Hate you, I hate you (Yong&Seo) Fin.

ตอนที่ 7 : Hate you, I hate you Chapter 6 :: You like me? [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 610
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    14 พ.ย. 57


Hate you, I hate you Chapter 6

You like me?

 





 

จูฮยอนตกใจเกือบจะมากที่สุดในชีวิต แต่เธอก็ยังแกล้งตีหน้าทำเหมือนไม่สะทกสะท้าน ยงฮวาอยากได้ถุงเท้าก็แค่บอกว่าขอคืน ไม่เห็นจะต้องลงทุนทำอะไรบุ่มบ่ามแบบนี้เลย

แน่ใจหรอว่าโกรธแค่เรื่องถุงเท้า?

กว่าจะรู้ตัวว่าตัวเองทำเกินกว่าเหตุ ยงฮวาก็ถึงกับรีบเด้งตัวกลับออกมาแทบไม่ทัน พอถีบตัวออกมาแล้วเห็นถุงเท้า เขาก็ใช้กำลังพยายามที่จะถอดมันออก หากแต่จูฮยอนไม่ยอม ทั้งดิ้นทั้งถีบกลับมาจนทำให้ยงฮวายิ่งโมโหหนัก

เอาถุงเท้าของผมคืนมา!”

อะไรนะ? พูดใหม่สิ นายจะต้องกำลังโกหกแน่ๆ ผู้ชายอะไรใช้ถุงเท้าหวานแหววขนาดนี้ เป็นตุ๊ดหรอ?

ยงฮวาโกรธจนหน้าแดง ยิ่งเห็นจูฮยอนเอาแต่ลอยหน้าเถียง เขาก็ยิ่งโกรธ

ผมจะนับหนึ่งถึงสาม ถ้าไม่ถอดออกมา อย่าหาว่าผมไม่เตือน

กลั๊วกลัวจังเลย…” ร่างบางดีดตัวขึ้นมาจีบปากจีบคอพูดท้าทาย อยากรู้เหมือนกันว่าอย่างยงฮวาจะทำอะไรเธอได้

สรุปจะถอดไหม?

“….” จูฮยอนส่ายหน้ายืนกรานว่าจะไม่คืนให้ เธอรีบชิงลุกออกจากเตียงในทันทีที่ยงฮวาขยับตัวเข้ามาหา ทว่าที่คิดว่าจะหนีพ้นกลับถูกกระชากกลับลงมาบนเตียงอีกครั้ง คราวนี้ทำเอาจูฮยอนถึงกับใจหายวาบ

วัตถุโบราณอย่างนาย กล้าคิดทำมิดีมิร้ายฉันหรอ ฮะ? ใจเต้นจะแย่แล้ว แต่จูฮยอนก็ยังกลั้นใจถาม ก็แค่ถุงเท้าคู่เดียว ก่อนหน้าของอย่างอื่นเขายังไม่เคยคิดแม้แต่จะกล้ามาทวงคืนเลย

ผมทำแน่ ถ้าคุณยัง อวดเก่งกับผมอีก

จูฮยอนขนลุกซู่ มากพอๆกับยงฮวาที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะกล้าไล้ปลายนิ้วสำรวจพวงแก้มของหญิงสาว เขาก็แค่ทำเพราะตั้งใจข่มขู่ แต่จูฮยอนน่ะ ดูเหมือนจะไม่กลัวเลยด้วยซ้ำไป

ยงฮวาคิดผิดที่ว่าจูฮยอนไม่กลัว เธอกลัวจะแย่แล้ว แต่ก็ต้องทำอวดดีอวดเก่งเหมือนว่าตัวเองมีประสบการณ์เหนือกว่าวัตถุโบราณอย่างคนตรงหน้า

นี่คือสิ่งที่นายอยากทำกับฉันสินะ ตามฉันไปทุกที่ยิ่งกว่าโรคจิตก็เพราะว่านายแอบชอบฉัน

…!!

ยงฮวาสะดุ้งพรวดกลับขึ้นมาด้วยความตกใจ จูฮยอนหลงตัวเองมากเกินไปแล้ว อย่างเขาน่ะหรือจะชอบเธอได้ลง

สำคัญตัวเองมากเกินไปแล้วนะ ผู้หญิงอย่างคุณน่ะ ไม่เคยอยู่ในสายตาของผมหรอก จะบอกให้ว่าทั้งเนื้อตัวของคุณน่ะ ไม่มีอะไรที่มองแล้วสบายตาเลยสักอย่าง แต่งหน้าได้น่าเกลียดแล้ว เวลาลบเครื่องสำอางออกยิ่งน่าเกลียดหนักไปกว่าเดิม แล้วก็สเป็คของผมน่ะ ต้องเป็นกุลสตรี สะอาด บริสุทธิ์ไม่เจนจัดผ่านผู้ชายเยอะเหมือนกับคนบางคนแถวนี้

จูฮยอนระบายลมหายใจรุ่มร้อนฮึ่มๆออกทางรูจมูก สเป็คของยงฮวาจะเลิศเลอมากแค่ไหนก็ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับเธอเลยแม้สักนิด ที่พูดมาปาวๆ นั่นคือการหลอกด่ากันต่างหาก

นายพูดเกินไปแล้วนะ นิ้วเรียวทั้งห้าจิกเข้าที่เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาก่อนที่จะเปลี่ยนมาคว้าเนคไทแล้วดึงรั้งร่างของชายหนุ่มเข้ามาใกล้ ทำเอายงฮวาถึงกับรู้สึกเสียวสันหลังวาบ แววตาเชิงยั่วยุที่จ้องมองมาปลุกเร้าให้หัวใจของยงฮวาสั่นคลอนได้ทั้งดวง

ฉันเจนจัด ผ่านผู้ชายมาเยอะงั้นหรอ จะลองหน่อยไหมล่ะ ว่าเจนจัดมากแค่ไหน นี่เป็นครั้งแรกและจูฮยอนก็ไม่คิดมาก่อนว่าตัวเองจะกล้าพูดอะไรที่น่าเกลียดมากขนาดนี้ ยงฮวาเหงื่อแตกพลั่กๆ กับระยะห่างและดวงตากลมโตที่ตั้งใจจ้องมองมาราวกับกำลังยั่วยุกัน

ดูเหมือนว่าวัตถุโบราณของจูฮยอนจะใจฝ่อเต็มทีแล้ว ยิ่งเขาหน้าซีดทำเหมือนกับว่าชาตินี้ไม่เคยถูกผู้หญิงแตะเนื้อต้องตัวมาก่อน จูฮยอนก็ยิ่งได้ใจ

นิ้วเรียวไล้ใบหน้าของยงฮวาเล่นอย่างแผ่วเบา ไม่ว่าปลายนิ้วสัมผัสผ่านส่วนไหน ส่วนนั้นก็จะแดงซ่านในทันที

