LOST IN LOVE (Yong & Seo) Fin.

ตอนที่ 12 : Lost in love Chapter 11 ผลตรวจดีเอ็นเอ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 974
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    3 พ.ย. 58




Lost in love Chapter 11

ผลตรวจดีเอ็นเอ

 

 




 

จูฮยอนสะดุ้งตื่นหลังจากได้ยินเสียงปลุกจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นมา เธอตกใจเป็นอย่างมากที่ได้พบว่าตัวเองนอนหลับอยู่ข้างยงฮวาตลอดจนหัวเกือบจะโขกกันอยู่แล้ว หนำซ้ำทีวีที่เปิดไว้ตั้งแต่เมื่อคืนในตอนนี้ก็ยังเปิดอยู่เลย

พี่คะ! ตื่น

ยงฮวาลืมตากลับขึ้นมาด้วยความงัวเงีย หนังตาทั้งสองข้างรู้สึกหนักอึ้ง ร่องรอยบวมปูดบนใบหน้ากำลังปะทุอย่างหนัก ถ้าออกไปเดินเพ่นพ่านในช่วงนี้รับรองได้ว่าจะต้องไม่มีใครจำได้เลยอย่างแน่นอน

จะรีบไปทำงานแล้วหรอ ขอพี่นอนอีกนิดนะ ว่าพลางล้มตัวลงนอนพาดยาวบนโซฟาแบบไม่สนใจเดือนสนใจตะวัน จูฮยอนไม่ยอม ทั้งฉุดทั้งลากยงฮวาให้ลุกขึ้นมา

กลับห้องไปได้แล้วค่ะ ใครอนุญาตให้นอนที่นี่คะ?

พี่ขอเธอแหละ ก็ไม่เห็นตอบ เลยคิดว่าอนุญาตแล้ว งั้นพี่กลับห้องเลยก็ได้ ว่าแต่เธอพอจะมีอะไรให้พี่กินมั่ง หิวจังเลย

มานอนห้องคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต ครั้นพอตื่นนอนยังกล้าถามหาของกินได้อีก

เจ็บปากไม่ใช่หรอคะ โหวันนี้บวมหนักเลย เพราะฉะนั้นพี่ไม่ควรกินให้ปากบวมหนักไปกว่าเดิมนะคะ อย่ากินเลยค่ะ เชื่อฉันเถอะ

ยงฮวายืนเอามือป้องริมฝีปากช้ำเจ่อพลางกะพริบตาปริบๆได้อย่างน่าเอ็นดู ความหวังดีของจูฮยอนเขาอยากรับเอาไว้ แต่ว่าถ้าเชื่อเธอจริงๆ เขาคงมีหวังได้หิวตายกันพอดี

พี่จะกลับแล้ว เธอไปอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงานเถอะ ฟันไม่ได้แปรง น้ำก็ไม่ได้อาบ กลิ่นแรงมากเลยนะ รู้ตัวหรือเปล่า?

ยงฮวารับหมอนที่จูฮยอนขว้างตรงดิ่งมาที่ตนเอาไว้ ก่อนที่จะก้มลงจูบหมอนใบนั้นอย่างแผ่วเบา ถึงแม้หน้าหล่อๆจะยับเยิน แต่หัวใจกลับรู้สึกกระชุ่มกระชวยเหมือนได้กลับมาเป็นหนุ่มอายุ 20 อีกครั้ง

จะกลับออกไปดีดีหรือว่าต้องให้ใช้กำลังคะ?

 

 



 

ในระหว่างเฝ้ารอให้ลูกสาวอาบน้ำแต่งตัว ปาร์คชินเฮใช้เวลาไม่กี่นาทีชื่นชมภาพวาดของลูกสาว

ชินบีชอบวาดรูปมาก แกไม่ชอบของเล่น ไม่สนใจที่จะเล่นตุ๊กตาเหมือนเด็กผู้หญิงคนอื่น แต่ชอบที่สุดก็คือการวาดรูป ขอให้มีสมุดวาดเขียนและดินสอสีเยอะๆ ชินบีสามารถนั่งวาดรูประบายสีได้แทบจะทั้งวันเลยทีเดียว

ปกติแล้วภาพวาดของเด็กน้อยหนีไม่พ้นรูปครอบครัว เมื่อก่อนมีแค่เธอ ยงฮวาและชินบีสามคน แต่ตอนนี้มีลีจงซอกเพิ่มเข้ามาด้วย วันนี้ตำแหน่งของยงฮวาถูกแทนที่ด้วยลีจงซอก ส่วนยงฮวาถูกเลื่อนออกไปอยู่ข้างจงซอกอีกที ชินบีแสดงออกว่าชอบจงซอกมาก เห็นทีว่าเลือดจะข้นกว่าน้ำเข้าแล้วจริงๆ

ชินเฮเปิดดูรูปวาดในหน้าถัดไป รูปนี้แปลกแตกต่างกับรูปก่อนหน้าเพราะว่ามันเหมือนจะเป็นรูปครอบครัว แต่ก็ไม่ใช่

ในรูปมีเด็กผู้หญิงสองคน คนหนึ่งคือชินบี ส่วนอีกคนชื่อว่าเลิฟลี่ เด็กคนนี้ยืนจูงมืออยู่ข้างกับยงฮวา และที่สำคัญก็คือเด็กเลิฟลี่ถูกกากบาททับด้วยสีแดง

คุณชินเฮคะ คุณหนูชินบีแต่งตัวเสร็จแล้วค่ะ

คนเป็นแม่วางสมุดวาดเขียนของลูกสาวกลับลงไปตามเดิม ชินบีไม่ชอบเลิฟลี่ ไม่ชอบหลานสาวของซอจูฮยอนก็เหมือนกับเธอที่ไม่ชอบให้ยงฮวาเข้าข้างและออกรับแทนคนพวกนั้นด้วยเหมือนกัน

