้าได้ไม่นาน ยงฮวาเป็นคนปลุกเธอนั่นเอง และเขายังสั่งให้เธอเงียบๆ เพราะว่าเลิฟลี่ยังคงนอนหลับอยู่

เห็นลูกสาวนอนหลับปุ๋ยซบอยู่ข้างตัว จูฮยอนนั้นรู้สึกผิดมาก เด็กเอ๋ยเด็กน้อย ยิ่งได้จ้องมองก็ยิ่งต้องโทษตัวเองที่ไม่มีปัญญาเลี้ยงดูแกด้วยตัวเอง

เลิฟลี่… ”

เดี๋ยวพี่ช่วยอุ้มเลิฟลี่เข้าไปนอนในห้องเอง ยงฮวารับอาสาช่วยอุ้มเลิฟลี่กลับไปนอนในห้อง จูฮยอนเดินตามกลับเข้ามานั่งถอนหายใจมองดูลูกสาวของตัวเองด้วยความห่วงใย คนบ้านนั้นเงียบไปเลย ไม่รู้ป่านนี้จะรู้ว่าเลิฟลี่ไม่อยู่หรือเปล่า หรือว่ายังเอาแต่ทะเลาะกันโต้รุ่งยันเช้า

พี่นิชคุณกับพี่ทิฟฟานี่ทะเลาะกันเสียงดังมากไหมคะ?

ก็พอสมควร มันดังขนาดที่ว่าเขาไปยืนที่หน้าบ้านก็ยังได้ยินเสียงเหวกโหวกตลอดเวลา ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นเสียงของทิฟฟานี่มากกว่า

ยิ่งได้ฟังก็ยิ่งวิตกกังวล นับวันเลิฟลี่มีแต่จะยิ่งเติบโตมากขึ้น แถมยังได้รู้เรื่องอะไรหลายอย่างที่ไม่ควรจะรู้อีกด้วย

โทรไปบอกคนบ้านนั้นดีไหม พวกเค้าจะได้ไม่ตกอกตกใจจนอาจจะพากันไปแจ้งตำรวจ

….

อะอะไรนะ!?” ทิฟฟานี่เป็นคนรับโทรศัพท์ เธอตกใจเป็นอย่างมากที่จูฮยอนบอกว่าเลิฟลี่อยู่กับเธอที่วิลล่า

ไปได้ยังไงเธอมารับเลิฟลี่ไปหรอ? มารับไปตั้งแต่ตอนไหน? ทิฟฟานี่เดินจ้ำเข้ามาในห้องนอนของลูกสาว ในห้องนอนมีแต่ความว่างเปล่า ไม่มีเลิฟลี่อยู่จริงๆ ในห้องน้ำหรือใต้เตียงก็ไม่มี

คือว่าเลิฟลี่โทรมาหา บอกให้ฉันไปรับน่ะค่ะ ก็ตอนนั้นพวกพี่ทะเลาะกันเสียงดัง ขนาดฉันไปที่นั่นพวกพี่ก็ยังไม่หยุดทะเลาะกันเลย

ทิฟฟานี่หน้าถอดสี ตกใจเข้าไปอีกที่จูฮยอนรู้ว่าเธอทะเลาะกับนิชคุณ แถมเลิฟลี่ยังเป็นคนโทรไปขอให้จูฮยอนมารับไปด้วย เมื่อวานเธอไม่รู้เลยว่าตัวเองใช้เสียงดังระดับไหน รู้แค่ว่าทำทุกอย่างไปตามอารมณ์และความรู้สึกก็เท่านั้น

พี่ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันจะดูแลเลิฟลี่ให้เอง ว่าแต่สถานการณ์ตอนนี้ เป็นยังไงบ้างคะ? จูฮยอนกระซิบถามเสียงเบา

คือว่าเป็นปกติดีแล้วจ๊ะ พี่ขอโทษจริงๆ ที่ดูแลเลิฟลี่ได้ไม่ดีพอ เอาเป็นว่าพี่ฝากเลิฟลี่ด้วยนะจ๊ะ เดี๋ยวพี่จะไปรับแกกลับมาเอง

จูฮยอนจำเป็นที่จะต้องโกหกว่าตัวเองเป็นคนไปรับเลิฟลี่มา เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นเธอหวังว่าคราวหน้าพี่สาวกับพี่เขยจะระมัดระวังให้มากกว่านี้

พอวางโทรศัพท์ลงก็ได้กลิ่นหอมโชยออกมาจากในห้องครัว ยงฮวากำลังอุ่นอาหารฝีมือป้ายองวอน เช้าวันนี้ผดผื่นตามเนื้อตัวของยงฮวาจางหายไปจนเกือบจะหมดแล้ว โชคดีที่เขาไม่เป็นอะไรมากเหมือนกับที่เธอห่วงกังวล

ฉันทำเองก็ได้ค่ะ พี่น่าจะไปพักอีกหน่อย

ไม่เป็นไรหรอก พี่อยากช่วย

เลิฟลี่เพิ่งตื่นนอน หนูน้อยยืนแอบมองดูคุณลุงกับคุณน้าที่กำลังช่วยกันจัดโต๊ะอาหารพร้อมกับรอยยิ้ม

ป้ายองวอนทำอาหารมาเยอะเลย ถ้ายังไงอยู่ทานด้วยกันก่อนนะคะ

ยงฮวายิ้มกว้าง นึกว่าจะไม่เอ่ยปากชวนกันเสียแล้ว

ขอบคุณนะ ที่อย่างน้อยก็ยังมีน้ำใจให้กันเสมอ เมื่อคืนถ้าไม่ได้เธอช่วย พี่ผื่นขึ้นตายแน่เลย

พูดเวอร์ไปแล้วค่ะ รู้อย่างนี้ปล่อยให้ผื่นขึ้นจนเน่าตายไปเลยก็ดี

จูฮยอนร้องโวยเมื่อถูกยงฮวาตีเข้าที่หน้าผาก คนถูกตีไม่ยอมถูกกระทำเพียงฝ่ายเดียวฟาดฝ่ามือตีกลับ แต่กลับถูกยงฮวาฉวยคว้าข้อมือข้างนั้นเอาไว้

ปล่อยนะคะ!”

