Hate you, I hate you (Yong&Seo) Fin.

ตอนที่ 29 : Hate you, I hate you Chapter 28 :: Allergy [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 627
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    21 ก.พ. 58


Hate you, I hate you Chapter 28

Allergy

 




 

 

คิมแทยอนและฮวังมิยองมาหายงฮวาตามคำเชิญ นี่คือครั้งแรกที่พวกเธอทั้งสองคนมีโอกาสเข้ามาในบริษัทแห่งนี้ คงจะดีถ้าตอนเด็กๆ จูฮยอนจะไม่ต้องออกจากบ้านแล้วก็ต้องกลายมาเป็นเด็กขาดความรักจากพ่อกับแม่ แต่ใครล่ะจะกำหนดชะตาชีวิตของตัวเองได้ หากเลือกได้พวกเธอก็อยากมีพ่อมีแม่ด้วยเหมือนกัน

ของว่างและชาร้อนถูกนำเข้ามาเสิร์ฟในห้องรับรอง พนักงานที่ออกไปรับพวกเธอสองคนเข้ามาบอกว่าตอนนี้ท่านประธานของเธอกำลังประชุมอยู่ ขอให้เธอสองคนนั่งรอสักครู่

ท่านประธานหรอ? หมอนี่มันตั้งใจโกงชัดๆ มิยองรู้สึกคันปากอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ กว่าจะผ่านเข้ามาในแต่ละประตู ดูเหมือนว่าจะมีแต่ความยุ่งยาก ต้องตรวจสอบแล้วตรวจสอบอีก ถ้ามันยากลำบากขนาดนี้ก็ควรนัดพบกันที่อื่น

จะโกงหรือไม่โกง จูฮยอนยังไม่ว่าอะไรเลย เพราะฉะนั้นเรื่องนี้เราก็ไม่ควรที่จะพูดนะ แทยอนท้วงติง

จูฮยอนประสาทกลับไปแล้วน่ะสิ หรือไม่ก็รักหลงจองยงฮวาจนสมองเสื่อมไปแล้ว ไม่น่าเลยจริงๆ ในโลกนี้มีผู้ชายตั้งเยอะ ทำไมจะต้องเป็นหมอนี่ด้วย?

แทยอนสะกิดให้มิยองหยุดพูดเมื่อเธอได้ยินเสียงคนเดินตรงมาทางนี้ ที่พวกเธอตอบรับยอมเป็นฝ่ายมาหาเขาถึงที่ ก็เพราะอยากจะรู้ให้แน่ว่ายงฮวารู้สึกยังไงกับจูฮยอนกันแน่

สวัสดีครับ ขอโทษด้วยที่ให้รอนานไปหน่อย

ทันทีที่ยงฮวานั่งลงก็มีเครื่องดื่มของว่างชุดใหม่ตามเข้ามาเสิร์ฟให้ จองยงฮวาในตอนนี้ดูเป็นผู้ยิ่งใหญ่ คงไม่เลวเลยหากจูฮยอนจะมีคนแบบนี้ช่วยดูแลไปตลอดทั้งชีวิต

จูฮยอนรู้ไหมว่าวันนี้พวกเรามีนัดกัน? แทยอนเอ่ยถามขึ้น

ไม่ครับ ผมไม่ได้บอกเธอว่าพวกคุณจะมาที่นี่ยงฮวาตอบคำถามอย่างสุภาพนอบน้อมมากไปกว่าในทุกครั้ง ที่ผ่านมาก็แค่ต้องรักษามารยาทตามมาตรฐาน ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาทำอ่อนน้อมถ่อมตนเหมือนกับในตอนนี้เลย

เอาล่ะ ฉันจะไม่อ้อมค้อมล่ะนะ ฉันอยากรู้ว่านายคิดยังไงกับจูฮยอนกันแน่? แทยอนเป็นคนเปิดคำถามขึ้นก่อน ซึ่งยงฮวาเองก็พอคาดเดาได้อยู่แล้วว่าวันนี้เขาจะต้องตอบคำถามเรื่องไหนบ้าง

ความจริงแล้ว ผมไม่ชอบเล่าเรื่องส่วนตัวให้คนนอกฟังเลย แต่เพราะสำหรับจูฮยอนแล้วพวกคุณไม่ใช่คนนอก แต่เป็นพี่สาวที่เธอสนิทมากที่สุด แล้วเธอก็รักและเคารพพวกคุณสองคนเหมือนกับพี่สาวแท้ๆ เพราะฉะนั้นจากนี้ต่อไป ผมอยากให้คุณมองผมให้เหมือนกับที่มองจูฮยอนด้วยนะครับ

