LOST IN LOVE (Yong & Seo) Fin.

ตอนที่ 11 : Lost in love Chapter 10 วีรสตรีขี่ม้าขาว [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 811
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    29 ต.ค. 58





Lost in love Chapter 10

วีรสตรีขี่ม้าขาว

 





 

 

จองยงฮวาในวันนี้โตเป็นผู้ใหญ่มากพอที่จะไม่ยอมให้ใครมารังแกตนเหมือนเดิมได้อีก ในอดีตเขาอาจยังเด็กเกินกว่าที่จะแก้ปัญหาหนักหน่วงที่ถาโถมเข้ามาหา แต่คราวนี้เขาพร้อมที่จะท้าชนแล้ว ถ้าแรงมาก็ยินดีที่จะแรงกลับ

เธอไม่ควรมาที่นี่เลย รู้ใช่ไหมว่ามาแล้วก็แก้ไขอะไรไม่ได้อยู่ดี

ผมทนไม่ไหวครับ คุณอาช่วยบอกผมหน่อย ว่าจูฮยอนถูกพ่อตีเพราะเรื่องอะไร?

ซออึนฮีหน้าซีดลงในชั่วพริบตา ร่างบางนั่งลงแล้วยกแก้วกาแฟที่เกือบจะเย็นชืดขึ้นมาจิบ รู้สึกคิดหนักเพราะไม่รู้ว่าจะพูดหรืออธิบายยังไงดี

เป็นเรื่องของพ่อลูกเค้าน่ะ

ไม่ครับ มันไม่น่าจะใช่แค่เรื่องของพ่อกับลูก เพราะถ้าจูฮยอนเจ็บ ผมก็จะเจ็บปวดด้วย

ยงฮวาเธอลืมไปแล้วหรือเปล่า ว่าสถานะของตัวเธอเองในตอนนี้เป็นยังไง

ไม่มีทางลืม คนอย่างจองยงฮวาไม่เคยลืมเลยว่ายังรักจูฮยอนมากแค่ไหน ที่ผ่านมาเขาก็คิดถึงเธอตลอด ยิ่งได้มาพบกันความรู้สึกที่พยายามลืมกลับผุดออกมาตอกย้ำให้เขาคิดถึงแต่จูฮยอนซ้ำซากจนแทบจะเป็นบ้า

อีกไม่นานผมจะหย่ากับชินเฮแน่นอนครับ ที่ผ่านมาผมแต่งงานกับชินเฮแค่ในนามเท่านั้น

ซออึนฮีนั่งก่ายหน้าผากหน้าเครียด ยงฮวาจะต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ ถึงได้พูดอะไรแบบนี้ออกมา

ฟังให้ดีนะ ที่จูฮยอนถูกตีก็เพราะเธอนั่นแหละ ทางที่ดีถ้าไม่อยากให้จูฮยอนเจ็บอีก ก็อยู่ให้ห่างจากจูฮยอนเข้าไว้ อึนฮีเปิดรูปภาพในโทรศัพท์มือถือให้ยงฮวาได้ดู นี่คือคำตอบที่ยงฮวาควรรู้ ถ้าไม่มีเขา จูฮยอนในวันนี้คงจะไม่ต้องเจ็บตัวด้วยเหมือนกัน

ปล่อยให้ทุกอย่างจบไปเถอะ ตอนนี้จูฮยอนกำลังมีอนาคตที่ดี เธอกำลังได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ ให้หลานของอาได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเถอะ ที่ผ่านมาจูฮยอนเจ็บมาจนมากเกินพอแล้ว

ผู้เป็นอาขอร้องน้ำตาเอ่อ เธอหวังว่ายงฮวาจะเข้าใจและยอมหยุดทุกอย่างก่อนที่มันจะสายเกินแก้ไข

มีอะไรที่อายังไม่เคยบอกผมอีกหรือเปล่า? ที่ผ่านมาอาไม่เคยบอกผมเลยว่าจูฮยอนเจ็บ หรือว่าเสียใจมากแค่ไหน เจ็ดปีก่อนยงฮวาเคยถาม ซออึนฮียืนยันว่าจูฮยอนเข้มแข็งและคงจะสามารถลืมเรื่องราวทุกอย่างได้ในไม่ช้า แต่วันนี้ท่านกลับบอกว่าที่ผ่านมาจูฮยอนเจ็บมาจนมากเกินพอแล้ว สรุปว่าอย่างไหนคือความจริงกันแน่

ซออึนฮีข่มน้ำตา ที่ผ่านมาเธอแค่เลือกพูดในสิ่งที่พูดได้ ที่พูดไปเมื่อเจ็ดปีที่แล้วเหมือนว่าไม่มีอะไร ก็เพราะแค่อยากให้ยงฮวาตัดใจจากจูฮยอนเพียงเท่านั้น

จูฮยอนต้องทนโดดเดี่ยวอยู่คนเดียวมากว่า 7 ปี พี่ซอนมินโกรธจูฮยอนมากจนไม่ยอมพูดกับจูฮยอนอีกเลย แม้แต่ทุกวันนี้พ่อลูกก็ยังไม่มีโอกาสได้พูดคุยกัน จูฮยอนกลับเข้าบ้านของตัวเองไม่ได้ นับตั้งแต่เดินออกจากบ้านไปตั้งแต่เมื่อ 7 ปีที่แล้ว

อึนฮีตัดสินใจอยู่นานว่าตนควรพูดเรื่องนี้หรือไม่ ซึ่งหากว่ายงฮวารักหลานสาวของเธอจริงๆ เขาก็ไม่ควรที่จะทำลายอนาคตของจูฮยอนซ้ำสองอีก

เพราะเรื่องของผมหรอครับ? ยงฮวาคิดไม่ตก ในเมื่ออยากให้เลิกคบก็ยอมเลิกให้แล้ว หนำซ้ำยงฮวายังเป็นฝ่ายต้องสูญเสียอะไรไปอีกหลายๆอย่าง แต่อย่างซอซอนมินแค่เป็นคนสับปลับยังไม่พอ แถมจูฮยอนยังปั้นยิ้มสดใสทำเหมือนว่าชีวิตของเธอเป็นปกติสุขดี ทั้งที่ความจริงแล้วพ่อไม่พูดด้วยเลยมาตั้งเจ็ดปีแล้ว