ดูเหมือนว่านายจะตื่นเต้นมากเลยนะ ดูสิ เหงื่อแตกเต็มเลย จูฮยอนได้ทีผลักเขาออก เธอรีบกำมือเก็บซ่อนเหงื่อในฝ่ามือของตัวเองเอาไว้ เพราะไม่อยากให้ยงฮวารู้ว่าเธอเองตื่นเต้นและกลัวมากแค่ไหน

จูฮยอนรีบถอดถุงเท้าแบบลวกๆ แล้วโยนคืนให้กับคนตรงหน้า ตอนนี้จูฮยอนนึกอะไรไม่ออกนอกจากต้องรีบไล่ยงฮวาออกจากห้องโดยเร็ว

ในทันทีที่สติกลับคืนมา ยงฮวารีบก้มเก็บถุงเท้าแล้วเลือกที่จะก้าวออกจากห้องอย่างไม่รอช้า เขาวิ่งหนีเธอรวดเร็วราวกับกำลังวิ่งหนีผีหรือไม่ก็โจรผู้ร้าย จูฮยอนเป็นผู้หญิงภาษาอะไรของเธอ ความเป็นกุลสตรีสักนิดก็หาไม่เคยเจอ ต่อปากต่อคำพูดจาท้าทายและยั่วยุได้น่าอายเกินไปจริงๆ

เห็นเขาพ้นจากห้องไปแล้ว จูฮยอนจึงรีบลุกขึ้นมาล็อคประตูแล้วนั่งเอามือลูบหน้ากุมขมับตัวเอง เนื้อตัวของเธอร้อนไปหมด ไม่เคยเลยกับการยึดของของเขามาแล้วต้องยอมคืนให้ เธอเองก็งงตัวเองเหมือนกันว่าคืนให้เขาไปทำไม ทั้งที่มันก็แค่ถุงเท้าคู่เดียว

ยิ่งนึกถึงลมหายใจเมื่อชั่วครู่ จูฮยอนก็ยิ่งขนลุกซู่ งานนี้ไม่เธอก็ยงฮวาจะต้องมีใครสักคนที่เป็นบ้า ยิ่งคิดถึงเขา คิดถึงว่าเมื่อครู่นี้เราสองคนอยู่แนบชิดกันที่ตรงนี้ จูฮยอนก็ถึงกับผวา

อีตาวัตถุโบราณ นายคราวหน้า ฉันจะเอาคืนนายแน่!”

 




 

เมื่อเข้ามาถึงห้องของตัวเองได้ ยงฮวาก็เอาแต่นั่งหายใจหอบ เขาไม่เคยใกล้ชิดกับใครและไม่คิดว่าจูฮยอนจะกล้าทำอะไรถึงขนาดนี้ ทั้งสีหน้าแววตาหรือสัมผัสแผ่วเบาบนใบหน้าเมื่อชั่วครู่ คล้ายว่าหัวใจของเขาเกือบจะหยุดเต้นได้เลยด้วยซ้ำ

ยงฮวาก้มมองถุงเท้าของแม่ก่อนที่จะถอนใจ ต่อให้โมโหแทบตายแต่จูฮยอนจะไปรู้อะไรว่าถุงเท้านี่มีความสำคัญกับเขามากแค่ไหน คนอย่างเธอไม่เคยสนใจอะไรนอกจากสนใจแค่ตัวเอง

ฉันเจนจัด ผ่านผู้ชายมาเยอะงั้นหรอ จะลองหน่อยไหมล่ะ ว่าเจนจัดมากแค่ไหน” เสียงที่ดังก้องซ้ำซากอยู่ในหูบวกกับสัมผัสบนใบหน้าเมื่อครู่ทำให้ยงฮวาขนลุกซู่ไม่ยอมหาย

มันจะเกินไปแล้ว ต่อให้มีประสบการณ์เรื่องอย่างว่ามากแค่ไหนก็ไม่ควรเอามาใช้กับเขาเลย เขาไม่อยากคิดเลยว่าถ้าไม่รีบออกมาจะโดนอะไรบ้าง แม้แต่ตอนนี้เขาก็ยังกลัวไม่หาย

ถึงหัวใจจะยังเต้นด้วยจังหวะแปลกๆ แต่ถุงเท้าของแม่ที่อยู่ในมือก็ช่วยให้ยงฮวาสามารถผ่อนคลาย แม่จากเขาไปตั้งแต่ยังเด็กด้วยโรคร้าย ทำให้ยงฮวาแทบจะไม่มีความทรงจำใดๆเกี่ยวกับแม่เลย ก่อนที่พ่อจะตายท่านบอกเพียงแค่ว่าให้เขาดูแลรักษาถุงเท้าของแม่เอาไว้ให้ดีเพราะนี่เป็นของชิ้นเดียวของแม่ที่มีเหลืออยู่

ความรักของพ่อกับแม่ก่อตัวขึ้นมาหลังจากพ่ออกหักจากรักครั้งแรก แล้วก็ได้พบกับแม่ของเขาด้วยความบังเอิญ แม่เป็นคนไข้ของพ่อ ท่านเป็นโรคหัวใจและมีสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง พ่อแต่งงานกับแม่ทั้งที่รู้ว่าวันหนึ่งแม่ก็จะต้องตาย ยงฮวารับรู้ได้ว่าช่วงเวลาที่พวกเขาสองคนอยู่ด้วยกันคงเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก

หลังแม่จากไป เขาใช้ชีวิตอยู่กับพ่อและน้องชาย ความทรงจำของเด็กอายุไม่ถึงห้าขวบที่มีเกี่ยวกับแม่นั้นเหลือเพียงแค่เสียงกระซิบที่ข้างใบหู

ยงฮวาของแม่ แม่รักลูกกับ น้องมากนะจ๊ะ

เป็นเรื่องน่าเศร้า ที่เขาและพ่อหาตัวน้องไม่พบ น้องชายแท้ๆของยงฮวาหายสาบสูญไปตอนที่พวกเราสามคนขึ้นเรือข้ามไปยังเกาะแห่งหนึ่ง แล้วเรือเกิดล่ม ตอนนั้นมีผู้เสียชีวิตและผู้ได้รับบาดเจ็บจำนวนมาก น้องชายของยงฮวาถูกระบุให้กลายเป็นผู้สูญหาย ตามหาเท่าไหร่ก็ไม่พบศพหรือร่องรอยหลักฐานใดๆมาจนถึงทุกวันนี้

น้องพี่ ป่านนี้นายจะอยู่ที่ไหนนะ? ยังมีชีวิตอยู่หรือว่าอยู่บนสวรรค์กับแม่

ตอนแรกจูฮยอนคิดว่าจะรีบลบเครื่องสำอาง อาบน้ำแล้วก็เข้านอน หากแต่อยู่ดีดีเธอก็รู้สึกหิวขึ้นมาและคิดว่าถ้าไม่กินอะไรเลย คืนนี้ก็คงจะนอนไม่หลับ

