Hate you, I hate you (Yong&Seo) Fin.

ตอนที่ 33 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 608
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    11 มี.ค. 58


Hate you, I hate you Chapter 32

I’m a loner

 



 

 

จูฮยอนกลับมาที่บ้านของพ่อ โดยตั้งใจหยิบเอากรอบรูปแม่ของเธอใส่กระเป๋ามาด้วย ไม่ว่าก่อนแยกจากกันพ่อกับแม่จะรู้สึกต่อกันแบบไหน เธอก็ยังคงยืนยันในความต้องการด้วยการวางรูปของพ่อกับแม่เอาไว้ข้างๆกัน ไม่ว่าความเป็นจริงความสัมพันธ์ของพ่อและแม่จะเปลี่ยนไปมากแค่ไหน แต่ในความทรงจำของเธอ ความรักของท่านทั้งสองคนยังคงสวยงามเสมอ

แม่คะ ถึงวันนี้เขาคนนั้นจะทำให้หนูเสียใจ แต่หนูก็โกรธแม่ไม่ได้ ไม่ใช่แม่หรอกที่มองคนผิดไป แต่เป็นหนูเองต่างหากที่รักเขาจนตาบอด ซอฮยอนปล่อยโฮต่อหน้ารูปของพ่อกับแม่ เมื่อคืนก่อนเธอยังบอกกับพ่อด้วยสีหน้ายิ้มระรื่นว่าตัวเองมีความสุขมากแค่ไหน ซ้ำยังแนะนำว่าจองยงฮวาคือลูกเขยของท่าน แต่ตอนนี้ความสุขที่เคยมีมันพังทลายหายไปเพียงแค่ชั่วพริบตา

พ่อคะช่วยลืมทุกอย่างที่หนูพูดไปวันนั้นให้หมดเลยได้ไหม คนคนนั้นไม่เคยมาเหยียบบ้านของเรา เขากับหนูไม่ได้เป็นอะไรกันอีกแล้ว

จูฮยอนเช็ดคราบน้ำตาก่อนที่จะรีบก้าวขึ้นบันได ปิดประตูห้องนอนแล้วนั่งร้องไห้ แทยอนกับมิยองรู้ดีว่าจูฮยอนเข้าไปทำอะไรในห้องเพียงลำพัง แต่พวกเธอสองคนจำต้องปล่อยเลยตามเลยเพื่อให้จูฮยอนมีพื้นที่ได้ระบายความอัดอั้นตันใจที่มีทั้งหมดออกมา เห็นจูฮยอนต้องช้ำใจแล้วพวกเธอทั้งสองคนก็ยิ่งเจ็บปวดที่ไม่อาจช่วยเหลืออะไรน้องสาวที่น่ารักของพวกเธอได้เลย

ตอนนี้บ้านที่แสนอบอุ่นไม่มีมุมไหนที่ไม่น่ามอง หากแต่กลับไม่มีใครสักคนสามารถที่จะชื่นชมความเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้นของมันได้ จูฮยอนช้ำรักสุดจะเก็บกลั้น ผิดหวังในความรักอย่างที่ไม่เคยคิดว่าชาตินี้จะต้องมารู้สึก เธอเคยหลงคิดว่าผู้ชายอย่างจองยงฮวาจะแตกต่างไปกับทุกคน แต่สุดท้ายเขาก็ทำให้เธอต้องเสียใจ

พ่อขาหนูไม่ดีตรงไหน ทำไมเขาถึงทำกับหนูแบบนี้ หนูเปลี่ยนตัวเองเพื่อเขาตั้งเท่าไหร่ ทำไมเขาจะต้องทำให้หนูเกลียดด้วย?จูฮยอนสะอื้นน้ำตานอง ยิ่งเจ็บปวดก็ยิ่งโทษตัวเองที่ใจง่าย คิดเอาเอง เชื่อในความรักที่มองไม่เห็นและพิสูจน์ไม่ได้ เธอโง่งมเกินไป จนถึงตอนนี้แล้วยังไม่อยากเชื่อว่ายงฮวาจะกล้ามีผู้หญิงอื่นจริงๆ

แทยอนกับมิยองนั่งมองหน้ากันด้วยความตึงเครียด ถึงตอนนี้จะโกรธยงฮวาจนอยากฆ่าเขาให้ตายหรือทำยังไงก็ได้เพื่อให้คนคนนั้นเจ็บปวดไม่ต่างไปกับที่จูฮยอนต้องเจ็บในตอนนี้ แต่เพราะรู้ใจของจูฮยอนดี น้องจะต้องไม่พอใจมากถ้าพวกเธอสองคนไปยุ่งกับคนคนนั้นอีก

ทำไงดี ป่านนี้จะต้องร้องไห้จนตาบวมหมดแล้วแน่เลย ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยเห็นจูฮยอนอกหักเลยแม้แต่ครั้งเดียว ยัยเด็กดื้อนั่นมีแต่หักอกคนอื่นจนเคยตัว

“…. ” ยังไม่ทันที่แทยอนจะได้อ้าปากพูดตอบอะไร เธอก็ต้องลุกขึ้นวิ่งอ้าวตรงดิ่งเข้ามาในห้องน้ำ เสียงอาเจียนและเสียงตะโกนโหวกเหวกของฮวังมิยองดังขึ้นมาถึงห้องนอน จนทำให้จูฮยอนซึ่งกำลังตกอยู่ในความเศร้าจำต้องสั่งตัวเองให้หยุดน้ำตา

 




 

จูฮยอนพาแทยอนมาตรวจที่โรงพยาบาล เท่าที่ได้เห็นอาการในเบื้องต้นเธอคิดว่าแทยอนอาจจะไม่ได้เจ็บป่วยอะไรเลยก็ได้

ผลตรวจที่ปรากฎอยู่ตรงหน้าสอดคล้องกับความสงสัยในเบื้องต้น เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้รับเรื่องน่ายินดีท่ามกลางหัวใจที่ยังคงเจ็บช้ำไม่หายแบบนี้

แทยอนเป็นอะไร เธอเป็นอะไรมากหรือเปล่า?มิยองถามขึ้นด้วยความร้อนใจ ในเวลาปกติแล้วเธอสามารถอ่านสีหน้าของจูฮยอนได้ไม่ยาก แต่ตอนนี้เธอดูไม่ออกจริงๆว่าคำตอบนั้นคืออะไร

พี่แทยอน พี่มีอาการแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?

แทยอนนั่งนับนิ้ว เธอมีอาการแปลกๆมาได้พักใหญ่แล้ว คิดอยู่ว่าจะมาตรวจแต่ยังไม่มีเวลา บวกกับนับตั้งแต่รู้เรื่องของจูฮยอนกับยงฮวาเธอก็เครียดมาก

ประจำเดือนของพี่ขาดไปนานหรือยังคะ?