ไม่ปล่อย ยงฮวาลอยหน้ายั่วโมโห ถึงรู้ดีว่าตนนั้นมีสถานะเป็นสามีของคนอื่น แต่เขาห้ามความรู้สึกที่มีไม่ได้จริงๆ

ไม่ปล่อยใช่ไหมคะ? จูฮยอนถามย้ำ

ไม่ปล่อยหรอก ให้ตายยังไงก็ไม่ปล่อย ขาดคำนั้นยงฮวาถึงกับต้องยืนบิดเนื้อตัวหน้าเขียวหน้าเหลือง เพราะถูกจูฮยอนบิดเนื้อที่เอวเข้าอย่างแรง

“…!” คนเจ้าเล่ห์ยอมปล่อยหญิงสาวให้เป็นอิสระ เลิฟลี่หลุดส่งเสียงหัวเราะคิกคัก ทำเอายงฮวากับจูฮยอนถึงกับพากันเหลียวหลังมองดูหนูน้อยหน้าซีดเผือด

เลิฟลี่… ”

….

อาหารมื้อเช้าพร้อมหน้าไปด้วยพ่อแม่ลูก ถึงแม้ว่าใจจะเจ็บ แต่จูฮยอนก็อยากที่จะเข้าถึงความสุขสักครั้ง

ทานผักด้วยนะจ๊ะ ห้ามเขี่ยทิ้งเด็ดขาด

ค่า… ” เด็กหญิงรับคำสีหน้าสดชื่น ต่างกับเมื่อวานที่เอาแต่ร้องไห้ขี้มูกโป่งให้คุณลุงยงฮวาช่วยปลอบโยน ป้ายองวอนทำอาหารชุดใหญ่มาให้เยอะมาก ขนาดว่ากินสามคนก็แล้ว อาหารยังไม่อยากจะแหว่งเลย

อร่อยมากเลยค่ะ ขนาดแช่เย็นเอาไว้ทั้งคืนเลยนะเนี่ย เช้ามายังอร่อยมากอยู่เลย

ก็ป้ายองวอนตั้งใจทำมาให้น่ะสิ ถ้าท่านรู้ว่าเธอชอบ ท่านจะต้องดีใจมากแน่ๆ ยงฮวาช่วยตักอาหารให้กับจูฮยอนและหลานสาว ตลอดมายงฮวาไม่เคยรู้เลยว่ามื้ออาหารที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความจริงใจมันเป็นยังไง ตลอดสามปีที่ผ่านมาเขาใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายและต้องเสแสร้งแกล้งทำเหมือนว่ามีความสุขตลอดเวลา ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาอดทนมาได้ยังไง

พอคิดถึงคนทางบ้านนั้นขึ้นมา ยงฮวาก็นึกขึ้นได้ว่าตนนั้นมีนัดพูดคุยกับชินเฮในวันนี้ จากก่อนหน้าที่มีเหตุต้องเลื่อนออกไปตลอด บ้างก็ชินเฮไม่ว่าง บ้างก็เขาไม่ว่างสลับกันอย่างนี้มาตลอด

พี่คงต้องขอตัวไปก่อน พอดีนึกขึ้นได้ว่ามีธุระด่วน

คุณลุงจะไปแล้วหรอคะ? เลิฟลี่เอ่ยถามเสียงต่ำ ก่อนหน้าคุณลุงสัญญาว่าจะอยู่เล่นด้วยทั้งวัน แต่กลับกลายเป็นว่าตอนนี้ท่านจะต้องไปแล้ว

ลุงขอโทษจริงๆ เอาไว้ลุงจะรีบกลับมาไถ่โทษนะ

จูฮยอนแตะบ่าของหนูน้อยเบาๆเป็นการปลอบโยน ซึ่งเลิฟลี่เองก็ยอมที่จะเข้าใจแต่โดยดี

ไม่เป็นไรค่ะ หนูอยู่เล่นกับน้าจูฮยอนก็ได้

ใช่แล้วจ๊ะ มีน้าอยู่ทั้งคน เลิฟลี่ไม่ต้องกลัวเหงาเลย

พอยงฮวากลับไปแล้ว ในห้องก็เต็มไปด้วยความเงียบเหงา สองคนน้าหลานเอาแต่นั่งมองหน้ากันไปมา เพราะไม่รู้ว่าจะทำอะไรด้วยกันดี

น้าจูฮยอนคะ น้าคิดว่าพ่อกับแม่ของหนูจะทะเลาะกันอีกไหมคะ?