เห็นพี่สาวลงมาข้างล่าง จุนฮีก็เลยรีบหลบ จูฮยอนรู้ว่าหลายวันมานี้จุนฮีตั้งใจหลบหน้าเธอตลอด ซึ่งเธอก็เข้าใจดีว่าน้องคงรู้สึกแย่และเสียใจไม่ต่างไปจากเธอด้วยเหมือนกัน

อยู่กินด้วยกันก่อนสิ กินข้าวเป็นเพื่อนพี่หน่อย

คำร้องขอนั้นเป็นเรื่องยากที่จะปฏิเสธ จุนฮียอมที่จะถอยหลังกลับมานั่งกินข้าวเป็นเพื่อนพี่สาว แต่ถึงกระนั้นก็เหมือนว่าการจะจ้องมอง สบสายตาหรือพูดคุยหัวเราะให้สนิทใจเหมือนดังเดิมเป็นเรื่องยากเย็นเต็มที

อันนี้อร่อยจัง กินเยอะๆนะจ๊ะ จูฮยอนตักกับข้าวให้น้องสาว บรรยากาศระหว่างเราไม่เหมือนเดิม นับตั้งแต่วันที่เธอส่งแม่ของจุนฮีเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล รวมไปถึงส่งหลักฐานสำคัญให้กับตำรวจ

ยิ่งจูฮยอนทำดีช่วยดูแลเอาใจใส่ หรือแม้แต่ยงฮวาที่ทำทุกอย่างเป็นปกติเหมือนไม่เคยเกิดอะไรขึ้น จุนฮีก็ยิ่งไม่กล้าที่จะสู้หน้าพวกเขาสองคน

พี่จูฮยอนพี่ไม่เกลียดฉันหรอคะ?

จูฮยอนส่ายหน้าพร้อมกับกลั้นน้ำตา เธอจะเกลียดจุนฮีได้ยังไง ในเมื่อเรื่องทุกอย่างมันไม่ใช่ความผิดของเธอเลย

ถ้าเป็นพี่พี่ก็จะทำเหมือนที่เธอทำด้วยเหมือนกัน เพราะฉะนั้นอย่าคิดมากเลยนะจ๊ะ

คนเป็นน้องสาวเอาแต่ก้มหน้าแล้วร้องไห้ จุนฮีกลัวว่าถ้าแม่ของเธอได้รับการรักษาจนหายดี เมื่อนั้นแม่ของเธอก็จะมีความผิดตามกฎหมาย เธอรู้ว่าแม่ไม่รู้ตัวว่าทำอะไรลงไป แต่เป็นเพราะเธอเองที่สะเพร่าไม่ยอมล็อคประตู หลงคิดว่าแม่จะเชื่อฟัง ยอมที่จะอยู่แต่ในบ้านไม่ออกไปไหนเหมือนกับในทุกครั้ง

จูฮยอนคิดว่าเธอเข้าใจดีว่าจุนฮีรู้สึกยังไง ขนาดเธอเองเห็นหน้าแม่ของจุนฮียังหลงคิดว่านั่นคือแม่ของเธอเลย จะว่าเธอใจร้ายก็ได้ แต่คนเราผิดก็คือผิด ถูกก็คือถูก น้าของเธอถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มผู้ป่วยอันตรายและต้องเฝ้าระวัง ไม่ว่าสุดท้ายผลจะเป็นยังไง แต่สิ่งแรกที่เราควรทำก็คือ ให้ท่านได้รับการรักษาตามที่ควรจะเป็น สารภาพตามตรงว่าเธอไม่หวังด้วยซ้ำว่าท่านจะหาย แต่ถึงจะไม่หาย อย่างน้อยก็ขอให้มีอาการดีขึ้นบ้างก็ยังดี

อย่าเกลียดพี่เลยนะ เธออาจจะคิดว่าพี่ควรปกป้องและไม่ควรถือโทษโกรธแม่ของเธอเพราะว่าท่านคงไม่รู้ตัวว่าทำอะไรลงไป แต่ถ้าวันหน้ามีคนอื่นอีก แล้วเธอจะทำยังไง

เปล่านะคะ ฉันไม่เคยคิดอะไรอย่างนั้นเลย จุนฮีลุกออกจากเก้าอี้แล้วโผเข้าหาพี่สาว ร่างบางคุกเข่าลงบนพื้นพร้อมกับเกาะกุมมือของจูฮยอนเอาไว้

จุนฮี ลุกขึ้นมา อย่าทำอย่างนี้เลย จูฮยอนนั่งลงกับพื้นตามน้องสาว ขณะที่จุนฮีเอาแต่บอกว่าเธอขอโทษและเสียใจ

จูฮยอนกอดน้องสาวไว้แน่น เราสองคนไม่มีใครเจ็บปวดมากไปกว่ากัน ไม่ว่าจะเลือกทางไหนก็ล้วนเจ็บปวดหมดทุกทางอยู่ดี

ฉันขอโทษ อย่าโกรธแม่ของฉันเลยนะคะ

พี่ก็ขอโทษเธอด้วยเหมือนกัน ขอโทษที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด

ยงฮวาซึ่งบังเอิญผ่านมาเห็นสองสาวได้แต่หยุดยืนมองแล้วก็กลั้นน้ำตา จุนฮียังเด็ก ความเจ็บปวดที่มีสั่งสมมาตั้งแต่รู้ความ จัดว่าหนักหนาแต่ก็ยังไม่สาหัส ส่วนจูฮยอนถึงจะโตกว่า สิ่งที่เธอคิดว่ามันเจ็บปวดมากที่สุดยังคงมาไม่ถึง แต่อีกไม่นานมันจะต้องมาถึงในเร็วๆนี้อย่างแน่นอน

เมื่อสองพี่น้องสามารถที่จะยิ้มให้กันทั้งน้ำตา ยงฮวาก็พลอยรู้สึกโล่งใจ ความจริงแล้วจูฮยอนกลับมาอยู่บ้านก็ดีเหมือนกัน จุนฮีจะได้ไม่รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป เขาเป็นผู้ชาย ถึงยังไงก็ไม่เหมือนกับผู้หญิงที่จะต้องสนิทและเข้าใจกันมากกว่า

ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องคลี่คลายไปในทางที่ดีขึ้น หลังต่างฝ่ายต่างได้ร้องไห้และเปิดเผยความรู้สึกต่อหน้ากัน แต่ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นโทรศัพท์ของจูฮยอนก็ดังขึ้นมา

