Hate you, I hate you (Yong&Seo) Fin.

ตอนที่ 5 : Hate you, I hate you Chapter 4 :: Murder in law [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    6 พ.ย. 57

Hate you, I hate you Chapter 4

Murder in law

 

 


 

อาหารเช้ามื้อแรกในบ้านหลังที่จูฮยอนคุ้นเคยทำให้ยิ่งรู้สึกเศร้า ถ้าแม่ยังอยู่ แม่จะเป็นคนทำมื้อเช้าให้เธอกับพ่อทุกวัน ฝีมือการทำอาหารของแม่อร่อยมาก น่าเสียดายที่จากนี้ต่อไปเธอจะไม่มีโอกาสได้กินอีกแล้ว

พี่จูฮยอน เมื่อคืนนอนหลับดีไหมคะ?

ไม่ค่อยหลับหรอกจ๊ะ มันแปลกที่น่ะ แต่เดี๋ยวก็คงชิน นึกแล้วพี่ยังเคืองคุณจงฮยอนไม่หาย เจ้ากี้เจ้าการทุกเรื่องเลย นี่ถ้าครบปีเมื่อไหร่ พี่จะไล่เขาออก

จุนฮีถึงกับหน้าซีดเผือดจนทำให้จูฮยอนจับสังเกตได้ จูฮยอนดูออกว่าจุนฮีชอบจงฮยอนมากแค่ไหน แต่น้องยังเด็กคงจะยังไม่มีประสบการณ์แล้วก็ไม่รู้ว่าควรจะแสดงออกยังไง

เปลี่ยนใจแล้ว ไม่ไล่แล้วดีกว่า พี่กลัวว่าน้องสาวที่น่ารักของพี่จะเสียใจ

อะอะไรนะคะ? น้องสาวตัวเล็กย้อนถามหน้าตื่นจนทำให้จูฮยอนรู้สึกขำกับทีท่าไร้เดียงสาแบบนั้น

พี่รู้หรอกว่าเธอชอบคุณจงฮยอน

เสียงกระซิบหยอกล้อของพี่สาวทำให้คนเป็นน้องถึงกับหน้าแดงระเรื่อ จุนฮีเอาแต่ก้มหน้า แล้วก็เขี่ยอาหารในจานเล่นไปมาเพราะทำตัวไม่ถูก

หนูเปล่าสักหน่อย หนูไม่ได้ชอบพี่จงฮยอนนะคะ

ถ้าอย่างนั้นพี่คงจะดูผิดสินะ ถึงคำพูดจะเหมือนเชื่อที่จุนฮีบอกทุกอย่าง หากแต่สายตาและท่าทางของจูฮยอนกลับแสดงออกในทางตรงกันข้ามจนทำให้จุนฮีต้องกลบเกลื่อนพฤติกรรมของเธอยกใหญ่

เอแล้วนี่นายยงฮวาไปไหนหรอ? เขาไปทำงานแล้วหรือยังจูฮยอนถามพร้อมกับหันมองหา

ยังค่ะ หนูตื่นมาเห็นพี่ยงฮวานอนอยู่บนโซฟา พี่ใจร้ายจัง

“….” จูฮยอนนั่งกะพริบตาปริบๆ นี่เธอต้องยอมปลงกับการที่จะถูกจุนฮี กล่าวหาว่าเป็นคนใจร้ายหรอกหรือ

คราวหน้าพี่จะให้เค้าไปนอนนอกบ้านเลย

โธ่พี่นี่ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ สงสารพี่ยงฮวาออกนะคะ อย่าแกล้งเขาแรงอย่างนั้นเลย

แม้แต่จุนฮีก็ยังอยู่ข้างเขา คนอย่างจองยงฮวามีอะไรดี แม้แต่แม่ของเธอก็ยังรักและไว้ใจเขามาก คนทั้งบ้านมีแค่เธอไม่ชอบขี้หน้าเขาอยู่แค่คนเดียว จูฮยอนยอมรับว่าทุกเรื่องสำหรับจองยงฮวาแล้วเธอไม่เคยใช้เหตุผล ต่อให้เขาจะเป็นคนดีมากแค่ไหน แต่เธอก็ไม่ชอบเขาอยู่ดี

เอ่อแล้วช่วงนี้น้าซองอึนเป็นยังไงบ้างจ๊ะ?

ก็เรื่อยๆค่ะ ฉันเรียนไม่เก่ง หัวไม่ดี อยากเป็นหมอเหมือนพี่ แต่แค่สอบพยาบาลก็ยังสอบไม่ติดเลย

จูฮยอนจับมือของน้องสาว เธอไม่มีอะไรจะให้ นอกจากมอบกำลังใจให้จุนฮีเข้มแข็งเหมือนอย่างที่เคย

คนเราไม่เหมือนกันจ๊ะ การเรียนกับชีวิตจริงบางทีมันก็ต่างกันเหมือนเส้นขนาน อยู่ที่ว่าเราจะเลือกใช้ชีวิตแบบไหนมากกว่า อีกไม่นานเธอก็จะเรียนจบแล้วนะ พอเรียนจบ เธอก็จะกลายเป็นผู้ใหญ่ ถ้าน้าซองอึนรู้ น้าจะต้องภูมิใจในตัวเธอแน่ๆ

ได้ยินเสียงสองสาวพูดคุยกันเจื้อยแจ้วดังออกมาจากโต๊ะอาหาร ขณะที่ยงฮวาซึ่งเพิ่งจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเดินดุ่มๆออกมา เตรียมพร้อมที่จะไปทำงานเหมือนกับในทุกวัน

นี่นาย ไม่กินข้าวเช้าหรอ?

เสียงใสตะโกนถามออกมาดักหน้า ทำให้ยงฮวาที่เกือบจะเดินผ่านเลยไปต้องหยุดชะงัก

มันสายแล้ว ผมต้องรีบไป เขาพูดตอบหน้ายุ่ง

ไปด้วยสิ แวะไปส่งฉันที่โรงพยาบาลหน่อย

ผมรีบนะคุณ ไปเองได้ไหม? วันนี้ยงฮวามีประชุมสำคัญ ถ้าจะให้มานั่งรอจนกว่าจูฮยอนจะกินเสร็จแล้วไปส่งเธอที่โรงพยาบาล กว่าเขาจะตีรถกลับมา คงได้สายกันพอดี

ถ้าลำบากนักก็ไปก่อน คนอะไรไม่มีน้ำใจเลย ดูไว้เป็นตัวอย่างเลยนะจุนฮี เป็นผู้ชายแท้ๆปล่อยให้ผู้หญิงขึ้นรถแท็กซี่ไปเองได้ไงก็ไม่รู้

ยงฮวายืนหน้ามึน เขาไปไม่ได้ไม่ใช่เพราะไม่มีน้ำใจ แต่เป็นเพราะมีงานสำคัญที่ต้องรีบไปทำ คนอย่างจูฮยอนไม่เคยยอมเข้าใจอะไรเลย

จะให้ไปส่งก็รีบๆเลย ผมไม่มีเวลามากนักหรอกนะ

จูฮยอนยิ้มกว้าง ตอนแรกคิดว่าจองยงฮวาจะแน่จริงแต่ที่แท้ก็ไม่เลย

 



 