“….” เป็นคำถามที่สั่นสะเทือนหัวใจอะไรเช่นนี้ ถ้าเลือกได้จูฮยอนก็ไม่อยากให้สองคนนั้นทะเลาะกันด้วยเหมือนกัน

บางทีการทะเลาะกันหรือว่าเถียงกันมันก็มีประโยชน์นะจ๊ะ เช่นว่าทำให้คนเราเข้าใจกันมากขึ้น หลานน้าเคยทะเลาะกับเพื่อนบ้างไหมจ๊ะ น้าเองก็เคยทะเลาะกับเพื่อนบ่อยเหมือนกัน พอเถียงกันจบ ก็กลับมาดีกัน รักกันเหมือนเดิม

แต่หนูไม่ชอบค่ะ หนูกลัว หนูไม่อยากให้ท่านสองคนทะเลาะกันเลย

ฝ่ามืออบอุ่นลูบไล้ศีรษะเล็กๆของหนูน้อยอย่างแผ่วเบา แทนที่จะเอาแต่ปิดกั้นหรือปิดหูปิดตาอย่างเดียว บางทีการได้พบเจอกับปัญหาหลายๆอย่างในชีวิตก็สอนอะไรคนเราได้มากด้วยเหมือนกัน หากแต่เลิฟลี่ยังเด็กเกินไปที่จะเรียนรู้สิ่งเหล่านี้

คราวหน้า น้าจะรับโทรศัพท์ของเลิฟลี่ในทันที แต่ก่อนอื่นหนูจะต้องให้สัญญากับน้าก่อน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม หนูจะต้องไม่ออกจากบ้านมาคนเดียวเป็นอันขาด

ก็ได้ค่ะ หนูสัญญา ต่อไปนี้ถ้ามีเรื่องอะไรหนูจะรอให้น้ามารับ หรือถ้าน้าไม่ว่าง ให้คุณลุงมารับแทนก็ได้นะคะ

 

 




 

จองชินแวะมาเยี่ยมโจควอนพร้อมกับพืชผลในไร่ สวนทางกับยงฮวาที่เพิ่งออกไปเมื่อครู่นี้เอง จึงทำให้เราคลาดกันไปอย่างน่าเสียดาย

โอ้โหสดๆเลยนะเนี่ย แต่ก็แปลก ไปทำไร่ภาษาอะไร ตัวไม่เห็นดำเลย คุณผู้จัดการโจควอนแอบจิกกัดลูกบ้านตามประสาคนสนิทสนมคุ้นเคย

ทาครีมกันแดดสิครับ อีกอย่างผมเป็นผู้จัดการไร่ ไปคุมคนงานในไร่นะครับ แค่ชี้นิ้วสั่งเอง สบายๆ จองชินคุยโวพร้อมกับรอยยิ้ม แม้ว่าจะผ่านไปหลายปีแล้ว แต่ทุกอย่างที่นี่ก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลย

นั่งลงๆ พี่มีเรื่องจะเม้าท์ โจควอนฉุดร่างสูงให้นั่งลง ช่วงนี้ห้องบนชั้น 4 มีการเคลื่อนไหวแปลกๆ จนทำให้โจควอนอดที่จะสงสัยไม่ได้

จำที่พี่บอกได้ไหม ว่าห้องตรงข้ามห้องของนาย มีคนย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ คุณเจ้าหล่อนเป็นผู้หญิง สวยแล้วก็ดูไฮโซมาก และที่สำคัญก็คือยงฮวาทำท่าจะชอบคุณเจ้าหล่อนมากด้วย พี่แอบเห็นนะ ตอนนี้พวกเค้าสองห้องเกี่ยวพันก้าวหน้าจนถึงขั้นเข้าไปหากันถึงในห้อง เช่นว่าเมื่อคืนยงฮวาเข้าไปแล้วกลับออกมาอีกทีก็ตอนเช้าเลย

โอ้โหนี่วันๆ พี่คงเอาแต่จ้องมองพวกเค้าตลอดเลยใช่ไหมครับเนี่ย จองชินเอ่ยถามอย่างนึกทึ่ง

เรื่องทุกอย่างในวิลล่าแห่งนี้โจควอนรับรู้หมด ที่นี่ดีเด่นเรื่องความหรูหรา มีความเป็นส่วนตัว รวมไปถึงระบบการรักษาความปลอดภัยก็ดีเยี่ยม แต่ละห้องแต่ละตึก ผู้อยู่อาศัยเกิน 80 เปอร์เซ็นต์เป็นดาราเซเลปคนมีชื่อเสียง ส่วนอีก 20 เปอร์เซ็นต์ที่เหลือก็ล้วนเป็นผู้มีอันจะกินทั้งนั้น

ใครทำอะไร ข่าวฉาวว่ายังไง โจควอนรู้หมดว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่ง ความลับทั้งหมดในวิลล่าอยู่ในกำมือของโจควอนแต่เพียงผู้เดียว ไม่มีใครรู้ดีรู้ลึกมากไปกว่าเขาอีกแล้ว

เขามีเมียแล้ว แถมลูกก็ยังน่ารักมากด้วย

ผมรู้จักพี่ยงฮวามานาน ผมรู้ดีว่าพี่เค้าไม่ทำเรื่องที่ไม่ดีอย่างแน่นอน ทุกอย่างที่พี่เห็น อาจไม่เป็นอย่างที่พี่คิดก็ได้

ฉันก็ปลอบใจตัวเองแบบนั้นแหละ ไม่ใช่แค่เรื่องของยงฮวา แต่ก็ยังมีเรื่องของคนอื่นที่นี่ด้วย ถ้าฉันลาออกแล้วไปเป็นนักข่าว เชื่อไหมว่าฉันแค่นั่งเขียนทุกอย่างที่รู้ลงไป ก็ขายข่าวกินได้ทั้งชาติเชียว