คำถามที่สองทำเอาแทยอนกับมิยองเสียวสันหลังวาบ ประจำเดือนของแทยอนขาดหายไปได้มากกว่าสองเดือนแล้ว เธอลืมเรื่องนี้ไปแล้วด้วยซ้ำ

จูฮยอน เธออย่าบอกพี่นะ… ” แทยอนถามหน้าซีด ถ้าไม่เพราะแบคฮยอนกำลังจะไปเรียนต่อต่างประเทศเธอคงไม่รู้สึกใจหายแบบนี้อย่างแน่นอน

“….” เวลานี้จูฮยอนควรที่จะยิ้มสวยๆ หรือไม่ก็โผกอดแทยอนเอาไว้แน่นๆ แล้วเอ่ยแสดงความยินดีด้วยความดีใจ แต่เธอกลับทำได้มากที่สุดก็คือยิ้มในแบบฝืนๆ

ผลตรวจอาจผิดพลาดก็ได้ ถ้าพี่ไม่แน่ใจ จะตรวจใหม่อีกครั้งก็ได้นะคะ

 



 

สามสาวพากันนั่งเฝ้าโรงพยาบาลในยามดึก วันนี้บรรยากาศค่อนข้างเงียบเหงาไปกว่าทุกคืน ทั้งหมอ พยาบาลและเจ้าหน้าต่างทำได้แค่นั่งมองหน้ากันไปมา

จากเดิมที่เครียดเรื่องของจูฮยอน มิยองคิดว่านั่นก็หนักมากแล้ว แต่ตอนนี้เราทุกคนกลับต้องเครียดหนักเมื่อผลการตรวจของแทยอนชี้ชัดว่าเธอกำลังตั้งท้อง

ถึงยังไงแบคฮยอนก็ต้องรู้เรื่องนี้ เธอจะให้เขาไปเรียนต่อโดยไม่รู้อะไรเลยไม่ได้

ความคิดของฮวังมิยองถูกต้องก็คราวนี้ จูฮยอนเห็นด้วยเต็มที่แต่เธอรู้ดีว่าแทยอนเป็นห่วงเธอจนไม่กล้าคิดตัดสินใจอะไร

ไม่ต้องห่วงหนูนะคะ หนูเชื่อว่าแบคฮยอนจะต้องดีใจมากถ้าเขาได้รู้ว่าพี่กำลังจะมีลูกให้เขา

แทยอนสบสายตากับน้องสาวและเพื่อนสนิทของเธอ ความจริงแล้วเรื่องของเธอเป็นเรื่องเล็กมาก แต่เธอกลัวว่ามันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่หากเรื่องนี้รู้ถึงหูแม่ของแบคฮยอนเข้าและเขาก็อาจจะต้องถูกตำหนิ ส่วนเรื่องของจูฮยอนเป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะทิ้งน้องไปไหน ตราบที่จูฮยอนยังไม่มีความสุข เธอยินดีที่จะรับผิดชอบตัวเองเพื่อถ่วงเวลาให้แบคฮยอนเรียนจบกลับมาเสียก่อน

พี่จะไม่บอกแบคฮยอน จนกว่า

ไม่ค่ะ พี่ห้ามปิดบังเรื่องนี้กับคนของพี่เด็ดขาด ถ้าเพราะหนูด้วยแล้ว พี่จะต้องไม่ทำอย่างนั้น เพราะถ้าพี่ทำหนูคงมีแต่จะยิ่งต้องเสียใจมากขึ้น ถึงยงฮวาจะทำให้เธอเสียใจแต่ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศหักหลังสอนให้เธอเรียนรู้ที่จะเข้มแข็งมากขึ้น เสียใจก็แค่ร้องไห้ อีกไม่นานทุกอย่างก็จะผ่านไป เรื่องของแทยอนสำคัญมากกว่าความรู้สึกของเธออย่างเทียบกันไม่ได้

ถึงวันนี้หนูจะร้องไห้เสียใจ ฟูมฟายเป็นบ้าเป็นหลัง แต่หนูก็ไม่เป็นไร, หนูอยากเห็นพี่สาวที่หนูรักมีความสุข มีชีวิตครอบครัวที่สวยงามและสมบูรณ์แบบ แบคฮยอนเป็นคนดีแล้วเขาก็รักพี่สาวของหนูมาก ถ้าพี่ย้อนถามว่าหนูรู้ได้ยังไงว่าเขารักพี่มากแค่ไหน แล้วอะไรคือเหตุผลล่ะคะ เหตุผลที่ทำให้พี่เลือกที่จะรักเขา แม้กระทั่งยอมฝากชีวิตไว้กับคนที่อายุน้อยกว่าแบบนั้น ถ้าคนคนนั้นไม่มีดีพอ เขาจะสามารถคว้าหัวใจพี่สาวของหนูได้ยังไง

จูฮยอนรู้เท่าที่เธอรู้ เธอไม่รู้และไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าความรักของแทยอนและแบคฮยอนจะยาวนานหรือไม่ แต่เธอก็ยังมองโลกในแง่ดีว่าในโลกนี้ยังมีคนอีกมากมายที่มีความสุขเพราะได้อยู่กับคนรัก ทุกคนไม่ได้ผิดหวังเหมือนเธอ เป็นธรรมชาติของความรักที่ต้องมีผิดหวัง เสียใจและเจ็บปวด แทยอนไม่เหมือนเธอ เพราะนอกจากความสัมพันธ์ทางกายแล้ว เธอก็มีแค่ตัวคนเดียว เจ็บเองเดี๋ยวก็หายได้เอง ขณะที่แทยอนยังมีลูกในท้อง

เคยได้ยินไหมคะว่าถ้าพลาด เราก็จะพลาดไปตลอด บางทีแค่ก้าวเดียว ก้าวสั้นๆ ก็อาจทำให้เราต้องเป็นทุกข์ไปทั้งชีวิตได้

แต่พี่… ”

มิยองนั่งก้มหน้า เธอเองก็ไม่รู้หรอกว่าหลังจากนี้ชีวิตรักของแทยอนจะต้องพบเจอกับอะไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอไม่อยากให้แทยอนทำก็คือการเลือกที่จะวิ่งหนี

แบคฮยอนวิ่งหน้าตั้งมาหยุดยืนหายใจหอบอยู่ตรงหน้าสามสาว แทยอนหน้าตื่นกว่าใคร เธอตกใจที่เห็นแบคฮยอนมาอยู่ตรงหน้าเธอ

สีหน้าของว่าที่คุณพ่อบ่งบอกว่าดีใจมากแค่ไหนกับข่าวที่ได้รับ เขาตื่นเต็มที่จนรอคอยให้ถึงตอนเช้าของวันพรุ่งนี้ไม่ไหว

หนูขอร้องให้พี่มิยองส่งข้อความไปบอกแบคฮยอนเองค่ะ อย่าโกรธหนูนะคะ แต่หนูยอมให้พี่แบกรับความทุกข์เอาไว้คนเดียวไม่ได้

