Hate you, I hate you (Yong&Seo) Fin.

ตอนที่ 4 : Hate you, I hate you Chapter 3 :: Come back home [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 634
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    1 พ.ย. 57



Hate you, I hate you Chapter 3

Come back home

 

 


 

เพียงแค่เซ็นชื่อลงไป ทุกอย่างก็เสร็จสิ้นเรียบร้อย ทั้งยงฮวาและจูฮยอนคิดว่าความจริงแล้วการจดทะเบียนสมรสมันก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรเลย ทุกอย่างยังคงปกติเหมือนเดิม จากนี้ก็แค่แยกย้ายกันไปแล้วรอจนครบหนึ่งปีก็เท่านั้น

คุณจงฮยอน คุณคือพยานปากเอกของเรานะคะ ขอบคุณที่มาช่วยจัดเตรียมทุกอย่างให้ ฉันขอขอบคุณคุณจากใจเลยค่ะ

ใบหน้าสดใสเกลี้ยงเกลาไร้เครื่องสำอาง แถมเจ้าตัวยังพูดไปยิ้มไป ยงฮวาคิดว่าช่วงเวลานี้แหละที่ซอจูฮยอนเหมือนจะน่ารักและเป็นธรรมชาติที่สุดแล้ว

ด้วยความยินดีเลยครับ จากนี้ก็เหลือในส่วนของงานแต่งงาน พวกคุณสองคนสะดวกจะจัดงานช่วงไหนครับ? ถ้าได้รายชื่อแขกเหรื่อแล้วจะต้องบอกผมทันที ผมจะได้จัดทำการ์ดเชิญให้

“….” ยงฮวากับจูฮยอนพากันยืนอ้าปากค้าง เราสองคนไม่เคยคิดเรื่องจัดงานแต่งงาน ที่มาวันนี้ตั้งใจแค่จดทะเบียนสมรสแล้วแยกย้ายกลับบ้านใครบ้านมันก็เท่านั้น

ไม่ต้องเคร่งขนาดนั้นก็ได้ แค่นี้นายก็วุ่นวายมากพอแล้ว ยงฮวาตบไหล่ทนายความหนุ่มรุ่นน้องเป็นเชิงขอบคุณ เมื่อก่อนเขาไม่เคยรู้สึกรำคาญจงฮยอนเลยแม้สักครั้งเดียว แต่นับตั้งแต่วันเปิดพินัยกรรมมาจนถึงวันนี้ เขาคิดว่าจงฮยอนกำลังทำให้เขารู้สึกรำคาญกับความเจ้ากี้เจ้าการของเขาแล้ว

จริงด้วยค่ะ เราสองคนตกลงกันแล้วว่าจะทำแค่จดทะเบียนอย่างเดียว งานแต่งอะไรไม่ต้องมีหรอกค่ะ ครบปีแล้วค่อยมาว่ากันทีเดียวเลยดีกว่า

ดูเหมือนว่ายงฮวากับจูฮยอนจะพากันคิดเองเออเอง พวกเขาคงลืมไปแล้วว่าในพินัยกรรมระบุไว้ว่ายังไง

ถ้าไม่มีงานแต่งงาน ก็เท่ากับว่าภารกิจยังไม่สำเร็จนะครับ

อะไรนะคะ!?จูฮยอนตาโต เอาแต่หันมองหน้ายงฮวาอย่างเลิกลั่ก

ในพินัยกรรมระบุไว้ชัดเจนเลยนะครับ ว่าพวกคุณสองคนจะต้องจัดงานแต่งงาน ต้องจดทะเบียนสมรส แล้วก็ใช้ชีวิตฉันท์สามีภรรยาอยู่ด้วยกันจนกว่าจะครบหนึ่งปี นี่ผมสั่งให้คนไปจัดการย้ายข้าวของของคุณจูฮยอนออกจากบ้านแล้วนะครับ ของทุกอย่างของคุณน่าจะราวๆ 80% อยู่ในห้องของพี่ยงฮวาเรียบร้อยแล้วด้วย คืนนี้พวกคุณสองคนเข้าหอได้เลย ผมเป็นพยานให้เอง

“…!!” จูฮยอนถึงกับลมจับ ยงฮวาเองก็รู้สึกไม่ต่างกันเมื่อได้รู้ว่าจงฮยอนสั่งให้คนเอาข้าวของของจูฮยอนไปจัดเก็บไว้ในห้องนอนส่วนตัวของเขาจนเกือบจะเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เรื่องงานแต่งงาน คุณอาอินฮวาสั่งไว้และขอร้องให้ผมช่วยเป็นธุระจัดเตรียมทุกอย่างให้เพราะท่านรู้ว่าพวกคุณสองคนงานยุ่งมาก เพราะฉะนั้นไม่ต้องห่วงกังวลในเรื่องนี้เลยนะครับ ผมจะจัดการให้เอง ถึงวันงานพวกคุณแค่แต่งให้สวยให้หล่อก็พอ ผมรับรองว่างานจะต้องออกมาดีแน่ๆ

 

 


 

ซูโฮดูเศร้าซึมอย่างเห็นได้ชัดหลังจากสั่งให้คนสะกดรอยตามจูฮยอนไปถึงที่ ในภาพถ่ายที่ได้รับมายืนยันตัวบุคคลตรงตามที่จูฮยอนบอกไม่มีขาดไม่มีเกิน เธอบอกเลิกเขาแล้วก็ไปจดทะเบียนสมรสกับจองยงฮวา ทุกอย่างรวดเร็วมากจนเขาตั้งตัวรับไม่ทัน แต่ในขณะเดียวกันเขาก็โกรธตัวเองที่ไม่ได้ลงมือทำอะไรเลย

เขาควรที่จะไปขัดขวาง ไม่ใช่มายืนจิตตกอยู่ตรงนี้

แทยอนกับมิยองเริ่มงานวันแรก พวกเธอรู้สึกสนุกกับงานนี้เป็นอย่างมากเพราะนอกจากจะไม่มีใครมาลวนลามแล้วยังทำให้พวกเธอได้พบแต่เหล่าไอดอลคนดัง แถมแต่ละคนยังสวยๆหล่อๆทั้งนั้นอีกด้วย

อ้าวซูโฮ ที่นี่ร้อนนะ พี่เปิดแอร์ให้ดีไหม เห็นผู้บริหารหนุ่มมาหากันถึงที่ทำงาน มิยองก็ยิ่งรู้สึกชื่นชมซูโฮมากขึ้น เป็นโชคดีของจูฮยอนที่ได้แฟนที่ทั้งหล่อ เก่ง แถมยังเป็นคนดีมีน้ำใจ

ขณะที่มิยองเอาแต่ชื่นชม แทยอนกลับจับสังเกตได้ว่าซูโฮมีสีหน้าแปลกไป เขาดูไม่สดใส ดูเศร้าๆซึมๆ ผิดไปจากในเวลาปกติ

มีอะไรหรือเปล่าซูโฮ?