ไปจ๊ะชินบี ทานข้าวก่อน เดี๋ยวแม่จะพาหนูไปส่งที่โรงเรียน จากเดิมทีตั้งใจว่าจะพาชินบีไปลาออก แต่คนอย่างปาร์คชินเฮไม่ชอบเป็นฝ่ายหลบเลี่ยงหรือยอมแพ้ใครง่ายๆ ตราบเมื่อเธอและชินบีเป็นผู้ชนะแล้วเท่านั้น เธอถึงจะยอมออกมาจากที่ตรงนั้นเอง คนอย่างปาร์คชินเฮทำทุกอย่างได้มากกว่าที่คิด โดยเฉพาะใครก็ตามที่ทำให้ลูกสาวของเธอเจ็บช้ำน้ำใจ คนคนนั้นไม่มีทางได้อยู่อย่างมีความสุขแน่นอน

 

 



 

จูฮยอนนั่งเหม่อลอยคิดถึงเพื่อนบ้านข้างห้อง กว่าจะได้ออกมาทำงานต้องเสียเวลากับยงฮวาพักใหญ่ คนอะไรแต่งงานมีลูกมีเมียแล้วแท้ๆ ยังมาทำตัวรุ่มร่ามกับเธอได้อีก

รู้อย่างนี้ไม่ช่วยก็ดีหรอก

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

ผู้อำนวยการสาวสะดุ้งเฮือกตกใจ เมื่อเลขานุการเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับแฟ้มกองโต

อะไรหรอคะ?”

ผลการสัมภาษณ์ครูสอนภาษาอังกฤษชั้นมัธยมค่ะ ทางเราได้เรียกตัวผู้สมัครมาสัมภาษณ์เมื่ออาทิตย์ก่อน มีหลายคนที่น่าสนใจและได้รับการคัดเลือกเรียบร้อยแล้ว อยากให้ท่าน ผอ.ช่วยเซ็นอนุมัติน่ะค่ะ

หมายความว่าพวกเขาทำการคัดเลือกครูสอนภาษาอังกฤษโดยไม่ได้บอกให้จูฮยอนรู้ก่อน แม้ว่ามันอาจไม่ใช่เรื่องใหญ่ เพราะมีกลุ่มบุคคลที่ทำหน้าที่พิจารณาเรื่องนี้อยู่แล้ว แต่ในฐานะที่เป็นผู้อำนวยการ จูฮยอนคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับเธอ

คงไม่เป็นไรถ้าฉันจะขอดูประวัติของผู้มาสัมภาษณ์ทั้งหมดเมื่ออาทิตย์ก่อนใช่ไหมคะ?

….

หลายวันแล้วที่ซึงยอนเฝ้ารอผลตอบรับจากเรื่องงาน แต่มันก็เงียบมาก จนน่าใจหาย แม้จะไม่มีสัมภาษณ์งานแต่ซึงยอนก็อ้างว่าออกมาสัมภาษณ์งานแทบจะทุกวัน เหตุก็เพราะเธอเบื่อที่จะอยู่บ้านและที่เบื่อมากกว่าบ้านก็คือแม่ของสามี

ผลจากการเฝ้าตามดูทำให้จงฮยอนรู้ว่าซึงยอนโกหก แทบจะทั้งวันกับการเฝ้าตามดู ซึงยอนไม่ได้นัดพบจองชินอีก แต่เธอกลับเดินเล่นนั่งเล่นไปเรื่อยๆเหมือนกับคนไม่มีจุดมุ่งหมาย

ซึงยอนรู้ว่าหลายวันมานี้ถูกจงฮยอนแอบตามทุกวัน แต่เธอก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ ความจริงแล้วถ้าเขาจะยอมเสียงานมาตามเธอแบบนี้ ลองแค่ขอให้ได้กลับบ้านเร็วสักวันสองวัน เขาก็คงจะได้รู้ว่าเพราะอะไรเธอถึงไม่อยากอยู่บ้านของเขาเหมือนกับที่ผ่านมา

เหนื่อยไหมคะ พี่ได้กินอะไรบ้างหรือยัง?

มันเป็นคำถามที่ไม่ตลก แถมจะยิ้มก็ยังยิ้มไม่ออกด้วย ซึงยอนทำตัวเหมือนกับเด็กเกเรที่บอกแม่ว่าไปเรียนแต่ไม่เคยไปเข้าเรียนเลยแม้แต่ครั้งเดียว บอกตรงๆว่าเขาไม่เข้าใจว่าซึงยอนทำแบบนี้เพื่ออะไร

กลับบ้านเถอะ จะเดินจะเล่นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน?

ไม่รู้สิคะ ไม่ได้คิดเหมือนกัน ซึงยอนก้าวเดินหนี จงฮยอนก้าวเดินตาม

หยุด แล้วหันมาคุยกันก่อน วันนี้เราจะต้องคุยกันให้รู้เรื่อง จบสิ้นประโยคนั้นสายฝนก็เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จงฮยอนฉวยคว้าข้อมือบางพาวิ่งฝ่าสายฝนไปด้วยกัน

 


 

ที่พักฉุกเฉินหนีไม่พ้นโรงแรมเล็กๆในย่านนั้น การได้อยู่กับจงฮยอนสองต่อสองโดยที่ไม่มีแม่ของเขามาคอยตามเป็นเงา ไม่มีเสียงตวาดคอยสั่งให้ไปทำนั่นทำนี่ โรงแรมเล็กๆแบบนี้คือสถานที่ที่ทำให้ซึงยอนมีความสุข มากกว่าการไปฮันนีมูนหรือเลี้ยงฉลองครบรอบวันแต่งงานของเราเสียอีก

อยู่เฉยๆสิ บอกแล้วว่าให้กลับบ้านก็ไม่เชื่อ จงฮยอนช่วยเช็ดเส้นผมเปียกชื้นให้กับภรรยาจอมเกเร คราวนี้ซึงยอนเลือกที่จะไม่โต้เถียงแต่เลือกที่จะช่วยจงฮยอนซับเอาความเปียกชื้นให้พ้นออกจากเนื้อตัว

ฉันมีเหตุผลของฉันค่ะ เป็นเหตุผลที่พี่ไม่มีวันเข้าใจหรอก

ก็เพราะไม่เข้าใจ พี่ถึงอยากให้เธออธิบายไง

เปรี้ยง!!