ความจริงแล้วมันยังมีเรื่องที่มากกว่านั้นอีก แต่คงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะรื้อฟื้นมันขึ้นมาอีกแล้วล่ะ

ยังมีเรื่องที่ยงฮวาไม่รู้จริงๆด้วย แค่เวลาไม่กี่วินาทีที่นั่งอยู่ตรงนี้ ทำให้ยงฮวาได้รู้ว่าสิ่งที่เห็น ในบางครั้งมันก็ไม่ได้เป็นอย่างนั้นเสมอไป คนบางคนอาจจะยิ้มทั้งที่กำลังเป็นทุกข์ บางคนก็เก็บความรู้สึกได้เก่งมากเกินไป

ได้โปรดบอกผมเถอะครับอา ให้ผมได้รู้ว่าที่ผ่านมาจูฮยอนต้องผ่านพ้นเรื่องอะไรมาบ้าง

ความจริงแล้วซออึนฮีคิดว่าเธอรู้จักจองยงฮวามากพอสมควร มากจนดูออกว่าคนคนนี้จริงใจกับหลานสาวมากแค่ไหน ยงฮวาเป็นคนดีมาก พื้นฐานทางครอบครัวก็อยู่ในระดับดีเป็นถึงลูกชายเจ้าของไร่ จะติดก็ตรงที่พี่ชายของเธอไม่ชอบยงฮวาก็เท่านั้น ส่วนเธอในตอนนั้นก็ขัดใจพี่ชายไม่ได้ จึงทำได้แค่แอบตักเตือนยงฮวาในบางครั้งคราว

อาพูดไม่ได้จริงๆจ๊ะ ถ้าจูฮยอนไม่ยอม อาก็พูดไม่ได้ ตอนนี้อาบอกเธอได้แค่ว่าจากนี้เธอจะต้องระมัดระวังตัวให้มากๆ อาคิดว่า...พี่ชายของอาเขาคงโกรธเธอมากแน่ๆ

ผมไม่กลัวครับอา คราวนี้ผมจะไม่ยอมเป็นฝ่ายถูกกระทำแค่ฝ่ายเดียวด้วยเหมือนกัน

 

 




 

วันนี้ทั้งวันจูฮยอนไม่ได้พบเลิฟลี่เลย ถึงพอได้เห็นบ้างก็ได้เห็นว่าเพราะตั้งใจไปแอบมอง วันนี้ทิฟฟานี่มาหาเธอถึงในห้องทำงาน นั่งคุยด้วยอยู่นานสองนานแต่เลิฟลี่ก็ไม่ได้เข้ามาหาเหมือนที่คาดเอาไว้ จวบจนกระทั่งได้เวลาเลิกเรียนก็กลับไปพร้อมกับทิฟฟานี่ในทันที แค่ไม่ได้พบ ไม่ได้พูดคุยกันแค่วันเดียว จูฮยอนก็รู้สึกใจหายเสียแล้ว

เป็นอะไรไปจ๊ะ วันนี้หนูดูใจลอยๆนะ

ยองวอนยกอาหารหอมกรุ่นที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆมาเสิร์ฟให้ เธอดีใจมากตอนที่เห็นจูฮยอนมาหา นับตั้งแต่มาถึงจูฮยอนยิ้มให้เธอแค่ครั้งเดียว แล้วหลังจากนั้นก็เอาแต่นั่งเงียบๆ ไม่ร่าเริงสดใสต่างไปกับในเวลาปกติ

หนูมีเรื่องกลุ้มใจนิดหน่อยค่ะ หนูคิดถึงแล้วก็อยากพบคนคนนึงมากๆ แต่ว่ายังไม่มีโอกาสได้พบน่ะค่ะ

ความรู้สึกของแม่กับลูกไม่ต่างกัน ยองวอนเองก็คิดถึงจูฮยอนมาก เอาแต่เฝ้ารอว่าจูฮยอนจะมาอีกเมื่อไหร่ แล้วเธอก็มาจริงๆ

สักวันจ๊ะ มันต้องมีสักวันที่เราจะได้พบกับคนที่เราอยากพบอีกแน่ๆ

“….” จูฮยอนคลี่ยิ้ม เลิฟลี่อยู่ใกล้กับเธอแค่เพียงเอื้อมมือ แค่วันเดียวเท่านั้นก็ทำให้เธอรู้สึกเครียดหนักเสียแล้ว บางทีเธออาจจะคิดมากไปก็ได้ เธอควรที่จะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ ทุกอย่างควรที่จะต้องค่อยเป็นค่อยไป เมื่อก่อนอยู่คนเดียวมาตั้งนานยังอยู่มาได้ คราวนี้มีโอกาสได้อยู่ใกล้เลิฟลี่มากกว่าที่เคย ทุกอย่างดีมากกว่าเดิมเสียอีก

อาหารฝีมือป้า กินกี่ทีก็อร่อยเหมือนเดิมตลอดเลย

ยองวอนยิ้มกว้าง คนเป็นแม่นั้นอยากอยู่นั่งพูดคุยกับลูกสาวให้นานมากกว่านี้ แต่กลับมีลูกค้าเข้ามาในร้านไม่หยุดเลย

ป้าขอไปดูลูกค้าคนอื่นก่อนนะจ๊ะ

ถ้ากินเสร็จแล้ว หนูจะไปช่วยนะคะ

ไม่เป็นไรจ๊ะ นั่งกินให้สบายเถอะ เดี๋ยวชุดสวยๆจะเปื้อนหมด

ถึงจะเอ่ยปากห้ามแล้ว แต่จูฮยอนก็ยังยืนกรานว่าจะช่วย พนักงานเสิร์ฟหน้าตาดี ผิวพรรณสวยสะพรั่ง ซ้ำยังแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าราคาแพงช่างดูขยันขันแข็งมากเอาการ เหล่าลูกค้าประจำล้วนพากันพูดหยอกว่าผู้ช่วยของยองวอนสวยและน่ารักมาก