ทั้งสองคนพากันเดินตรงไปยังลานจอดรถ หากแต่เดินยังไม่ถึงจุดหมาย ยงฮวากับจูฮยอนก็ต้องแปลกใจที่เห็นรถตำรวจมาจอดลงที่หน้าบ้าน

ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นจูฮยอนและยงฮวาต่างได้รับข่าวร้าย ทั้งสองคนตกใจเป็นอย่างมากเมื่อตำรวจบอกว่าผลการชันสูตรศพของชเวอินฮวาบ่งบอกว่าเธออาจจะถูกฆาตกรรม

เธอไม่ได้ช็อค ก่อนสิ้นใจตับไตรวมถึงหัวใจยังคงทำงานได้ดี แต่ผู้ตายเสียชีวิตเพราะขาดอากาศหายใจเป็นระยะเวลานาน

ยงฮวาคิดอะไรไม่ออก นอกจากยอมให้ตำรวจเข้ามาตรวจค้นหาหลักฐานเพิ่มเติมในบ้าน ในคืนนั้นก่อนที่เขาจะออกไปหาจูฮยอน ตอนนั้นป้าอินฮวาที่ดูเหมือนจะเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้ายังสามารถพูดคุยได้ตามปกติ ท่านบอกว่าจะรอจนกว่าจะได้พบจูฮยอนก่อน ท่านรอที่จะพบหน้าลูกสาวมาตลอด ตอนที่รู้ว่าท่านไม่หายใจแล้ว เขาเองก็ไม่อยากเชื่อด้วยเหมือนกัน

จูฮยอนวิ่งแล่นมาสอบถามเกี่ยวกับผลการชันสูตรศพของผู้เป็นแม่ถึงสถานที่ต้นเรื่อง เธอได้รับคำยืนยันที่ทำให้เกือบล้มทั้งยืน แม่ไม่ได้จากไปเพราะท่านต่อสู้กับโรคภัยไม่ไหว มันน่ากลัวเกินไปถ้าจะบอกว่ามีใครบางคนลักลอบเข้ามาในบ้าน แล้วก็ทำร้ายแม่ของเธอจนถึงแก่ความตาย

ร่างบางอ่อนแรงจนเกือบจะยืนไม่ไหว จูฮยอนพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะตั้งสติแล้วก็กดรับสายจากยงฮวาทั้งที่ใบหน้าของเธอชาไปหมด

ตอนนี้คุณอยู่ไหน คือตอนนี้ตำรวจ… ”

ฉันกำลังจะกลับไปค่ะจูฮยอนแข็งใจพูดตอบกลับ น้ำหูน้ำตาของเธอพร้อมใจกันไหลทะลักออกมา ทั้งโกรธทั้งโมโหจนควบคุมตัวเองไม่ไหว

จูฮยอน… ” ยงฮวาได้ยินเสียงสะอื้น จูฮยอนคงเสียใจและตกใจกับเรื่องราวทั้งหมดในตอนนี้ ไม่ต่างกับเขาที่ยังคงตกใจกับความจริงไม่หาย ตำรวจบอกว่าในห้องนอน สายโทรศัพท์ถูกดึงจนขาดมีความเป็นไปได้ว่านั่นคือร่องรอยการต่อสู้

คุณอยู่ดูแลแม่ของฉันภาษาอะไร เรื่องแบบนี้ถึงได้เกิดขึ้นได้ ลูกชายคนโปรดปล่อยให้มีคนเข้ามาฆ่าแม่จนตายคาบ้าน

ยงฮวาหลับตาข่มความเสียใจ ก่อนที่จะเดินเลี่ยงตำรวจออกมา ความจริงที่ได้รับรู้ทำให้ยงฮวาเสียใจมากจนเกินพอ เขาต้องโทษตัวเองอยู่แล้วที่ปล่อยให้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นในบ้าน

สงบสติอารมณ์ของคุณก่อน แล้วบอกมาว่าตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน ผมจะไปรับคุณกลับมาเดี๋ยวนี้

 



 

จุนฮีกลายเป็นผู้ต้องสงสัยเพราะตำรวจพบรอยนิ้วมือของเธอในสถานที่เกิดเหตุ แม้แต่สายโทรศัพท์ที่ตรวจสอบพบว่าน่าจะถูกกระชากจนขาดก็มีรอยนิ้วมือของจุนฮีอยู่บนนั้นด้วย

ทางเราต้องขอเชิญคุณไปสอบปากคำเพิ่มเติมที่โรงพักด้วยนะครับ

ที่ผ่านมาต่อให้ถูกใครต่อใครเย้ยหยันมามากมาย จุนฮีไม่เคยสะทกสะท้าน แต่ตอนนี้เธอทนสายตาของยงฮวาไม่ได้เลยจริงๆ

ฉันเปล่านะคะ ฉันไม่ได้ทำอะไรคุณป้านะคะ

พี่รู้ว่าเธอไม่มีทางทำแน่ ยงฮวาจะเชื่อเรื่องนี้ตราบเมื่อทุกอย่างถึงบทสรุปแล้วเท่านั้น เขาเชื่อว่าจุนฮีไม่มีวันทำร้ายป้าอินฮวาได้ลงคอ เธอรักป้าอินฮวาเหมือนกับแม่ของเธอเลยด้วยซ้ำ

คุณตำรวจครับ น้องสาวของผม โดยปกติแล้วเธอรับหน้าที่ดูแลคุณป้ามาโดยตลอด เธอเข้านอกออกในห้องนั้นเป็นประจำอยู่แล้ว แล้วความสัมพันธ์ในครอบครัวของเราก็ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางใจกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ไม่ต้องเป็นกังวลนะครับ ทางเราแค่อยากสอบปากคำเพิ่มเติมอีกนิดหน่อยเท่านั้น ถ้าน้องสาวของคุณเป็นผู้บริสุทธิ์ เธอจะต้องได้รับการปล่อยตัวแน่นอนครับ

 

 

 

จงฮยอนออกหน้าเป็นทนายความให้กับจุนฮีอย่างเต็มตัว ทุกคนในบ้านรวมไปถึงจูฮยอนไม่เชื่อว่าจุนฮีจะสามารถทำร้ายแม่ของเธอได้ แม่เลี้ยงจุนฮีมาตั้งแต่เด็ก รักและดูแลเธอเหมือนกับลูกแท้ๆคนหนึ่ง ส่วนจุนฮีเองก็เป็นเด็กดี ไม่เคยสร้างปัญหา แถมยังช่วยดูแลทุกคนในบ้านเป็นอย่างดีอีกด้วย

ฉันไม่รู้อะไรเลยจริงๆนะคะ ตอนฉันเข้าไปในห้อง ฉันเห็นคุณป้านอนอยู่บนเตียง ฉันเห็นสายโทรศัพท์หลุดก็เลยเสียบมันกลับเข้าไป ฉันไม่เห็นด้วยว่ามันขาดตอนไหน แล้วฉันก็ไม่เห็นใครอื่นเลยจริงๆค่ะ หญิงสาวตัวเล็กให้ปากคำหน้าซื่อ ไม่ว่าตำรวจจะเค้นถามหนักแค่ไหน เธอก็เอาแต่ยืนยันว่าตัวเองไม่รู้อะไรเลยทั้งนั้น

แล้วโดยปกติ คุณเข้าออกห้องนั้นบ่อยแค่ไหนครับ?