สายตาที่แทยอนจ้องมองมา ทำให้ซูโฮยิ่งออกอาการอย่างเห็นได้ชัด เขารู้สึกแย่มาก ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี

จูฮยอนบอกเลิกผม แล้วเธอก็ไปจดทะเบียนสมรสกับจองยงฮวาแล้วครับ

อะไรนะ!!” มิยองปล่อยให้เสื้อที่เพิ่งจะรีดเสร็จร่วงหล่นลงพื้น หลังกลับจากการเปิดพินัยกรรม จูฮยอนบอกว่าเธอไปตกลงต่อรองกับยงฮวาแล้วผลก็ออกมาเป็นที่น่าพอใจกันทั้งสองฝ่าย วันนั้นพวกเธอยังแหย่น้องเล่นอยู่เลยว่าไอ้วิธีที่ทำให้พอใจคงไม่ใช่แอบพากันจูงมือไปจดทะเบียนสมรสกันเงียบๆหรอกนะ จูฮยอนยังหัวเราะหาว่าเธอสองคนดูละครมากไปอีกด้วย

 




 

เมื่อได้รู้ข่าวแทยอนกับมิยองก็พากันร้อนใจวิ่งแล่นมาหาจูฮยอนถึงที่โรงพยาบาล พอถูกซักหนักๆเข้า จูฮยอนก็จนแต้มยอมจำนน ยอมรับว่าเธอจดทะเบียนสมรสกับยงฮวาไปแล้วจริงๆ

พี่บอกแล้วว่าไม่ต้องคิดถึงพวกเรา แล้วนี่เธอไปจดทะเบียนกับเค้าทำไม บ้าไปแล้วหรือเปล่า? แทยอนโวยวายอย่างหัวเสีย

เบาๆสิคะ เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินกันหมดพอดี นี่หนูก็ปวดหัวอยู่

เห็นหน้าเมื่อยๆของจูฮยอนแล้ว ทั้งแทยอนและมิยองต่างจึงยอมลดระดับเสียงของพวกเธอลง

เธอคิดว่ามันง่ายหรือไง ถึงได้ทำอะไรอย่างนั้น? เหมือนเด็กไม่รู้จักโตพอกันทั้งคู่ บ้าไปแล้วแน่ๆ อยู่ดีดีบอกเลิกซูโฮ เธอทิ้งคนดีดีแบบเขาได้ยังไง พี่อยากตายไปเลยจริงๆ มิยองนั่งกุมขมับ คนแล้วคนเล่าที่เธอต้องมาคิดเสียดายแทน แต่ให้ตายเถอะ จูฮยอนไม่เคยเห็นค่าของคนพวกนั้นเลย

พี่ว่าเธอไป… ”

หยุดค่ะ ได้โปรดหยุดก่อน

แทยอนยอมที่จะหยุดเมื่อน้องเอ่ยขอ ตัวจูฮยอนเองก็กำลังเครียดและกลุ้มใจไม่น้อย เธอจดทะเบียนกับยงฮวาไปแล้ว แถมงานแต่งงานก็กำลังจะตามมาในเร็ววันนี้ ตอนนี้เธอทำอะไรไม่ถูกเลย เธอไม่เคยเตรียมใจ ไม่เคยคิดด้วยว่าทุกอย่างจะจริงจังจนถึงขั้นต้องแต่งงานกันจริงๆ

หนูต้องบอกเลิกซูโฮ เพราะหนูไม่อยากกลายเป็นผู้หญิงแย่ๆ ให้ผู้ชายคิดว่าหนูตั้งใจจะจับปลาสองมือ ที่หนูยอมจดทะเบียนกับยงฮวาไม่ใช่เพราะหนูทำเพื่อพี่นะคะ แต่หนูยังต้องคิดถึงน้าซองอึนกับจุนฮีด้วยตอนแรกหนูกับยงฮวาตกลงกันได้เรียบร้อยแล้วว่าจะทำแค่พากันไปจดทะเบียนแบบเงียบๆ แต่คุณจงฮยอนบอกว่าเราสองคนจะต้องจัดงานแต่งงานกันให้ถูกต้อง โดยที่เขาจะเป็นคนช่วยจัดเตรียมทุกอย่างให้หนูผิดไปแล้วค่ะ หนูจะทำยังไงดี? พูดจบจูฮยอนก็ปล่อยโฮออกมา เธอรู้สึกเครียดมากแต่มาถึงขั้นนี้แล้วถึงอยากหย่าก็ทำไม่ได้

 



 

ตั้งแต่กลับมาถึงยงฮวาเอาแต่นั่งทำหน้าเครียดแทบจะตลอดเวลา ได้ข่าวมาจากจงฮยอนว่าวันนี้พี่สาวและพี่ชายทั้งสองคนพากันไปจดทะเบียนสมรสเรียบร้อยแล้ว แม้แต่ข้าวของเครื่องใช้ของจูฮยอนก็ทยอยถูกย้ายเข้าห้องนอนของยงฮวาจนหมด วันนี้ทุกคนต่างเร่งมือช่วยกันจัดห้อง เปลี่ยนผ้าปูที่นอนและทำความสะอาดครั้งใหญ่อย่างขยันขันแข็ง ความจริงแล้วจุนฮีรู้สึกเห็นใจพวกเขาทั้งสองคนเป็นอย่างมาก แต่ในเมื่อมันเป็นความต้องการของป้าอินฮวา จุนฮีคิดว่าป้าของเธอคงคิดทบทวนในเรื่องนี้ดีแล้วถึงได้ตัดสินใจอย่างนี้

พี่ยงฮวา… ”