พี่ทำได้แค่นึกเท่านั้นครับ อย่าลืมว่าพี่ติดสัญญาการทำงานอยู่นะ พูดเรื่องของลูกบ้าน ได้จ่ายค่าปรับหมดตัวแน่ จองชินรู้ดีว่าโจควอนเป็นคนยังไง เขาไม่มีทางแพร่งพรายเรื่องของลูกบ้าน เพราะนอกเหนือจากสวัสดิการและเงินเดือนแล้ว เขายังติดข้อสัญญาสำคัญในสัญญาจ้างงาน ถ้าโจควอนเปิดเผยเรื่องราวของลูกบ้านภายในวิลล่า เขาจะต้องชดใช้เป็นเงินมูลค่ามหาศาลเลยทีเดียว

รู้ย่ะ เพราะรู้นี่ไง ถึงพยายามปิดหูปิดตาตลอด แต่ยิ่งปิด ดันยิ่งเห็นนี่สิ วันๆเครียดแต่เรื่องของคนอื่น ดูสิเนี่ยตีนกาขึ้น หน้าตาหม่นหมองไปหมดแล้ว

จองชินนั่งหัวเราะชอบใจ แม้จะเชื่อใจยงฮวามากแค่ไหน แต่อีกใจก็อดอยากรู้ไม่ได้ว่าที่โจควอนพูดมาเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า ยงฮวาไม่ใช่คนเจ้าชู้ แต่ถึงจะรู้จักกันยังไงก็ไม่น่าที่จะเข้าห้องของคนอื่นแล้วอยู่ทั้งคืนแบบนั้น

เออ แล้วนี่นายจะไปไหนต่อ คงไม่ได้เข้าเมืองมาหาฉันคนเดียวหรอกมั้ง

คือผมนัดเจอเพื่อนด้วยครับ เสียดายจริงๆที่วันนี้คลาดกับพี่ยงฮวาไปนิดเดียว

 





ซึงยอนมาถึงก่อนเวลานัด ข่าวดีที่เฝ้ารอรับยังคงเงียบกริบ ไม่มีบริษัทไหนติดต่อกลับมาเลยแม้แต่ที่เดียว ทำให้ซึงยอนรู้สึกเครียดไม่น้อย

 

จองชินเดินเข้ามานั่งลงตรงข้ามหญิงสาว สีหน้าสีตาของซึงยอนไม่ได้ดูดีขึ้นมาเลยแม้สักนิด วันก่อนเธอยังส่งข้อความมาบอกว่าจงฮยอนรู้เรื่องแม่ของเขาแล้ว เขาคิดว่าปัญหาทุกอย่างจะเคลียร์หมดแล้วเสียอีก

เป็นอะไร ดูทำหน้าเข้า

เบื่อน่ะ ซึงยอนไม่สบสายตา เอาแต่บ่นว่าเบื่อมาตั้งแต่ครั้งที่ส่งข้อความพูดคุยกันแล้ว

เรื่องงานที่ยังไม่มีใครติดต่อมาก็เครียดมากแล้ว แต่เรื่องในครอบครัวทำให้เครียดมากกว่า จงฮยอนรับรู้ปัญหาทุกอย่าง เขาไม่กล้าเอ่ยปากพูดกับแม่ของเขาตรงๆด้วยซ้ำ เอาแต่ขอร้องให้เธออดทนอยู่ทุกวัน ซึงยอนเบื่อมากแต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะรู้ว่าจงฮยอนเองก็ลำบากใจมากด้วยเหมือนกัน

ถ้าไม่มีความสุขก็เลิกกับเขาเลยสิ คนเป็นสามีถ้าดูแลปกป้องคนของตัวเองไม่ได้ เคลียร์ปัญหาในบ้านของตัวเองไม่ได้ ชีวิตก็พังไปมากกว่าครึ่งแล้ว

หลายครั้งที่เคยโมโห แต่พอนึกถึงความรักที่จงฮยอนมอบให้แล้วทำให้ซึงยอนไม่อาจตัดใจไปจากเขาได้

พี่จงฮยอนไม่ได้ผิดอะไร ผิดที่ฉันเองแหละที่เป็นคนไม่มีหัวนอนปลายเท้า

หมายความว่าจะทนต่อไปใช่ไหม เขาทำให้เธอเป็นทุกข์ แต่เธอก็ยังเลือกที่จะอดทนถ้าอย่างนั้นก็อดทนต่อไปเถอะ อดทนจนกว่าจะทนไม่ไหว ถึงตอนนั้นถ้าอกยังไม่แตกตายก็ค่อยมาว่ากันอีกที

จองชินลุกออกจากร้านมาทั้งที่ยังไม่ได้แตะทั้งอาหารและเครื่องดื่ม ซึงยอนนั่งมองตามร่างสูงที่เดินหายออกไปพร้อมกับเก็บกลั้นน้ำตา เธอเองก็เบื่อตัวเองด้วยเหมือนกัน เบื่อที่ต้องมาระบายความทุกข์ให้เขาฟังอยู่เรื่อย





 

ชินเฮใช้เวลาหยุดพักผ่อนดูแลลูกสาว ชินบีเติบโตขึ้นมาก ใจจริงแล้วเธออยากอยู่กับชินบีทั้งวันทั้งคืน แต่ติดว่าต้องทำงานก็เลยต้องให้พี่เลี้ยงคอยดูแลแทน

คงจะดีถ้าทุกอย่างที่วางแผนเอาไว้สำเร็จราบรื่น เธอเสียใจที่จงซอกไม่แยแสเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองจนทำให้เธอต้องเลือกใช้วิธีโง่เขลาด้วยการหาพ่อให้กับเด็กในท้อง และยงฮวาคนซื่อก็คือเหยื่อที่เธอเลือก