วันละหลายสิบรอบค่ะ ฉันจะเข้าไปดูคุณป้าตั้งแต่เช้า ครั้งสุดท้ายจะเป็นช่วงก่อนนอน ประมาณห้าทุ่มค่ะ

แล้วครั้งสุดท้ายของวันนั้น คุณไม่เห็นถึงความผิดปกติอะไรเลยหรอครับ?

“….คือไม่เห็นค่ะ ฉันคิดว่าคุณป้านอนหลับ ปกติท่านนอนหลับก่อนสามทุ่ม แต่ฉันจะเข้าไปดูเพื่อตรวจเช็คอุณหภูมิห้องแล้วก็ช่วยห่มผ้าให้ มีน้อยครั้งที่ท่านจะตื่น แล้วก็ขอให้ฉันพาท่านไปเข้าห้องน้ำ

….

จูฮยอนเปิดประตูเข้ามาในห้องต้นเหตุ บนเตียงนอนเวลานี้หลงเหลือแค่ความว่างเปล่า เธอไม่รู้จะพูดอะไรได้ โทษคนอื่นก็โทษไปเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแต่โทษตัวเองที่ทำเล่นตัวไม่ยอมมาหาแม่ตั้งแต่แรก

ยงฮวารับโทรศัพท์หน้าเครียด จงฮยอนบอกกับเขาว่าจุนฮีกลับคำให้การ จากตอนแรกที่เอาแต่ปฏิเสธ แต่อยู่ดีดีจุนฮีกลับยอมรับว่าเธอเป็นคนลงมือฆ่าป้าอิน ฮวาด้วยตัวของเธอเอง จงฮยอนเองก็เครียดมาก เขาพยายามถามเพื่อเค้นหาความจริง แต่จุนฮีกลับไม่ยอมให้ความร่วมมือ ครั้งแรกเธอปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา แต่พอตำรวจบอกว่าพวกเขาจะย้อนกลับมาเก็บหลักฐานเพิ่มและเชิญทุกคนที่อยู่บ้านในคืนนั้นมาให้ปากคำเพิ่มเติม อยู่ดีดีจุนฮีก็โพล่งออกมาว่าเธอเป็นคนทำเอง

เห็นยงฮวาเปิดประตูเข้ามา จูฮยอนก็เลยรีบซับน้ำตา เธอไม่อยากร้องไห้ให้เขาเห็น แต่เขาชอบโผล่มาอยู่ตรงหน้าเธอเสมอ

มีอะไร? บอกแล้วไงว่าถ้าไม่มีอะไรคืบหน้าก็ไม่ต้องเข้ามา

หลายครั้งที่ยงฮวาคิดว่าการสั่งสมความจริงทับถมเอาไว้เป็นเรื่องไม่ถูกต้องเอาเสียเลย ไม่ว่าความจริงจะเจ็บปวดหรือฟังดูน่าเหลือเชื่อมากแค่ไหน เราต่างก็ต้องยอมรับมันให้ได้ แต่ก็มีหลายครั้งด้วยเหมือนกันที่เขาอยากพูด แต่ก็พูดไม่ออก แล้วก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มตั้งแต่ตรงไหน

ทางตำรวจบอกว่าจุนฮียอมรับสารภาพว่าเธอเป็นคนเอาหมอนอุดจมูกป้าอินฮวา แรงจูงใจก็คือเธอโกรธที่ป้าเลี้ยงดูเธอไม่ดี

…!!

จูฮยอนตกใจจนน้ำตาร่วง เหตุผลที่จุนฮียกมาไม่ใช่ความจริงเลย แล้วเธอก็ไม่เชื่อด้วยว่าจุนฮีจะเป็นคนทำร้ายแม่ของเธอจริงๆ

จุนฮีน่ะ ได้รับความรักจากแม่ของฉันมากกว่าฉันที่เป็นลูกเสียอีก นายรู้ไหมว่าฉันอิจฉาเธอแค่ไหนที่ได้อยู่ใกล้แม่ทุกวัน แม่ของฉันรักเธอเหมือนลูกสาวอีกคนไม่มีเหตุผลเลยที่จุนฮีจะต้องทำอย่างนั้น

จูฮยอนดูใจเย็นแถมยังพูดทุกอย่างออกมาได้ตรงกับที่ใจของยงฮวาคิดได้อย่างไม่น่าเชื่อ ยงฮวาเองคิดว่าเรื่องนี้จะต้องมีเบื้องหน้าเบื้องหลัง ทั้งเขาและจงฮยอนมั่นใจว่าจุนฮีไม่ได้เป็นคนทำแน่ๆ แต่ก็เป็นไปได้ที่เธอจะรู้ว่าใครเป็นคนร้ายตัวจริง เธอถึงได้กลับคำให้การแล้วก็ออกตัวรับแทนคนร้ายแบบนั้น

ไม่ว่าจะจริงหรือไม่ แต่ผลจากคำรับสารภาพทำให้จุนฮีต้องถูกกุมขัง

ฉันจะไปหาเธอค่ะ ฉันจะต้องรู้ให้ได้ว่าทำไม จุนฮีถึงได้รับสารภาพ เธอทำเหมือนรู้อย่างนั้นแหละว่าใครเป็นคนร้าย ต้องเป็นใครสักคนที่มีความสำคัญกับเธอมากๆ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ยอมเอาตัวเองเข้าแลกแบบนี้

ใครจะไปคาดคิดว่าคนอย่างซอจูฮยอนนอกจากวันนี้จะใจเย็นเหลือเชื่อแล้วยังคิดอะไรด้วยเหตุผลต่างกับซอจูฮยอนคนที่มักจะชอบทำอารมณ์ร้ายใส่เขาอยู่เสมอ

ถ้าอย่างนั้นเราก็ควรจะไปด้วยกัน ไม่ว่าอะไรใช่ไหม ถ้าผมจะประกันตัวจุนฮีออกมา

เป็นครั้งแรกที่จูฮยอนมีความคิดเห็นสอดคล้องและมีแนวทางเดียวกันกับยงฮวาอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ หากแต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองคนจะได้ก้าวออกจากห้อง คนรับใช้ก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาเสียก่อน

แย่แล้วค่ะ คุณซองอึนอาละวาดถามหาแต่คุณจุนฮีตลอดเลย ดิฉันไม่รู้ว่าจะตอบเธอยังไงค่ะ ตอนนี้เธอดูอารมณ์ไม่ดีเลย

…!!

 



 

เมื่อจุนฮีไม่อยู่ ซองอึงก็เริ่มที่จะอาละวาด ไม่ยอมกินยา ไม่ยอมกินอาหาร เอาแต่ถามว่าจุนฮีไปไหน ทำไมไม่มาหาเธอเหมือนกับในทุกวัน

จุนฮีไปไหนลูกของฉันไปไหน!?