นั่งมองสภาพห้องนอนที่ดูเปลี่ยนแปลงไปแล้ว ยงฮวาก็แทบจะหัวหมุน ตู้เสื้อผ้าในห้องนอนใบใหญ่ขึ้นมากจนดูน่ากลัวแถมยังเต็มไปด้วยเสื้อผ้าหลากสี โต๊ะเครื่องแป้งที่เคยโล่งสะอาดตาเวลานี้มันเต็มไปด้วยเครื่องสำอางสารพัดยี่ห้อวางเรียงรายจนเกือบจะล้นทะลักออกมา ผ้าปูที่นอนสีทึบที่เขาชอบกลายมาเป็นผ้าปูที่นอนลายดอกไม้หวานแหววจนทำให้ถึงกับล้มตัวนอนแทบไม่ลง

ห้องดูสวยดีนะคะ น่าอยู่จัง

ถ้ามองด้วยตาเปล่ามันเหมือนจะดูดีมาก แต่ถ้าใช้ใจมองเขารู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังถูกจับแล้วเขย่าไปมาอย่างแรงจนเกือบจะอาเจียนออกมาแล้วด้วยซ้ำ

วันนี้น้าซองอึนเป็นยังไงบ้าง?

ปกติดีค่ะ ฉันให้กินยาแล้วก็รอจนแม่หลับถึงได้กลับมาที่นี่ ฉันคิดว่าพี่จูฮยอนจะอยู่กับพี่ด้วยเสียอีก คืนนี่พี่เค้าต้องมาค้างที่นี่แล้วใช่ไหมคะ?

“….” ยงฮวานั่งเงียบไม่ตอบคำถาม เขาเองก็ไม่แน่ใจนักว่าจูฮยอนจะทำยังไงต่อไป เธอบอกแค่ว่าเธอต้องกลับไปทำงานต่อ แล้วเธอก็ไปเลยทันที

พี่ไม่อยากแต่งงานหรอคะ? ยงฮวาดูเครียดมากจนทำให้จุนฮีเริ่มรู้สึกไม่ดี

ไม่ใช่ อย่าคิดแบบนั้นนะ คือว่าพี่ไม่ได้เครียดอะไรเรื่องนี้หรอก พี่เครียดเรื่องงานน่ะ พอคุณป้าเสียก็มีหลายเรื่องที่พี่ต้องจัดการให้มันเดินต่อ ส่วนจูฮยอน พี่คิดว่าเดี๋ยวเธอก็น่าจะมาแล้วล่ะ

ได้ฟังคำอธิบายแล้วจุนฮีก็เลยโล่งใจ ตอนแรกเธอกลัวว่าข้อผูกมัดในพินัยกรรมจะทำให้ยงฮวากับจูฮยอนต้องลำบากใจ พวกเขาสองคนไม่ถูกกันเอามากๆ จุนฮีคิดไม่ออกจริงๆว่าถ้ามาอยู่ด้วยกัน แล้วพวกเขาจะเป็นยังไง

ถ้าเพราะฉันกับแม่ทำให้พวกพี่ต้องลำบากใจ ก็อย่าฝืนตัวเองเลยนะคะ

ยงฮวาเอื้อมมือลูบเส้นผมนุ่มลื่นของน้องสาวตัวเล็กพร้อมกับรอยยิ้ม สำหรับเขาแล้วจุนฮีคือน้องสาวที่น่ารัก ทุกคนในบ้านนี้ดีกับเขาหมดทุกคน จนทำให้เขาหลงคิดว่าทุกคนคือครอบครัวของเขาไปแล้วด้วยซ้ำ

พวกเราตกลงกันแล้วว่าจะค่อยๆปรับตัว ต่างคนต่างอยู่ พอครบหนึ่งปีสถานการณ์คงจะดีขึ้นเอง อย่าห่วงไปเลยนะ เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น พี่กับจูฮยอนเราสองคนทำความเข้าใจกันดีแล้วล่ะ

ป้าอินฮวาเคยพูดกับฉันบ่อยมากค่ะ ว่าเป็นห่วงพี่จูฮยอนมาก ยิ่งได้รู้ว่าพี่เค้าเริ่มมีแฟน ป้าก็ยิ่งเป็นห่วงหนักเข้าไปอีก ฉันคิดว่าเรื่องนี้อาจจะเป็นหนึ่งในเหตุผลก็ได้มั้งคะ เพราะป้ารู้ว่าพี่เป็นคนดีแถมยังเป็นคนที่ท่านไว้วางใจ อย่างน้อยป้าก็คงจะสบายใจมากขึ้นเพราะรู้ว่าพี่จูฮยอนจะไม่มีวันเสียใจเพราะพี่แน่ๆ

คิดอย่างนั้นหรอ? พี่ดูเป็นคนดีขนาดนั้นเชียว?

ดีแค่ไหนก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่สำหรับฉันพี่เป็นคนดีมากเลย

คำชมนั้นทำให้ยงฮวาเหมือนจะยิ้มได้ หากแต่ความตึงเครียดที่มีทำให้เขาแทบจะไม่มีอารมณ์ยิ้มเลย

ความจริงแล้วพี่จูฮยอนเธอน่ารักออกนะคะ กับพี่เธอจะชอบทำตัวดื้อรั้น ชอบเอาชนะตลอดเวลา แต่กับฉัน พี่เค้าน่ารักมากเลยล่ะค่ะ ใจดีมากด้วย

นั่นจะใช่ซอจูฮยอนในสายตาของคนอื่นไหม ยงฮวาเองก็ไม่แน่ใจ เขาไม่รู้หรอกว่าเธอยอมจดทะเบียนกับเขาเพราะอะไร จะเพราะพี่สาวข้างบ้านหรือญาติในสายเลือด หรือเพราะเพียงแค่อยากได้สมุดบันทึกของป้าอินฮวา แต่ที่แน่ๆก็คือ เธอลั่นวาจาว่าไม่สนใจสมบัติ ทำเอาเขากลายเป็นคนโลภมากไปเลยทีเดียว

 




 

 

ยงฮวานอนไม่หลับ คืนนี้เขาเอาแต่นอนพลิกตัวไปมาบนผ้าปูที่นอนลายดอกไม้หวานแหวว ก่อนจะแยกทาง จูฮยอนบอกว่าเธอต้องไปทำงานต่อ ก็พอจะเข้าใจหรอกว่าคนเป็นหมองานยุ่งงานหนักขนาดไหน แต่มันจะยุ่งมากจนถึงขนาดไม่มีเวลากลับมานอนหลับพักผ่อนเลยเชียวหรือ แล้วไหนจะยังมีข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของเธอที่ถูกย้ายมาไว้ที่นี่ทั้งหมด หรืออาจเป็นได้ว่าจูฮยอนอาจจะกลับไปนอนที่บ้านพ่อของเธอแล้ว