เสียงฟ้าคำรามดังลั่น ทำเอาร่างบางรีบโผกอดร่างแกร่งเอาไว้ด้วยความหวาดกลัว คนถูกกอดอมยิ้มพอใจ ฝ่ามือหนาไล้เส้นผมเปียกชื้นแผ่วเบา นานจนจำไม่ได้แล้วที่เราสองคนไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้

คนตัวสูงกว่าทาบใบหน้าเข้ามาหาอย่างเชื่องช้า ผ้าขนหนูที่ทั้งสองคนเคยถือไว้ในมือถูกทิ้งลงบนพื้นอย่างไร้ซึ่งความหมาย กลิ่นไอแห่งความรักต่างดึงดูดเราทั้งสองเข้าหากัน ช่วงเวลานี้ที่เราต่างก็เฝ้าใฝ่ฝัน และวันนี้ฟ้าฝนก็ช่างเป็นใจ

 

 




 

จูฮยอนซึ่งกำลังนั่งทบทวนคุณสมบัติของผู้สมัครเป็นครูมัธยมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เธอได้ยินเสียงคนเดินเหยียบใบไม้ ใจก็คิดว่าจะต้องเป็นฮโยยอนแน่ หากแต่พอหันหลังมามองดู ถึงได้พบว่าเป็นหลานสาว

เลิฟลี่ หนูมาทำอะไรตรงนี้จ๊ะ?

เด็กหญิงหันมองบริเวณโดยรอบด้วยความหวาดระแวง เป็นเพราะคิดถึงน้าจูฮยอนมาก จะมาหาตรงๆก็ไม่กล้า กลัวว่าน้าจะถูกคุณตาตีอีกก็เลยแอบเดินลัดสวนต้นไม้เข้ามา เพราะเคยเห็นคุณครูฮโยยอนชอบใช้เส้นทางนี้บ่อยๆ

เห็นลูกสาวมาหา จูฮยอนนั้นแอบหัวใจเต้นแรงจนน้ำตาซึม เหมือนเราสองคนจะรู้สึกเหมือนกัน แค่เมื่อวานไม่ได้เห็นเลิฟลี่แค่วันเดียว เธอรู้สึกแย่มากเลย

หนูไม่อยากให้น้าถูกตีค่ะ หนูก็เลยแอบมา

น้ำตาที่ซึมออกมาแล้วไหลลงมาอาบทั้งสองแก้ม จูฮยอนรีบปาดมันทิ้ง ก่อนที่จะเป็นฝ่ายปืนหน้าต่างลงมาหาเด็กน้อยเสียเอง

ระวังนะคะ

พอลงมาได้จูฮยอนก็โผกอดร่างเล็กเอาไว้จนแน่น อยู่ใกล้กันแค่เอื้อมมือ แต่ทุกอย่างกลับเป็นเรื่องยากเย็น แม้แต่จะพบกันก็ยังต้องหลบๆซ่อนๆ

ไม่แล้วจ๊ะ วันนั้นคุณตาก็แค่โมโห แต่ว่าตอนนี้คุณตาหายโกรธแล้วจ๊ะ

จริงหรอคะ?

จริงจ๊ะ เลิฟลี่ไม่จำเป็นจะต้องแอบมาหาน้า อยากมาเมื่อไหร่ก็มาได้ตลอดเลยนะจ๊ะ

ตอนนี้เลิฟลี่ยิ้มได้แล้ว เพราะฉะนั้นจึงไม่อยากให้น้าจูฮยอนต้องร้องไห้อีก เด็กหญิงไล้ปลายนิ้วเล็กๆ ช่วยซับเอาคราบน้ำตาออกจากใบหน้าสวยให้

ไม่ร้องนะคะ ถ้าน้าหยุดร้องไห้ หนูจะพาน้าไปดูมินเนี่ยน

 

 


 

ได้เจอเลิฟลี่แค่ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นจูฮยอนก็เอาแต่ยิ้มไม่ยอมหุบ รถยนต์คันหรูถูกส่งไปซ่อม แต่จูฮยอนก็ไม่ได้ลำบากในการใช้ชีวิตเพราะได้รับรถสำรองมาใช้ชั่วคราว

ปิ๊งป่อง! ปิ๊งป่อง!

กลับเข้าห้องมาได้ไม่เท่าไหร่ เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นมาในทันที ยงฮวายืนยิ้มโชว์ใบหน้าบวมปูดอยู่หน้าห้อง เขาเฝ้ารอจูฮยอนมาตลอดทั้งวัน ในที่สุดเธอก็กลับมาเสียที

มีอะไรอีกคะ? หรือว่าจะให้ช่วยเรียกรถพยาบาลให้?

โหปากร้าย กลิ่นอาหารหอมกรุ่นในมือของยงฮวาลอยคลุ้งไปทั่ว เขาใช้เวลาหลังจากตื่นนอนทำอาหารนี้เอาไว้ให้จูฮยอนโดยเฉพาะเลย

ชิมดูๆ มันอร่อยมากนะ พอดีว่ากินไม่หมดน่ะ เสียดายก็เลยเอามาให้เธอช่วยกิน

จูฮยอนตั้งท่าเตรียมจะปิดประตูห้อง แต่ก็ถูกยงฮวารั้งเอาไว้

ไม่ใช่ของเหลือ แต่ตั้งใจทำให้ เป็นการขอบคุณที่เธอช่วยพี่เมื่อวาน รวมไปถึงอยากขอร้องให้ช่วยทำแผลให้อีกสักมื้อ

คิดเอาไว้แล้วไม่มีผิดว่ายงฮวาจะต้องมีอะไรสักอย่าง แล้วก็มีจริงๆ จากผู้ชายซื่อๆ จิตใจดีและมีน้ำใจตอนนี้เขากลายเป็นคนกะล่อนปลิ้นปล้อนอย่างสมบูรณ์แล้ว