คนที่พร่ำเพ้อรำพันอยู่บนเตียงนอนเล็กภายในบ้านกลางสวนไม่มีส่วนไหนไม่เหมือนแม่ของจูฮยอนเลยสักนิด น้าซองอึนเป็นน้องสาวฝาแฝดของแม่ ท่านมีอาการป่วยทางจิตมาตั้งแต่ตอนที่จูฮยอนจำความได้

จูฮยอนจำได้ว่าเมื่อใดก็ตามที่น้าซองอึนได้พบหน้าเธอ ท่านก็มักจะอาละวาดและโมโหร้าย หนักที่สุดเคยโผเข้ามาบีบคอเธอจนเกือบตาย อาจจะบอกว่าถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่ท่านมักจะอาละวาดแล้วก็คลุ้มคลั่งทำร้ายคนอื่นอยู่บ่อยๆ ไม่ใช่เพียงแค่เธอคนเดียวเพราะคนอื่นๆก็มักจะโดนด้วยเหมือนกัน เพราะเหตุนี้ท่านจึงใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับคนอื่นไม่ได้ ต้องแยกออกมาแล้วก็กักบริเวณเพราะกลัวว่าจะคลั่งอาละวาดทำร้ายคนอื่น แม้แต่ยงฮวาก็ยังเคยโดนฤทธิ์ของน้าซองอึนมาแล้วด้วยเช่นเดียวกัน

นายรอข้างนอกก็ได้นะ

อย่าอวดเก่งเวลานี้เลยนะคุณ ผมมั่นใจว่ายังไงวันนี้คุณก็พูดกับน้าซองอึนไม่รู้เรื่อง

ยงฮวาพูดถูก น้าซองอึนไม่เคยรับฟังใครเลย จูฮยอนรู้ว่าคุณตาคุณยายเคยพาน้าซองอึนไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลหลายต่อหลายครั้ง แต่ท่านก็อาละวาดหนัก ทำร้ายหมอ พยาบาล ทำร้ายคนไข้ด้วยกัน ต้องอยู่ในโรงพยาบาลด้วยสภาพไม่ต่างอะไรกับนักโทษ ถูกกักบริเวณ มัดมือมัดเท้า แม้แต่เวลาจะกินยังต้องบังคับให้กิน เวลานอนต้องบังคับให้กินยาแล้วถึงยอมนอน พอคุณตาคุณยายไปเยี่ยมทีไรท่านก็จะใจอ่อน ยอมล้มเลิกการรักษาเพราะทนมองดูสภาพของลูกสาวคนเล็กไม่ไหว จูฮยอนไม่รู้หรอกว่าสาเหตุอะไรที่ทำให้น้าของเธอเป็นแบบนี้ ตอนเด็กๆเธอเคยได้ยินแต่ข่าวลือจากเพื่อนบ้านว่าน้าซองอึนถูกข่มขืน ซึ่งถ้าเป็นอย่างที่คนอื่นพูดจริงๆ ท่านก็น่าสงสารมาก คนใจร้ายที่ทำร้ายน้าของเธอได้ลงคอจะต้องไม่ใช่มนุษย์แน่ๆ

เราไปประกันตัวจุนฮี แล้วพาเธอมาที่นี่น่าจะได้ผลกว่า

ไปเอากล่องยาบนห้องมาให้ฉันหน่อย ถ้าจำเป็นคงจะต้องฉีดยานอนหลับให้น้าซองอึนก่อน ปล่อยคนคลั่งไว้อย่างนี้ไม่ได้หรอกนะ มันอันตรายเกินไป

ยงฮวาจำใจจะต้องไปทั้งที่ใจไม่อยากปล่อยจูฮยอนไว้คนเดียวเลย

รอผมก่อนนะ ห้ามอวดเก่งทำอะไรแผลงๆเด็ดขาด

รู้แล้วน่า รีบไปเลยเร็วๆ จูฮยอนเร่งเร้าด้วยความร้อนใจ ขนาดเห็นยงฮวาวิ่งไปด้วยความเร่งรีบแล้ว แต่ก็ยังเหมือนจะไม่ทันใจเธอเลยด้วยซ้ำ



ซองอึนยังคงโวยวายไม่หยุด ขนาดถูกขังไว้ในห้องนอน แต่เสียงของเธอยังดังลั่นออกมาจนทำให้คนที่ยืนอยูด้านนอกได้ยินอย่างชัดเจน

ขอกุญแจให้ฉันหน่อย

คนรับใช้อึกอัก แต่เมื่อจูฮยอนยืนกรานว่าเธอต้องการมัน ดังนั้นเธอจึงไม่อาจขัดใจจูฮยอนได้

ระวังนะคะ คือ

ไม่เป็นไรน่า ฉันเอาตัวรอดได้ ก่อนที่หมอจะลงมือรักษายังไงก็จะต้องพูดคุยสอบถามอาการจากคนไข้ก่อนว่าเป็นหนักเป็นเบายังไง ต่อให้พูดไม่รู้เรื่องเลย ฉันก็จะต้องได้เห็นคนไข้ของฉันก่อน

เมื่อได้กุญแจมาจูฮยอนก็ตัดสินใจที่จะไขเข้าไปดูให้เห็นกับตา ถ้าเทียบกันระหว่างแม่กับน้า เธอคิดว่าเธอได้พบแม่ของเธอบ่อยมากกว่ามากนัก

บ้านหลังเล็กถูกเปิดออก แม้แต่ประตูห้องนอนก็ยังมีกุญแจคล้องเอาไว้อย่างแน่นหนา ล่าสุดได้ยินจากจุนฮีว่าแม่ของเธอมีอาการดีขึ้นมากแล้ว น้าซองอึนเชื่อฟัง ไม่คลุ้มคลั่งอาละวาด บ่อยครั้งที่จุนฮีพาท่านออกจากห้องนอนมาเดินเล่นรอบๆตัวบ้านแล้วไม่มีปัญหาอะไร ที่ผ่านมาท่านดีขึ้นได้เพราะจุนฮีอย่างแท้จริง

จุนฮีลูกแม่ไปไหน ทำไมไม่มาหาแม่สักที ซองอึนตาวาวเมื่อเห็นประตูถูกเปิดออก แต่แล้วเธอก็ต้องผิดหวังที่คนตรงหน้าไม่ใช่ลูกสาวของเธอ

ได้เห็นน้าของตัวเองเป็นครั้งแรก จูฮยอนก็ถึงกับเก็บกลั้นน้ำตาไม่ได้ ยิ่งได้เห็นน้า เธอก็ยิ่งคิดถึงแม่ หลงคิดว่าคนตรงหน้าอาจจะเป็นแม่ของเธอจริงๆก็ได้

ใคร? เธอเป็นใคร?

ซองอึนก้าวเข้าหาจูฮยอนทีละก้าว เธอกวาดตาจ้องมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าของเธอคล้ายกับซอแจวัน ผู้ชายที่เธอรักจนหมดหัวใจ

เธอเป็นใคร...ลูกสาวแจวันหรอ? เธอเป็นลูกสาวของแจวันใช่ไหม?