คิดถึงแค่นั้นยงฮวาก็ต้องลุกพรวดขึ้นมา เปิดตู้หยิบเอาเสื้อผ้าไม่เว้นแม้แต่ชุดชั้นในออกมายัดใส่กระเป๋า ต่อให้ไปนอนบ้านพ่อจริงๆ ก็คงจะลำบากไม่น้อย เพราะข้าวของเครื่องใช้ของเธออยู่ที่นี่หมดเลย

มิยองกับแทยอนต้องลุกขึ้นมาตอนเที่ยงคืนทั้งที่ก่อนหน้านอนหลับสนิทไปนานแล้ว ถึงอยากจะอ้าปากด่าว่ายงฮวาไม่มีมารยาทที่มากดกริ่งเรียกรบกวนพวกเธอในตอนดึกดื่น แต่ทุกครั้งที่เขาทำแบบนี้ เธอสองคนกลับต้องยอมสงบปากสงบคำ ทำได้แค่ก่นด่าเขาในใจอยู่เสมอ

มีอะไรคะ?

จูฮยอนอยู่ไหนครับ เธอกลับมาแล้วหรือยัง?

แทยอนกับมิยองพากันยืนปิดปากหาว จดทะเบียนไปยังไม่ถึงข้ามคืน เขาก็ออกฤทธิ์เสียแล้วหรือ

จูฮยอนไม่กลับหรอก เธอบอกว่าจะนอนที่โรงพยาบาลนู่น… ”

“….” ยงฮวายืนขมวดคิ้ว จะว่างานยุ่งคงไม่ใช่ ดูเหมือนว่าเธออาจจะตั้งใจหาข้ออ้างมากกว่า

 



เมื่อรู้แน่ว่าจูฮยอนยังคงอยู่ที่โรงพยาบาล ยงฮวาไม่รอช้ารีบบึ่งรถมาหาถึงที่ในทันที จูฮยอนชอบเอางานมาบังหน้าตลอด เมื่อก่อนตอนที่เขาไปตามเธอที่บ้านในช่วงที่ป้าอินฮวาเพิ่งจะล้มป่วยใหม่ๆ เธอก็ชอบแอบหลบมานอนที่นี่ประจำ

จูฮยอนสะดุ้งตื่น เธอยอมรับว่าตัวเองนอนหลับไม่ค่อยสนิทนักจนถึงขั้นว่าได้ยินแม้กระทั่งเสียงคนเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้อง

ถึงจะดับไฟในห้องจนเกือบหมด แต่แสงไฟที่ด้านนอกก็ยังส่องสว่างทำให้สามารถมองเห็นคนที่มายืนหน้าบูดอยู่หน้าห้องอย่างชัดเจน

มาอีกแล้ว ไม่รู้เมื่อไหร่เขาถึงจะยอมปล่อยเธอไปสักที ถ้าต้องเจอหน้าจองยงฮวายอมเจอผียังดีกว่าเลย

ยงฮวาสามารถเปิดประตูเข้ามาอย่างง่ายดาย จูฮยอนนอนหลับแถมยังไม่ยอมล็อคห้องให้เรียบร้อย ก่อนหน้าพูดเตือนไปตั้งหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่ยอมฟังกันเลย นี่ถ้ามีใครคิดย่องเข้ามาทำมิดีมิร้ายจะทำยังไง

ถึงจะรู้ตัวแล้วแต่จูฮยอนกลับยังคงแกล้งทำเป็นนอนหลับไม่รู้ตัว แค่เรื่องวันนี้ก็ทำให้เธอเครียดจะแย่อยู่แล้ว แล้วนี่เขายังตามมารังควานเธออีก

ยัยเด็กน่าเกลียด ตื่นมาคุยกันหน่อยสิ เรียกด้วยปากเปล่าแล้วแต่ก็ไม่เห็นแววว่าจะยอมขยับ ยงฮวาจึงคว้าเอาปากกาบนโต๊ะทำงานมาเขี่ยบนเรียวแขน ใช้มันสะกิดเรียกให้จูฮยอนรู้สึกตัว

ยัยเด็กน่าเกลียด บอกให้ตื่นไง

คำก็น่าเกลียด สองคำก็น่าเกลียด แล้วดูวิธีปลุกของเขาสิ เห็นว่าเธอเป็นหมาหรือเปล่า ถึงได้ทำอะไรแบบนี้

ฉันน่าเกลียดแล้วมันหนักหัวนายหรือไงฮะ!?

คำย้อนนั่นทำเอายงฮวาถึงกับอยากจะตีจูฮยอนสักทีสองที เขาอายุมากกว่า แต่เธอไม่เคยนึกเคารพกันเลย

ทำไม? กัดฟันแน่นเชียวนะ กำลังแค้นฉันอยู่ล่ะสิ จูฮยอนยิ้มยั่ว ยิ่งเห็นเธอทำไม่รู้ร้อนหนาว ยงฮวาก็ยิ่งอยากจะจับเธอตีให้หลาบจำ

ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้ล็อคห้อง ไม่กลัวใครเข้ามาทำมิดีมิร้ายหรือไง

คนถูกบ่นนั่งกอดอกพร้อมกับถอนหายใจ สงสัยว่าคืนนี้คงจะไม่ต้องหลับต้องนอนกันแล้ว ไม่รู้ว่าเขาจะมายุ่งอะไรกับชีวิตของเธอนักหนา

ฉันไม่ล็อคห้องเพราะจะได้สะดวกเวลามีคนไข้ด่วน แล้วอีกอย่างที่นี่ก็โรงพยาบาล ไม่มีใครเข้ามาทำอะไรฉันหรอกน่า

กลับไปนอนบ้านไป วันนี้ไม่มี วันหน้ามันต้องมีสักวัน ถ้าป้าอินฮวายังอยู่ เขานึกออกเลยว่าท่านจะต้องเป็นห่วงจูฮยอนมากแค่ไหน

นายไปเถอะ ฉันนอนที่นี่ได้ ฉันชินแล้ว ว่าพลางล้มตัวลงนอนต่อทำไม่สนใจ ยงฮวายืนพ่นลมหายใจทิ้ง จูฮยอนทั้งดื้อทั้งดันทุรัง เธอทำให้เขารู้สึกเหนื่อยหน่ายหลายต่อหลายครั้ง ถ้าไม่เพราะแม่ของเธอขอร้องไว้ เขาก็คงไม่อยากยุ่งกับเธอด้วยเหมือนกัน

ถ้าไม่ยอมกลับไปกับผมดีดี ผมจะป่าวประกาศบอกให้ทุกคนที่นี่รู้ว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน

…!!