ไปนั่งรอตรงนั้นค่ะ ขอชิมก่อนว่าอร่อยหรือเปล่า

ยงฮวาฉีกยิ้มจนแก้มระบม วันนี้จูฮยอนอารมณ์ดีมากกว่าที่คิด จากตอนแรกแอบกังวลกลัวว่าตัวเองจะถูกเมินด้วยซ้ำ

จูฮยอนกินอาหารฝีมือยงฮวาจนหมดเกลี้ยง พอหมดแล้วเธอก็ยอมทำแผลให้ตามที่เขาเรียกร้อง

รถของเธอพี่จะพามันไปซ่อมเอง จะรับผิดชอบจ่ายค่าซ่อมให้ด้วย รับรองว่ากลับออกมาจะต้องสวยเหมือนเจ้าของแน่ๆ

ไม่ต้องหรอกค่ะ ประกันมารับรถของฉันไปตั้งแต่บ่ายแล้ว ถ้าพี่รู้สึกอยากรับผิดชอบจริงๆ ก็ควรที่จะไปแจ้งความมากกว่านะคะ

พี่แจ้งตำรวจไม่ได้หรอก ถ้าเธอรู้ว่าคนบงการคือใคร เธอจะไม่พูดแบบนี้แน่ๆ

“….” จูฮยอนหยุดชะงัก เธอเอาแต่จ้องหน้ายงฮวา รอคอยให้เขาพูดแต่เขาก็ไม่ยอมพูด

ใครเป็นคนบงการคะ?

ช่างเถอะ จะเป็นใครก็ช่าง โดนมาจนชินแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าคนแถวนี้จะสงสารบ้างหรือเปล่า

จูฮยอนคลี่ยิ้ม จนทำให้ยงฮวายิ้มตาม ตอนนี้ความสุขในหัวใจของยงฮวาเพิ่มพูนมากขึ้นในทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เธอ ช่องว่างที่ผ่านไปนานถึง 7 ปี ไม่อาจสั่นคลอนหรือทำให้เขาหมดรักเธอได้เลย

พี่มีความสุขในทุกครั้งที่เห็นเธอยิ้ม

อย่ามาทำหยอดจีบกันเลยค่ะ มุกของพี่ไม่ได้ผลหรอก จูฮยอนลงแรงกดสำลีลงบนมุมปากของคนกะล่อน ทำเอายงฮวาถึงกับนั่งตัวเกร็งสะท้าน

เป็นพ่อคนแล้วนะคะ จะทำอะไรต้องคิดถึงใจของชินบีให้มากๆ

พี่ไม่คิดหรอก เพราะว่าพี่ไม่ใช่พ่อของชินบี

ไม่ใช่พ่อของชินบี คำพูดประโยคเดียวทำให้จูฮยอนหัวใจเกือบจะหยุดเต้น ยงฮวาจะต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ

เพราะชินบี ทำให้พี่เกือบพาลเกลียดเด็กหมดทั้งโลก

“….” คนฟังถึงกับหัวใจฝ่อห่อเหี่ยว แต่ถึงยงฮวาจะบอกว่าเกลียดเด็ก แต่แล้วที่ผ่านมาล่ะ? ที่ผ่านมาเขาเสแสร้งแกล้งทำเป็นใจดีกับเลิฟลี่หรือเปล่า?

แต่พอพี่ได้มาเจอเลิฟลี่ความคิดของพี่ก็เปลี่ยนไป เลิฟลี่เป็นเด็กคนแรกที่พี่ชอบ ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร

จูฮยอนแอบถอนใจได้อย่างโล่งอก เหตุผลนั้นยงฮวาอาจจะไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร อาจจะเป็นสัญชาตญาณแห่งสายเลือดก็ได้ถึงทำให้ยงฮวารู้สึกแบบนั้น แต่เธอทำตัวไม่ถูกจริงๆ ที่อยู่ดีดีก็มาบอกว่าชินบีไม่ใช่ลูกของตัวเองแบบนี้ จองยงฮวาคนที่เธอรู้จัก เขาไม่น่าจะเป็นคนเลวร้ายถึงขั้นไม่ยอมรับลูกของตัวเองได้

ถ้าชินบีมาได้ยิน แกคงจะต้องเสียใจมาก ถ้าคิดว่าจะพูดแบบนี้ก็ไม่ควรแต่งงานกับคุณปาร์คชินเฮตั้งแต่แรก

เพราะตั้งแต่แรกพี่ไม่รู้ พี่มารู้เอาหลังจากที่แต่งงานไปแล้ว ตอนแรกพี่คิดว่าเด็กในท้องชินเฮเป็นลูกของพี่ พี่ก็เลยตกลงแต่งงาน แต่แต่งงานได้ยังไม่ทันข้ามคืน พ่อของเด็กตัวจริงก็มาทวงลูกทวงภรรยาของเค้าคืน

“….” ความเงียบงันเข้าปกคลุมไปทั้งห้อง จูฮยอนนั่งนิ่งเงียบพร้อมกับเสียงลมหายใจที่ถูกปลดปล่อยออกมา หัวใจของเธอเต้นแรง แขนขาพากันสั่นจนยากที่จะควบคุม บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเธอโกรธหรือว่ากำลังตกใจกันแน่

พอชินบีคลอดออกมา พี่แอบเอาเส้นผมของชินบีไปตรวจดีเอ็นเอ พี่ไม่ได้คิดไปเอง แต่ผลมันออกมาว่าไม่ใช่

ก็ถ้ารู้ว่าไม่ใช่ แต่พี่ก็อยู่กับคุณชินเฮมาตั้ง 3 ปีแล้วนะคะ

พี่เข้ากรมไป 2 ปี, หนึ่งปีที่อยู่กับชินเฮ พี่แทบจะไม่เคยนอนบ้านนั้นเลย เราสองคนไม่ได้มีความสัมพันธ์ฉันท์สามีภรรยา เราแค่ผูกพันกันตามกฎหมาย ตอนแรกพี่คิดจะหย่า แต่ชินเฮบอกว่าถ้าพี่ไม่ช่วยเธอ เธอจะไปเอาเด็กออก

ยงฮวาพูดๆ พูดจบแล้วก็ผลุนผลันเปิดประตูออกไป แล้วก็กลับเข้ามาใหม่ พร้อมกับผลการตรวจดีเอ็นเอ

จริงอยู่ว่าเขาพูดเรื่องจริง แต่มาพูดตอนนี้แล้วจะให้เธอทำอะไรได้ จูฮยอนรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนคว้าง ทั้งมึนงง สับสันและตกใจจนทำตัวไม่ถูก

แล้วใครคะ ใครเป็นพ่อแท้ๆของชินบี?