ลูกสาวหรอจ๊ะ ไม่เคยเห็นหน้าเลย

“….” ยองวอนอึกอัก จะยิ้มรับหรือจะปฏิเสธใจตัวเองก็ไม่กล้า คนเป็นแม่ยิ่งใจสั่นรัวจนทำตัวไม่ถูกเมื่อลูกค้าในร้านบอกว่าเธอกับจูฮยอนมีหน้าตาคล้ายกัน

ใช่แล้วค่ะ หนูเป็นลูกสาวของแม่ยองวอนเอง จูฮยอนยิ้มกว้าง ในเมื่อทักมาว่าหน้าเหมือนกัน เธอก็เลยนึกสนุกขึ้นมา

ไม่ใช่ๆ แม่หนูจูฮยอนก็พูดเล่นไปเรื่อย

หัวอกของคนเป็นแม่ตื้นตันจนน้ำตาแทบจะไหล แม้จูฮยอนจะเรียกตนว่าแม่เพราะไม่ได้คิดอะไร แต่เธอก็เสียใจที่ต้องรีบเอ่ยคำปฏิเสธด้วยความรวดเร็ว เพราะเธอในตอนนี้ไม่คู่ควรที่จะเป็นแม่ของจูฮยอนเลย ถ้าพ่อของจูฮยอนรู้เข้า เขาคงจะต้องโกรธเธอมากแน่ๆ

จูฮยอนอยู่ช่วยเสิร์ฟอาหารจนกระทั่งช่วยยองวอนปิดร้าน คนเป็นแม่กลัวว่าลูกสาวจะเหนื่อยแล้วชุดสวยๆก็อาจจะเปื้อน แต่จูฮยอนดื้อตลอด แทบจะไม่ยอมรับฟังอะไรเลย

บ้านของป้าอยู่ไหนหรอคะ? หนูจะพาป้าไปส่งเอง รถของหนูจอดอยู่ทางนั้นค่ะ

ไม่ต้องหรอกจ๊ะ ป้าเดินกลับเองได้ ใกล้ๆแค่นี้เอง ป้าเดินทุกวัน ได้ออกกำลังกายด้วย เพราะคิดว่าตัวเองดูสกปรก ยองวอนไม่อยากให้เบาะรถยนต์คันหรูเปื้อน แต่จูฮยอนไม่ยอม ยืนยันว่าจะไปส่งยองวอนถึงที่บ้านพักให้ได้

จูฮยอนฉุดดึงอีกทั้งยังคล้องแขนพายองวอนมาที่รถ แม้ก่อนหน้าจะปฏิเสธ แต่สุดท้ายเพราะความรักและความคิดถึง คนเป็นแม่จึงยอมให้ลูกสาวไปส่งในที่สุด



 

ยงฮวาเพิ่งเสร็จจากการจัดรายการวิทยุรีบตรงมาที่ร้านแต่กลับพบว่ายองวอนปิดร้านเรียบร้อยแล้ว แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังมั่นใจว่าป้าน่าจะต้องเดินไปได้ไม่ไกลอย่างแน่นอน

ที่พักของยองวอนอยู่ไม่ไกลจากร้านเท่าไหร่นัก มันเป็นบ้านเช่าขนาดเล็ก ภายในห้องนอกจากตู้เสื้อผ้าแล้วก็แทบจะไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าอะไรเลย ไม่มีตู้เย็น ไม่มีโทรทัศน์ มีแต่เตารีดเก่าๆอยู่อันเดียวเท่านั้น

อยู่คนเดียวแบบนี้ลำบากแย่เลยนะคะ

ไม่หรอกจ๊ะ ป้าชินแล้ว ป้าบอกแล้วว่าบ้านป้าทั้งเล็กทั้งแคบ แต่หนูก็ยังรั้นจะมา อยากกินมันเผาไหมจ๊ะ ทางนั้นมีร้านขายด้วย

มันเผาส่งกลิ่นหอมโชยมาแต่ไกล จูฮยอนก้าวตามยองวอนไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว ยองวอนตั้งใจเลือกซื้อมันเผาให้ลูกสาวเพราะรู้ดีว่านี่คือของโปรดที่จูฮยอนชื่นชอบมาตั้งแต่เด็ก ปกติแล้วเธอซื้อให้ยงฮวาแทบทุกวัน แต่วันนี้เป็นจูฮยอน

ป้าเดินไปส่งที่รถนะลูก

ไม่เป็นไรค่ะ หนูไปคนเดียวได้ ป้าเข้าบ้านเถอะนะคะ เพิ่งเก็บร้านเสร็จ คงเหนื่อยน่าดู หนูขอบคุณสำหรับมันเผานี่นะคะ จะกินให้อร่อยเลย

ในที่สุดลูกสาวของเธอก็ยิ้มแล้ว ยิ้มได้น่ารักเหมือนกับเมื่อตอนเด็กไม่มีผิด แม้ว่าจะกลับเข้าบ้านมาแล้ว แต่ยองวอนก็ยังเอาแต่ยืนมองดูลูกสาวอยู่ที่หน้าต่าง เฝ้ามองดูอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งรถยนต์คันหรูลับสายตา

ที่ผ่านมาเธอเฝ้ารอจูฮยอนมาตลอด เฝ้าหวังเฝ้ามองหาว่าเมื่อไหร่จูฮยอนจะมาหาตนอีกครั้ง พอได้เห็นแล้วทำให้ชื่นใจได้มากเลยจริงๆ

 

 

ยงฮวาเดินเรื่อยเปื่อยมาตลอดทาง เขาค่อนข้างผิดหวังเพราะไม่คิดว่าป้ายองวอนจะเดินเร็วขนาดนี้ แสดงว่าคงปิดร้านไปได้พักใหญ่แล้ว แต่รีบปิดร้านก่อนเวลาไม่รู้ว่าท่านจะเจ็บป่วยหรือไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า

จูฮยอนขับรถกลับออกมาอย่างไม่รีบร้อน เธอไม่ได้ฟังคุณเท็ดดี้จองหลายวันแล้ว พอนึกได้ขึ้นมา รายการของเขาก็จบไปแล้วอีกจนได้

ถนนเส้นแคบๆ ที่กว่ารถจะแล่นสวนผ่านกันได้ก็ต้องใช้ความใจเย็นมากพอสมควร แสงไฟจากเสาไฟฟ้ารายทางช่วยส่องสว่างทำให้สามารถมองเห็นอะไรต่อมิอะไรได้อย่างชัดเจน