จูฮยอนลุกพรวดขึ้นมาจ้องตาเขม็ง แค่จินตนาการถึงงานแต่งงานที่รออยู่เบื้องหน้า เธอก็ไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้ว ตอนนี้เธอกำลังต้องการเวลาทำใจก่อนเรื่องจะแดง

คุณหมอจูฮยอนคะ คุณหมอ!” พยาบาลวิ่งหน้าตื่นเข้ามา เมื่อเห็นว่าจูฮยอนไม่ได้อยู่คนเดียว พยาบาลสาวก็ถึงกับยืนยิ้มหน้าแดง จองยงฮวามาที่นี่อีกแล้ว กี่ปีแล้วนะ ที่เธอและคนอื่นๆได้เห็นเขาอยู่กับหมอจูฮยอนแบบนี้

คือว่ามีคนไข้ปวดหัวหนักมากเลยค่ะ คุณหมอที่ลงเวรไปพัก รบกวนคุณหมอจูฮยอนช่วยไปดูคนไข้ให้หน่อยได้ไหมคะ




 

ยงฮวานั่งรอนอนรอ บ้างก็เดินเล่นในระหว่างที่จูฮยอนไปตรวจรักษาคนไข้ ตั้งแต่รู้ว่าจูฮยอนเลือกเรียนหมอ เขาก็ทึ่งมากพอแล้ว ตอนนั้นเขาคิดว่าเหตุผลหลักที่เธอเลือกเรียนด้านนี้เป็นเพราะต้องการจะเอาชนะมากกว่า เขาไม่คิดว่าเธอจะเรียนและทำงานนี้ด้วยใจรัก แต่สุดท้ายเขาก็ต้องเปลี่ยนมุมมองใหม่อีกครั้ง

แต่ก็ไม่ดีเลยที่รักษาแต่คนอื่นแล้วก็ปล่อยให้แม่ของตัวเองนั่งรอนอนรอจนทนรอไม่ไหว จูฮยอนใจแข็งเกินไป นอกจากจะไม่ยอมเข้าใจอะไรแล้ว ยังดื้อดึงเลือกทำตามแต่ความพอใจของตัวเองเป็นหลัก ไม่สนใจเลยว่าคนที่รักเธอมากที่สุดจะต้องเจ็บปวดมากแค่ไหน

ฉันจะให้พยาบาลฉีดยาแก้ปวดให้คุณนะคะ อาการโดยรวมทั่วไปฉันคิดว่าน่าจะเป็นแค่ปวดหัวไมเกรนธรรมดา แต่ถ้าคุณสะดวก วันพรุ่งนี้ตอนเช้ามาตรวจโดยละเอียดอีกครั้งน่าจะดีกว่า ฉันคิดว่าทางที่ดีคุณควรที่จะเอ็กซเรย์เพิ่มด้วย กลับถึงบ้านแล้วพักผ่อนมากๆ พยายามอย่าเคลื่อนไหวมากเกินไป ถ้ายังรู้สึกไม่ดีอีกก็รีบกลับมาหาหมอในทันทีเลยนะคะ

คุณหมอซอจูฮยอนเขียนใบสั่งยาด้วยความคล่องแคล่ว ตอนแรกเธอยอมรับว่าเลือกเรียนหมอเพราะหวังว่าสักวันหนึ่งจะกลับไปอยู่ข้างๆแม่ ช่วยดูแลท่านเหมือนที่พ่อของยงฮวาทำมาโดยตลอด

ตอนแรกเธอเรียนเพราะคิดว่าต้องเรียน แต่ไปๆมาๆ การได้ใช้วิชาความรู้ช่วยเหลือคนอื่นทำให้เธอรู้สึกดีและคิดว่าตัวเองเลือกไม่ผิดที่เลือกเรียนด้านนี้ บางวันเธอแทบไม่มีเวลาพักผ่อน บางทีเวลานอนก็ไม่ได้นอนเพราะต้องรีบมาดูแลคนไข้ ถึงจะเหนื่อยแต่มันก็ทำให้เธอสุขใจ อาจจะเพราะที่ผ่านมาเธอรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวมาตลอด เวลายุ่งๆหรือมองเห็นว่ามีคนมากมายมารอพบเพราะเห็นว่าเธอมีความสำคัญ ทุกช่วงเวลาเหล่านี้ช่วยทำให้เธอลืมความเหงา ลืมความเศร้าไปได้ทุกที

เดินทางกลับบ้านปลอดภัยนะคะ

 



 

นั่งรอนอนรอนานจนทำให้ยงฮวาถึงกับเผลอหลับ จูฮยอนกัดริมฝีปากยิ้มเจ้าเล่ห์รับความคิดบางอย่างที่ผุดพร่างพราวขึ้นมาในช่วงเวลาตีสองกว่า

ลิปสติกสีแดงสดถูกหยิบออกมาจากในกระเป๋าเครื่องสำอาง นึกสนุกอยากที่จะสร้างสรรค์ผลงานศิลปะชั้นยอด ตั้งใจว่าจะทำให้สวยจนยงฮวาตกตะลึงตายกันไปข้าง

ใบหน้าของยงฮวาเริ่มใกล้เคียงความสวยงาม บนกลางหน้าผากมีสัญลักษณ์รูปจันทร์ครึ่งเสี้ยวถูกฟ้าผ่า ดูรวมๆแล้วเละเทะคล้ายกับเปาบุ้นจิ้นกับแฮรี่พอตเตอร์ผสมกัน จูฮยอนยิ้มพอใจในผลงาน ก่อนที่จะตั้งหน้าตั้งตาละเลงลิปสติกลงบนริมฝีปากของคนนอนหลับจนแทบไม่เหลือช่องว่าง