มิยองนั่งแปลความหมายประโยคยาวเหยียดนั้นก่อนที่จะถอนหายใจ ความจริงแล้วเธอกับแทยอนก็เห็นยงฮวามาตั้งแต่เล็กแต่น้อย แต่เพราะระหว่างเรามีช่องว่างมากเกินไป พวกเราเติบโตขึ้นมาต่างกัน พวกเธอสองคนอดมื้อกินมื้อในบางครั้ง ขณะที่ยงฮวาอยู่ดีกินดีเหมือนเจ้าชาย การที่จะให้เธอมองเขาเหมือนที่มองจูฮยอน ถือว่าเป็นเรื่องยากมากเลยทีเดียว

เราจะยังไม่ตอบตกลงอะไรทั้งนั้น จนกว่าคุณจะบอกมาก่อนว่ารู้สึกยังไงกับจูฮยอน?

คุณรักเธอไหม? มิยองสมทบคำถาม และเธอก็หวังว่ายงฮวาจะไม่พูดอ้อมโลกเหมือนกับในคราวแรกอีก

“….” แค่บอกความรู้สึกที่แท้จริงออกไปเหมือนที่เคยบอกกับจูฮยอน แต่ยงฮวากลับรู้สึกว่ามันกลับยากที่จะพูดออกมาต่อหน้าคนอื่นแบบนี้

คุณพูดเองนะ ว่าเราไม่ใช่คนนอก เพราะฉะนั้นถ้าคิดอยากที่จะอยู่กับจูฮยอน คุณก็จะต้องยอมรับพวกเราให้ได้ด้วยเหมือนกัน

ยงฮวาพยักหน้ารับ เข้าใจในความหมายของแทยอนเป็นอย่างดี ก็ถูกของเธอ เพราะเขารักจูฮยอนเพราะฉะนั้นจากนี้ไป เขาก็ต้องยอมรับที่จะมีพี่สะใภ้คิมแทยอนกับฮวังมิยองด้วยเหมือนกัน

ผมรักจูฮยอนครับ

“….” แทยอนกับมิยองหันมองหน้ากัน แต่คำว่ารักประโยคเดียวมันใช้ยืนยันความรู้สึกได้จริงหรือ เธอจะรู้ได้ยังไงว่ายงฮวาไม่ได้พูดโกหก พวกเธอจะรู้ได้ยังไงว่ายงฮวารักน้องสาวของพวกเธอจริงๆ

จูฮยอนของเรา ไม่ใช่ผู้หญิงง่ายๆนะ ถ้านายหลอกลวงเธอ พวกเราเอานายตายแน่ มิยองโพล่งขึ้นมาอย่างสุดความอดทน

ผมไม่มีทางทำอย่างนั้นหรอกครับ ผมจะหลอกจูฮยอนได้ยังไง

แล้วเรื่องบริษัท เรื่องสมบัติที่นายมีเอี่ยวครึ่งๆล่ะ? ก่อนหน้าตกลงกันแล้วว่าจะไม่พูดเรื่องนี้ แต่สุดท้ายมิยองก็พูดออกมาจนหมด

จูฮยอนรู้ดีที่สุดครับ เธอรู้เกี่ยวกับผมทุกอย่าง เหมือนที่ผมรู้ว่าตอนนี้จูฮยอนไม่สบายใจมาก เพราะคิดว่าพวกคุณสองคนโกรธเธอ

….

ได้พูดคุยได้ถามไปหมดเกือบทุกเรื่องแล้ว แต่แทยอนกับมิยองก็ยังคงไม่หายข้องใจ ถามว่ายงฮวารักจูฮยอนตั้งแต่เมื่อไหร่ คำตอบของเขากลับฟังดูคลุมเครือ ย้ำชัดอยู่อย่างเดียวว่า ‘รัก’

พอได้คุยไปคุยมา ยงฮวาก็เสนอให้พวกเธอสองคนลาออกจากบริษัทของซูโฮแล้วมาทำงานกับเขาแทน แต่พวกเธอปฏิเสธไปเรียบร้อยแล้วเพราะงานที่ยงฮวาเสนอให้ไม่ใช่งานที่เธอสองคนถนัด

แล้วเราจะทำยังไงต่อไปดี?