ยงฮวาเห็นว่ามีรถตู้ขับตามหลังตนซึ่งเป็นคนเดินเท้า ตอนแรกก็คิดว่าจะแซงไปเหมือนกับรถคันอื่นๆ หากแต่พอขับแซงขึ้นหน้าคนเดินอย่างตนได้แล้วก็กลับหยุดรถ บุรุษนิรนามมากกว่าสามคนพากันก้าวลงจากรถแล้วตรงปรี่เข้ามาหายงฮวาด้วยความรวดเร็ว

เป็นไปตามที่คาดหมาย ก่อนหน้าก็สังหรณ์ใจอยู่แล้วว่าดูแปลกๆ ยิ่งอาของจูฮยอนเอ่ยคำเตือนมาแล้วด้วย ไม่เคยผิดพลาดเลยจริงๆ

ยงฮวาตั้งท่ารับกลุ่มคนที่เตรียมจะเข้ามารุมสะกำ แม้จะเป็นการต่อสู้ด้วยมือเปล่า แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกกลัวแต่อย่างใด

เข้ามาเลยมาไอ้พวกหมาหมู่

ขนาดรู้แน่ว่าตัวเองนั้นเป็นฝ่ายเสียเปรียบแต่ยงฮวาก็สู้ขาดใจ เป็นมุกเดิมๆ ที่ซอซอนมินชอบใช้ ยงฮวาเจ็บตัวมาไม่รู้กี่ครั้ง แต่ก็ไม่เคยตายเลยแม้แต่ครั้งเดียว

อดีตพระเอกออกสเตปทั้งแขนและขา ถึงแม้จะมีพลาดพลั้งโดนกำปั้นสวนกลับมาบ้าง แต่ได้กลิ่นคาวเลือดบ้างก็ยิ่งทำให้รู้สึกคึก

เห็นคนถูกรุมทำร้ายกลางซอย จูฮยอนตกใจจนรีบเหยียบเบรกรถ ยิ่งเมื่อเห็นว่าคนที่ถูกรุมทำร้ายคือยงฮวาด้วยแล้ว จูฮยอนก็ยิ่งตกใจหนักมากขึ้น

…!!

ร่างบางนั่งหลับตาปี๋ เจ็บแทนเมื่อเห็นยงฮวาถูกชกจนเลือดกลบปากกลบจมูก คนคนเดียวกับคนตั้งหลายคนสู้กัน คนที่เจ็บและเสี่ยงตายมากที่สุดมีแค่ยงฮวาคนเดียวเท่านั้นแหละ

ทำไงดี? รับสิ ทำไมไม่รับสายซะที!” จูฮยอนกดโทรศัพท์แจ้งตำรวจหลายครั้ง แต่ไม่มีคนยอมรับสายของเธอเลย ยิ่งคิดก็ยิ่งทั้งร้อนใจและโมโห ขืนรอความช่วยเหลือจากคนอื่นอยู่แบบนี้ ยงฮวาคงได้ช้ำในตายกันพอดี

ช่วยด้วยค่ะ!! ใครก็ได้ช่วยด้วย มีคนถูกรุมทำร้าย!!” จูฮยอนเปิดกระจกรถ ส่งเสียงร้องตะโกนออกมาจนดังลั่น ยงฮวาหันมาเห็นเข้าก็ตกใจ เขายิ่งตกใจหนักมากขึ้นเมื่อหนึ่งในกลุ่มคนร้ายตรงรี่เข้าไปหาเธอ

จูฮยอนหนีไป!!”

จูฮยอนหัวใจสั่นรัว ขนาดนี้แล้วจะหนีไปทางไหน เธอหนีไป ยงฮวาก็คงแค่ต้องตาย เพราะฉะนั้นเป็นยังไงเป็นกัน

ลงมาจากรถเลย ใครใช้ให้แกมาแหกปากแถวนี้ฮะ!”

ไม่ลง! ช่วยด้วยค่ะ! ใครก็ได้ช่วยด้วย มีคนถูกรุมทำร้าย ตำรวจ ตำรวจมาแล้ว!!”

กลุ่มคนร้ายพากันเหลียวหลังหันมองหาตำรวจ แต่ก็พบเพียงแค่ความว่างเปล่า รถปอร์เช่คันหรูถูกไม้อันใหญ่ฟาดเข้าใส่จนเกิดรอยแผลใหญ่ แต่แทนที่จะกลัวจูฮยอนกลับเปิดประตูสวนทางออกมาพร้อมกับยกปืนขึ้นขู่

จะเอายังไง! อยากได้ไหมกระสุนปืนน่ะ

ทันทีที่เห็นปืน ทุกคนก็พากันวิ่งหนีกลับขึ้นไปบนรถตู้ด้วยความรวดเร็ว ทิ้งให้ยงฮวานั่งทรุดตัวหน้ายับอยู่ข้างถนน ส่วนจูฮยอนก็ยังคงยืนถือปืนค้างอยู่อย่างนั้นด้วยใจระทึก

พระเจ้าช่วยลูกแล้วจริงๆ เพราะว่านี่มันปืนปลอม

 

 

 

ยงฮวานั่งเล่นปืนอัดลมเด็กเล่นอย่างนึกทึ่ง แค่คิดว่าคนอย่างจูฮยอนพกปืนติดตัวไว้ด้วยก็น่ากลัวมากแล้ว แต่ใครจะไปรู้ได้ว่ามันเป็นปืนของเล่นเด็กที่ทำออกมาได้เหมือนปืนจริงได้อย่างไม่น่าเชื่อเลย

ฉันบอกให้พี่ไปล้างหน้าไง รีบไปล้างเลยนะคะ เร็วๆ จูฮยอนเร่งเร้าเสียงดุ ยงฮวาต้องยอมวางปืน แล้วรีบเดินหายเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับรอยยิ้ม