รับโทรศัพท์เถอะค่ะ คนที่โทรมาอาจจะมีธุระด่วนก็ได้นะคะ

คนที่โทรมาหาคือมิยอง ดึกป่านนี้แล้วจูฮยอนเองก็คิดว่ามิยองคงไม่คิดโทรมาหาเธอเล่นๆด้วยเหมือนกัน

ฮัลโหลจูฮยอนทำอะไรอยู่ ออกมาที่นี่หน่อยสิ พวกพี่ไม่รู้จะทำยังไงกับซูโฮแล้ว…”

ซูโฮเสียใจที่จูฮยอนบอกเลิกแล้วก็ไปจดทะเบียนสมรสกับยงฮวาเพราะหวังในสมบัติ เขาดื่มเข้าไปเยอะ แถมยังเอาแต่ยืนกรานว่าถ้าวันนี้จูฮยอนไม่มาให้เขาเห็นหน้า เขาจะดื่มให้เมาจนตายไปเลย

บอกจูฮยอนเลยอยากได้สมบัติอะไรบอกผม ผมมีให้เธอทุกอย่าง… ”

เมาแล้วเลอะเลือน ทำตัวงี่เง่าไม่มีเหตุผล จูฮยอนอยากพูดอยากด่ากลับ แต่เธอคิดว่าด่าตรงนี้ ซูโฮก็คงไม่ฟังอยู่ดี

มีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ? เห็นสีหน้าพี่สาวไม่ค่อยดี จุนฮีจึงเอ่ยถาม

พี่ต้องออกไปข้างนอกหน่อยน่ะจ๊ะ

แต่นี่มันดึกมากแล้วนะคะ ฉันจะไปบอกให้พี่ยงฮวาช่วยขับรถไปส่งพี่นะคะ

จูฮยอนคว้าแขนน้องสาวเอาไว้ ไปบอกยงฮวามีหวังคงเรื่องใหญ่ เธอโตแล้วรู้ดีว่าตัวเองควรทำอะไร ไม่อยากให้เขามาบ่นพร่ำเพื่อให้ยิ่งต้องรำคาญ

ไม่ต้องหรอกจ๊ะ พี่ไปเองดีกว่า พี่จะรีบไปรีบมา ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ

ยิ่งไม่บอกเหตุผลและไม่ยอมให้ไปส่ง ยงฮวาก็ยิ่งอยากรู้ จูฮยอนหายเข้าไปในห้อง เธอใช้เวลาอยู่ในนั้นไม่ต่ำกว่ายี่สิบนาที แล้วถึงได้รีบร้อนเรียกรถแท็กซี่หน้าบ้านออกไป

จุนฮีรู้เห็นว่ายงฮวาแอบตามจูฮยอนไปด้วย ยงฮวาบอกให้เธออยู่เฉยๆ แล้วก็กลับขึ้นไปนอน ซึ่งจุนฮีก็ยอมทำตามแต่โดยดี เธอเห็นด้วยที่ยงฮวาจะตามไป อย่างน้อยถ้าเกิดเรื่องอะไรจะได้ช่วยกันได้ทันท่วงที

 




 

ยงฮวาขับรถตามมาอย่างเงียบๆ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าจูฮยอนกำลังจะไปไหน แต่เขาเดาทางได้ว่าคงหนีไม่พ้นเรื่องของผู้ชาย จูฮยอนเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ ถึงจะไม่เน้นสัดส่วนหรือสีสันเด่นชัดแต่ชุดกระโปรงสีขาวน่ารักในแบบธรรมดาๆ กลับทำให้เธอยิ่งดูโดดเด่น แม้แต่สีปากเข้มจัดจ้านในตอนแรก เธอก็ลบมันออกแล้วเติมสีอ่อนลงไป ซอจูฮยอนสาวเปรี้ยวที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจกลายเป็นสาวใสๆที่ไม่ควรแม้แต่จะก้าวเท้าออกจากบ้านในช่วงเวลาค่ำมืด

นี่คือความผิดปกติ และยิ่งทำให้ยงฮวาอยากรู้ว่าจูฮยอนกำลังจะไปหาใคร ใครกันที่มีความสำคัญมากกับเธอขนาดนั้น กระทั่งว่าทำงานหนักมาแล้วทั้งวันยังเสียสละเวลายอมออกไปหาเขาได้

พี่มิยองหนูมาถึงแล้วค่ะ

ร่างบางก้าวลงจากรถแท็กซี่ด้วยความรีบร้อน ดวงตากลมโตหันมองหากลุ่มบุคคลเป้าหมาย เมื่อเห็นว่าน้องสาวมาถึงแล้ว แทยอนจึงรีบกวักมือเรียก

ซูโฮ… ”

ยงฮวากัดริมฝีปากตัวเองแน่นเมื่อได้เห็นด้วยตาว่าคนที่จูฮยอนลงทุนมาหาค่ำมืดดึกดื่นเป็นใคร ได้ยินมาว่าเขาคนนั้นเป็นถึงผู้บริหาร แต่แล้วทำไมถึงได้มานั่งดื่มเหล้าที่ร้านข้างถนนแบบนี้ได้

จูฮยอน มานี่เลย มาจัดการกับเขาที มิยองรีบดึงน้องเข้ามาด้วยความร้อนใจ เธอสองคนไม่รู้จะทำยังไง ตอนแรกที่มาด้วยกันก็เพราะซูโฮรับอาสาว่าจะพามาเลี้ยง พวกเธอไม่คิดเลยว่าเขาจะดื่มจนเมาขนาดนี้

สภาพของซูโฮไม่น่ามองเท่าไหร่นัก แต่จะไม่สนใจก็ทำไม่ได้ เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นเพื่อนที่ดีของเธอคนหนึ่ง ตอนที่จูฮยอนถูกส่งตัวไปอังกฤษ ถ้าไม่มีแม่ของซูโฮช่วยดูแล เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะอยู่ยังไง ยิ่งคุณป้าจากไปแล้ว ซูโฮก็เหลือแค่ตัวคนเดียว ยิ่งเห็นเขาทำตัวเหลวไหล จูฮยอนก็ยิ่งไม่อาจทนอยู่เฉย

ซูโฮ กลับบ้านเถอะ

เมื่อได้ยินเสียงคุ้นหู คนเมาก็แหงนหน้าขึ้นมามองหา ซูโฮดีใจที่จูฮยอนมา เขาดีใจจนโผกอดร่างบางเอาไว้จนแน่น

จูฮยอนไปหย่ากับยงฮวาเถอะ เธออยากได้สมบัติเท่าไหร่ ฉันมีให้เธออยู่แล้ว เธอก็รู้

เห็นจูฮยอนปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้ซูโฮกอดแล้ว ยงฮวาก็รู้สึกโมโหจนยืนกัดฟันตัวเองแน่น ถึงจะเดาได้ว่าเรื่องกอดอาจจะดูธรรมดาสำหรับคนทั่วไป แต่เขาไม่ชอบเลยจริงๆ ผู้หญิงที่ปล่อยตัวให้ใครต่อใครได้กอดแบบนี้

พี่มิยอง พี่แทยอน ช่วยหนูหน่อยนะคะ เราคงต้องช่วยกันแบกเขาไปที่รถ

มิยองกับแทยอนตั้งท่าพากันเข้ามาช่วยเหลือ ทว่าทุกคนต่างต้องตกใจที่อยู่ดีดียงฮวาก็โผล่เข้ามากลางวง

ผมช่วยเอง รถของเขาอยู่ไหน? ว่าพลางสอดแขนพยุงร่างของซูโฮขึ้นมา สายตาหันมองไปยังตำแหน่งที่มิยองกับแทยอนพากันชี้นิ้วไปอย่างเงอะงะ

นายมาได้ไง อย่าบอกนะว่าตามฉันมาน่ะ?