 

 





 

จูฮยอนไม่ได้นอนมาตลอดทั้งคืน ถึงแม้ตอนนี้สภาพใจจะยังเจ็บไม่หายแต่อย่างน้อยเรื่องที่แทยอนกำลังตั้งท้องก็นำพารอยยิ้มมาให้เธอได้บ้าง

ร่างบางหยุดชะงักเมื่อเห็นยงฮวามาปรากฎตัวอยู่ตรงหน้า วินาทีแรกที่เห็นเขา เธอหลงดีใจคิดว่าเขาจะมาง้องอนขอคืนดี แต่พอได้เห็นคังมินฮยอกและคริสตัลเดินตามเข้ามา เธอก็คาดเดาได้ว่าพวกเขามาทำอะไรกันที่โรงพยาบาลในวันนี้

ข่าวของยงฮวากับมินฮยอกกลายเป็นหัวข้อใหญ่ทั้งสื่อสิ่งพิมพ์และในอินเทอร์เน็ตต่างก็มีผู้คนเข้ามาแสดงความคิดเห็นกันอย่างมากมาย ส่วนใหญ่ล้วนเป็นข้อความในแง่ดี และอวยพรขอให้มินฮยอกได้พบกับญาติที่ตามหามานานจริงๆเสียที

พวกเขาหายเข้าไปด้วยกันได้พักใหญ่ถึงได้ทยอยกลับออกมา โดยที่มินฮยอกกับคริสตัลเป็นฝ่ายพากันกลับออกมาก่อน

ยงฮวากลับออกมาทีหลังช้ากว่าคู่สามีภรรยาคนดังไปร่วมเกือบๆชั่วโมง แน่นอนว่าเรื่องการตรวจหาความสัมพันธ์ของพี่น้องเสร็จสิ้นไปนานแล้ว แต่สาเหตุที่ยงฮวากลับออกมาช้าไปกว่าทุกคนก็เป็นเพราะเขาถูกอาจารย์จินโมขอร้องให้เข้ารับการผ่าตัด

อาจารย์จินโมเกี่ยวอะไรกับความเป็นพี่น้องของพวกเขา? ไหนบอกว่าจะไปอเมริกาบ่ายวันนี้ แล้วทำไมป่านนี้แล้วถึงยังไม่รีบไปสนามบินล่ะ? จูฮยอนมีแต่ความสงสัย เอาจริงๆแล้วช่วงนี้อาจารย์จินโมดูแปลกไปแต่เธอก็ไม่รู้สาเหตุหรอก ว่าทำไมอาจารย์ถึงต้องหลบหน้าเธอ

หมอจูฮยอนคะ คนไข้มารอแล้วค่ะ

มัวแต่แอบสอดส่องเรื่องของคนอื่นจนเกือบลืมหน้าที่ของตัวเอง จูฮยอนแอบรู้สึกผิดที่ปล่อยให้คนไข้ต้องมารอ

ให้คนแรกเข้ามาเลยค่ะ

ทันทีที่เข้ามานั่งประจำตำแหน่งก็มีเรื่องให้ต้องแปลกใจซ้ำสอง จูฮยอนจ้องมองคนไข้สาวคนแรกไม่กะพริบตา ใบหน้าของเธอคนนี้คุ้นมาก หากแต่สงสัยว่าเมื่อคืนเธอจะไม่ได้นอน สมองก็เลยตื้อจนนึกไม่ออกว่าเคยพบกับผู้หญิงคนนี้ที่ไหน

คนไข้สาวเองก็ตกใจไม่น้อยที่พบว่าแท้จริงแล้วผู้หญิงคนที่เธอถูกว่าจ้างให้ไปเล่นละครตบตาจะกลายมาเป็นหมอที่รับหน้าที่ตรวจรักษาเธอในวันนี้

สมองของคุณหมอจูฮยอนตื่นเต็มที่ในทันทีที่เห็นผลตรวจเลือดของคนไข้สาว เธออ่านไม่ผิดแน่ เธอคนนี้ไม่ได้สงสัยในอาการผิดปกติของตัวเองจึงมาตรวจ แต่จากประวัติที่เธอกรอกไว้ เธอรู้ตัวดีว่าตัวเองติดเชื้อ HIV มาร่วมเกือบสามเดือนแล้ว

คุณ… ” พระเจ้า! จูฮยอนตัวสั่นระริก ผู้หญิงคนนี้เพิ่งจะนอนกับยงฮวาไปเมื่อคืนก่อน

คุณรู้ว่าตัวเองมีเชื้อ แต่ก็ยังหลับนอนกับกับ… ” จูฮยอนกลั้นน้ำตาไม่ได้ เธอทั้งโกรธและโมโหจนเผลอตัวหยิบเอาคีมปลายแหลมขึ้นมาชี้หน้าคนไข้ จนทำให้หญิงสาวหวาดกลัวจนหน้าซีดเผือด

เปล่านะคะ! ฉันเปล่านอนกับเขานะ ฉันไม่ได้มีอะไรกับท่านประธาน เราสองคนไม่ได้แตะเนื้อต้องตัวกันเลยแม้แต่นิดเดียว แต่แต่ท่านประธานจ้างให้ฉันมาเล่นละครตบตาคุณก็เท่านั้น

“…!”

‘ละครตบตา’ ตอนนี้จูฮยอนรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าไม่มีผิด ความจริงแล้วเธอควรจะรู้ตั้งแต่ต้นว่าคนอย่างจองยงฮวาไม่มีทางมีผู้หญิงคนอื่นแน่ๆ เขาเป็นสุภาพบุรุษ ต่อให้มีสถานะของคนเคยเป็นแฟน ช่วงระยะเวลาที่คบหากันเขาก็ยังไม่เคยทำแม้แต่จะจับมือถือแขน ตลอดหลายเดือนที่ได้อยู่ด้วยกัน แม้แต่กับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาอย่างเธอ หากวันนั้นเขาไม่ถูกวางยา เธอเชื่อว่าคนอย่างยงฮวาจะไม่ล่วงเกินเธออย่างแน่นอน

ฉันเคยเห็นคุณค่ะ แต่ตอนนั้นคุณคงจำไม่ได้ว่าเราเคยได้พบกันแล้ว

“…?” คงไม่แปลกนักเพราะเธอคนนี้เรียกยงฮวาว่าท่านประธานด้วย

จูฮยอนวางคีมปลายแหลมลงก่อนที่จะเอามือปิดหน้ากลั้นน้ำตา ยิ่งรู้ว่ายงฮวาไม่ได้นอนกับผู้หญิงคนอื่น เธอกลับยิ่งเจ็บหนักไปมากกว่าเดิม

 



 