เธอไม่คิดว่าจงซอกจะมาอาละวาดทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อในคืนวันเข้าห้องหอ ไม่เช่นนั้นป่านนี้เธออาจจะมีสามีที่ดี มีครอบครัวที่อบอุ่นจริงๆก็เป็นได้ ยงฮวาเป็นคนดี หลายครั้งที่ชินเฮตั้งใจว่าตัวเองสมควรที่จะรักและดูแลเอาใจใส่ยงฮวาให้มากๆ แต่เพราะเธอเป็นคนหลอกลวง ยงฮวาจึงทั้งโกรธและเกลียดลูกสาวของเธออย่างไม่มีวันให้อภัย

ชินบีชี้ให้แม่ดูที่หน้าประตูบ้าน ยงฮวาหยุดยืนมองดูสองคนแม่ลูกแล้วได้แต่รู้สึกผิดอยู่ในใจ เพราะที่ผ่านมาตนไม่เคยดูแลเอาใจใส่สองคนแม่ลูกเลย โดยเฉพาะชินบี

คุณพ่อคุณพ่อมาค่ะ

เป็นคำที่ได้ยินไม่บ่อยนัก พอตัดสินใจว่าต้องจบทุกอย่าง เด็กคนนั้นก็มาเรียกกันว่า พ่อ ทำให้ยงฮวารู้สึกจุกแปลกๆ

พาชินบีไปอาบน้ำ หนูน้อยถูกส่งต่อให้กับพี่เลี้ยง เพื่อที่ว่าชินเฮและยงฮวาจะได้สามารถพูดคุยกันได้สะดวกมากยิ่งขึ้น

กาแฟไหม? ฉันเพิ่งซื้อชาดอกเก็กฮวยมาด้วยล่ะ อยากลองดูไหม

ไม่เอาล่ะ ขอแค่กาแฟดีกว่า นึกถึงชาดอกเก็กฮวยขึ้นมาทีไร ยงฮวาก็จะเอาแต่ยิ้มจนแทบจะหุบปากลงไม่ได้ เกิดมาไม่เคยแพ้อะไรเลย แต่กลับมาแพ้ชาดอกเก็กฮวยได้ยังไงก็ไม่รู้

แต่แพ้ชาดอกเก็กฮวยก็เหมือนแพ้จูฮยอนนั่นแหละ เป็นคนเดียวที่ยงฮวายอมให้ทุกอย่าง

นายมาที่นี่ก็เพราะจะมาพูดเรื่องหย่าใช่ไหม?

“….” แม้ยงฮวาจะไม่พูดตอบ แต่ชินเฮก็เข้าใจดี

นั่งก่อนสิ

ยงฮวานั่งจิบกาแฟที่ชินเฮเป็นคนชงให้ ความสัมพันธ์ของเราสองคนน่าจะดีมากกว่านี้ถ้ายงฮวาไม่ถูกหลอกให้ต้องมารับสภาพเป็นสามีและเป็นพ่อของชินบีทั้งที่ตัวเองไม่สมควรจะเข้ามาเกี่ยวข้องในเรื่องนี้เลย

บอกหน่อยได้ไหม ฉันจำได้ว่านายเคยบอกว่านายไม่เคยลืมความรักครั้งแรกของนายเลย ตอนนี้นายได้เจอเธอคนนั้นแล้วหรือยัง?

“….” ยงฮวาพยักหน้ารับ เกือบสิบปีเขาคิดว่าตัวเองคงไม่มีทางได้พบกับจูฮยอนอีกแล้ว แต่สุดท้ายเขากับเธอก็ได้กลับมาพบกันอีก

ที่ฉันขอหย่าไม่ใช่เพราะจะกลับไปหาเธอคนนั้น เพราะต่อให้ฉันไม่ได้เจอเธอคนนั้นอีก ฉันกับเธอก็จะต้องหย่าขาดจากกันอยู่ดี

ฉันรู้ ฉันก็ไม่คิดว่านายจะเป็นคนแบบนั้นสักหน่อย ที่ผ่านมาคนเห็นแก่ตัวมีแค่ฉันเท่านั้นแหละ ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆที่ทำให้นายต้องเดือดร้อนมาโดยตลอด ก่อนหน้าฉันก็แค่อยากประวิงเวลา กอบโกยเอาทุกอย่างให้ได้มากที่สุด ขอเวลาฉันอีกสามเดือน พอจบงานทั้งหมดที่รับไว้แล้ว ฉันจะพาชินบีไปใช้ชีวิตด้วยกันที่ต่างประเทศสักพัก รอให้ข่าวซา แล้วค่อยกลับมาตั้งหลักใหม่

ยงฮวามาแค่พูดคุยเรื่องหย่า ไม่ถึงสิบนาทีเขาก็กลับออกไป พอยงฮวาคล้อยหลังออกจากบ้าน ชินเฮก็รีบโทรศัพท์ถึงผู้จัดการของเธอในทันที

ให้คนตามดูให้หน่อยได้ไหมคะว่าตอนนี้ยงฮวาทำอะไร แล้วก็ในแต่ละวันเขาไปหา ไปพบใครบ้าง?”

….