ยงฮวาไม่สนใจคำถาม แบกซูโฮเดินนำหน้าไปทั้งที่ไม่พอใจแต่ก็ต้องอดทน

ทั้งสามสาวพากันเดินตาม ในหัวของจูฮยอนมีแต่คำถาม ยิ่งถ้ายงฮวาบอกว่าตั้งใจตามมา เธอก็ยิ่งรู้สึกถึงความเป็นส่วนตัวที่เหลือลดน้อยลงในทุกวัน

ยงฮวารับกุญแจรถที่แทยอนส่งให้ เมื่อเปิดมันออกได้เขาก็จัดการผลักดันคนเมาเข้าไปนั่งทางด้านหลัง ซูโฮสะดุ้งน้อยๆเมื่อหัวโขกเข้ากับกระจกอย่างจัง แต่เพราะเมาก็เลยเหมือนจะไม่รู้สึกอะไร

คุณแทยอน นี่กุญแจรถผม พาจูฮยอนไปส่งที่บ้านให้ด้วยนะครับ แล้วพวกคุณจะเอารถของผมไปใช้ก่อนก็ได้ ดึกมากแล้ว กลับแท็กซี่มันอันตราย

นายจะบ้าหรือไง คิดอวดเก่งอยากไปคนเดียว รู้ทางหรอว่าบ้านของซูโฮอยู่ไหน

ถูกคำถามนี้เข้าไป ยงฮวาก็ถึงกับยืนมึน

พี่สองคนขับรถกลับบ้านไปเลยนะคะ เดี๋ยวทางนี้ หนูจะจัดการเอง จูฮยอนผลักดันพี่สาวทั้งสองให้กลับบ้าน ส่วนเธอขึ้นนั่งข้างคนขับ รับอาสาเป็นคนบอกทาง

ขับตรงไปเลยนะ ถึงแยกหน้าแล้วเลี้ยวขวา

ชำนาญเชียวนะ คงไปบ่อยสิท่า

ก็ไปแทบทุกวัน เป็นแฟนกัน ไม่ไปบ้านแฟนได้ยังไง

ทั้งดวงตาและสีหน้าของจูฮยอนดูปกติและเรียบเฉย ทำเหมือนว่าทุกอย่างเป็นเรื่องธรรมดา ยงฮวารู้สึกเหมือนว่าจะกลืนน้ำลายไม่ลงคอ ร้อนวูบวาบจุกแน่นอยู่แถวๆกลางอกคล้ายกับคนกำลังจะเป็นโรคกรดไหลย้อนไม่มีผิด

คนเมาด้านหลังลุกขึ้นมานั่ง ซูโฮได้ยินเสียงจูฮยอนแว่วๆ เขาก็เลยเรียกหาเธอ

จูฮยอน

มือไม้ของคนเมาเกะกะ นอกจากจะขัดขวางการขับรถของยงฮวาแล้ว ยังมีทีท่าว่าจะไล้เลื้อยเข้าหาจูฮยอนอีกด้วย ยงฮวาไม่รอช้า ฟาดฝ่ามือตีเข้าที่แขนของซูโฮจนเสียงดังลั่น

…!!

เมื่อเจ็บซูโฮจึงยอมที่จะหดแขนกลับคืนมา แต่เขาก็ยังเอาแต่เรียกหาจูฮยอน สร้างความรำคาญใจไม่หยุดหย่อน

จูฮยอนห้ามเลิกกับฉันนะ ฉันไม่เลิกกับเธอเธอได้ยินไหม!?

ซูโฮ เงียบๆหน่อยได้ไหม เขาส่งเสียงลั่นรถจนทำให้จูฮยอนรู้สึกอึดอัด หากแต่ซูโฮไม่ได้ยอมสงบลงเพราะเสียงห้ามปราม เขายอมสงบเพราะยงฮวายกมือขึ้นมาขู่ว่าจะตีปากเขาต่างหาก

เงียบไปเลยนะ ถ้าไม่เงียบ จะซัดให้ปากแตกเลย!”

คนเมากลัวจนรีบล้มตัวลงนอน ไม่กล้าแม้แต่จะลุกขึ้นมาโหวกเหวกโวยวายอีก เมื่อซูโฮยอมที่จะอยู่ในความสงบ ยงฮวาและจูฮยอนต่างก็พากันถอนหายใจโล่งอก

บอกเลิกหมอนี่แล้วหรอ? ถึงได้มาโวยวายฟูมฟายจนน้ำลายฟูมปากแบบนี้ หมดกัน มาด CEO ไม่มีเหลือ

เลี้ยวขวา เห็นตึกนั่นไหม? ขับเข้าไปเลย ซูโฮอยู่ชั้น 9”

ยังไม่ตอบเลยว่าสรุปเลิกกันแล้วหรือยัง?

จูฮยอนถอนหายใจฟึดฟัด ดูเหมือนว่ายงฮวาจะสนใจเรื่องนี้เสียเหลือเกิน

ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ฉันไม่ยอมให้นายหาโอกาสมาฟ้องหย่าได้แน่ๆ

ตอบแบบนี้ก็แสดงว่าเลิกกันแล้ว ยงฮวาอารมณ์ดีแต่ก็ต้องกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ ที่พักของซูโฮหรูหราสมฐานะ อดีตผู้ชายของจูฮยอนแต่ละคน ไม่มีใครไม่รวยเลยแม้สักคนเดียว

เอาล่ะ ถึงแล้ว

 



 

เมื่อถึงที่หมาย ยงฮวารับหน้าที่แบกพาซูโฮมาส่งถึงห้องพัก ถึงจะไม่มีคีย์การ์ดหรือกุญแจห้อง แต่จูฮยอนสามารถจดจำรหัสผ่านห้องของซูโฮได้เป็นอย่างดี