ร่างบางยืนตัวแข็งทื่อเฝ้ารอให้เจ้าของรถกลับออกมา ผู้หญิงคนนั้นเล่าว่าเธอโชคร้ายได้รับเชื้อ HIV มาจากแฟนอย่างไม่รู้ตัว จนกระทั่งวันหนึ่งเธอรู้สึกไม่ดีจนทำงานไม่ไหว มีอาการผิดปกติหนักจนถึงขั้นต้องเข้ามารับการตรวจรักษาที่โรงพยาบาล ครั้งนั้นจึงทำให้เธอรู้ว่าตัวเองติดเชื้อนั่นเรียบร้อยแล้ว

ฉันต้องลาออกเพราะรู้สึกเหมือนตัวเองไม่เหลืออนาคต ฉันสิ้นหวังจนเกือบจะกระโดดน้ำตายแล้วด้วยซ้ำ แต่ก็เหมือนความโชคดีของฉันที่ได้พบกับท่านประธานด้วยความบังเอิญ…, ท่านจำพนักงานตัวเล็กๆอย่างฉันได้แล้วก็ออกปากสอบถามว่าทำไมถึงได้ลาออก พอท่านรู้ว่าฉันกำลังจะต้องตาย ท่านช่วยให้กำลังใจแล้วก็ให้เงินมาจำนวนหนึ่ง แล้วก็บอกให้ฉันรีบมาหาหมอเพื่อรับการรักษา

ยงฮวาทำถูกแล้วที่ให้ความช่วยเหลืออดีตพนักงานของเขา แต่กับเธอสิ่งที่เขาทำคือความผิดมหันต์ จากนี้ไม่มีวันที่เธอจะให้อภัยเขาได้อีก

จูฮยอนยืนจ้องมองคนที่เดินตรงเข้ามาหา เธอไม่ได้มาเพราะต้องการจะมาเรียกร้องขอความสงสารให้ตัวเองดูน่าสมเพชหรือต้องกลายเป็นคนไร้ซึ่งศักดิ์ศรี ตอนนี้ความรู้สึกที่เธอเคยเรียกมันว่า ‘ความรัก’ ได้พังทลายลงหมดแล้ว

 

อากาศด้านนอกหนาวจับใจ ผิดกับในโรงพยาบาลที่เต็มไปด้วยคนไข้ และภายในตัวอาคารก็อบอุ่นมาก ยงฮวาคาดเดาว่าจูฮยอนละทิ้งหน้าที่ของเธอทั้งที่ตอนนี้ยังคงอยู่ในเวลาทำงาน เพราะต่อให้เก่งแค่ไหนก็ตรวจรักษาคนไข้ครึ่งร้อยของเธอไม่หมดง่ายอย่างแน่นอน

ฉันเอาค่าบ้านมาคืนให้ ช่วยรับไปด้วย คิดเสียว่าหลังจากนี้ฉันจะได้ไม่ติดค้างนายอีก

ยงฮวาก้มมองเช็คที่ถูกจูฮยอนยัดใส่ไว้ในมือ เขารู้ว่าเธอไม่มีเงินมากขนาดนั้น เงินนี่น่าจะเป็นเงินของใครบางคนที่เธอสนิทสนมมากจนกล้าเอ่ยปากขอยืมเงินจำนวนนี้มา

เห็นเขาเก็บเช็คใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อ จูฮยอนก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองได้ปล่อยวางปมแห่งทุกข์ได้อีกหนึ่งปม แต่ไม่หรอกนั่นก็แค่ความคิดปลอบใจตัวเองเท่านั้น

ฉันเซ็นใบหย่าแล้วก็ส่งมันไปให้คุณจงฮยอนแล้ว หวังว่านายจะรีบเซ็นมันเร็วๆ เรื่องของเราจะได้จบเสียที จูฮยอนกัดฟันยิ้มทั้งที่หัวใจอาบน้ำตา แต่ยิ่งเธอแสดงความเข้มแข็งออกมา กลับเป็นยงฮวาที่อ่อนแอเสียเอง

จูฮยอนน้ำตาเอ่อเมื่อคนตรงหน้าถอดแหวนส่งคืนให้ เขาช่างทำร้ายจิตใจเธอมากเหลือเกิน ถ้าเธออ่อนต่อโลกสักนิดคงได้ไปกระโดดน้ำฆ่าตัวตายเหมือนกับพนักงานของเขาแล้ว ในทางตรงกันข้ามการเป็นคนเข้มแข็งกลับทำให้เธอต้องพยายามที่จะยืนอยู่ให้ได้ ถึงแม้จะเจ็บปวด เหนื่อยหรือท้อใจมากแค่ไหนก็ต้องทน

ฟ้องหย่าสิ ยอมหย่าง่ายๆแบบนี้คุณจะไม่มีทางได้อะไรเลย แม้แต่สมุดบันทึกของแม่คุณ คุณก็จะไม่มีทางได้อ่านมันแม้แต่ตัวอักษรเดียว

ยังคิดว่าตอนนี้ฉันยังต้องสนใจอีกหรอว่าแม่จะเขียนอะไรเอาไว้บ้าง อย่าคิดว่านายไม่พูดอะไรเลยแล้วฉันจะไม่มีทางรู้ ทีหลังถ้าอยากได้อะไรก็บอกมาตรงๆ ไม่ต้องโยกโย้ ไม่ต้องเสแสร้งแกล้งเล่นละครหรือจับเอาใครต่อใครมาอุปโลกน์ให้ต้องลำบาก ฉันฉลาดพอ ฟังภาษาของนายรู้เรื่อง ไม่ต้องการก็คือไม่ต้องการ นายพูดไม่กี่คำ ฉันก็เข้าใจแล้ว จูฮยอนกลั้นน้ำตาไม่ได้ จากที่เคยรักเขาเท่าไหร่ ตอนนี้ความเกลียดชังมีมากกว่า

ยงฮวาเก็บซ่อนน้ำตาไว้ในอก เขาไม่เคยอยากทำให้จูฮยอนเสียใจ ไม่เคยแม้แต่จะคิดว่าตัวเองจะต้องยอมเสียคนที่รักที่สุดแบบนี้ แต่เขาก็ต้องยอมเฉือนหัวใจตัวเอง เพื่อปล่อยให้จูฮยอนอยู่ในโลกของเธอต่อไป

เขาไม่ได้นอกใจเธอ เธอควรจะดีใจแล้ววิ่งมาหาเขาทั้งน้ำตา ซอจูฮยอนไม่โง่หรอกแต่เธอฉลาดเกินไป แต่ถึงเธอจะรู้ทัน แต่ทุกอย่างที่เขาทำก็ไม่ได้สูญเปล่า เพราะยิ่งจูฮยอนรู้ความจริง เธอก็มีแต่จะยิ่งเกลียดเขามากขึ้น

ดูแลตัวเองดีดีนะ ต่อไปนี้ผมคงไม่มีเวลาที่จะมาพบคุณอีกแล้ว

จูฮยอนยืนกัดริมฝีปากแน่น จำยอมที่จะต้องหลีกทางให้ยงฮวาได้ขับรถของเขาหนีเธอไป

ร่างบางยืนสะอื้นน้ำตานอง เธอแกร่งแค่ไหนกันถึงได้มายืนประจันหน้าแล้วทำอวดเก่งทั้งที่เจ็บหนักแบบนี้ ยงฮวาไม่มีความรักให้เธอเหมือนดังเดิม และตอนนี้เธอก็ไม่ใช่คนสำคัญของเขาอีกต่อไป นี่เธอกำลังฝันไปใช่ไหม?