อีกสามเดือนเท่านั้นจองยงฮวาก็จะเป็นอิสระแล้ว ไม่รอช้าเขารีบโทรบอกข่าวดีนี้กับลีจงซอกในทันที หวังว่าพอจบเรื่องของเขาแล้ว ลีจงซอกจะตัดสินใจให้เด็ดขาดมากกว่านี้ อย่างน้อยทุกคนก็ควรคิดถึงใจของชินบีเป็นหลัก เด็กคนนั้นต้องการพ่อ

คุณควรคิดว่าหลังจากไม่มีผมแล้ว คุณจะทำยังไงต่อไป ชินบีรักคุณมากครับ ถึงแกจะไม่รู้อะไร แต่ผมเชื่อว่าสายสัมพันธ์ของพ่อลูกมันสื่อถึงกันได้

ยงฮวาพูดได้ดี ข่าวนี้เป็นข่าวดีที่ลีจงซอกรอมานาน แต่ขณะเดียวกันระยะเวลาสามเดือนอาจจะยังเร็วมากเกินไปสำหรับการเตรียมตัวเตรียมใจ เขาจะทำยังไงดี ตอนนี้รู้สึกตื่นเต้นไปหมดเลย

 

 




 

จูฮยอนเดินออกมาส่งทิฟฟานี่กับเลิฟลี่ถึงหน้าลิฟต์ คงจะดีถ้าเลิฟลี่ได้อยู่กับเธอต่ออีกหน่อย แต่ตอนนี้คงถึงเวลาส่งเลิฟลี่กลับไปอยู่กับคนที่คู่ควรแล้ว

ส่งแค่นี้แหละจ๊ะ รีบกลับเข้าห้องแล้วปิดประตูล็อคให้ดี ไม่ต้องเป็นห่วงเลิฟลี่นะ พี่กับนิชคุณจะดูแลแกเป็นอย่างดีแน่นอน

น้ากับหลานบอกลากันพอเป็นพิธี จูฮยอนกับเลิฟลี่โบกมือให้กันจนกระทั่งประตูลิฟต์ปิดสนิทลง

เวลาของเราสองแม่ลูก ทำไมมันถึงได้แสนสั้นเหลือเกิน

ร่างบางเดินกลับเข้าห้องของตัวเองด้วยความหงอยเหงา จูฮยอนเป็นห่วงเลิฟลี่มาก อีกทั้งยังกลัวว่าพี่สาวกับพี่เขยอาจจะทะเลาะกันให้เลิฟลี่ได้ยินอีก แต่เพราะทิฟฟานี่รับปากแล้วว่าจะดูแลเลิฟลี่เป็นอย่างดี ตลอดเวลา 7 ปีที่ผ่านมา คือเครื่องพิสูจน์ว่าพวกเขาดูแลเลิฟลี่ได้ดีมาตลอดจริงๆ

เด็กคนนั้นเติบโตมาได้อย่างสวยงาม เลิฟลี่เป็นเด็กดีและน่ารักมาก การได้ยืนมองดูเลือดเนื้อของตัวเองอยู่ห่างๆ ทำให้เจ็บปวดหัวใจมากจนแทบจะทนไม่ไหว

ยงฮวากลับมาพร้อมกับขนมถุงใหญ่ เขาตั้งใจเลือกซื้อขนมเกือบจะทั้งหมดมาให้เลิฟลี่ตามคำสัญญา และอีกส่วนหนึ่งตั้งใจซื้อมาฝากจูฮยอนด้วย

คุณลุง… ”

ทิฟฟานี่หันมองตามเสียงเรียกของลูกสาว เป็นช่วงเวลาสั้นๆที่เลิฟลี่วิ่งออกไปจากอ้อมแขนของเธอ เพื่อไปหาใครคนหนึ่งที่จัดว่าเป็นบุคคลอันตราย

เลิฟลี่ จะกลับบ้านแล้วหรอ แย่จัง แต่ไม่เป็นไร ถ้าอย่างนั้นเอาขนมนี้กลับไปกินที่บ้านแล้วกันนะ ลุงตั้งใจซื้อมาให้หนูเลย

โหขนมเยอะจังเลยค่ะ หนูน้อยมองขนมด้วยความตื่นตาตื่นใจ

หากแต่ยังไม่ทันที่เลิฟลี่จะได้รับขนมเหล่านั้นมา ทิฟฟานี่ก็เดินปราดเข้ามาปัดถุงขนมนั้นทิ้งไป

อย่ามายุ่งกับลูกสาวของฉันนะ!” ว่าพลางดึงร่างเล็กเข้ามาประชิดตัว เลิฟลี่ตกใจ ได้แต่ยืนมองดูถุงขนมที่ตกกระจายอยู่ตรงหน้า

ยงฮวายืนมึนแต่ก็ตั้งสติโน้มตัวลงมาเก็บขนมกลับใส่ถุง พี่สาวของจูฮยอนทำเหมือนว่าเขาเป็นตัวอะไรสักอย่างที่น่ารังเกียจ ถึงจะไม่ชอบหน้ากันแค่ไหน ก็ไม่ควรทำลายน้ำใจกันแบบนี้เลย

เลิฟลี่กลับจ๊ะ คราวหน้าคราวหลังหนูจะต้องจำเอาไว้ว่าห้ามรับของ แล้วก็ห้ามพูดคุยกับคนแปลกหน้าเป็นอันขาด คุณก็เหมือนกัน อย่ามายุ่งกับลูกสาวของฉันอีก จำเอาไว้!” พูดจบแล้ว คุณแม่ทิฟฟานี่ก็เดินจูงมือพาลูกสาวไปขึ้นรถ โดยไม่สนใจหันมามองดูยงฮวาเลยแม้แต่นิดเดียว

ยงฮวาก้มมองขนมมากมายในมือ ผู้หญิงคนเมื่อครู่เป็นแม่ของเลิฟลี่หรือว่าเป็นมาเฟียกันแน่ เธอเอาแต่ห้ามไม่ให้เขายุ่งกับเลิฟลี่ตลอดเลย