ระหว่างเฝ้ารอจูฮยอนจัดเตรียมยาและอุปกรณ์ทำแผล ก่อนหน้าเธอจะพาไปหาหมอแต่ยงฮวาไม่ยอม เขายืนยันว่าจะกลับมาทำแผลด้วยตัวเองเพราะไม่อยากให้ข่าวที่ตนถูกทำร้ายหลุดออกไป แต่พอถามว่าที่ห้องมียาหรืออุปกรณ์ไว้สำหรับทำแผลหรือเปล่า เขาก็บอกว่าไม่มี

ยงฮวาล้างคราบเลือดออกด้วยความใจเย็น ความเจ็บแสบและความชอกช้ำพากันมาเยี่ยมเยียนอย่างไม่ได้นัดหมาย พ่อของจูฮยอนไม่ต้องการให้เขาเข้าใกล้ลูกสาวของท่านอีก ซึ่งที่ผ่านมายงฮวาก็ยินยอมทำทุกอย่างตามที่ท่านต้องการ แต่สุดท้ายผลของมันกลับไม่ได้มีความแตกต่างอะไรกันเลย

ซอซอนมิน คุณเตรียมตัวรับของขวัญจากผมได้เลย เพราะจากนี้ต่อไป ผมจะไม่ยอมถูกคุณทำร้ายแค่ฝ่ายเดียวอีกแล้ว จองยงฮวาในวันนี้ได้เรียนรู้แล้วว่าผลลัพธ์สุดท้ายจะเป็นไปตามที่ซอซอนมินพอใจเท่านั้น แต่จองยงฮวาในวันนี้จะไม่ยอมอยู่เฉยด้วยเหมือนกัน หลังจากนี้เขาจะทำตามหัวใจของตัวเองบ้าง จะต่อสู้จะดิ้นรน ทำทุกอย่างเพื่อรักษาหัวใจของตัวเองเอาไว้ให้ได้

สิ่งที่คุณต้องการผมให้ไม่ได้อีกแล้ว จากวันนี้เป็นต้นไปผมจะรอดูวันที่คุณเจ็บช้ำมากที่สุด ผมอยากรู้ว่าคุณจะช้ำได้เท่าที่ผมเคยรู้สึกหรือเปล่า?

ไหนขอดูหน่อยค่ะ ว่าได้มากี่แผล? จูฮยอนเอ่ยถามขึ้น ในทันทีที่เห็นยงฮวากลับออกมาจากในห้องน้ำ ใบหน้าของเขายับเยิน มีแต่รอยแดงช้ำสีม่วงสีแดงเต็มไปหมด ตัวคนเดียวสู้กับคนตั้งหลายคน เขาคิดว่าตัวเองเป็นพระเอกละครหรือยังไงก็ไม่รู้

โหแผลเยอะมากเลย

ยงฮวานั่งกัดริมฝีปากยอมให้จูฮยอนทำแผลให้ เจ็บแค่นี้ไม่เท่าไหร่เลย เพื่อจูฮยอน ให้เจ็บมากกว่านี้ก็ยอม หวังว่าหลังจากได้ระบายความรู้สึกทุกอย่างกับเขาจนหมดแล้ว ซอซอนมินจะไม่บุกมาตีลูกสาวของตัวเองอีก

ถ้าเธอไม่ช่วยไว้ พี่คงตายไปแล้ว

จูฮยอนหยุดมือแล้วจ้องมองประสานสายตากับคนตรงหน้า เธอก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่าถ้าคนพวกนั้นรู้ว่าปืนของเธอเป็นปืนปลอม เธอกับยงฮวาจะเป็นยังไง

ไปทำอะไรไม่ดีไว้หรือเปล่าคะ? จะว่ามาปล้นก็ไม่เห็นว่าจะได้เอาของอะไรไปเลย

พี่เป็นคนมีศัตรูเยอะมาตั้งนานแล้ว โดนรุมซ้อมบ่อยจนชิน

อะไรนะคะ!?จูฮยอนปั้นหน้าไม่ถูก เธอไม่เชื่อด้วยซ้ำว่ายงฮวาพูดเรื่องจริง

ฉันถามจริงๆค่ะ ขอคำตอบที่จริงจังกว่านี้ได้ไหมคะ?

คำตอบแรกนั่นล่ะ จริงจังที่สุดแล้ว ถ้าเขาบอกว่านี่คือผลงานพ่อของเธอ แล้วจูฮยอนจะเชื่อหรือเปล่า?

ยังไงพี่ก็ต้องขอบคุณเธอจริงๆ เพราะปืนของเธอเลยนะ พี่ก็เลยรอดตายมาได้ ไปเอามาจากไหน ไม่ยักรู้ว่าเธอมีของแบบนี้ด้วย

ยึดเด็กที่โรงเรียนมาน่ะค่ะ วันนี้ตอนที่กำลังจะกลับ จูฮยอนเดินออกมาเห็นเด็กผู้หญิงกลุ่มใหญ่พากันวิ่งหนี ตอนที่เห็นเด็กถือปืนกระบอกนี้วิ่งไล่เด็กคนอื่นไปทั่ว ตอนนั้นจูฮยอนรู้สึกใจหายวาบไปเลยเหมือนกัน ข้อหาที่ทำให้เพื่อนนักเรียนและครูในโรงเรียนแตกตื่น เด็กนักเรียนเจ้าปัญหาก็เลยถูกริบปืนมาตามระเบียบ

โชคดีที่มันติดรถของเธอมาด้วย

ยงฮวานั่งอมยิ้มหวาน พึงพอใจที่จูฮยอนช่วยทำแผลให้ มือของเธอยังคงเบาเหมือนเดิมไม่มีผิด ทั้งรูปหน้าและแววตาดูสวยสดใสขึ้นมาก เขาดีใจที่จูฮยอนแสดงออกว่าเป็นห่วง ซ้ำยังใช้ปืนปลอมข่มขู่จนคนพวกนั้นหนีไปจนหมด

เธอน่ารักจัง

อยู่ดีดีมาเอ่ยชมกันซึ่งหน้า ทำเอาจูฮยอนเขินจนมือไม้ชา เผลอตัวลงแรงบนบาดแผลจนทำให้ยงฮวาถึงกับสะดุ้งเฮือก

อ่าเจ็บ!”