เลวนายมันเลวจริงๆ เอาหัวใจของฉันคืนมานะ เอาหัวใจของฉันคืนมา คนเลว!” ถึงใจจะบอกว่าเกลียดเขา แต่ความจริงก็คือยังรักเขาเต็มหัวใจ เขาถูกเธอจับได้ว่าเล่นละครตบตา เขาควรที่จะขอโทษแล้วก็รีบตรงเข้ามากอดเธอไว้ แต่ไม่เลย ไม่มีการกระทำใดๆ เธอผิดตรงไหน ทำไมเขาถึงได้ทำร้ายเธออย่างนี้

ฉันเกลียดนาย อยากไปนักก็ไป ต่อไปนี้ไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าอีกแล้วนะ!!”

หมอซอจูฮยอนเริ่มต้นเดินกลับบ้านทั้งที่ยังคงสวมเสื้อกาวน์ เธอแค่อยากเดินไปเรื่อยๆ เดินเล่นริมถนน ถึงจะร้องไห้ แต่คนอื่นก็คงแค่มองแล้วก็คิดว่าเธอเป็นคนบ้า

ยิ่งเดินก็ยิ่งรู้สึกได้ว่าเส้นทางเบื้องหน้าช่างทำให้รู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้างทันทีที่รู้ข่าวว่าแทยอนตั้งท้อง แบคฮยอนก็ไม่รีรอบอกเรื่องนี้ให้ครอบครัวของเขาได้รู้ แม่ของแบคฮยอนจากตอนแรกที่ทำเหมือนไม่ค่อยชอบพอแทยอนสักเท่าไหร่นัก แต่พอรู้ว่าแทยอนกำลังจะมีหลานให้ ท่านก็มีท่าทีเปลี่ยนไป ซ้ำยังต้องการให้แทยอนไปอยู่กับท่านที่บ้านด้วย

สักวันฮวังมิยองก็คงจะต้องไปด้วยเหมือนกัน คนรักของเธอเป็นคนไทย ถ้าสองคนแต่งงานกัน คงไม่ใช่เรื่องง่ายที่มิยองจะไม่ตามสามีไปอยู่ด้วยกัน

คนที่คิดว่าวันหนึ่งต้องแยกจาก จูฮยอนทำใจไว้แล้ว แต่กับใครบางคนที่ไม่เคยมีความคิดนี้แล่นเข้ามาในหัวเลยกลับเลือกที่จะไปเป็นคนแรก ที่ผ่านมาเธอหลงคิดว่าเขาเป็นของตาย คำว่ารักของเขาศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่าคำสาบานในวันแต่งงาน แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรแน่นอนเลย ยิ่งก้าวเดิน จูฮยอนก็ยิ่งรู้สึกเหงาอย่างจับใจ

จองชินตัดสินใจจอดรถดักหน้าคนที่เอาแต่เดินเหม่อ เขารู้ว่าเธอเสียใจ แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นหนักขนาดนี้

จูฮยอนขึ้นมาเถอะ

เมื่อจูฮยอนส่ายหน้าจองชินจึงลงจากรถ เดินเข้าประชิดตัวคว้าข้อมือบางพาเธอขึ้นมานั่งบนรถ ทำทั้งคาดเข็มขัดและปิดประตูรถให้ นี่คืออาการของคนผิดหวังในความรัก เขาเองก็เคยเป็นมาแล้ว

พี่ยงฮวาเค้าพูดว่าอะไรบ้างล่ะ

หมอนั่นจะพูดอะไร!? ต่อไปนี้อย่าเอ่ยชื่อของเขาให้ฉันได้ยินอีกนะ!”

อื้มไม่พูดก็ไม่พูด จองชินส่ายหน้าพร้อมกับหยิบผ้าเช็ดหน้าส่งให้

เช็ดน้ำหูน้ำตาซะ สภาพของเธอตอนนี้ดูไม่ได้เลยนะ

ฉันจะเป็นยังไงก็ไม่หนักหัวใครสักหน่อย ดูได้แล้วยังไง ดูไม่ได้แล้วจะมีอะไรต่างไปจากตอนนี้ไหม จูฮยอนพูดสวนทั้งน้ำตา หากแต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธที่จะรับเอาผ้าเช็ดหน้ามาซับหน้าตัวเอง

จองชินนั่งเอามือกุมขมับพร้อมกับถอนหายใจ เขาอยากบอกความจริงกับเธอว่ายงฮวากำลังอยู่ในความเสี่ยงมากแค่ไหน ถ้าไม่ติดว่าถูกบังคับให้สัญญา เขาจะไม่ยอมทำเพียงแค่นั่งมองดูอย่างนี้แน่

พี่ยงฮวาจะต้องมีเหตุผลของเขา

บอกแล้วไง ว่าอย่าเอ่ยชื่อนี้ให้ได้ยินน่ะ!” จูฮยอนกัดริมฝีปากมองค้อน พลางซับน้ำตาที่เอาแต่ไหลไม่ยอมหยุด

ทำงานสิ พอทำงานเยอะๆแล้ว เธอจะได้ลืมความรู้สึกแย่ๆยังไงล่ะ, ไปทำงานกับอาจารย์จินโม สนไหม? ไม่แน่ว่าเธออาจจะชอบมันจนตัดสินใจที่จะเรียนอย่างจริงจังเลยก็ได้ได้ยินมาว่าอาจารย์จินโมกำลังเครียดกับคนไข้รายหนึ่ง เขาเป็นโรคหัวใจเพราะกรรมพันธุ์ที่ได้รับมาจากแม่ ชีวิตของเขากำลังอยู่ในความเสี่ยง แต่กลับดื้อไม่ยอมเข้ารับการรักษา

คนไข้โรคหัวใจก็เป็นแบบนี้แหละ กี่รายๆ ต่อให้เจ็บหรือกลัวแค่ไหนก็จะไม่ยอมบอกใคร เพราะพวกเขาไม่อยากถูกมองว่าตัวเองเป็นตัวภาระ ก็เลยมักจะดื้อใช้ชีวิตไปวันๆ เสแสร้งแกล้งทำเป็นว่าพวกเขาแข็งแรงดี

เธอเข้าใจพวกเขาดีมากจริงๆ แต่พวกเขาบางคนกลับไม่ยอมรับ ไม่ยอมเปิดใจให้กับคนที่เข้าใจและเป็นห่วงเขาอย่างแท้จริง