ค่ะ หนูเอง จูฮยอนพูดตอบพร้อมกับพยายามกลั้นน้ำตา หลายครั้งที่เธอพยายามรักษาระยะห่างและพยายามยืนให้ใกล้กับประตูมากที่สุด แต่ดูจากท่าทีของน้าซองอึนในตอนนี้แล้ว ดูเหมือนว่าท่านจะไม่น่ากลัวอย่างที่คิด

แต่แล้วจูฮยอนก็ถึงกับต้องตกใจที่อยู่ดีดีน้าของเธอก็โผเข้ามาหาแล้วกอดเธอไว้จนแน่น

น้าซองอึน… ”

ลูกสาวของแจวัน ก็เหมือนกับลูกสาวของฉันด้วยเหมือนกัน

ถึงรู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองกำลังตกอยู่ในความสุ่มเสี่ยง แต่จูฮยอนห้ามตัวเองไม่ได้ เธอคิดถึงแม่มาก ได้กอดน้าก็คงไม่ต่างไปกับกำลังกอดแม่ของเธอ

อย่าร้องนะ อย่าร้องโอ๋… ” คนสติไม่ดีปลอบโยนหลานสาวพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูไร้พิษภัย ทั้งสองมือลูบไล้ใบหน้าและเส้นผมของหลานสาวลงมาจนทั่ว ซอจูฮยอนเป็นลูกของชเวอินฮวากับซอแจวัน ผู้ชายคนที่เธอรักและเขาก็ทำร้ายเธออย่างเลือดเย็น

“อ๊ะ!” จูฮยอนหายใจไม่ออก สัมผัสและน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนทำให้จูฮยอนไม่ทันได้ระวังตัว ชเวซองอึนขยุ้มรอบลำคอระหง ทั้งสองมือบีบแน่นราวกับตั้งใจจะฆ่าหลานสาวแท้ๆให้ตายลงที่ตรงนี้

“ฉันเป็นคนฆ่าแม่ของแกเองแหละ แม่แกแย่งคนรักของฉันไป แล้วบีบบังคับให้เขาฆ่าตัวตาย ฉันจะให้แกตายเหมือนแม่แก ลูกสาวของฉันจะได้ไม่ต้องร้องไห้เสียใจที่ไม่มีพ่อ



 

ได้ยินเสียงตะโกนเหวกโหวกโวยวายดังออกมาจากบ้านกลางสวน ยงฮวาก็ยิ่งเร่งฝีเท้าวิ่งปรี่มาถึงพร้อมกับกระเป๋ายาอย่างไม่คิดชีวิต อดที่จะโมโหไม่ได้ที่จูฮยอนคิดทำอะไรเองโดยพลการทั้งที่เขาเตือนแล้วว่าไม่ควร

ช่วยคุณหนูด้วยค่ะ เร็วค่ะ เร็วๆ!”

ยงฮวาทิ้งกระเป๋ายา แล้วเข้ามาพยายามที่จะแยกซองอึนออก จูฮยอนหายใจติดขัดเพราะลำคอถูกบีบแน่น ยงฮวาช่วยยื้ออยู่พักใหญ่ ในที่สุดเขาถึงสามารถแยกซองอึนออกห่างจากเธอได้

เมื่อถูกขัดใจคนสติไม่ดีก็โวยวายลั่น เอาแต่ร้องไห้สลับกับส่งเสียงกรีดร้องไม่ยอมหยุด

กรี๊ด! ซอจูฮยอนฉันจะฆ่าแก!!”

จูฮยอนถอยร่นออกมาตั้งหลัก เห็นกระเป๋ายาของตัวเองถูกโยนทิ้งไว้หน้าประตู เธอจึงรีบออกมาคว้ามันขึ้นมาอย่างไม่รอช้า

น้าซองอึนบอกว่า น้าเป็นคนฆ่าแม่ จูฮยอนเสียงสั่นไปหมด เธอควานหายานอนหลับและเข็มฉีดยาในกระเป๋าอย่างลุกลี้ลุกลน ไม่รู้ว่าสิ่งที่ได้รับฟังเป็นความจริงแน่หรือเปล่า ทว่าถ้าทำเพื่อปกป้องแม่ จูฮยอนคิดว่ามันมีน้ำหนักมากพอที่จะสามารถทำให้เด็กดีอย่างจุนฮียอมรับผิดแทนแม่ของเธอได้

ซองอึนฉวยโอกาสตอนที่ยงฮวาเผลอกระโดดขึ้นขี่หลัง ใช้ทั้งสองมือทุบตีเขาอย่างหนัก ก่อนที่บีบขย้ำลำคอของเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย

แกตาย! ตายเหมือนอินฮวา

เห็นยงฮวาถูกน้าทำร้าย แทนที่จะตกใจจูฮยอนกลับทำใจเย็นเตรียมยาของเธอต่อ เธอเชื่อว่ายงฮวาจะต้องเอาตัวรอดได้ แต่ที่ยอมก็เพราะเขาไม่อยากทำร้ายหรือทำอะไรอย่างอื่น ซึ่งอาจจะส่งผลทำให้น้าซองอึนได้รับบาดเจ็บ

หลอกน้าซองอึนไปก่อน อดทนรอแป็บเดียว ใกล้เสร็จแล้ว

คำว่าแป็บเดียวของจูฮยอนเล่นเอายงฮวาแทบขาดใจ ในทันทีที่เตรียมยาเสร็จ จูฮยอนก็แอบย่องเข้าทางด้านหลังคนป่วยที่ไม่ยอมอยู่นิ่งแม้สักวินาที ดวงตากลมโตเอาแต่เล็งหาพิกัดสำคัญก่อนที่จะปักเข็มลงบนต้นแขนของซองอึนอย่างไม่ให้พลาดเป้าหมายในครั้งเดียว

ยงฮวาตาโตตกใจจนขาอ่อน เพราะถ้าพลาดนิดเดียวคนที่จะถูกจิ้มด้วยเข็มนั่นอาจจะกลายเป็นเขาเองก็ได้

ทันทีที่ได้รับยานอนหลับอย่างแรง คนสติไม่ดีก็สิ้นฤทธิ์ ยงฮวาทิ้งตัวนอนลงบนพื้นพร้อมกับเสียงหายใจหอบ ไม่แน่ใจนักว่าตัวเองหลุดพ้นจากความตายมาได้ยังไง

น้าซองอึน บอกว่าท่านเป็นคนฆ่าแม่ของฉัน จูฮยอนนั่งมองน้าของเธอทั้งน้ำตา ถ้าจะบอกว่าไม่ให้ถือคนสติไม่ดี แล้วคนดีดีแบบจุนฮีจะทำเรื่องอย่างนั้นได้ยังไง

น้ายังบอกอีกว่าแม่เป็นคนบีบให้พ่อฆ่าตัวตาย มันจริงหรือเปล่า นายเคยได้ยินเรื่องนี้บ้างไหม?