คนถูกแกล้งไม่ใช่ไม่รู้ตัว ยงฮวารู้อยู่เต็มอกว่ากำลังถูกกลั่นแกล้ง หากแต่เพราะเคยยอมมาตลอดตั้งแต่เด็ก เขาจึงเลือกที่จะทำไม่รู้ไม่ชี้ปล่อยให้จูฮยอนแต้มสีลงบนใบหน้าของเขาได้ตามใจชอบ

เวลาที่จูฮยอนแกล้งเขาได้ เมื่อนั้นเธอก็จะรู้สึกว่าตัวเองคือผู้ชนะ เธอสามารถทำกับเขายังไงก็ได้ เผื่อว่าบางทีปมความเจ็บปวดระหว่างเราอาจจะคลายออกได้ในสักวัน

จูฮยอนหยุดขีดเขียนเมื่อบนหน้าของยงฮวาแทบจะไม่เหลือที่ว่าง ที่ผ่านมาเธอคิดถึงแม่มาก แต่เพราะมียงฮวามาคั่นกลาง เธอถึงไปหาแม่ของเธอไม่ได้

ยงฮวาลืมตากลับขึ้นมา ถึงแม้สภาพหน้าตาของเขาจะดูตลกเข้าขั้นน่ากลัว แต่จูฮยอนกลับหัวเราะไม่ออก ยงฮวารู้ตัวว่าถูกกลั่นแกล้ง แทนที่จะทำอะไรสักอย่าง แต่เขากลับไม่เคยทำเลย

รู้สึกดีแล้วหรือยัง ถ้ายังจะเขียนอีกก็ได้นะ จะได้ล้างหน้าทีเดียว

นายโรคจิตสินะ คนดีดีเค้าต้องไม่ยอม แต่นายน่ะ มันบ้า

ยงฮวาลุกขึ้นมามองหน้าตัวเองในกระจก แล้วจะให้เขาทำยังไง ในเมื่อที่ผ่านมารู้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุทำให้จูฮยอนต้องเจ็บ

ผมยอมได้ทุกอย่างถ้ามันจะทำให้คุณรู้สึกดี แต่ผมก็ไม่คิดว่าคุณจะใจร้ายใจดำ ไม่สนใจเหลียวแลแม่ของตัวเองอย่างนี้

จูฮยอนน้ำตาคลอ เธอรู้ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกที่ดีเลย แค่ไปไม่ทันลมหายใจสุดท้ายของแม่ เธอก็แทบจะขาดใจตายตามแล้ว

แม่ต่างหากที่ใจร้าย ฉันบอกให้แม่ไล่นายกับพ่อออกไป แต่แม่ก็เลือกให้นายกับพ่อของนายอยู่ข้างๆท่าน คนอย่างนายจะไปรู้สึกรู้สาอะไร ในแต่ละวันที่นายได้รับความรักจากแม่ของฉัน เทียบกับฉันที่ลืมตาขึ้นมาก็เหมือนไม่มีใคร จูฮยอนปาดน้ำตาทิ้ง มันน่าอายที่ต้องมาร้องไห้เสียน้ำตาต่อหน้าคนที่เข้ามาทำลายชีวิตครอบครัวของเธอ แม่ไม่รักเธอ แถมยังเขียนพินัยกรรมบังคับให้เธอต้องยอมจดทะเบียนแต่งงานกับเขาอีก

ว่าผมถ้าไม่พอใจอะไรก็ว่าผมแค่คนเดียว อย่าว่าแม่ของคุณหรือว่าพ่อของผมเลย ท่านเป็นผู้ใหญ่มากกว่าเรา ทุกอย่างที่ท่านทำล้วนมีเหตุผลทั้งนั้น

ถ้ารู้อะไรก็พูดมาเลยสิ แม่ของฉัน หรือแม้แต่นายเอาแต่พูดให้ฉันอยากรู้ตลอดแต่ก็ไม่เคยอธิบายอะไร ฉันเป็นหุ่นยนต์หรือไง หรือคิดว่าฉันโง่หรือฟังภาษาคนไม่เข้าใจใช่ไหม

เพราะคุณมันเป็นแบบนี้ไง โตแต่ตัว เอาแต่ใจ นิสัยแย่ ไม่เคยยอมรับฟังคนอื่น คิดอยู่อย่างเดียวก็คือคิดว่าฉันเข้าใจตัวเองแล้วฉันก็คือคนที่เจ็บมากที่สุด หัดคิดบ้างสิว่าทำไมป่านนี้แล้วแม่ของคุณถึงยังต้องเป็นห่วงคุณไม่เลิก แม่ของคุณท่านเจ็บมากกว่าที่คุณเจ็บเสียอีก เพราะท่านรักคุณที่สุด ถึงไม่อยากให้คุณต้องเจ็บเหมือนท่านยังไงล่ะ ริมฝีปากของยงฮวาสั่นระริก ถึงอยากพูดทั้งหมดแต่ก็พูดไม่ได้ เขาคิดว่าตอนนี้ตัวเองพอจะเข้าใจแล้วว่าเรื่องสมุดบันทึกนั่นคงเป็นแค่การประวิงเวลามากกว่า

นายรู้ใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นรีบบอกฉันมา บอกฉันสิ บอกฉันหน่อย… ” จูฮยอนกระชากคอเสื้อของยงฮวาไปมาพร้อมกับเอาแต่ร้องไห้ราวกับเด็กเอาแต่ใจ ยงฮวาดึงฝ่ามือของเธอออก พยายามที่จะปั้นสีหน้าเย็นชาข่มความรู้สึกผิดที่เกาะกินอยู่ในหัวใจ

ทำตัวให้มันดีกว่านี้ ผมอายุมากกว่า มาจิกเรียกว่านายๆอยู่ได้ แล้วก็ขอทีเถอะ ผมไม่ใช่กระสอบทรายหรือถังขยะนะ ทุกอย่างต้องมาลงกับผมตลอดเวลา ทันทีที่งานแต่งงานมาถึง ทุกคนจะรู้ว่าผมคือสามีของคุณ โตแล้วหัดใช้หัวคิดเสียบ้างว่าจะต้องทำตัวยังไง





 

ถือเป็นการกลับมาครั้งที่สองหลังจากแม่เสีย จูฮยอนมองสำรวจบ้านของเธอพร้อมกับข่มน้ำตา