ยงฮวาทิ้งร่างหนักอึ้งลงบนเตียงนอนใหญ่ ตั้งใจว่าจะพาจูฮยอนกลับบ้านในทันที หากแต่ซูโฮกลับลุกขึ้นมาโวยวายแถมยังอาเจียนจนเลอะเต็มเตียงไปหมด

ซูโฮโธ่!” จูฮยอนทำอะไรไม่ถูก แค่เมาจนพูดไม่รู้เรื่องก็ว่าแย่แล้ว นี่กลับมาปล่อยระเบิดเข้าให้อีก แล้วคืนนี้เขาจะนอนยังไง

จูฮยอนอย่าทิ้งฉันไป… ”

ก่อเรื่องใหญ่แล้วยังมีหน้ามาอ้อน ยงฮวาอยากทุบหัวซูโฮอีกสักทีสองที แต่เขาก็ต้องทำใจที่จะทนยืนมอง

เช็ดตัวค่ะ ฉันต้องเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขาก่อน

ยงฮวายืนมองดูจูฮยอนเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบหาของใช้ส่วนตัวของซูโฮด้วยความรีบร้อน ทุกอย่างเหมือนจะคล่องแคล่ว จูฮยอนรู้หมดว่าอะไรอยู่ตรงไหน นั่นยิ่งทำให้ยงฮวารู้สึกเจ็บคล้ายกับถูกใครเอามีดมาทิ่มแทงเข้าที่หัวใจ

เขาไม่เคยชอบ และไม่อยากรับรู้ไม่ว่าจูฮยอนจะมีความสัมพันธ์กับใครหรือทำอะไรกับใครมาบ้าง เขารู้ว่าเธอไม่เคยอยากให้เขาคอยตาม ไม่อยากแม้แต่จะเห็นหน้ากันเลยด้วยซ้ำ แต่เขาก็ต้องทำเพราะอยากให้แม่ของเธอสบายใจ

ผมทำให้เอง คุณออกไปรอข้างนอกโน่นว่าพลางผลักร่างบางจนพ้นออกมา ถึงจะไม่เต็มใจ ไม่อยากแม้แต่จะยุ่งกับอดีตผู้ชายของจูฮยอนเลยแม้สักคน แต่ยงฮวาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้เขาทำทุกอย่างไปเพื่ออะไร

จูฮยอนชะเง้อคอยาว ออกจะดูแปลกสักหน่อยที่ยงฮวามีน้ำใจช่วยรับอาสา ซูโฮคงไม่ปลื้มเท่าไหร่นักถ้ารู้ว่าคนที่เช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คือยงฮวา


 

กว่าทุกอย่างจะเสร็จก็ปาเข้าไปตีสามกว่า ยงฮวารู้สึกว่านับตั้งแต่เราสองคนเข้ามาใกล้กัน เวลาที่เขาใช้นอนหลับพักผ่อนเริ่มที่จะเหลือน้อยลงทุกทีๆ

“คุณ…กลับบ้านเถอะ”

เพราะความเหนื่อยสั่งสมที่มีมาตลอดทั้งวัน จูฮยอนจึงเผลอหลับไปในแบบไม่รู้ตัว ร่างบางนอนหลับตาพริ้มบนโซฟาตัวหรู ทุกครั้งที่ซูโฮชวนมาที่นี่ด้วยกัน สิ่งที่จูฮยอนทำมีแค่กินข้าวมื้อเย็นแล้วก็พูดคุยไปเรื่อยเปื่อย บ่อยครั้งที่เธอมักจะช่วยทำความสะอาดจัดเรียงข้าวของและเสื้อผ้าให้ นอกนั้นก็ไม่เคยทำอะไรอีกเลย

“….” เห็นจูฮยอนนอนหลับ ยงฮวาก็ถึงกับยืนถอนหายใจ ก็สมควรอยู่หรอกที่จะเหนื่อยจนหลับไปแบบนี้ คนเป็นหมอนอกจากจะต้องทำงานหนักอย่างเลี่ยงไม่ได้แล้ว เวลาที่สมควรจะนอนหลับพักผ่อนกลับต้องเจียดมาจัดการกับอดีตแฟนหนุ่มผู้ไม่ได้เรื่องของเธออีก

ท่ามกลางความเงียบงัน ยงฮวาคิดว่าการได้เฝ้ามองทำให้เขารู้สึกอิจฉาใครบางคนแถวนี้อยางเลี่ยงไม่ได้

จูฮยอนลงทุนแต่งหน้าอ่อนๆ สวมชุดกระโปรงน่ารักมาหาคนคนนี้ ความจริงแล้วเวลาที่จูฮยอนไม่แต่งหน้า เธอดูสวยน่ารักและเป็นธรรมชาติมากกว่าเวลาแต่งหน้าจัดจ้านทาปากสีเข้มๆเสียอีก

ดวงตาคมจับจ้องมองกลีบปากสีอ่อนไม่ละสายตา ยงฮวาไม่รู้แล้วก็ไม่อยากจดจำด้วยว่าริมฝีปากของเธอผู้นี้จะถูกใครสัมผัสหรือผ่านการจูบกับใครมาแล้วบ้าง เขาสนแค่ว่าตอนนี้เขามีสิทธิ์ในตัวของเธอเหนือกว่าผู้ชายทุกคนที่ผ่านเข้ามา

ร่างสูงจับจ้องมองร่างบางก่อนที่จะโน้มตัวเข้าหา ถือวิสาสะทาบประกบริมฝีปากของตนเข้ากับกลีบปากอิ่มของหญิงสาวก่อนที่จะรีบถอนออก ยงฮวาหน้าแดงตัวร้อนผ่าว เอามือถูปากตัวเองไปมาซ้ำๆ จนถึงตอนนี้แล้วเขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อตัวเองด้วยเหมือนกัน

…นี่เขาทำอะไรลงไป?

จูฮยอนบิดขี้เกียจก่อนที่จะลืมตากลับขึ้นมาด้วยความงัวเงีย เธอเผลอหลับไปได้ยังไงก็ไม่รู้ ไม่รู้ว่าป่านนี้ยงฮวาจะเช็ดตัวให้ซูโฮเสร็จหรือยัง

นี่นายเสร็จยัง?