ยงฮวานิ่งเงียบ ทำได้เพียงแค่หลบเลี่ยงน้ำตาของคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า

ผมว่าตอนนี้เราควรจะต้องพาน้าซองอึนไปโรงพยาบาลนะ เจอใครก็ทำร้ายไปหมดแบบนี้ ผมว่าไม่ดีเลยจริงๆ

เมื่อก่อนคุณตาคุณยายหรือแม้แต่แม่ของจูฮยอน ทุกคนใจอ่อนไม่อาจทนเห็นความทรมานของน้าซองอึนได้จึงทำให้การรักษาไม่ได้ผลเท่าที่ควร แต่ครั้งนี้จูฮยอนและยงฮวาต่างเห็นตรงกันว่าแม่ของจุนฮีสมควรได้รับการรักษาอย่างจริงจัง ถึงจะไม่มีใครตอบได้ว่าชเวซองอึนจะกลับมาหายเป็นปกติได้หรือไม่ แต่อย่างน้อยการได้รับการรักษาที่ถูกต้องก็น่าจะดีกว่ากักบริเวณให้เธอมีชีวิตอยู่ไปวันๆแบบนั้น





 

ลีจองชินยินดีช่วยจัดการทุกอย่างให้ น้าของจูฮยอนจะได้รับการรักษาและการดูแลเป็นอย่างดี ผู้ป่วยที่มีอาการผิดปกติทางจิตมีความจำเป็นจะต้องได้รับการรักษาอย่างถูกต้อง แต่ขณะเดียวกันทางญาติหรือเจ้าของไข้มักจะใจอ่อน รักษายังไม่ถึงไหนก็ขอพาผู้ป่วยกลับไปรักษาต่อที่บ้านแทบจะทุกราย

ทางเราจะพยายามอยางเต็มที่ สองสัปดาห์แรก ทางเราไม่อนุญาตไม่เยี่ยมนะครับ หวังว่าทุกคนจะเข้าใจ

จูฮยอนมีความเข้าใจในเรื่องนี้เป็นอย่างดี ส่วนยงฮวาถึงจะเข้าใจแต่เขาก็อดที่จะสงสารจุนฮีไม่ได้

ถึงแม้คำพูดของคนที่มีอาการผิดปกติทางจิตจะเชื่อถือไม่ได้ แต่ขณะเดียวกันเราก็จำเป็นที่จะต้องพิสูจน์เรื่องนี้อย่างจริงจัง ยงฮวารู้สึกสังหรณ์ใจว่าบางทีจูฮยอนอาจจะรู้เรื่องราวทั้งหมดก่อนจะครบกำหนดหนึ่งปีก็เป็นได้

คอของนาย… ” รอบคอของยงฮวาเต็มไปด้วยรอยช้ำ น้าซองอึนมือหนักยิ่งกว่าอะไรดี ตอนที่ถูกบีบคอ เธอคิดว่าเธออาจจะตายเลยก็ได้ถ้ายงฮวาไม่เข้ามาช่วยเอาไว้

ยงฮวายกมือลูบคอตัวเอง ความจริงแล้วนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกชเวซองอึนทำร้าย เขาโดนกระทำบ่อยมาก ทั้งทุบตี บีบคอ แม้แต่เอาหัวโขกกำแพงก็เคยโดนมาแล้ว น้าของจูฮยอนมักจะอาละวาดเป็นช่วงๆ แต่สุดท้ายก็จะสงบลงเมื่อได้รับยา

สภาพของจูฮยอนในตอนนี้ก็ดูสะบักสะบอมไม่ต่างกัน ยงฮวาไม่ได้ไปประชุม เหมือนกับจูฮยอนที่ไม่ได้มาตรวจรักษาคนไข้ตามเวลาจนต้องเดือดร้อนให้จองชินช่วยสลับเวลาการทำงานให้

“นายคิดว่า…ตำรวจจะให้เราประกันตัวจุนฮีไหม”

อาจจะยาก แต่ถ้าเราบอกกับตำรวจว่าน้าของคุณอาจจะเป็นผู้ต้องสงสัย จุนฮีก็คงมีทางรอด

จูฮยอนนั่งก้มหน้าคิดหนัก อาจเป็นไปได้ ไม่สิ เธอเชื่อเลยด้วยซ้ำว่าสิ่งที่จุนฮีกำลังทำคือการพยายามปกป้องแม่ของเธอ

ระหว่างคำพูดของจุนฮี กับคำพูดของน้าซองอึน นายเชื่อใคร?

ผมเชื่อตัวเองว่าจุนฮีไม่มีวันทำอย่างนั้น แล้วคุณล่ะ ถ้าน้าของคุณทำจริงๆ คุณจะทำยังไงต่อไป

จูฮยอนปาดน้ำตาทิ้ง พยายามกล่อมให้ตัวเองเข้มแข็งและใช้สติคิดทุกอย่างให้รอบคอบ เธอไม่อยากคิดเลยว่าตอนที่แม่สิ้นใจ ตอนนั้นท่านจะทรมานมากแค่ไหน

แม่ปกป้องน้าซองอึนมาตลอดเลย ทุกคนพยายามช่วยกันปกป้องน้าซองอึนมาโดยตลอด แต่ฉันโกรธมากจริงๆ ที่รู้ว่าน้าอาจจะทำร้ายได้แม้กระทั่งพี่สาวของตัวเอง ถ้าท่านทำจริงๆ ฉันไม่มีวันยอมใจอ่อนให้ท่านแน่ๆ ยกเว้นแม่จะมาปรากฎตัวต่อหน้าฉันแล้วก็บอกว่า ให้ฉันพาน้ากลับบ้าน นั่นล่ะฉันถึงจะยอมทำตาม

ตอนนี้จูฮยอนกำลังก้าวเข้าสู่เรื่องราวต้นเรื่องทีละน้อย หากชเวซองอึนเป็นคนทำร้ายป้าอินฮวาจริงๆ มันก็จะกลายมาเป็นความจริงที่เจ็บปวด ยงฮวาแอบหวังเล็กๆ ว่าตำรวจอาจจะสืบหาเบาะแสคนร้ายที่อาจจะเป็นคนอื่นไม่ใช่คนในบ้าน ถึงจะมองเห็นแต่ความเลือนราง แต่นั่นจะเป็นทางออกที่ดีกว่าในตอนนี้อย่างแน่นอน

ฉันจะไปหาจุนฮี ฉันคิดว่า ฉันมีเรื่องจะต้องพูดกับเธอก่อน

ผมจะไปกับคุณด้วย

ทั้งสองคนพากันออกจากโรงพยาบาล มุ่งหน้าตรงไปยังสถานีตำรวจอย่างไร้ซึ่งปากเสียงผิดไปจากในเวลาปกติอย่างสิ้นเชิง

 


 

ถึงแม้จุนฮีจะยอมรับสารภาพ แต่ทางตำรวจกลับยังไม่ปักใจเชื่อและคิดว่าการให้ปากคำดูผิดปกติมากเกินไป แม้แต่ตำรวจก็ยังสงสัยและปักใจคิดว่าจุนฮีจะต้องรู้แน่ๆว่าใครเป็นคนร้ายตัวจริง เพียงแต่เธอยังไม่ยอมพูดก็เท่านั้น

จงฮยอนในฐานะทนายความพยายามที่จะกล่อมจุนฮีทุกทาง จงฮยอนไม่เชื่อว่าสิ่งที่จุนฮีพูดจะเป็นความจริง

พี่รู้ว่าเธอกำลังปิดบังความจริง เธอทำอย่างนี้มันไม่เป็นผลดีเลยนะ รู้หรือเปล่าว่าเธอจะมีความผิดฐานรู้เห็นเป็นใจไปด้วย ป้าของเธอคงตายตาไม่หลับ ถ้ารู้ว่าหลานสาวกำลังปกป้องคนทำผิด