ผมให้คนไปทำความสะอาดห้องของคุณแล้ว ป้าอินฮวาเสียในห้องนั้น คุณคงไม่กลัว… ”

เลิกบ่นได้แล้ว ฉันรำคาญ แล้วนี่ของใช้ของฉันอยู่ไหน ฉันอยากจะอาบน้ำแล้ว เธอเรียนจบหมอ ถ้ากลัวผีจะจบมาได้ยังไง ถ้าได้พบแม่ในห้องนั้นเธอมีแต่จะต้องดีใจมากกว่า

ยงฮวาเดินนำพาจูฮยอนมาเอาของใช้ที่ห้องนอนของเขา ตอนแรกคิดว่าจะเอากระเป๋าเสื้อผ้าที่จัดเตรียมไว้ให้ไปใช้แก้ขัดก่อน แต่คิดไปคิดมา เขาก็อายเป็นหากจูฮยอนรู้ว่าเขาเตรียมทุกอย่างให้เธอไม่เว้นแม้แต่ชุดชั้นใน

ดวงตากลมโตมองสำรวจห้องนอนกว้าง ไม่คิดเลยว่าคนอย่างยงฮวาจะนอนในห้องที่มีกลิ่นอายของความหวานราวกับเจ้าหญิงได้แบบนี้

ว้าวห้องสวยจังเลย เธอคลี่ยิ้มราวกับล้อเลียน รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ไม่คิดเลยว่าจองยงฮวาจะเป็นผู้ชายสไตล์นี้

ห้ามคิดไปไกล ห้องนี้น่ะ ถูกจัดใหม่เพราะคุณต่างหาก ฝีมือจงฮยอน ไม่ใช่ฝีมือผม

ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย ร้อนตัวทำไม จูฮยอนย้อนถามหน้าตาย ดูเหมือนว่าเฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างจะเปลี่ยนใหม่หมด ข้าวของของเธอมากกว่าข้าวของเครื่องใช้ของเจ้าของห้องเดิมเสียอีก

ยงฮวาตกใจที่จู่ๆจูฮยอนก็ขึ้นไปกระโดดเล่นบนเตียงนอนของเขา กระโดดๆไปไม่กี่ครั้งก็นอนแผ่อย่างสบายอกสบายใจ ที่ตรงนั้นก่อนที่เธอจะมาเขานอนอยู่ จูฮยอนไม่รู้สึกอะไรเลยหรือยังไง

ลงจากเตียงของผมเลย ผมไม่ชอบให้คนอื่นมายุ่งกับเตียงนอนของผม

จูฮยอนนอนกรอกดวงตาไปมาก่อนที่จะหันมองห้องกว้างอย่างชอบใจ

ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันจะนอนห้องนี้ ส่วนห้องของแม่ ฉันจะเอาไว้อ่านหนังสือ

จะบ้าหรือไงคุณ นี่มันห้องผมนะ

ห้องนายแล้วไง อย่าลืมสิว่าถ้าครบหนึ่งปี ทุกอย่างจะเป็นของฉันครึ่งนึง

ไหนคุณบอกว่าไม่เอา? ยงฮวาปากไวพูดสวน จนทำให้จูฮยอนลุกพรวดกลับขึ้นมาแทบจะไม่ทัน

ฉันจำไม่ได้แล้วว่าเคยพูดแบบนั้นไปเมื่อไหร่ ฉันจะนอนห้องนี้ นายกล้าขัดใจฉันหรอ?

ทั้งเสียงและสีหน้าแสดงความเอาแต่ใจอย่างเต็มที่ ยงฮวาเอือมระอากับพฤติกรรมแบบนี้ และแน่นอนว่าเพื่อตัดความรำคาญ เขาจะต้องยอมเธอทุกที

แล้วผมจะไปนอนที่ไหน?

ห้องพ่อนายไง

ที่นั่นมีแต่ฝุ่น ผมแพ้ฝุ่นนะ

แพ้ก็สั่งให้คนไปปัดกวาดเช็ดถูสิ จะมาบอกฉันทำไม ออกไปได้หรือยัง ฉันจะนอนแล้ว ง่วง เหนื่อยด้วย

ยงฮวาถูกผลักออกจากห้องนอนส่วนตัวของตัวเอง หนำซ้ำยังถูกจูฮยอนปิดประตูใส่หน้าอีกด้วย

นี่คุณ แล้วของใช้ของผมล่ะ ชุดนอนผม… ”

“….” ไม่มีเสียงตอบรับออกมาจากห้อง ทุกอย่างรอบตัวว่างเปล่า อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงตอนเช้าและตอนนี้คนรับใช้ก็คงจะกำลังนอนหลับสนิทดี

มาวันแรกก็ถูกขโมยห้อง ทุกอย่างที่เป็นของเขา จูฮยอนมักจะใช้นิสัยเด็กๆแย่งเอาไปหมด ถ้าคิดว่าทำแบบนี้แล้วสบายใจหรือคิดว่าตัวเองได้เป็นผู้ชนะแล้วล่ะก็ เขาก็คงจะต้องยอมต่อไป

จูฮยอนนอนยิ้มทั้งน้ำตา ได้กลับมาบ้านเธอดีใจ แต่ขณะเดียวกันก็เสียใจที่ตัวเองปล่อยให้แม่ต้องสิ้นใจอย่างโดดเดี่ยว

หนูขอโทษนะคะแม่ หนูขอโทษจริงๆ  

 





 

*************************************100%***********************************

เรื่องบานปลายทุกอย่าง  โดยที่ต่างฝ่ายต่างก็หน้ามืดคิดกันไปเอง

สองคนพากันเงิบเพราะคุณทนายจงแท้ๆ (รู้นะว่าชอบ  อิอิ)

อย่าลืมคอมเม้นท์ให้กันนะคะ

ขอบคุณค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,171 ความคิดเห็น

  1. #4157 barbiebot (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 00:06
    ก็รู้อ่ะนะ ว่าน้องซอทำเกินไป แต่เค้าชอบบบบบบอ่ะ ชอบให้อิตายงโดนทารุณ ฮ่าาาา

    #4,157
    0
  2. #4136 papink (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 22:21
    ทำตัวดีๆ กับพี่เค้าบ้างก็ได้นะคะ