เป็นอีกคนที่ใครๆ ก็รู้จักกันดี เขาเป็นคนใกล้ตัวของชินเฮ พวกเขาสองคนแอบคบหากันมานานมาก แม้แต่ตอนนี้ก็ยังคบกันอยู่

จูฮยอนเอามือกุมขมับ หลักฐานของยงฮวาอาจจะเป็นของปลอมก็ได้ ตลอดมาใครจะไปรู้ว่าความสัมพันธ์ของยงฮวากับปาร์คชินเฮจะไม่มีความเกินเลย ตอนนี้ยงฮวาจะพูดอะไรก็ได้ เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวที่เธอไม่มีสิทธิ์เข้าไปพิสูจน์อยู่แล้ว

กลับออกไปก่อนเถอะค่ะ ถึงยังไงตอนนี้พี่ก็ยังคงสถานะเป็นสามีและเป็นพ่อของชินบีตามกฎหมายอยู่ดี

หมายความว่าถ้าพี่หย่าแล้ว พี่ถึงจะมีสิทธิ์ได้อยู่ใกล้เธอใช่ไหม?

“….”

ทั้งสองคนสบตากันน้ำตาเอ่อ ยงฮวาพยายามมากมายที่จะทำลายกำแพงทั้งหมดแล้วกลับมาเริ่มต้นใหม่ ส่วนจูฮยอนมีแต่ความสับสนวุ่นวายใจ เธอนึกอะไรไม่ออกเลย ต่อให้ยงฮวาหย่าจริงๆ เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองในตอนนั้นจะเป็นยังไง สำหรับเธอแล้วมันไม่ใช่แค่เรื่องของเธอแค่คนเดียว แต่เรื่องนี้ยังมีเลิฟลี่ด้วย

ยิ่งจูฮยอนแสดงออกถึงความสับสน ยงฮวาก็ยิ่งแน่ใจว่าความรู้สึกระหว่างเราไม่ได้จางหายไปเหมือนกับที่จูฮยอนเคยพูด เธอยังไม่ได้ลืมเขาหรอก เพราะหากว่าเธอลืมเขาไปแล้วหรือว่าไม่ได้มีความรู้สึกอะไรอีกแล้วจริงๆ เธอก็คงจะไม่สับสนหรือลังเลแบบนี้

เธอเองก็ยังรักพี่เหมือนกันใช่ไหม ตลอดมาเธอลืมพี่ไม่ได้หรอก ตราบที่เราเป็นคนแรกของกันและกัน สิ่งนั้นจะผูกเราสองคนเอาไว้จนวันตาย

จูฮยอนกำมือแน่นก่อนที่จะคลายออก เธอง้างเรียวแขนเต็มวง แต่สุดท้ายก็ต้องลดมือลงเพราะไม่อยากสร้างบาดแผลทำให้ยงฮวาต้องเจ็บซ้ำซ้อน

ออกไปค่ะ ช่วยออกไปจากห้องของฉันได้แล้ว

ยงฮวาถูกผลักออกจากห้องทั้งที่ไม่เต็มใจ แต่เพราะรู้ว่าจูฮยอนกำลังหวั่นไหว เขาจึงอยากเว้นช่องว่าง ให้จูฮยอนได้ใช้มันทบทวนตัวเอง








 

จงฮยอนสะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อได้กลิ่นหอมชวนให้ต้องหิว นาฬิกาข้อมือบอกเวลาสามทุ่มตรง แล้วตอนนี้ฝนก็ไม่ได้ตกอีกแล้วด้วย

ทำไมเธอไม่ปลุกพี่ล่ะ? ดึกขนาดนี้เราควรที่จะกลับบ้านได้แล้วนะ ป่านนี้แม่คงเป็นห่วงพวกเราแย่แล้ว

คุณแม่เป็นห่วงจงฮยอน ซึงยอนไม่แปลกใจ แต่ถ้าบอกว่าเป็นห่วงเธอด้วย นั่นทำให้ซึงยอนรู้สึกกระอักกระอ่วนเต็มที

ฉันไม่อยากกลับเลยค่ะ อยากอยู่ที่นี่จนถึงเช้าเลย

“….” ความต้องการของภรรยาทำให้คุณสามีถึงกับหน้าเหวอ แต่ซึงยอนไม่ได้สนใจคำตอบของเขาหรอก เธอรู้อยู่แล้วว่าจงฮยอนเป็นคนยังไง

ลุกขึ้นมากินก่อนเถอะค่ะ กินเสร็จแล้วเราจะได้กลับบ้านกัน

จงฮยอนลุกออกจากที่นอนด้วยท่าทางเก้ๆกังๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เราสองคนได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันในแบบจริงๆจังๆ ที่ผ่านมาเขาคงทำงานหนักมากเกินไปจนไม่มีเวลาให้ซึงยอนเลย เธอก็เลยเบื่อจนอยากออกไปทำงานข้างนอกบ้าง

ช่วยดึงหน่อย ลุกไม่ไหว

ซึงยอนออกแรงดึงผู้เป็นสามีออกจากที่นอน ทว่ากลับเป็นฝ่ายถูกดึงลงมาเสียเอง

จงฮยอนฉวยหอมแก้มภรรยาไปฟอดใหญ่ ซึงยอนหน้าแดงเรื่อ แต่ก็พึงพอใจกับสัมผัสอบอุ่นในช่วงเวลาพิเศษนี้ มันเป็นความสุขแรกหลังจากได้แต่งงานอยู่กินกับเขามา นับตั้งแต่เดินเข้าบ้านของจงฮยอน ชีวิตของเธอก็มีแต่ต้องบอกตัวเองให้อดทนมาตลอดจนกระทั่งทนไม่ไหว

….