“….” จุนฮีเอาแต่นั่งร้องไห้สะอื้น จะให้เธอพูดหรือว่าแม่ของตัวเองเป็นคนลงมือ จงฮยอนพูดถูกว่าเธอมีความผิดฐานรู้เห็นเป็นใจ เพราะถ้าเธอไม่ประมาทเลินเล่อปล่อยแม่ไว้คนเดียวแถมยังไม่ปิดล็อคประตูให้ดี ป้าอินฮวาก็คงจะไม่ต้องตาย

ฉันผิดจริงๆค่ะ

จงฮยอนถอนหายใจ เขาพยายามที่จะช่วย แต่จุนฮีกลับไม่ยอมให้ความร่วมมือ แม้แต่ยงฮวาหรือจูฮยอน ยังไม่มีใครเชื่อเลยว่าจุนฮีจะทำร้ายคนที่เลี้ยงดูเธอมาได้จริงๆ

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

มีคนมาขอเยี่ยมคุณชเวจุนฮีครับ

ได้เห็นหน้าจูฮยอนกับยงฮวา จุนฮีก็ยิ่งไม่อยากทนอยู่สู้หน้า เธอรู้ว่าตัวเองกำลังเดินทางผิด แต่เธอก็ไม่มีวันยอมให้แม่ของตัวเองถูกจับได้ด้วยเหมือนกัน

ฉันขอคุยกับเธอตามลำพังนะคะ

จงฮยอนกับยงฮวายอมหลีกทางให้สองสาวได้พูดคุยกันเอง สีหน้าของยงฮวาเต็มไปด้วยความกดดัน จนทำให้จงฮยอนรู้สึกแปลกใจ

มีข้อมูลอะไรที่ผมยังไม่รู้หรือเปล่าครับ?

วันนี้น้าซองอึนอาละวาด ทำเอาฉันกับจูฮยอนเกือบตาย แต่น้าหลุดปากบอกจูฮยอนว่าท่านเป็นคนลงมือฆ่าพี่สาวของตัวเอง

….

แววตาที่เคยจ้องมองมาดูเปลี่ยนไป จูฮยอนในตอนนี้ดูน่ากลัวมากไปกว่าที่จุนฮีเคยได้สัมผัส

แม่ของเธอ บอกพี่หมดแล้ว

…!!

สีหน้าของจุนฮีหลุดหมดอย่างเห็นได้ชัด หญิงสาวตัวเล็กตกใจ แต่กลับรีบขยับตัวเข้าใกล้พี่สาว ผิดกับก่อนหน้าที่เอาแต่นั่งหลบสายตาไม่กล้าสู้หน้า เอาแต่บอกว่าตัวเองเสียใจและรู้สำนึกผิดแล้ว

อย่าจับแม่ของฉันส่งตำรวจนะคะ ฉันผิดเองค่ะที่ไม่ยอมล็อคบ้านให้ดี พี่จูฮยอน ฉันฉันขอโทษ

จูฮยอนจับจุดของจุนฮีได้ทั้งหมด เธอมั่นใจแต่แรกแล้วว่าถ้าเอ่ยเรื่องน้าซองอึนขึ้นมา จุนฮีจะต้องยิ่งร้อนรน แล้วทุกอย่างก็เป็นไปเหมือนที่เธอคิดจริงๆด้วย

เล่าทุกอย่างที่เธอรู้เห็นออกมาให้หมด ถ้าเธอปิดบัง พี่จะจัดการขั้นเด็ดขาดกับแม่ของเธอแน่ๆ

จุนฮีร้องไห้สะอื้นเล่าเรื่องทั้งน้ำตา หลังรู้ว่าแม่หายออกไปจากบ้าน เธอก็รีบออกตามหา แต่เมื่อได้พบทุกอย่างก็เหมือนจะสายไป เพราะว่าป้าอินฮวาขาดใจตายไปแล้ว

 









 

***********************100%********************

วันนี้ไปลอยกระทงกันที่ไหนกันบ้างคะ  ขอให้เที่ยวให้สนุกและกลับถึงบ้านปลอดภัยนะคะ





 

จอยเปิดเรื่องพิเศษสำหรับวันคริสต์มาสไว้ค่ะ

ทิ้งแผนที่ไว้ ตามไปเที่ยวเล่นกันได้นะคะ

Christmas Romance

http://writer.dek-d.com/angleinblue/writer/view.php?id=1252091
 

 

ประกาศสำหรับผู้สั่งจองหนังสือ โอนเงินภายในวันที่ 15 พฤศจิกายน 2557

ใครสนใจยังสามารถจองเพิ่มได้นะคะ  รายละเอียดตามลิ้งค์แนบค่ะ

http://writer.dek-d.com/angleinblue/writer/viewlongc.php?id=1157170&chapter=37

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,171 ความคิดเห็น

  1. #4158 barbiebot (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 00:33
    สงสารทุกคน เฉพาะพี่ยงคนใจบุญ
    #4,158
    0
  2. #4137 papink (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 18:06
    เข้มข้นมากค่าาาา

    จูฮยอนจะเอาไงล่ะทีนี้
    #4,137
    0
  3. #3766 cassysanuk (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 03:21
    ช็อกต้องคำว่า กระโดดขึ้นคร่อม นึกถึง nc ตลอด -..-
    #3,766
    0
  4. #3040 dreamlovesnsd (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:27
    สงสารทุกคนมากเลย
    #3,040
    0
  5. #2135 Liny_Tiny (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 09:34
    สงสารจุนฮีจริงๆคงห่วงแม่มากๆแล้วซอฮยอนจะเสียใจแค่ไหน
    #2,135
    0
  6. #2027 shawolp10 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 15:13
    จูเนียลนี่เป็นคนที่อ่อนไหวมากๆ น่าสงสารมากๆรักแม่มากจนยอมทำทุกอย่างได้ พี่จงของเราต้องเข้าใจจุนฮีนะ
    #2,027
    0
  7. #2015 bank (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 08:23
    "การเรียนกับชีวิตจริง บางทีมันก้เหมือนเส้นขนาน อยู่ที่ว่าเราจะเลือกใช้ชีวิต แบบไหนมากกว่า"



    ชอบประโยคนี้จัง ไรเตอร์



    สงสารจุนฮี รับผิดแทนแม่ อยากรู้ช่วงรุ่นแม่จิงจัง
    #2,015
    0
  8. #2009 ทีมยงซอ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 01:57
    อ่าาา สงสารจุนฮีจังเลย ปกป้องแม่ตัวเอง

    แต่ซอฮยอนก็น่าสงสาร ที่แม่ตัวเองต้องมาเสียชีวิตเพราะคนใกล้ตัวแบบนี้

    #2,009
    0
  9. #1958 Pucca Pook (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 16:06
    โอโม่ สงสารหนูจุนฮี T^T เบื้องลึกเบื้องหลังต้องเจ็บปวดมากแหงๆๆๆ
    #1,958
    0
  10. #1930 bellloveYongseo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 01:40
    เรื่องนี้ซอก็น่าสงสารอีกแล้วอ่ะ ส่วนจุนฮีก็น่าสงสารมากเลย พยายามปกป้องแม่

    เรื่องชักน่าสนใจขึ้นมากเลย
    #1,930
    0
  11. #1862 BoiceChom (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 20:27
    เรื่องนี้ปมเยอมว๊ากกกกก แต่ก้อเริ่มคลาย T^T สงสารจุนฮี ยอมรับทุกอย่างแทนแม่