ดีค่ะ โชคดีที่หน้ายังไม่ด้านมากไปกว่านี้

ปากร้ายจริง แต่ถึงจะปากร้าย แต่ปากก็ยังหวานเหมือนเดิมอยู่ดี

คราวนี้จูฮยอนง้างฝ่ามือเตรียมจะตบ ทว่ายงฮวากลับนั่งชูคออวดใบหน้ายับเยินพร้อมกับหลับตาปี๋

เอาสิ ต่อให้ตบจนปากบวมกว่านี้ พี่ก็ไม่หยุดรักเธอหรอก

จูฮยอนกลั้นน้ำตา ยงฮวาบ้าอีกแล้ว ไม่เข้าใจเลยว่าเขาจะทำให้เธอเจ็บไปถึงไหน

อย่ามาทำตัวเป็นพระเอกละครจอมกะล่อนแถวนี้ค่ะ รู้อย่างนี้ปล่อยให้ตายไปเลยก็ดี ไม่น่าช่วยมาเลย รถบุบสีถลอกอีกต่างหาก ไม่คุ้มกันเลย อยู่ดีดีก็หาเรื่องให้รถเป็นรอยแท้ๆ

ยงฮวาลืมตากลับขึ้นมายิ้มเมื่อจูฮยอนลงมือทำแผลให้ตนต่อ มันน่าน้อยใจจริงๆ ที่รอยช้ำบนหนังหน้ายังสู้รอยถลอกรอยบุบของรถปอร์เช่ไม่ได้

โอ้ยหิวจังเลย วันนี้ยุ่งมาทั้งวัน ตอนกลางวันไปแก้ข่าวที่โรงเรียน พอตกกลางคืนก็ไปจัดรายการวิทยุ ตั้งใจว่าจะไปฝากท้องไว้กับป้ายองวอนแต่ท่านกลับปิดร้านเร็วเสียได้

พอยงฮวาบอกว่าหิว จูฮยอนก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองลืมมันเทศเผาไว้ในรถ ถ้าทิ้งมันไว้ตลอดทั้งคืนคงน่าเสียดาย

ฉันลืมเอามันเผาขึ้นมา มันน่าจะอยู่ในรถนะคะ

ในที่สุดยงฮวาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมวันนี้ป้ายองวอนถึงปิดร้านเร็ว ที่แท้ก็เป็นเพราะว่ามีคนมาแย่งหน้าที่ประจำไปนั่นเอง

….

ยงฮวารับอาสาลงมาเอามันเผาทั้งที่ใบหน้ายับเยิน หากแต่เมื่อได้เห็นร่องรอยบนรถคันหรูเปรียบเทียบกับรอยบนใบหน้าของตัวเองแล้ว เขาคิดว่ารอยบนรถแพงมากกว่ารอยบนหน้าของเขาหลายช่วงตัวเลยทีเดียว

แต่ก็แปลกที่คนของซอซอนมินจะไม่รู้จักลูกสาวของเจ้านายตัวเองได้ยังไง เอาไม้มาฟาดใส่รถราคาแพงแบบนี้ แถมท่าทางในตอนนั้นถ้าหากว่าจูฮยอนไม่เอาปืนมาขู่ ดีไม่ดีคนพวกนั้นอาจจะทำร้ายเธอด้วยก็ได้

ไม่มีอะไรหรอกมั้ง คิดมากไปได้

หลังจากได้มันเผาแล้วยงฮวากลับมาที่ห้องของจูฮยอนอีกครั้ง แม้ว่าจูฮยอนจะยืนกรานว่าเธอยินดียกมันเทศเผาทั้งหมดให้กับยงฮวา แต่ยงฮวาก็ดื้อแพ่งไม่ยอมกลับออกไปง่ายๆ

กินด้วยกันเถอะ เยอะแยะขนาดนี้กินคนเดียวไม่หมดหรอก ยงฮวาส่งเสียงนุ่มๆออกมาอ้อนขอความเห็นใจ พลางเอามือกุมใบหน้าเขียวช้ำของตัวเอง ทำสำออยว่าแผลกำลังร้าวระบมอย่างหนัก

ขอให้พี่ได้เห็นหน้าเธอดีกว่ากินยาพาราเซตามอลเสียอีก

เขาขยันหยอดมุกจนทำให้จูฮยอนทั้งรำคาญ อีกทั้งยังเกือบจะหลุดหัวเราะออกมาด้วย เธอจะเห็นแก่ความดีความชอบที่เขาช่วยแก้ข่าวให้ ยอมให้เขาได้กินมันเผาในห้องนี้สักครั้ง

ฉันมีผัดสปาเก็ตตี้ด้วยนะคะ แบบสำเร็จรูปน่ะ พี่อยากกินไหม เผื่ออาจจะไม่อิ่ม

ดีเลย พี่ต้องขอรบกวนเธอแล้วนะ

จูฮยอนลงมืออุ่นอาหารให้ มันดึกมากแค่ไหนแล้ว เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะดูนาฬิกาเลย วันนี้เกิดเรื่องขึ้นมากมายจนทำให้เธอรู้สึกเหนื่อย เลิฟลี่กลับบ้านแล้วก็เงียบหายไปเลย ไม่รู้ว่าคืนนี้จะได้แปรงฟันก่อนเข้านอนหรือเปล่า

ปกติ เธอไม่ชอบของสำเร็จรูปแบบนี้นี่นา

บางครั้งอะไรที่มันง่ายๆก็ทำให้สะดวกดีค่ะ จูฮยอนวางอาหารที่เพิ่งอุ่นให้ยงฮวาบนโต๊ะ ส่วนเธอเดินแยกออกมานั่งดูรายการสำรวจโลกบนโซฟา การ์ตูนมินเนี่ยนที่เลิฟลี่ชื่นชอบจะหมดรอบฉายในวันศุกร์ที่จะถึงนี้ น่าเสียดายที่คราวก่อนวางแผนเตรียมตัวเสียดิบดี แต่สุดท้ายกลับไม่มีโอกาสได้ไป

กินด้วยกันไหม?