ถึงสีหน้าจะแลดูไร้ซึ่งพิรุธ หากแต่จูฮยอนคงไม่รู้ว่ามือของยงฮวาที่ไขว้อยู่ด้านหลังมันกำแน่นมากแค่ไหน

เสร็จแล้ว กลับเถอะ ผมง่วง พูดจบเขาก็เดินนำออกไป จูฮยอนรีบลุกขึ้นแล้วเดินตามพลางปิดปากหาว ยงฮวาแอบถอนหายใจทิ้งเป็นช่วงๆ ถ้าจูฮยอนรู้ว่าเขาแอบขโมยจูบเธอ สงสัยว่าจะต้องเป็นเรื่องแน่ๆ

 

 




 

ถึงจะนอนดึกหรือได้นอนน้อยแค่ไหน จูฮยอนก็ต้องบังคับให้ตัวเองตื่นด้วยเหตุผลของหน้าที่ ขณะที่ยงฮวาเองก็ไม่ต่างกัน เขานอนไม่หลับ เอาแต่คิดถึงสัมผัสนุ่มนวลบนริมฝีปากตลอดเวลา

พี่จงฮยอนส่งข้อความมาบอกว่า วันนี้ช่วงเย็นทางร้านจะเอาชุดที่พวกพี่เลือกไว้มาให้ลอง อย่าลืมกลับมาให้ทันเวลานะคะ

จูฮยอนปั้นหน้าไม่ถูก พอๆกับยงฮวาที่แอบรู้สึกผิดหวังกับทีท่าที่จูฮยอนแสดงออก

เลิกงานกี่โมง ผมจะไปรับ

ไม่ต้องหรอก ฉันกลับเองได้ พี่ไปทำงานก่อนนะจ๊ะจุนฮี

ยงฮวาหันมองตามร่างบาง ความจริงแล้วคงจะดีมากกว่าถ้าเขากับจูฮยอนจะไม่ต้องลงเอยด้วยเงื่อนไขในพินัยกรรมแบบนี้ แต่เขาก็เชื่อว่าแม่ของจูฮยอนจะต้องมีเหตุผล ท่านคงไม่แค่นึกสนุก ทั้งที่รู้ทั้งรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับจูฮยอนเข้าขั้นแย่มากแค่ไหน

ถ้าพี่ยืนกรานว่าจะไปส่ง พี่จูฮยอนจะต้องยอมแน่ๆ

ไม่หรอก เธออารมณ์ไม่ดีอยู่ ถ้าพี่เข้าไปยุ่งเดี๋ยวคงได้เกิดเรื่องใหญ่ พี่สาวของเธอเอาแต่ใจแค่ไหน เธอก็รู้

เมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ? หรือว่าพี่จูฮยอนโกรธที่รู้ว่าพี่ตามเธอไป

“….” ยิ่งกว่าโกรธ ยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ยงฮวาพูดไม่ได้และไม่อยากพูดด้วยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

กินเสร็จหรือยัง ให้พี่ไปส่งไหม?

ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันไปเองจนชินแล้ว แต่เย็นนี้พี่ห้ามเบี้ยวนะคะ อยากเห็นจังเลยว่าถ้าพี่จูฮยอนใส่ชุดเจ้าสาว แล้วจะสวยมากแค่ไหน

ยงฮวาปั้นหน้าเรียบเฉยไม่ออกความคิดเห็น สวยก็คงสวยอยู่ แต่ดูจากท่าทีของว่าที่เจ้าสาวแล้ว เธอคงกำลังระทมทุกข์น่าดู

พี่จงฮยอนบอกว่า แม้แต่ชุดของพี่ พี่จูฮยอนก็เป็นคนเลือกให้

จูฮยอนบอกว่าพี่เชย รสนิยมไม่ดี เป็นคนที่เหมือนกับวัตถุโบราณน่ะ เธอพอจะนึกออกไหม?

จุนฮีอยากจะหัวเราะ แต่เธอก็ไม่กล้า เท่าที่ดูจากสีหน้าของพวกเขาสองคนแล้ว ไม่มีใครยินดีกับงานนี้เลยด้วยซ้ำ แม้แต่พฤติกรรมของยงฮวาในตอนนี้ก็ยังดูแปลกไปกว่าในทุกวัน

ถ้าเพราะฉันทำให้พี่ๆลำบาก… ”

อย่าคิดมากเลยนะ ถึงอาจจะลำบากแต่ก็เดี๋ยวก็ชินไปเองนั่นล่ะยงฮวาตัดบทด้วยรอยยิ้ม มาถึงขนาดนี้แล้ว ไม่ว่าจะยังไง ทุกอย่างก็ต้องเดินหน้าอย่างเต็มที่ สารภาพตามตรงว่าเขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องแต่งงาน เรื่องนี้ดูไกลตัวเพราะอาจจะยังไม่พบเจอคนที่ใช่ หลังเลิกรากับคริสตัล เขาไม่เคยมีใครใหม่ ชีวิตในแต่ละวันนอกจากทำงานแล้วก็มีแต่คอยตามดูจูฮยอนตลอด

 

 



 

ซูโฮมาเฝ้ารอถึงแม้จะรู้ว่าจูฮยอนงานยุ่งก็ตามที เมื่อคืนเขาดื่มหนักจนเมา แทยอนกับมิยองบอกว่าจูฮยอนเป็นคนพาเขาไปส่ง หลังจากตื่นนอนและได้ทบทวนตัวเอง เขาก็รู้ตัวว่าเมื่อคืนคงสร้างปัญหาให้กับจูฮยอนอยู่ไม่น้อย ดังนั้นวันนี้เขาจึงตั้งใจมาเพื่อขอบคุณเธอ

จูฮยอนขอบคุณนะที่ช่วยเช็ดตัวให้

ร่างบางยืนล้วงกระเป๋า จ้องมองคนตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เธอดีใจที่ซูโฮหายเมาแล้ว แต่จะดีมากกว่าถ้าเขาจะไม่ดื่มหนักแล้วก็เอาแต่พูดให้เธอกลายเป็นผู้หญิงหน้าเงิน

ฉันไม่ได้เช็ด คนที่นายควรไปขอบคุณ คือจองยงฮวา

อะไรนะ!” ซูโฮถามด้วยความตกใจ ไม่เห็นมิยองหรือแทยอนพูดถึงคนคนนี้เลย

จองยงฮวา ทำทั้งเช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้า เปลี่ยนผ้าปูที่นอนแล้วก็เช็ดอ้วกให้นายด้วย ถ้ามีเวลาอย่าลืมไปเลี้ยงกาแฟเขาด้วยนะ ฉันพนันได้เลยว่าถ้าแม่นายยังอยู่ ท่านคงทำอย่างมากก็แค่เอาเท้าเขี่ยนายเท่านั้นแหละ

 

 

 


 






 

*********************************100%********************************

 

ประกาศข่าวค่ะ  ::   วันพรุ่งนี้  เสาร์ที่ 15 พฤศจิกายน 57  ใครอยากได้ที่คั่นหนังสือยงซอ ไปรอเล่นเกมได้ที่หน้าเพจเฟสบุคนะคะ  ประมาณ 1 ทุ่มเจอกันค่ะ

  https://www.facebook.com/Angleys.LoveStory?fref=ts


 