    สงสารน้องซอ สงสารอิยง เกือบไปแล้ว
    #1,862
    0
  12. #1238 Beam Supattra (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 23:42
    เรื่องเริ่มไปกันใหญ่แล้ว จุนฮีต้องมาเป็นแพะรับบาปแทนแม่ตัวเองน่าสงสารอ่ะ
    #1,238
    0
  13. #962 ning_ja (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 21:45
    สงสารจุนฮี จัง

    อะไรคือสาเหตุที่ทำให้น้าซองอึนต้องเป็นบ้า

    สงสารซอฮยอนที่ต้องสูญเสียแม่แล้วยังต้องมารู้อีกว่าน้องแท้ๆของแม่เป็นคนฆ่าแม่

    ยังมีความลับอะไรที่ซ่อนอยู่อีก

    #962
    0
  14. #869 Aroma Candle (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2557 / 21:55
    กรี๊ดดดดดดดด หนีไปทำเปเปอร์ที่กองท่วมหัวมานานมาก หักห้ามใจให้รีบทำให้เสร็จก่อน

    แล้วค่อยมาอ่านทีเดียว ไม่ได้เข้ามาสองสามอาทิตย์ พลาดมาก พลาดอย่างแรงเลยค่ะ ฮืออออออออออออ

    ต้องตามอ่านให้ทัน ไม่ได้ปั่นโพสนะคะ อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะคะพี่จอยTT



    ชเวอินฮวาโดนฆาตกรรม คนฆ่าน่าจะเป็นซองอึนที่เป็นน้องสาวด้วย

    โอ๊ย ลุ้นมากค่ะ ตอนแรกก็สงสัยว่าน้าซองอึนแกแกล้งบ้ารึเปล่า ตอนนี้ยิ่งสงสัยหนักเลยค่ะ

    สงสัยด้วยว่าสองแฝดนี่จะมีสามีคนเดียวกันหรือเปล่า จุนฮีกับจูฮยอนจะเป็นพี่น้องคนละแม่กันไหม

    ยงซอนี่ก็น่าลุ้น พอมีเรื่องกันทีไรก็ลืมว่าต้องทะเลาะกัน ก็ดีกันเห็นใจกัน

    พอหมดเรื่องก็หันมาโทษกันซะงั้น โธ่แล้วเมื่อไรจะได้รักกันนะคู่นี้



    ป.ล.แอบขำตอนพี่ยงโดนขี่คอ คือตลกค่ะ คิดภาพแล้วแอบขำค่ะ พี่จอยเอามาตัดอารมณ์เรื่องจุนฮีดีมากเลยค่ะ ชอบ

    แล้วจะพลิกไปอ่านตอนที่เหลือต่อนะคะ สู้ๆนะคะพี่จอย
    #869
    0
  15. #806 Koporo Pavapootanon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2557 / 12:31
    สงสารทั้งยงและน้องซอจริงๆค่ะ บ้านนี้มีความลับอะไรอยู่กันแน่ น่าติดตามมากๆ
    #806
    0
  16. #712 Jikystitch (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 12:22
    เรื่องเริ่มเข้มข้นขึ้นแล้ว เพิ่งได้เข้ามาติดตามวันนี้เองค่ะ หลังจบเรื่องก่อนหน้านี้ไป ก้อไม่ค่อยมีเวลาอ่านนิยายเลย ติดตามไรเตอร์เป็นเรื่องที่ 3 แล้ว

    ตอนนี้ต้องรีบอ่านให้ทันตอนล่าสุด อย่าเพิ่งว่ากันว่าปั่นโพสเลยน้ะค้ะ
    #712
    0
  17. #553 johlanla (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2557 / 22:55
    เรื่องนี้ยงฮวาใช้ความอดทนมากจริงๆ น่าสงสารแปลกๆ (คือสงสารเป้นบางทีแต่ยังไม่สุดอะคะ)
    น้องซอเด็ดได้ใจยิ่งอ่านยิ่งชอบ
    ขอบคุณมากๆ ค่ะ  ^^
    #553
    0
  18. #486 softhy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 22:49
    ยิ่งอ่านยิ่งดราม่าแบบเข้มข้นเลยทีเดียว... สงสารจุนฮีมากๆนะคะ จูฮยอนก็น่าเห็นใจ ...แม่จุนฮีต้องมีปมอะไรในใจแน่ๆ.. เหตุการณ์นี้คงทำให้ยงซอเข้าใจ ใกล้ชิดกันมากขึ้นมากกว่าทะเลาะนะคะ 555
    #486
    0
  19. #485 Yunhom (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 21:33
    จะยังไงต่อไป

    ยงรู้ก้อบอกๆน้องไปเถอะ

    จะได้รักกัน ^^
    #485
    0
  20. #476 lovelyyou999 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 17:16
    ยงซอเกือบแย่กันทั้งคู่แล้วนะเนี้ย น้องซอก็กล้าจริงไม่รออิยงเลย

    ดีนะอิยงมาช่วยทัน สงสารจูเนียลจัง รอฉากหวาน ๆ ของยงซออยู่นะคะ
    #476
    0
  21. #475 Popcnsd (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 12:05
    สงสารจุนฮีจัง น้าก็รักเเต่ก็ต้องปกป้องเเม่ตนเอง

    ซอคงไม่รู้ความจริงก่อนใช่ไหม ไม่งั้นคงต้องเจ็บมาจริงๆ

    #475
    0
  22. #461 jin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557 / 23:08
    จุนฮีรับผิดแทนแม่ ส่วนน้องซอกะยงก็เกือบตายจากฝีมือ

    น้าซองอึน แต่ก็ทำให้ซอได้รู้ความจริงว่าน้าฆ่าแม่ตนเอง

    น้องคงเจ็บปวดและหาเหตุผลเหมือนรีดเตอร์ว่าน้าซองอึน

    ฆ่าแม่ตนเองทำไม
    #461
    0
  23. #451 natnat16 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557 / 20:17
    เข้าใจจุนฮีแล้ว ทำไปเพื่อแม่ปกป้องแม่ แต่ความจริงมันปรากฏแล้วคนที่น่ารสงสารที่สุดคือ น้องซอ 
    #451
    0
  24. #443 paupu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557 / 10:24




    อยากรู้จริงๆว่าช่วงรุ่นแม่เกิดไรขึ้น ปมเยอะมาก


    #443
    0
  25. #442 Amm Kamenashi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557 / 09:59
    เกือบไม่รอดแหน่ะคู่จดทะเบียน จูฮยอนถ้าพี่ยงไม่มานี่ขาดใจตายได้นะคะ ไม่ยอมเชื่อพี่ยงก็เงี๊ยะะะะะะะะะ เป็นห่วงนะแต่ไม่แสดงออก (จากใจจองยงฮวา) ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕ เราคิดว่าลึกๆแล้วพี่ยงก็ซอจูแหล่ะ แต่ไม่กล้าแสดงมันออกมา เก็บไว้ในใจ ส่วนจูฮยอน เกลียดเค้าไปวันๆแบบยังไม่รู้ใจตัวเอง บางทีเรื่องราวปมปริศนานี่น่าจะให้ได้รักกันเร็วๆนะคะ อยากอ่านๆ ตอนหวานๆ ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕ รออ่านเสมอค่าาาาาา :)
    #442
    0