สองสามีภรรยาจูงมือพากันเดินกลับบ้าน ตอนนี้เพิ่งจะสี่ทุ่มกว่าๆ ถ้าอยู่ดีดีเราสองคนกลับเข้าบ้านพร้อมกัน คุณแม่คงจะยิ่งต้องไม่พอใจหนัก

พี่คะ เอาอย่างนี้ดีกว่า ฉันจะเข้าบ้านไปก่อน ส่วนพี่ก็รออีกสัก 20 หรือ 30 นาทีแล้วค่อยตามเข้าไปดีกว่า ฉันไม่อยากถูกดุถ้าคุณแม่รู้ว่าพี่ไม่ได้ไปทำงานเพราะฉันมาตั้งหลายวันแล้ว

จงฮยอนยิ้มกว้าง แม่ของเขาน่ะหรือจะดุซึงยอนได้ลง ท่านทั้งรักทั้งเอ็นดูซึงยอนไม่ต่างกับลูกสาวเลยด้วยซ้ำ แต่เพื่อความสบายใจของภรรยายอดรัก จงฮยอนจึงต้องยอมทนยืนตบยุงอยู่ข้างกำแพงบ้านตัวเองเพื่อเฝ้ารอเวลา

ซึงยอนตั้งใจว่าจะแอบย่องกลับเข้าบ้านมาในแบบเงียบๆ หากแต่ทันทีที่ก้าวเข้ามาก็พบว่าคุณแม่สามีมายืนรออยู่หน้าประตูบ้านแล้ว

ออกจากบ้านไปแต่เช้า แล้วก็วางแผนกลับมาถึงก่อนผัวตัวเองจะกลับเข้าบ้าน แผนสูงนะยะหล่อน

ซึงยอนนึกขันตัวเองกับการต้อนรับที่ช่างอบอุ่นอะไรเช่นนี้ ก่อนหน้าเธอบริสุทธิ์ใจไม่อยากให้คุณแม่สามีไม่สบายใจจนอกอาจจะแตกตาย เพราะว่าหลายวันมานี้ลูกชายของท่านไม่ได้ไปทำงาน แต่มาแอบตามติดเธอตลอด แต่เห็นทีว่าเธอคงจะคิดผิดเสียแล้ว

อยู่ดีดีซึงยอนก็โทรกลับมาหาตน สงสัยว่าจะโทรมาบอกให้รีบตามเข้าไปในบ้านแน่เลยเชียว

จงฮยอนรีบกดรับสายอย่างไม่รีรอ หากแต่เขาไม่ได้ยินเสียงของซึงยอนเลย ได้ยินแต่เสียงของแม่ เหมือนท่านกำลังตวาดใส่ใครสักคนด้วยความโมโห

หนูไม่ได้ออกไปหาผู้ชายอื่นนะคะคุณแม่ หนูไปสัมภาษณ์งานมาจริงๆค่ะ

อย่ามาโกหก อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าแกมันร่านมากแค่ไหน ลูกชายของฉันไม่ควรเลือกเด็กเลวๆแบบแกมาเป็นเมียเลย แต่เพราะแกนั่นแหละ แกจงใจจับลูกชายของฉัน มาทำเป็นอยากออกไปทำงาน ฉันรู้ทันหรอกนะว่าแกคงหวังออกไปหาเหยื่อคนใหม่มากกว่า นังเด็กไม่มีพ่อไม่มีแม่คอยสั่งสอน เข้ามาเลยเร็วๆ ไปล้างจานในครัว ล้างเสร็จแล้วก็รีบเก็บกวาดเช็ดถู ทำทุกอย่างให้เสร็จก่อนที่ลูกของฉันจะกลับมา

นี่เป็นวันแรกในรอบปีที่จงฮยอนได้กลับบ้านเร็ว เขาเห็นเงาของซึงยอนในห้องครัว เธอกำลังล้างจานกองโต และพลั้งมือทำจานตกลงมาแตก

นังนี่! กล้าดียังไงมาทำของของฉันเสียหาย แกประชดฉันใช่ไหม แกประชดที่ฉันใช้แกล้างจานใช่ไหมฮะ!?”

“….”

ซึงยอนไม่เถียงสักคำ เธออาจรู้ว่าเขากำลังฟังอยู่ก็ได้ นี่คือสังคมที่ซึงยอนบอกว่าเธอเบื่อหน่ายใช่หรือเปล่า เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าแม่จะทำอะไรแบบนี้ ทั้งที่ต่อหน้าก็ดูรักและเอ็นดูซึงยอนเป็นอย่างดี ตลอดมาแม่เลี้ยงดูเขามาคนเดียวตลอด ท่านไม่เคยดุด่าว่ากล่าวเขาด้วยคำหยาบคายเลยแม้แต่ครั้งเดียว

จงฮยอนยืนรออยู่ข้างบ้านจนกระทั่งโทรศัพท์ถูกตัด เขาจึงกลับเข้ามาในบ้าน แสร้งทำเป็นเหมือนว่ากลับมาจากการทำงานตามปกติ

จงฮยอนกลับมาแล้วหรอลูก ผู้เป็นแม่กระวีกระวาดออกมารับลูกชาย ขณะที่ซึงยอนยังคงยุ่งอยู่กับซากจานชามในห้องครัว

ซึงยอนล่ะครับแม่ หลับไปแล้วหรอ?