นายพูดถึงใครล่ะ คนไข้คนนั้นเป็นคนที่นายรู้จักใช่หรือเปล่า? จูฮยอนเอ่ยถามทั้งที่ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยคราบน้ำตา

อื้ม ฉันรู้จักดีเลยแหละ ถ้ามีใครสักคนสามารถเกลี้ยกล่อมให้เขายอมรับการรักษาได้ก็คงดี

สีหน้าของจองชินแลดูทั้งเครียดและหมองเศร้า จูฮยอนรู้สึกเห็นใจเขามาก เธอเข้าใจดีว่าคนไข้โรคหัวใจหากไม่ยอมรับการรักษา ชีวิตของคนคนนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับการถูกแขวนอยูบนเส้นด้ายและมันก็พร้อมที่จะขาดลงได้ทุกเมื่อ

ฉันช่วยพูดให้เอาไหม ฉันจะช่วยนายกล่อมคนคนนั้นให้มารับการรักษา มีดผ่าตัดของอาจารย์จินโมคมกริบมาก ขนาดคนไข้ที่มีเปอร์เซ็นต์รอดแค่ 30% ยังสามารถหายแล้วก็กลับมาใช้ชีวิตได้ตามปกติ ถ้าเขาไม่ยอมให้อาจารย์จินโมผ่าให้ เขาคนนั้นคือคนที่โง่มาก

ถ้าคนคนนั้นยอมให้จูฮยอนเกลี้ยกล่อมได้ก็คงดี จากเดิมที่เคยคิดว่าจูฮยอนดื้อมากที่สุด ตอนนี้คนที่ดื้อด้านมากกว่าก็คือยงฮวา, เขาคิดจะทิ้งจูฮยอนไปได้จริงๆหรือ เขาทำร้ายตัวเองด้วยการตัดใจจากคนที่ตัวเองรัก แล้วก็ทำให้เธอคนนั้นเสียใจจนเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟาย นี่คือเส้นทางที่ไม่ถูกไม่ควรเลยจริงๆ

 




 

ยงฮวาพาตัวเองกลับมาบ้านด้วยความทุลักทุเล จุนฮีกับจงฮยอนเป็นห่วงเขามาก ทั้งที่หมอสั่งห้ามไม่ให้เขาขับรถแต่เขาก็ยังรั้นที่จะขับ ถ้าเกิดไปเป็นอะไรกลางทางขึ้นมา เขาจะต้องแย่แน่ๆ

พี่ยงฮวามาแล้วค่ะ พี่คะ!” จุนฮีหน้าซีด น้องสาวตัวเล็กและทนายความประจำบ้านอย่างลีจงฮยอนต่างรีบพากันเข้ามาช่วยประคองเขาเอาไว้ด้วยความตื่นตกใจ

ใบหน้าของยงฮวาซีดมาก เขาอึดอัดจนหายใจไม่ออก เนื้อตัวเย็นเฉียบจนเนื้อตัวซีดเซียว เวลาของเขาคงใกล้หมดลงแล้ว แต่ถ้าตายเร็วเกินไป จูฮยอนก็คงจะต้องเสียใจมาก

พี่ยงฮวาครับ! อดทนไว้นะ อย่างเพิ่งเป็นอะไรไปนะครับ!”

 

จูฮยอนกลับมาหมกตัวอยู่ที่โรงพยาบาล เธอไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากทำให้แทยอนหรือมิยองต้องเป็นห่วงกังวลในเวลาที่เห็นเธอร้องไห้ อยู่ที่นี่อย่างน้อยก็มีหลายช่วงเวลาที่ทำให้เธอยุ่งและวุ่นวายจนลืมความรู้สึกส่วนตัว ถ้ามีเวลาว่างเธอสามารถปิดห้องแล้วก็แอบร้องไห้คนเดียวหลังเสร็จงาน หรือบางทีเธออาจจะไปที่ริมแม่น้ำ ระบายอารมณ์กับก้อนหินแถวๆนั้น

เป็นเรื่องเหลือเชื่อเพราะแม้ว่าจะไม่มียงฮวามาคอยนั่งเฝ้าคอยจ้องมองจับผิดเหมือนที่เคย แต่ตอนนี้จูฮยอนกลับยังคงรู้สึกคล้ายว่าตัวเองยังคงถูกจ้องมองตลอดเวลา

ฉันบ้าไปแล้ว เขาพูดชัดแล้วว่าจะไม่มาอีก จูฮยอนส่ายหัวไปมา แต่สุดท้ายสิ้นสุดสายตาก็ยังคงเอาแต่จับจ้องมองออกไปนอกห้อง คาดหวังว่าบางทีเขาคนนั้นอาจจะมานั่งเฝ้าเธอเหมือนเดิม

ความวุ่นวายที่ด้านนอกเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งเมื่อมีคนไข้ประสบอุบัติเหตุถูกทยอยพาเข้ามารับการรักษา จูฮยอนมีความยินดีเสนอตัวร่วมทีมแพทย์ จุนฮีกับจงฮยอนเองก็พายงฮวาเข้ามาในช่วงเวลานั้น คนคนเดียวที่จูฮยอนมองเห็นในช่วงชุลมุนก็คืออาจารย์จินโม ท่านวิ่งหน้าตื่นกลับเข้ามาทั้งที่เวลานี้ควรจะขึ้นเครื่องบินไปอเมริกาแล้วด้วยซ้ำ

 


 

กว่าชั่วโมงโชกเลือดจะสิ้นสุดลงก็ทำเอาจูฮยอนเกือบหมดแรง เท่าที่จำได้จูฮยอนเผลอตัวงีบหลับไปประมาณช่วงตีห้าครึ่ง

จุนฮีอึดอัดลำบากใจ อยากจะบอกให้จูฮยอนได้รู้ว่ายงฮวาป่วยหนักมากแค่ไหน หากแต่ทันทีที่ลืมตากลับขึ้นมาได้ สิ่งแรกที่ยงฮวาพูดออกมาก็คือสั่งกำชับไม่ให้เธอหรือจงฮยอนบอกเรื่องนี้กับจูฮยอนอย่างเด็ดขาด

จูฮยอนได้งีบหลับไปไม่นาน สุดท้ายก็ต้องตื่นขึ้นมาเพื่อล้างหน้าล้างตาเตรียมรับคนไข้ในตอนเช้า คงไม่เลวนักถ้าจากนี้ต่อไปเธอจะใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในโรงพยาบาล ที่ผ่านมาเพราะมียงฮวาอยู่เคียงข้าง เธอถึงเอาแต่ลังเลไม่คิดหาความรู้ใส่หัวเท่าที่ควร หลังจากนี้ต่อไปเธอจะต้องคิดถึงตัวเองให้มากขึ้นแล้ว

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

ร่างบางสะดุ้งตกใจ จูฮยอนแน่ใจว่ายังไม่ถึงเวลาลงตรวจ หากแต่ยิ่งได้รู้ว่าใครที่มาเคาะประตู เธอก็ยิ่งต้องแปลกใจมากยิ่งขึ้น

เชิญค่ะ พี่มิยองเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?