ดุจริง ก็ถ้าไม่อยากให้ยุ่ง ก็อย่าทะเลาะกันให้เด็กได้ยินสิ เป็นพ่อแม่คนภาษาอะไร ไม่ได้เรื่องเลย!” ถึงจะได้ระบายกับลมกับอากาศ แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้พูดอะไรเลย ไม่อยากให้ยุ่งก็บอกกันดีดีก็ได้ ไม่เห็นจะต้องทำอะไรแบบนี้เลย

โจควอนแอบหลบเข้าไปด้านหลังเสา พยายามลำดับเหตุการณ์เท่าไหร่ก็สรุปความไม่ได้เสียที เจอหน้ายงฮวาไม่กี่วินาที คุณแม่ของเด็กเลิฟลี่ก็ออกอาการทำเหมือนว่ายงฮวาเป็นตัวเชื้อโรคอย่างไรอย่างนั้น

หวงลูกหรอ หวงอะไรแรงขนาดนั้นเชียว?

….

จูฮยอนกำลังจะเข้าห้องแต่กลับได้พบกับยงฮวาที่เพิ่งกลับมาถึงเสียก่อน สิ่งแรกที่ยงฮวาทำก็คือยื่นถุงขนมให้ น่าเสียดายที่มีขนมบางส่วนแหลกลานเพราะตกกระแทกกับพื้น

อะไรคะ?

รับผิดชอบมาเลย พี่สาวเธอเป็นคนทำร้ายขนมพวกนี้

ได้เจอพี่ทิฟฟานี่ด้วยหรอคะ? จูฮยอนถามด้วยความตกใจ

พี่อุตส่าห์ตั้งใจเลือกซื้อมาให้เลิฟลี่ แต่คุณทิฟฟานี่เธอวิ่งปรี่มาปัดทิ้ง ทำเหมือนพี่เป็นตัวอันตรายอย่างนั้นแหละ

จูฮยอนนิ่งเงียบไปพักใหญ่ คงเป็นเพราะว่าทิฟฟานี่รู้ความจริงว่าเลิฟลี่เป็นสายเลือดของใคร เธอก็เลยกลัวจนไม่อยากให้เลิฟลี่ได้อยู่ใกล้ชิดกับเขามากกว่า

พี่เคยบอกฉันว่าพี่ไม่ชอบเด็ก แต่ตอนนี้ดูพี่จะชอบเลิฟลี่มากเลยนะคะ

ยงฮวายืนยิ้ม จูฮยอนพูดถูก เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง อาจเป็นเพราะว่าจูฮยอนรักเด็กคนนี้ เขาก็เลยรู้สึกรักด้วย

มีขนมของเธอด้วยนะ พี่รู้ว่าเธอไม่ชอบกินของแบบนี้หรอก แต่ว่าคนเราถ้าได้กินของพวกนี้บ้าง ชีวิตก็จะมีรสชาติมากขึ้น

จูฮยอนเลือกขนมจากในถุงขึ้นมา เธอฉีกซองแล้วทดลองชิมมันอย่างไม่รอช้า แถมยังชวนยงฮวาให้กินด้วยกันอีกด้วย

อร่อยดีนะคะ อาจหวานมากไป แต่ร่างกายคงดีใจที่ได้น้ำตาล

อันนี้ก็อร่อยนะ แต่มันแหลกเกือบหมดเลย เสียดายจริงๆ

ทั้งสองคนนั่งกินขนมด้วยกันบนพื้นหน้าห้อง โจควอนแอบตามขึ้นมาสอดส่อง พวกเขาสองคนดูสนิทสนมกันมากอย่างไม่น่าเชื่อ ถ้าจะบอกว่ารู้จักกันมาก่อนหน้านี้ก็ย่อมเข้าข่าย ความสัมพันธ์ของสาวโสดกับชายหนุ่มไม่โสดมันคือความสัมพันธ์แบบไหนกันแน่ เหมือนพี่น้องก็เหมือน จะมองให้เหมือนคนรักก็ยิ่งเหมือนหนักเข้าไปอีก ยิ่งยงฮวาก่อนหน้ายิ่งทำสนใจซอจูฮยอนอย่างออกนอกหน้าอยู่แล้วด้วย

ทว่าเสียงครืดคราดที่ดังขึ้นมาจากเอวทำให้โจควอนต้องรีบวิ่งลงบันไดกลับลงมาด้วยความรวดเร็ว เพราะกลัวว่าสองคนบนชั้นสี่จะรู้ว่าตนมาแอบซุ่มดู

คุณโจควอน มีคนบุกรุกเข้ามาครับ





 

 