    สงสารพี่เค้า
    #4,136
    0
  3. #3765 cassysanuk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 03:11
    ตกลงแม่จุนฮีฆ่าหรอ??
    #3,765
    0
  4. #3039 dreamlovesnsd (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:02
    ซอค่ะอ่อนบางก็ได้
    #3,039
    0
  5. #2134 Liny_Tiny (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 09:22
    จงฮยอนสุดๆไปเลย น้องซอก็แสบพี่ยงคงต้องยอมต่อไป
    #2,134
    0
  6. #2028 shawolp10 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 15:15
    ยอมทุกอย่างขนาดนี้ไม่เรียกว่ารักจะเรียกว่าอะไรคะจองยง
    #2,028
    0
  7. #2024 shawolp10 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 14:52
    ยงยอมทุกอย่างขอแค่ให้ซอสบายใจ แบบไม่ได้หวานกุ๊กกิ๊กแต่ก็รับรู้ได้ว่าเป็นห่วงและแคร์มากขนาดไหน
    #2,024
    0
  8. #2014 bank (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 08:11
    จงฮยอน 55555



    ทำไมซอต้องร้ายกับยง 555 comeback วันแรกก้จัดหนักซะละ
    #2,014
    0
  9. #2008 ทีมยงซอ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 01:51
    ยงฮวายอมน้องทุกอย่างเลย เมื่อไหร่ซอจะดื้อน้อยลงน้าาา

    จงฮยอน นายเจ้ากี้เจ้าการมาก 5555 แต่เค้าชอบสุด ๆ มือชงเลยนะเนี่ย
    #2,008
    0
  10. #1957 Pucca Pook (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 16:05
    อ๊าก ก ก ก ก อยากมีผช.แบบย๊งมากตามมั่งค่าาาาา
    #1,957
    0
  11. #1924 bellloveYongseo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 00:35
    ยงยอมซอตลอดเลย ชอบเขาอ่ะดิยง 
    #1,924
    0
  12. #1237 Beam Supattra (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 23:29
    สงสารจูฮยอนก็สงสาร สงสารพี่ยงก็สงสารที่ต้องมาคอยรับอารมณ์เด็กน้อยของจูฮยอน เฮ้อมมมมมม
    #1,237
    0
  13. #933 ning_ja (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 22:07
    ยอมให้น้องแกล้ง

    ยอมให้น้องแย่งห้องนอน

    ยงยอมน้องทู้กกอย่างเลย

    จริงๆแล้วมีอะไรมากกว่านี้ชิมิยง

    #933
    0
  14. #807 Koporo Pavapootanon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2557 / 12:33
    จงทำดีค่ะเอามันหวานไป อิอิ น้องซอนี่แสบมาก เด็กดื้อของยง
    #807
    0
  15. #711 Jikystitch (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 12:03
    ตัองยกความดีความชอบให้จงฮยอนน้ะเนี่ย
    #711
    0
  16. #552 johlanla (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2557 / 22:50
    ทนายจงมาแต่ละที ดีมากๆ น้องซอก็เอาแต่ใจโดนไป ถึงกะอึ้ง 55555
    ขอบคุณมากๆ ค่ะ  ^^
    #552
    0
  17. #484 Yunhom (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 21:21
    หึหึ นึกว่าจะได้นอนด้วยกันเพราะเห็นยงไม่ชอบซะอีก

    ว๊า เสียดายจัง
    #484
    0
  18. #433 me a da (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2557 / 19:36
    คือสั้นๆเลยนะไรท์เตอร์ "จงฮยอนนายแสบมาก" 5555+
    #433
    0
  19. #409 only (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2557 / 22:29
    ยงห่วงเขาก็แค่บอกเขาไปฟอร์มเยอะจริงๆ
    #409
    0
  20. #395 goguma (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2557 / 13:53
    ก่อนอื่นเลย ขอกรีดดดดร้องงงงง รีดเดอร์เกือบจะขาดใจตาย(ไม่ได้พูดเวอร์ไปแ่อย่างใด จริงๆ)

    เนตใช้ไม่ได้อยู่หลายวัน แทบจะลงแดง



    เป็นคู่กัดที่น่ารักมากจริงๆค่ะ แอบสงสารยงนะในบางครั้งแต่ก็ชอบที่ยงมักจะยอมน้องแบบนี้

    เมื่อไหร่จะเริ่มมีใจให้กันสักทีหล่ะ



    ปล.ทนายจงทำดีมากเลยค่าาาาา เด๋วมีรางวัลให้ อิอิ
    #395
    0
  21. #390 Mr.JYH (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 23:16
    น้องซอต้องเข้มแข็งเร็วๆน๊าาาา ห่วงก็แต่เฮียย้ง ชนะใจน้องให้ได้นะ

    ว่าแต่..คืนนี้จะนอนไหนละเนี่ยเฮียยยย555
    #390
    0
  22. #387 rasintt (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 22:51
    เป็นห่วงน้องซอ เพราะแค่ทำความต้องการของแม่น้องซอ  หรือใจจริงแกก็ห่วงสุด ๆ อะ  หวังว่าอีกหน่อยคงจะคูลไม่เยอะเนอะถ้ามีหนุ่มมารับส่งน้องซอแทนแกอะ   แต่ยงยอมน้องซอทุกอย่างแบบนี้ปราบพยศเด็กดื้อซอให้ได้เร็ว ๆ นะ
    #387
    0
  23. #385 softhy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 21:25
    น้องซอเอาแต่ใจกับยงมากไป จนอยากตีก้นน้องซอหลายๆทีแทนอิยงจัง 555..ยงใจดีกับน้องมากกกกๆๆ..เป็นไงล่ะโดนยึดห้องเลย 55..แต่เดวแต่งงานคนได้มาร่วมห้องกันคงได้ปรับความเข้าใจหรือทะเลาะกันไปใหญ่หว่า 555555... ตอนนี้ต้องยกความดีงามให้คุณทนายจงฮยอนจริงๆเลยค่ะ
    #385
    0
  24. #379 Yuii_lamai (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 16:17
    นอนก็นอนสิ อยากยึดห้องก็ยึดไปสิ ถ้าชั้นเป็นอิย๊งนะ ชั้นจะเข้าไปนอนด้วย ฮรี่ๆ
    #379
    0
  25. #373 Liew (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 13:31
    แค่คืนแรกก้อวุ่นวายแล้ว ต่อจากนี้ไป ความวุ่นวาย คงกำลังจะตามมา
    #373
    0