ยังไม่ถึงเวลาตรวจ คนที่สามารถเดินเข้ามาหาเธอได้แบบนี้มีแต่คนกันเองทั้งนั้น หรืออาจเป็นไปได้ว่านิชคุณอาจจะไม่สบายก็เลยมาหาเธอ แต่ความจริงแล้วตามมารยาทเขาก็น่าจะรอจนถึงเวลาตรวจเสียก่อนเพราะเท่าที่ดูด้วยสายตาแล้ว เธอคิดว่าเขาไม่น่าจะป่วยเลยด้วยซ้ำ

ขอโทษด้วยจริงๆ แต่ว่าพี่อยากจะมาขอพบเธอเป็นการส่วนตัวก่อนไปทำงานในวันนี้น่ะ พอจะมีเวลาไหม?

นิชคุณไม่ได้ป่วย เขาเสนอตัวพาจูฮยอนไปเลี้ยงมื้อเช้าพร้อมกับเครื่องดื่มร้อนๆ โดยปกติแล้วจูฮยอนสนิทกับแฟนของพี่สาวระดับหนึ่ง และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่นิชคุณมาหาเธอโดยตรง

มีธุระอะไรก็ว่ามาเถอะค่ะ แล้วนี่พี่มิยองรู้ไหมคะว่าพี่มาหาฉัน

นิชคุณส่ายหน้า เขาไม่ได้บอกมิยองว่าจะมาพบจูฮยอนวันนี้ เมื่อคืนเราสองคนพูดคุยกันนานมาก แล้วสุดท้ายก็ไม่มีข้อสรุป มิยองมีแต่ความห่วงกังวลในตัวของจูฮยอนเต็มไปหมดจนไม่กล้าที่จะตัดสินใจอะไร รวมไปถึงเธอไม่ได้เล่าให้นิชคุณฟังว่าจูฮยอนกับยงฮวาเลิกกันแล้ว

คือว่าเมื่อคืนนี้พี่ขอมิยองแต่งงาน

“….” มันคือข่าวดี แต่จูฮยอนกลับต้องยิ้มออกมาในแบบฝืนๆ ทุกอย่างรวดเร็วไปหมด แต่ถึงอย่างไรเธอรู้ดีว่านี่คือสิ่งที่มิยองฝันหามาตลอด

เธอเองก็แต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว แต่มิยองยังไม่ยอมรับปากแต่งงานกับพี่เลย เดือนหน้าพี่จะต้องกลับประเทศไทยแล้วนะ พี่คิดเรื่องนี้มานานมากแล้วว่าอยากจะพามิยองไปอยู่ด้วยกัน พี่รักและจะไม่มีทางทำให้มิยองเสียใจ แต่มิยอง… ”

ไม่ต้องกังวลไปนะคะ ฉันจะพูดกับพี่มิยองให้เอง พี่มิยองรักพี่มากด้วยเหมือนกัน ความฝันของพี่เค้าก็คือการได้แต่งงานค่ะ



 

ถึงจะถูกบังคับให้อยู่แต่ในบ้านแต่แทยอนก็ยังขอให้แบคฮยอนพาเธอมาหาจูฮยอนที่โรงพยาบาล ก่อนหน้าเธอได้โทรศัพท์คุยกับมิยองแล้ว เหลือก็แต่จูฮยอนที่ไม่ค่อยมีเวลาว่างสักเท่าไหร่นัก

เมื่อคืนนอนนี่ล่ะสิ พี่บอกแล้วไงว่าให้กลับไปนอนที่บ้าน

จูฮยอนยิ้มกว้างก่อนที่จะโผกอดพี่สาวตัวเล็กไว้แน่น สีหน้าของแทยอนดูสดใสมาก ได้ข่าวว่าแม่ของแบคฮยอนให้ทั้งสองคนจดทะเบียนสมรสกันไว้ก่อน พอคลอดลูกแล้วค่อยจัดงานเลี้ยงรับสะใภ้เข้าบ้านอย่างเป็นทางการในคราวหลัง ระหว่างนี้แบคฮยอนจะอยู่ดูแลภรรยาและลูกอย่างใกล้ชิด เมื่อแน่ใจว่าแทยอนแข็งแรงจนสามารถเดินทางไกลได้ เขาจะพาแทยอนไปอยู่ต่างประเทศด้วยกัน พอใกล้คลอดถึงจะพากลับมาเตรียมตัวคลอดที่นี่อีกครั้ง

พี่แทยอน ไม่ว่ายังไงพี่กลับมาหาหนูได้ทุกเมื่อเลยนะคะ

เราไม่ได้จากกันไปไหน ถึงทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลงไปแต่สายสัมพันธ์ระหว่างเราทุกคนจะยังคงเหมือนเดิม

เธอก็เหมือนกันนะ ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไร บอกพี่ได้หมดเหมือนเดิม เอาไว้พี่จะพาลูกมาเล่นกับเธอนะ

จูฮยอนยิ้มกว้างด้วยความดีใจ ถึงจะแอบใจหายไปบ้าง แต่ความรู้สึกตอนนี้คงไม่ต่างอะไรกับในตอนที่เธอแต่งงานแล้วก็แยกบ้านมาอยู่กับยงฮวา นานๆครั้งคิดถึงก็มาหากัน กินข้าวด้วยกัน พูดคุยเล่นกัน และอีกไม่นานเธอก็จะมีโอกาสได้อุ้มลูกของพี่สาวทั้งสองคนแล้ว



 

 



 

***********************100%***********************

ท้องอืดใช่ไหม กินยาแก้ท้องอืดไปก่อนนะคะ   (รู้สึกว่าตัวเองใจร้ายมากกกกก)




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,171 ความคิดเห็น

  1. #4043 Mr.JYH (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 01:12
    ซอจะไม่เหลือใครแล้วนะย้ง ทั้งแทยอน ทั้งมิยอง
    แกมันใจร้ายยยยย ~~
    #4,043
    0
  2. #4018 lovelyyou999 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 21:33
    ยงแกจะปิดบังน้องซอไปถึงไหน

    จะมีใครบอกความจริงน้องซอบ้างมั้ยเนี้ย

    รอลุ้นอยู่นะคะไรเตอร์
    #4,018
    0
  3. #3968 rasintt (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 21:36
    เมื่อไหร่น้องซอจะรู้ความจริง แล้วจะได้ดูแลยงสักที  แง่งอนกันไปมา ปวดใจเหลือเกิน
    #3,968
    0
  4. #3956 jin (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 21:53
    ในขณะที่น้องซอวิ่งวุ่นกะการดูแลคนเจ็บ ยงก็ถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาลเหมือนกัน

    ทำไมมันรู้สึกหดหู่จังเลยละคะ แทนที่น้องจะได้ไปดูแลสามีตัวเองแต่กลายเป็นว่า

    ไม่รู้อะไรเลย
    #3,956
    0
  5. #3900 goguma (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 18:22
    ยงเอ๊ยยยยยยยยย ฮือออออออออ

    ไม่รู้จะพูดคำไหน อะไรถึงทำให้นายคิดทำแบบนี้(คิดกี่ทีก็ไม่เข้าใจ)

    หรือต้องไปต่อว่า ไรเตอร์ว่าใจร้ายย

    ใครสักคนเถอะค่ะช่วยบอกน้องซอที คนไข้ปากแข็งใจแข็งมากเกินไปแล้วว
    #3,900
    0
  6. #3898 softhy (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 12:42
    สงสารน้องซอมากจริงๆค่ะ ทำไมน้องซอต้องเจอเหตุการณ์ที่ต้องทำให้เสียใจ เสียน้ำตา ด้วยอ่ะคะพี่จอย งือออออ เหมือนน้องซอถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวจริงๆ อยากให้น้องรู้เรื่องยงเร็วๆจังคะ อยากให้ยงหายอย่กให้น้องซอหายด้วยไม่อยากให้น้องเจ็บอีกแล้ว
    #3,898
    0
  7. #3878 Beam Supattra (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 22:47
    ไรต์เตอร์ขาาา เมื่อไหร่มาม่าชามนี้จะหมด ;-; อึดอัดแทนคนรอบข้างอยากบอกซอจังเลยยย
    #3,878
    0
  8. #3875 LKB (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 21:22
    ทำไมทุกคนจากน้องซอไปกันหมดเลย

    เฮ้ออออ
    #3,875
    0
  9. #3873 only (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 21:01
    น้องซอยงอยู่ใกล้แค่นี้เมื่อไรจะรู้ความจริง

    ยงแกจะทำร้ายตัวเองไปถึงไหน
    #3,873
    0
  10. #3867 Yuii_lamai (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 19:56
    โอ๊ยยยย ขัดใจอ่ะ อิย๊ง อิผู้ชายดื้อด้าน แกไม่อยากอยู่กับน้องแล้วใช่มั้ย???
    #3,867
    0
  11. #3856 jyhlover (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 13:09
    บอกความจริงไปเถอะยง  ถ้าแกเป็นอะไรขึ้นมาน้องจะยิ่งเสียใจหนักนะ
    บอกตอนนี้จะได้ช่วยดูแลกันไง  :(
    #3,856
    0
  12. #3855 dreamlovesnsd (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 00:44
    ไร ให้ซอรู้ไรบ้างน่ะ
    #3,855
    0
  13. #3854 FahSai FuBby (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 22:52
    คือยงจะต้องทำให้เจ็บทั้งคู่ไปถึงไหนนิ ทั้งๆที่กำลังใจที่ดีที่สุดของทั้งคู่ก็คือกันละกัน มาม่าอืดเต็มท้องแล้วอ่า
    #3,854
    0
  14. #3853 data_tik (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 22:20
    ทำไมตอนนี้มันเศร้าอย่างนี้
    #3,853
    0
  15. #3852 cassysanuk (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 21:28
    ไม่เข้าใจความผิดอิยงจริงๆ รักเขาแล้วไม่อยากให้เขามาลำบากด้วย??? อะไรเนี่ย ไม่เข้าใจจริงๆ ==
    #3,852
    0
  16. #3851 ekr9 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 18:45
    ยงดื้อมากไปแล้วนะ  บอกน้องเถอะอะไรๆมันจะได้ดีขึ้น
    แอดตอนนี้อืดจนไม่ไหวแล้วอ่ะ
    #3,851
    0
  17. #3850 Pa koy (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 18:04
    อยากทุบหัวยงอ่ะดื้อด้านที่สุดตัวเองไม่ได้เจ็บคนเดียวซักหน่อย จูยอนก็เจ็บปางตาย



    แต่ตอนนี้เค้าโกรธไรท์เตอร์ล่ะ. จะใจร้ายไปถึงไหน
    #3,850
    0
  18. #3849 pukkiemelody (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 17:35
    เฮ้อออออ....อยากจะบ้าอึดอัดแทนมากเลยกินมาม่าจนท้องอึดแล้วค่ะ
    #3,849
    0
  19. #3848 tum2511 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 12:14
    ใช่ยงดื้อมากกกก และไรเตอร์ก็ใจร้ายมากกกก

     สงสารน้องซอ และก็เกลียดอิยงไม่ลง

    อย่าเป็นไรไปนะ และเมื่อไหร่จะคืนดีกันสักที
    #3,848
    0
  20. #3847 hams_joon (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 10:08
    ยงดิ้อมากกกก เอาจริงๆนี่ดื้อกว่าน้องซออีกนะเนี่ยน้องซอแค่มีคนพูดเหตุผลให้ฟังน้องเค้าก็ยอมแล้วนี่ยงบอกทั้งเหตุผลทั้งอะไรก็ยังดื้ออีกเนี่ยแถมยังทำให้น้องซอเสียใจอีกต่างหากด้วยเนี่ย แหวนนั่นน้องเค้าซื้อให้ด้วยความรักเลยนะไปคืนเค้าแบบนั้นได้ยังไงละเนี่ยยย.. จองชินรีบบอกน้องซอเลยยงจะได้หายดื้อซะทีเนี่ย
    ปล.ไรเตอร์สู้ๆคะ
    #3,847
    0
  21. #3846 mindmind (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 09:02
    ยงดื้อมาก อึดอัดแทนทุกคนที่รู้เรื่องที่ยงป่วยจะบอกซอก็ไม่ได้

    ปล.ไรเตอร์สู้ๆนะค่ะ
    #3,846
    0
  22. #3845 m.mary (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 03:53
    โถ่ยง ดื้อมากกกก น่าตีจริงๆ
    #3,845
    0
  23. #3844 ssploy (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 02:32
    บอกซอเถอะค่ะ
    #3,844
    0
  24. #3843 少女时代的妹&# (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 02:11
    ยงอ่ะบอกความจริงกับซอเถอะนะ
    #3,843
    0
  25. #3842 Bebearboo (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 01:51
    โหยยยยยยฆ่ากันชัดๆโลยยยยยเสียใจแทนเลยเนี่ยยย ไม่ได้อ่านหลายตอนช่วงนี้หนูก้ติดสอบบแงแงทำไมยงต้องทำแบบเน้!!!!ขึ้นค่ะขึ้น5555 เดี๋ยวซอก็จะรู้แล้วแน่ๆอย่่ให้ยงไม่ตายยนะค้ะะะะะะ-/-
    #3,842
    0