ไม่ค่ะ ฉันไม่หิวหรอก พี่กินเถอะ สภาพใบหน้าของยงฮวายิ่งเนิ่นนานก็ยิ่งปูดบวม ความจริงแล้วเขาควรที่จะไปโรงพยาบาลแล้วก็ไปแจ้งความกับตำรวจว่าถูกรุมทำร้าย แต่เขากลับไม่ยอมทำตามคำแนะนำของเธอ ดื้อจริงๆ

กินเสร็จแล้วน่าจะต้องกินยาแก้ปวดด้วยนะคะ น่ากลัวว่าแผลจะต้องระบมหนักแน่ แล้วมีเลือดคั่งหรือเปล่าก็ไม่รู้… ”

พี่ไม่เป็นอะไรน่า หรือถ้าเกิดซวยจะเป็นขึ้นมา ก็ช่างมันเถอะ

“….” จูฮยอนถอนหายใจเสียงดัง ยงฮวาดูไม่ค่อยใส่ใจที่จะดูแลตัวเองเลย ทั้งที่เป็นพ่อคนแล้วแท้ๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นพ่อภาษาอะไรด้วยเหมือนกัน ถึงกล้าพูดได้ว่าไม่รักลูกของตัวเอง

เธอมาพักอยู่ที่นี่นานแล้ว คุณพ่อเคยมาเยี่ยมบ้างไหม?

จูฮยอนอึ้งไปหลายวินาที แต่ถึงกระนั้นก็หันมาส่งยิ้มน้อยๆ ทำเหมือนว่าทุกอย่างเป็นปกติดี

ท่านงานยุ่งมากค่ะ คงไม่สะดวกมาหรอก แต่ว่าก็มีโทรมาถามตลอด

ยงฮวานั่งกินมื้อดึกคนเดียวในแบบเงียบๆ ไม่ได้พูดหรือถามอะไรออกมาอีก จูฮยอนแสดงออกว่าเธอกับพ่อมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน ทั้งที่ความจริงแล้วคนอย่างซอซอนมินไม่พูดกับลูกสาวมาตั้ง 7 ปีแล้ว

จะบอกว่าถ้าโกรธเพราะเรื่องของเขาก็ไม่น่าจะโกรธนานขนาดนั้น ยกเว้นเสียแต่ว่าจูฮยอนจะบอกหรือเล่าเรื่องความสัมพันธ์ลึกซึ้งครั้งแรกระหว่างเราที่เกิดขึ้นในป่าแห่งนั้น แต่ว่าจูฮยอนบอกเขาเองว่าเธอไม่กล้าเล่า ยงฮวาในตอนนั้นเองก็รู้สึกผิดมากจนให้คำสัญญาว่าจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอีกซ้ำสอง

พี่รู้ว่าเธอกับพ่อไม่ได้พูดกันมาตั้ง 7 ปีแล้วยงฮวาคิดอยู่นานว่าตัวเองจะทำยังไงกับเรื่องนี้ต่อไปดี แต่ถ้าทำเป็นแกล้งไม่รู้ไม่เห็นต่อไป คงมีแต่จะทำให้จูฮยอนต้องอึดอัดกับการต้องพูดโกหกหรือหาข้ออ้างไปเรื่อย

“….”

คำอธิบายที่คาดหวังส่องสะท้อนความเงียบงันกลับมาหา ยงฮวาหันมองดูหญิงสาวที่นั่งนิ่งบนโซฟา จูฮยอนดูเงียบมากเกินไป จะบอกว่าไม่ได้ยินก็ไม่น่าจะใช่

มื้อดึกถูกทิ้งเอาไว้บนโต๊ะ ส่วนยงฮวาย้ายตัวเองมานั่งลงข้างๆร่างบาง จูฮยอนนั่งเอนตัวพิงกับโซฟาพร้อมกับหลับตาพริ้ม สามารถนอนหลับในท่านั่งได้อย่างน่ารักน่ามองเลยทีเดียว

ยงฮวาเอนตัวตาม หันหน้าจ้องมองหญิงสาวด้วยความรักทั้งหมดที่มี สายตาของเขาหยุดลงที่จูฮยอนแค่คนเดียว เธอคนเดียวเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง ยิ่งคิดถึงช่วงเวลาที่เสียไป เขาก็ยิ่งเสียใจและเสียดาย

พี่อยู่ตรงนี้ อยู่ใกล้ๆเธอเธอเห็นหรือเปล่า?

ระยะห่างระหว่างเราแค่คืบเดียวเท่านั้น แต่ยงฮวากลับคิดว่าทุกครั้งที่ได้จ้องมอง กลับเหมือนว่าจูฮยอนยิ่งอยู่ห่างไกลออกไปในทุกที ความรักของเราเขาสูญเสียมันไปหมดแล้วจริงๆน่ะหรือ ไม่หรอกเขาจะไม่ยอมสูญเสียมันไปอีกแล้ว

 








**********************100%**********************

อย่าลืมคอมเม้นท์ให้ไรเตอร์นะคะ

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,564 ความคิดเห็น

  1. #2420 Beam Supattra (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:49
    ใครทำร้ายยงกันแน่ แล้วใครที่เอารูปซอให้พ่อซอดูอ่ะ ดูท่าจะไม่หวังดีจริงๆ
    #2,420
    0
  2. #2301 Ce'ces Rizle (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:17
    ยังคงไม่ชอบพระเอก ด้วยเหตุใดก็ไม่ทราบเช่นเคย รู้แค่ว่านางทำซอเจ็บ แล้วยังไม่เลิกอีก ????
    #2,301
    0
  3. #2161 ลูกจ๋า (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:07
    พี่ยงรักน้องซอมากเหลือเกิน สู้ๆนะพี่ยง
    #2,161
    0
  4. #1881 Bebearboo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 19:11
    เริ่มสงสัยว่าคนที่มาทำร้ายใช่คนของพ่อซอจิงๆรึป่าวอ่า5555ดีนะมีปืนปลอมม
    #1,881
    0
  5. #1648 Ponyboice (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 20:55
    ใคครมาทำร้ายยงอ่า
    #1,648
    0
  6. #1618 Pae (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 00:12
    ทำไมชีวิตรักมันรันทดอย่างนี้ละยงซอ
    #1,618
    0
  7. #1577 ปังปอน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 20:31
    ยิ่งอ่านยิ่งเศร้า
    #1,577
    0
  8. #1545 bluecherry2228 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 18:42
    น่าสงสารคุณเทดดี้จอง ทำไมถึงใจร้ายแบบนี้ เฮ้อออ
    #1,545
    0
  9. #1077 body_wispy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 22:49
    ลุ้นต่อไปปป
    #1,077
    0
  10. #919 ekr9 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 16:40
    ยงสู้ๆนะ ใครเป็นคนมาทำร้ายยงกัน
    #919
    0
  11. #881 อูรี คิสซึฮัลกา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 10:37
    ต้องขอบคุณเด็กที่เอาปืนไปเล่นในโรงเรียนจริงๆอ่ะ  ยงก็ควรพกปืนปลอมไว้ป้องกันตัวแล้วหละ
    #881
    0
  12. #877 rasintt (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 23:39
    ใครนะที่เป็นคนให้มาทำร้ายยง  จะใช่พ่อน้องซอจริง ๆ เหรอ  อยากรู้จังเลยค่ะ รอลุ้นมากมาย
    #877
    0
  13. #855 ysggm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 14:11
    น้องซอเจ๋งสุดๆ ในใจก็ยังเป็นห่วยยงอยู่ เอาใจช่วยยงนะ มีสิทธิ์คืนดี
    #855
    0
  14. #791 • Min___HanrotaF,, (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 00:41
    รักยงมากค่ะ พ่อซอเล่นขี้โกงเกินไปแล้ว ต่อให้จะทำตามที่สัญญาไว้แล้วก็ไว้ใจไม่ได้ ถึงตรงนี้แล้วพ่อซอเลวจริงๆค่ะ