หลับอะไรกันจ๊ะ รายนั้นก็เพิ่งกลับมาเหมือนกัน กลับมาถึงก็รีบเข้าไปล้างจานเลย แม่ห้ามก็ไม่ฟัง เพิ่งกลับมาถึงแท้ๆ

 

 




 

ผมกำลังหลงรักเด็กคนนึงครับ สาบานจริงๆ ว่าก่อนหน้านี้ผมไม่ใช่คนประเภทที่จะสามารถรักหลงเด็กได้ง่ายๆเลย ไม่ว่าจะเด็กผู้หญิงหรือว่าเด็กผู้ชาย ถ้าเลี่ยงได้ ผมจะเลี่ยงในทันที แต่ว่าเด็กคนนี้มีความพิเศษครับ ผมรู้สึกว่าแกน่ารักและสดใสมาก, เคยไหมครับ ที่อยู่ดีดีก็รู้สึกถูกชะตากับคนคนนึงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล? โทรเข้ามาแชร์เรื่องราวพร้อมกับบอกชื่อเพลงที่คุณอยากฟังได้เลยครับ

เป็นเพราะว่างานยุ่งมากจึงทำให้พ่อลูกไม่ค่อยได้ใช้เวลาร่วมกัน เลิฟลี่ดีใจเป็นอย่างมากที่เห็นว่าคุณพ่อกลับมาแล้ว

คุณพ่อขา สวัสดีค่ะ

นิชคุณยืนอ้าแขนรอรับลูกสาวตัวน้อย เขารู้สึกเหนื่อยและอ่อนเพลียมาก จนแทบไม่อยากขยับตัวไปไหนเลย

พ่อเหนื่อยจัง ขอพ่อไปนอนก่อนนะคะ เอาไว้ตื่นขึ้นมาแล้วเราค่อยมาคุยกันใหม่ วันนี้พ่อหมดแรงแล้ว

กู้ดไนท์ค่ะ

เลิฟลี่เดินมาส่งพ่อถึงในห้องนอน พอคุณพ่อล้มตัวนอน เด็กหญิงช่วยห่มผ้าให้ นิชคุณขอบคุณเด็กน้อยด้วยการมอบหอมฟอดใหญ่ ก่อนที่จะหลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน

เด็กหญิงนั่งมองดูผู้เป็นพ่อบนเตียงนอน ไม่นานหลังจากนั้นทิฟฟานี่ก็เปิดประตูตามเข้ามา

อุ้ย ตายแล้ว กลับมาเมื่อไหร่เนี่ย?

กลับมาเมื่อกี้นี้ค่ะ คุณพ่อบอกว่าเหนื่อยมาก

ได้เห็นสีหน้าของคนนอนหลับ ทิฟฟานี่ก็รู้ได้ทันทีว่านิชคุณเหนื่อยมากแค่ไหน เวลาที่เขาเหนื่อยมากๆ พอหัวถึงหมอนปุ๊บก็มักจะนอนหลับทันที ถ้านอนไม่อิ่มล่ะก็ปลุกยังไงก็ไม่ยอมลุกจากเตียงง่ายๆหรอก

ดึกมากแล้วจ๊ะ หนูก็ควรไปนอนได้แล้วนะลูก

เลิฟลี่กลับออกจากห้องนอนของพ่อกับแม่อย่างว่าง่าย หลายครั้งที่อยากบอกพ่อกับแม่ว่าตัวเองนั้นไม่อยากนอนคนเดียว แต่อยากนอนกับพ่อกับแม่เหมือนกับเพื่อนๆคนอื่น แต่เลิฟลี่ก็ไม่กล้าพูด

กลับเข้ามาในห้องของตัวเองกำลังจะล้มตัวลงนอน เลิฟลี่หันไปเห็นตุ๊กตาตัวโปรดซึ่งน้าจูฮยอนเป็นคนซื้อให้ก็เลยหยิบเอามากอด

ป่านนี้น้าจูฮยอนจะนอนหลับหรือยัง แล้วคุณลุงล่ะ อยู่ใกล้ๆกันจะได้เจอกันบ้างหรือเปล่า?

ยิ่งคิดถึงคืนที่ได้กินขนมและได้กินมันเทศเผา พร้อมกับได้ฟังเรื่องสนุกๆที่ยงฮวาเล่าให้ฟังแล้ว เลิฟลี่ก็ยิ่งอยากไปนอนค้างคืนกับน้าจูฮยอนอีกบ่อยๆ อยู่ที่นั่นไม่มีความรู้สึกว่าเหงาเลย ได้นอนกับน้าจูฮยอน ตื่นขึ้นมาน้าก็ช่วยทั้งอาบน้ำและแต่งตัวให้ ในระหว่างที่แต่งตัวก็พูดคุยกันไปแทบไม่หยุดปาก เหมือนน้าเป็นทั้งแม่ทั้งเพื่อน เป็นทุกสิ่งทุกอย่าง

 







****************************100%**********************

อย่าลืมคอมเม้นท์ให้กันนะคะ

ขอบคุณทุกคนค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,564 ความคิดเห็น

  1. #2421 Beam Supattra (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:00
    ชินเฮนีรักลูกจนยอมทำทุกอย่างจริงๆ สงสารลูกนะเป็นเด็กเก็บกดไปแล้วเฮ้อ
    #2,421
    0
  2. #2302 Ce'ces Rizle (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:24
    เลือดมันข้นกว่าน้ำจริงๆ
    #2,302
    0
  3. #2162 ลูกจ๋า (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:59
    จงฮยอนตาสว่างซะทีนะ เอาใจช่วยคู่นี้อีกคู่หนึ่งคร้า

    #2,162
    0
  4. #1882 Bebearboo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 19:34
    จงฮยอนรู้ละสินะว่าแม่ตัวเองไม่เบาเลยจ้าาาา สงสารเลิฟลี่จังเลยยยส่วนชินบีดูเก็บกดแปลกๆ
    #1,882
    0
  5. #1649 Ponyboice (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 20:58
    ซอใจอ่อนเถอะ
    #1,649
    0
  6. #1619 Par (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 00:45
    สงสารซึงยอนจัง