อย่าลืมคอมเม้นท์ให้กันนะคะ

ขอบคุณค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,171 ความคิดเห็น

  1. #4160 barbiebot (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 01:30
    พี่ยงค่ะ พี่ชักจะห้ามตัวห้ามใจไม่ได้ล่ะนะ อี๊หมั่นไส้!
    #4,160
    0
  2. #4139 papink (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 12:41
    อุ้ย ขโมยยยจูบ
    #4,139
    0
  3. #3768 cassysanuk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 03:42
    ตะลึงเชียวหรายงงงงงง 55555
    #3,768
    0
  4. #3042 dreamlovesnsd (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:57
    ยงรักซออ่ะดิ
    #3,042
    0
  5. #2137 Liny_Tiny (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 09:54
    ยงหึงแค่ไหนก็บอกไม่ได้ถึงขั้นต้องเช็ดตัวให้ศัตรูหัวใจ
    #2,137
    0
  6. #2120 shawolp10 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 21:37
    น้องซอเป็นผู้หญิงที่เปรี้ยวซ่ามาก555ยงถึงกับกลัวเลยครัชชชช ชอบๆๆ
    #2,120
    0
  7. #2056 ทีมยงซอ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 20:51
    อร๊ายยยย ยงงง สติแตกแล้วใช่ไหม อยู่ใกล้น้องไม่ได้เลยนะ

    ขโมยจูบน้องเฉยเลย ยงขี้มโนอ่ะ 5555 คิดว่าน้องเป็นนั่นนี่

    #2,056
    0
  8. #2018 bank (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 09:20
    ตัวละครมาอีก1 น้องชายยงคือใคร ??



    อะไรไปแอบขโมยจุ๊บคุณหมอนะ ยง
    #2,018
    0
  9. #1962 Pucca Pook (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 16:09
    น้องซออออออ เด็ดมากจ๊ะ



    ยง นายจะเป็นคนดีไปละนะ อิอิ
    #1,962
    0
  10. #1961 Pucca Pook (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 16:09
    น้องซออออออ เด็ดมากจ๊ะ



    ยง นายจะเป็นคนดีไปละนะ อิอิ
    #1,961
    0
  11. #1943 bellloveYongseo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 12:35
    ยงนะยงแอบบจูบซอแบบนั้นไม่ไม่ถูกเลยนะ นายชอบเขาอ่ะดิ 555
    #1,943
    0
  12. #1871 BoiceChom (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 20:43
    อ้าว อิพี่ยงมีน้อง ? คือต่อไปจะมีน้องอิพี่โผล่มาไหม ?

    แต่ฟินที่โปะ โปะ 55555

    แต่ซูโฮนี่เยอะเกิ๊นนนน แหม่เว้ย
    #1,871
    0
  13. #1241 Beam Supattra (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2557 / 00:08
    ซูโอสร้างเรื่อง จนได้5555555 กรี้ดพี่ยงขโมยจูบซอจูอ่าาาาาาา เขิลเลยยยย><
    #1,241
    0
  14. #966 ning_ja (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 07:10
    มีแอบจูจุ๊บน้องซอด้วย

    มันอดใจไม่ไหวหรา....

    พ่อวัตถุโบราณ 555
    #966
    0
  15. #958 Yunhom (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 20:43
    อิอิ ยงแอบหอมแก้มน้องไปแล้ว

    น้องน้ารักล่ะซิ >;< ฟินเบาๆ
    #958
    0
  16. #881 Aroma Candle (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2557 / 23:22
    ชอบถุงเท้าสื่อรักของคุณแม่มากค่ะ คือน่ารักกกกก

    แต่ไฮไลต์สุดคือ โอ๊ยยยยยยยย พี่ยงนี่ไม่รู้ตัวได้ไงคะ หึงห่วงหวงซอขนาดนี้ บรัยยยย

    นี่ชอบ นี่ตกหลุมรักเขาแล้วค่ะ ทั้งรักทั้งหวงเลยด้วยนะคะตอนนี้ แบบอาการฟ้องชัดสุดๆ

    "เขาสนใจแค่ว่าตอนนี้เขามีสิทธิ์ในตัวของเธอเหนือกว่าผู้ชายทุกคนที่ผ่านเข้ามา"

    ประโยคนี้นั่งกรี๊ดเลยค่ะ คือชอบผู้ชายขี้หวงแบบนี้มาก น่ารักกกกกกกกกกก

    แถมยังมีแอบจุ๊บอีก โธ่พี่ยง ถ้ารักเขาก็บอกไปเลยค่ะ เชียร์ๆ

    จะรีบเปิดตอนต่อไปอ่านเลยค่ะลุ้นมาก หวังว่าความสัมพันธ์ของคู่ยงซอจะดีขึ้นเรื่อยๆนะคะ
    #881
    0
  17. #809 Koporo Pavapootanon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2557 / 13:23
    ยิ่งอ่านยิ่งหลงเสน่ของน้องซอ ยงตอนที่แอบขโมยจูบน้องคือแบบอ๊ากกกกก ยงเอ้ยหลงน้องซออาการหนักแล้ว
    #809
    0
  18. #714 Jikystitch (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 14:00
    วัตถุโบราณ น้องซอคิดได้อ่ะ
    #714
    0
  19. #704 seolove (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 21:34
    โหพี่ยงทุ่มทุนสร้างมากๆๆๆๆๆนั่นแฟนเก่าของว่าที่ภรรยาเลยนะ
    #704
    0
  20. #702 namtanfc (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 20:59
    มีแอบขโมยจุ๊บกันด้วยย อร๊ายย น่ารักมากเลยค่าาา
    #702
    0
  21. #698 ekr9 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 20:12
    ยงแอบจุ๊บซอเดี๋ยวก็ระเบิดลงหรอก
    แอบตามขนาดนี้ไม่ใช่แค่ห่วงแล้วมั้ง
    #698
    0
  22. #665 paupu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 18:49
    เอาแล้วๆ ยงขโมยจูบแล้ว อบากอ่านตอนหวานๆ



    #665
    0
  23. #657 goguma_ys (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 15:20
    พี่ยงแอบทำอะไรอ่ะ -////////-
    ซูโฮแกจะมากไปละนเ
    #657
    0
  24. #647 Lovelyminmin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 23:51
    ซูโฮ!!!ทำไมสร้างปัญหาละคะห๊าาาาาาาา!!!!!!  แต่อิพี่นี้สิยังไงๆๆๆๆไปแอบขโมยจูบน้องเฉยเลย ยังจะบอกไม่รู้ใจตัวเองอีกมั้ยเนี่ย!! ถ้าน้องรู้โดนดีแน่ๆ 555555
    ไรเตอร์สู้ๆ
    #647
    0
  25. #643 phitcha (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 23:31
    น่ารักมากเลยๆๆๆยงแอบจุ๊ปน้องซอด้วยยยย
    #643
    0