    ซาบซึ้งกับฉากแม่ลูกมากเลย สงสารแม่ซอสุดๆเลยอ่าคือแบบรุ้สึกว่าต่ำต้อยกว่าลูกด้วยอ่ะ โอ๊ย ใช้ชีวิตอยุ่ตัวคนเดียว นี่ถ้าซอรู้ว่าน้ายองวอนเป็นแม่ตัวเองก้ไม่อยากจะคิดเลยค่ะว่ามันจะน่าปลาบปลื้มขนาดไหน จริงๆต่างคนก้ต่างเดียวดาย

    รู้สึกอิ่มใจจุใจมากเลยตอนนี้ยงซอเยอะ อยากให้มีฉากหวานๆบ้างแต่เข้าใจพล็อตเรื่องและสถานการณ์ตอนนี้ดีค่ะ T T แค่ซอพูดด้วยดีๆก้อิ่มใจแล้วค่ะ
    คิดว่าเบื้องหลังจริงๆต้องเป็นน้าอึนฮีอยุ่ด้วยแน่ๆเลยค่ะ แปลกหลายครั้งแล้วเวลาที่พระนางเราถูกใครทำร้าย ขอให้ยงตรงไปตรงมาตลอดไปนะคะ สงสารยง เลิฟลี่เท่านั้นคือกุญแจที่จะทำให้ยงกระจ่างในเรื่องทุกอย่างขึ้น ซอก้นะ โอ้ยยย อยากให้รู้ว่าพ่อตัวเองทำไรลงไปบ้างงงง ซอเก็บมากไปอ่ะ แต่ก้เข้าใจซอนะ ???? ทุกอย่างมันบีบบังคับ อึดอัดไปหมดดดด
    #791
    0
  15. #786 jin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 07:31
    คิดเหมือนยงเลยคะและเริ่มสงสัยว่าทำไมคนทึ่ทำร้ายยงถึงไม่รู้จักลูกสาวคนว่าจ้างตัวเอง

    แถมยังจะเข้าไปทำรีายอึกต้องไม่ไช่พ่อของน้องซอแน่ๆ แต่ก็ดีอย่างทำให้ยงฮึดสู้เพื่อหัวใจตนเอง

    เดินหน้าอย่าถอยเหมือนก่อนนะ
    #786
    0
  16. #783 aommy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 19:09
    เศร้าจัง
    #783
    0
  17. #780 saisai (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 18:09
    พ่อซอทำไมใจร้ายกับซอจัง ย้งโดนซ้อมอะสงสาร
    #780
    0
  18. #775 ASYS (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 15:27
    เอาใจช่วยพระเอกเต็มที่เลย ตอนนี้หวานอมขมนะคะ อ่านแล้วก็ยิ้มแต่ก็สงสารทั้งคู่
    #775
    0
  19. #771 momoseo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 09:35
    เศร้าอ่ะ สงสารทั้งคู๋เลย ยงต้องสู้นะเอาความรักกลับมาให้ได้
    #771
    0
  20. #758 natnat16 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 19:52
    ทำไมโลกนี้ช่างโหดร้ายกับยงและน้องจัง ทำไมพ่อน้องถึงทำแบบนี้ ยงนายต้องสู้ต่อไปอย่าท้อนะหายไวๆ บอกความจริงกับน้องซอด้วยล่ะ
    #758
    0
  21. #754 Girls and Peace (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 09:44
    พี่ยงต้องรีบบอกน้องซอนะ อยากให้เข้าใจกันเร็วๆ คืนดีกันได้แล้วยงซอออ
    #754
    0
  22. #753 Girls and Peace (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 09:28
    ซอฮยอนต้องเปิดใจให้พี่ยงนะะะ ขอให้คืนดีกันเร็วๆ ><
    #753
    0
  23. #751 meriyatupila (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 23:28

    เก่งจริงพระเอกของเรา
    สงสัย่าคนร้ายคือคนที่พ่อน้องซอจ้างมาหรือป่าว?ถ้าใช่ จะทำร้ายน้องซอ ด้วยทำไม
    แต่อย่างน้อย  ก้มีฉากกุ๊กกิ๊กๆน่ารักๆๆ   ยงสู้ๆๆๆ  หยอดหวานๆๆๆเข้าไว้

    #751
    0
  24. #746 data_tik (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 13:21
    ยงสู้ๆนะ ต้องพิสูจน์ตัวเองให้ได้ แต่ว่าคนที่มาทำร้ายใช่คนของพ่อจริงเหรอ
    #746
    0
  25. #742 tum2511 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 09:40
    อิยงสู้ๆ นะ อย่ายอมแพ้ง่ายๆ
    พิสูจน์ให้น้องซอเห็นว่าแกรักน้องมากแค่ไหน
    #742
    0