****************************100%******************************

อย่าลืมคอมเม้นท์ให้ไรเตอร์นะคะ

ขอบคุณค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,564 ความคิดเห็น

  1. #2425 Beam Supattra (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:35
    อีกสามเดือนจริงๆรึเปล่าชินเฮไม่ใช่เล่นแง่อะไรอีกนะ==
    #2,425
    0
  2. #2308 Ce'ces Rizle (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:03
    บทนี้ให้ใจทิฟฟานี่
    #2,308
    0
  3. #2167 ลูกจ๋า (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:43
    ทิฟฟานี่ทำแรงเกินไปนะ สงสารพี่ยง อุตส่าห์ซื้อขนมมาให้เลิฟลี่
    #2,167
    0
  4. #1888 Bebearboo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 20:20
    สามเดือนเราว่ายังนานไป555555อยากให้หย่ากันซะวันนี้เลยย
    #1,888
    0
  5. #1670 rasintt (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 23:58
    ทิฟฟานี่หวงเลิฟลี่กลัวถูกแย่งหรือโกรธที่ยงทำร้ายจิตใจน้องซอกันแน่  หวังว่าความจริงปรากฎพ่อลูกจะได้อยู่ด้วยกันนะ
    #1,670
    0
  6. #1666 Pae (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 22:31
    ฟานี่ทำอย่างนี้ไม่ดีนะเดวเลิฟลี่ก้อตกใจกลัวอีกหรอก
    #1,666
    0
  7. #1665 Pae (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 22:31
    ฟานี่ทำอย่างนี้ไม่ดีนะเดวเลิฟลี่ก้อตกใจกลัวอีกหรอก
    #1,665
    0
  8. #1653 Ponyboice (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 21:25
    สนุกมากค่ะ ติดตามๆ
    #1,653
    0
  9. #1583 ปังปอน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 21:05
    ชินเฮยอมอย่าจิงป่ะเนี้ย
    #1,583
    0
  10. #1330 rasintt (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 16:37
    ถ้าลีจงซอกมีความกล้าและมีความรับผิดชอบกว่านี้ ยงคงไม่ต้องแต่งงานกับชินเฮใช่ไหม  เฮ้อกว่าจะรู้ใจตัวเองก็มีแต่รักษาหน้าตาทางสังคม แล้วคนที่เจ็บปวดก็คือคนที่เรารักและตัวเราเอง  หวังว่าปัญหาทุกอย่างจะจบลงด้วยดีนะ
    #1,330
    0
  11. #1299 aommy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 19:12
    หวังว่าจงซอกจะคิดได้
    #1,299
    0
  12. #1242 ASYS (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 14:49
    ใครกันบุกเข้ามา
    #1,242
    0
  13. #1141 saisai (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 14:25
    อีก3เดือนชินเฮจะยอมปล่อยย้งไปจิรึเปล่าหรือว่าจะมีมาม่าอีก
    #1,141
    0
  14. #1116 ekr9 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 20:42
    สงสารยงอ่ะ  ชินเฮจจะยอมอย่าหรือเปล่าเนี่ย
    #1,116
    0
  15. #1100 body_wispy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2558 / 22:04
    สนุกมากๆเลยค่ะ เดี๋ยวมาต่อนะ
    #1,100
    0
  16. #1091 momoseo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2558 / 19:50
    ฟานี่น่ากลัวจังงงง 
    ส่วนคุณโจวควอนนี่อยากรู็เรื่องชาวบ้านสุดๆไปเลยนะ 555+
    #1,091
    0
  17. #1079 cartoon (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 23:30
    ฟานี่คงเกลียจยงมากเลยอะดิ สงสารนางเหมือนกันนะ
    #1,079
    0
  18. #1009 Fav novel (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 20:06
    โอ้ยยยยยย เข้ามาอ่านอีกก็หงุดหงิดค่ะ ปล่อยพี่ยงไปเถอะ อะไรนักหนาเนี่ย อยู่ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน รักก็ไม่รัก ปล่อยให้พี่ยงไปอยู่กับคนที่พี่ยงรักเถอะ อยากเห็นพี่ยงมีความสุขซักที
    #1,009
    0
  19. #1008 Fav novel (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 20:04
    อ่านอีกก็... ฮือออ โอ้ยยย ปล่อยพี่ยงไปเถอะะะ เริ่มรำคาญแล้ววว จะยื้ออะไรนักหนาาา เจอกันก็ไม่ค่อยได้เจอ อยากเห็พี่ยงอยู่กับคนที่ตัวเองรักซักที อยากให้พี่ยงมีความสุข...
    #1,008
    0
  20. #1007 ysggm (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 13:18
    โถถถถถ นึกว่าจะยอมปล่อยยง ง่ายๆ ยังไวหล่อนก็ยังร้ายอยู่ดี แล้วถ้าสืบรู้ว่าเจอจูฮยอนบ่อยๆ นี่ จะยอมหย่าเปล่าเนี่ย ลุ้นอีกละ
    #1,007
    0
  21. #1006 jin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 07:58
    อีกสามเดือนเท่านั้นยงก็จะเป็นอิสระแล้ว แต่ไม่อยากคิดเลยว่าคนอย่างชินเฮจะยอมหย่าให้ง่ายๆ

    ดูแต่ให้คนตามสืบเรื่องยงซิถ้ารู้ว่าเป็นน้องซอคงจะยอมเซ็นหย่าให้ง่ายๆหรอก
    #1,006
    0
  22. วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 06:34
    ฟานี่แย่มากเลยเด็ดหายออกจากบ้านยังไม่รู้  ส่วนชินเฮดูท่าเหมือนจะยอมหย่าด้วยดีแต่ก็น่ากลัว
    #1,004
    0
  23. #1003 data_tik (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 23:41
    ดูท่าชินเฮคงไม่ยอมง่ายๆแน่ น่าสงสารยงซอนะรู้ความจริงและความในใจของกันแล้วแท้ๆ แต่กลับทำอะไรไม่ได้
    #1,003
    0
  24. #1002 goguma (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 21:49
    ขอบทเรียนให้พ่อแม่ผู้เห็นแก่ตัวอย่างจงซอกกะชินเฮด้วยนะคะ

    อ่านแล้วแบบมันต้องเจอบทเรียนโหดๆค่ะถึงจะสาสม

    สงสารน้องซอกะยงสถานะคลุมเครือหลบๆซ่อนๆ

    รอตอนต่อไปนะค๊าาาา
    #1,002
    0
  25. #1001 soshiys (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 21:30
    ชินเฮนี่จะยอมจริงๆเหรอ
    #1,001
    0