    ยงซอจะไม่มีของหวานให้กินหน่อยหรอกินแต่มาม่า
    #1,619
    0
  7. #1578 ปังปอน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 20:38
    สงสารซอ
    #1,578
    0
  8. #1078 body_wispy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 22:49
    เดี๋ยวมาต่อนะ^^
    #1,078
    0
  9. #920 ekr9 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 16:51
    ซอเชื่อยงเถอะ  ปวดใจมากเลย
    #920
    0
  10. #882 อูรี คิสซึฮัลกา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 11:12
    ยงบอกความจริงเรื่องชินเฮแล้ว สบายใจไปหนึ่งเรื่อง แต่ซอก็ยังไม่เชื่อนี่สิ เฮ้อ ซอฮยอนจะใจแข็งไปใหน
    #882
    0
  11. #878 rasintt (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 23:43
    ยงแกปล่อยเวลานานเกินไปไหมกับการต้องเป็นพ่อเด็กที่แกไม่ใช่พ่อแท้ ๆ เพื่ออะไรเหรอ  ที่ลูกจริงๆ ของตัวเองกลับไม่รู้นะเฮ้อ
    #878
    0
  12. #861 BoiceChom (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 20:41
    ขนาดใก้ดูผลดีเอ็นเอแล้วยังไม่เชื่ออีก ฮี่ ฮี่ สงสารพี่ยง
    #861
    0
  13. #857 ysggm (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 14:13
    บอกความจริงให้ชัดเจนแล้ว ความในใจก็ให้ชัดเจน ยืนยันไปเลย แต่เหมือนเรื่องจะยังไม่ง่ายแฮะ ชินแฮจะยอมเปล่าเนี่ย
    #857
    0
  14. #826 Duen^^ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 15:03
    สงสารซึงยอนอ่ะ
    #826
    0
  15. #819 cartoon (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 00:21
    ยงบอกความจิงแล้ว ซอใจอ่อนเถอะ
    #819
    0
  16. #812 ploveys (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 11:20
    ความจริงของยงเริ่มเปิดเผยแล้ว จะเป็นยังไงต่อไปเนี่ย
    พี่จงก็รู้แล้วว่าแม่เป็นคนยังไง ดราม่าแน่ๆ
    #812
    0
  17. #810 only (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 09:01
    พ่อแม่ลูกอยากเห็นช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันจัง

    จงฮยอนรู้สักทีนะความทุกข์ของภรรยา
    #810
    0
  18. #800 • Min___HanrotaF,, (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 20:53
    ภาพวาดชินบีน่ากลัวนะคะ
    ยังเด็กอยู่เลยแต่ภาพวาดกลับมีกากบาทสีแดงบนเลิฟลี่ซะด้วย =_= น่ากลัวทั้งแม่ทั้งลูกเลยค่ะ สงสารชินบีเหมือนกันต้องมาเจออะไรแบบนี้ตั้งแต่เล็กๆ
    ชอบยงซอตอนนี้ที่สุดเลยยยยยยยค่ะ ^^ ขอฉากหวานด้วยนะค้าถึงแม้สถานภาพและสถานการณ์ของยงซอเองอาจไม่เอื้ออำนวย ยงเก่งกล้ามากที่บอกความจริงทุกอย่าง แต่ก็ยังสงสารซอที่เป็นคนกุมความลับเรื่องเลิฟลี่อยู่ อย่าถือยงเลยนะซอ ยงไม่รู้จริงๆ แต่ยงก็ยังรักซอมาก นี่ถ้าไม่ติดมีพ่อร้ายๆ และเชื่อในสิ่งที่ยงพูดจริงๆ คิดว่าซอคงสบายใจที่จะบอกเรื่องเลิฟลี่มากกว่านี้ ยงหย่าไวๆน๊าาาาาาา >_<

    อยากจะหัวเราะดังๆสะใจแทนซึงยอนจริงๆเลยค่ะ เพราะมีคนตอแหลโดนจับด้ายยยยยย 5555
    #800
    0
  19. #792 jin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 08:01
    ยงบอกความจริงเรื่องชินเฮกับลูกแล้ว แล้วเมื่อไหร่น้องซอจะบอกยงเรื่องเลิฟลี่เป็นลูกยงบ้าง
    #792
    0
  20. #789 goguma_ys (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 16:41
    ซอใจอ่อนให้พี่ยงเถอะนะ
    #789
    0
  21. #788 hams_joon (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 16:30
    เลิฟลี่เริ่มคิดถึงคุณน้าซอฮยอนกับคุณลุงยงฮวาซะแล้วสิเนี่ย น้องคงเหงาแน่ๆเลยแต่เลิฟลี่เป็นเด็กดีนะเข้าใจพ่อกับแม่ว่างานยุ่ง เลยไม่งอแง ส่วนยงตอนนี้ก็บอกความจริงน้องไปแล้วเหลือแต่น้องซอจะทลายกำแพงของตัวเองลงได้มั้ย
    ปล.ไรเตอร์สู้ๆคะ
    #788
    0
  22. #787 mindmint3737 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 15:19
    ยงบอกความจริงทุกอย่างแล้วซอคงสับสนมากแน่ๆเลย ยงให้เวลาซอได้คิดทบทวนหน่อย เลิฟลี่คงเหงามากพ่อแม่ไม่มีเวลาให้เลย จงรู้ความร้ายของแม่ตัวเองแล้วจะเป็นไงต่อ รอติดตามอยู่นะคะ ไรเตอร์สู้ๆ
    #787
    0
  23. #785 Girls and Peace (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 19:38
    พี่ยงรีบไปหย่าเลยยยย อย่าลืมแวะมาห้องน้องซอพร้อมกับมันหวานด้วยน้า ซอฮยอนก็เปิดใจได้แล้ววว จะรอลุ้นค่ะ ป.ล.ไรท์ไฟท์ติ้งงง ><
    #785
    0
  24. #784 aommy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 19:25
    รู้สึกโล่งแทนซึงยอนที่ทำให้จงฮยอนรู้แล้วว่าแม่เป็นยังไงเวลาที่อยู่กับซึงยอน
    #784
    0
  25. #782 me a da (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 18:22
    ในที่สุดจงฮยอนก็รู้ความจริงซะที ส่วนยงฮวาการเวลาเท่านั้นที่จะทำให้เธอสองคนเข้าใจกัน
    #782
    0