เราฟังยงฮวาแล้ว ต่อไปนี้เราคงต้องฟังจูฮยอนบ้างแล้วล่ะแทยอนตั้งใจจะโทรหาน้องสาว แต่สุดท้ายเธอก็ต้องล้มเลิกความตั้งใจเมื่อมีสายจากซูโฮโทรเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน

 

 




 

มินฮยอกมีงานตั้งแต่เช้าตรู่ และในทันทีที่เสร็จงานเขาก็รีบพาคริสตัลมาตรวจสุขภาพครรภ์ในทันที

ได้เห็นอดีตแฟนและเพื่อนคนสนิทมีครอบครัวที่มีความสุข ทุกอย่างดูลงตัวไม่ยุ่งเหยิงวุ่นวายเหมือนกับในตอนแรกแล้ว จูฮยอนก็รู้สึกยินดีไปกับพวกเขาทั้งคู่

สวัสดีค่ะพี่จูฮยอน คริสตัลเอ่ยทักทายคุณหมอคนสวยพร้อมกับรอยยิ้ม คราวก่อนที่ได้พบกัน เธอคิดว่าจูฮยอนดูสวยขึ้นมากจนดูผิดหูผิดตา แต่พอมาวันนี้คริสตัลคิดว่าจูฮยอนสวยมากกว่าวันนั้นเสียอีก

สวัสดีจ๊ะ ผลตรวจเป็นยังไงบ้าง โอเคดีใช่ไหม? จูฮยอนยิ้มหวานทักทายอย่างอารมณ์ดี

ผลตรวจโอเคดีทุกอย่าง อีกประมาณเดือนนึงก็คงรู้แล้วว่าเป็นผู้หญิงหรือว่าผู้ชาย มินฮยอกพูดตอบหน้าบาน ตอนนี้เขามีความสุขในการทำงานที่เริ่มหลั่งไหลเข้ามาอีกครั้ง รวมไปถึงยังมีความสุขกับชีวิตครอบครัวมากด้วย

แล้วทั้งสองคนอยากได้ลูกผู้หญิงหรือว่าผู้ชายล่ะ? สีหน้าของมินฮยอกในวันนี้ดูแตกต่างกับเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง ตอนนั้นที่เขามาหาเธอ เขาทำหน้าเหมือนกำลังจะตาย แต่ตอนนี้กลับเอาแต่ยิ้มจนหน้าบาน ดูก็รู้ว่ามีความสุขมากแค่ไหน ถ้าตัวเธอเองไม่ติดว่าต้องไปเรียนต่อ คนอย่างยงฮวาคงจะมีความสุขแล้วก็ยิ้มหน้าบานได้เหมือนกัน เห็นพวกเขาแล้วอยู่ดีดีก็ทำให้เธอคิดอยากจะมีลูกขึ้นมา

มีเวลาหรือเปล่า หิวจัง รีบมายังไม่ได้กินอะไรเลย เลี้ยงเครื่องดื่มพวกเราหน่อยสิ

 

มินฮยอกเอ่ยปากเอง แถมคนไข้ของจูฮยอนก็หมดเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นเธอจึงไม่ปฏิเสธที่จะเลี้ยงเครื่องดื่มและของว่างให้กับคู่สามีภรรยาคนดัง

ช่วงนี้พี่มินฮยอกเริ่มกลับมาทำงาน แล้ววันนี้ก็ออกจากบ้านไปเช้ามากเลย ฉันก็เลยตื่นขึ้นมาเตรียมอาหารให้พี่เค้าไม่ทัน

ไม่ต้องคิดมากหรอกจ๊ะ มินฮยอกเค้าไม่กล้าว่าอะไรเธอหรอก

ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันค่ะ

สองสาวสนิทสนมกันอย่างรวดเร็วจนทำให้มินฮยอกเริ่มจะเสียวสันหลัง ทั้งจูฮยอนกับคริสตัลต่างพอกัน เป็นผู้หญิงที่สวยน่ารักและทำอาหารไม่ค่อยเป็น ในคราวนี้จูฮยอนไม่ได้มีแค่รอยยิ้มที่ดูสดใสขึ้นมากจนน่าแปลกใจ แต่เธอยังมีจิตวิญญาณในความเป็นแม่บ้านแม่เรือนสามารถพูดคุยกับคริสตัลได้อย่างถูกคอ

แล้วท่านประธานจองยงฮวาล่ะ เมื่อเช้าฉันไปถ่ายโฆษณา ไม่เห็นเขาจะมาดูงานเลย

ถึงอยากไป เขาก็คงไม่มีเวลา เมื่อเช้ายงฮวาตื่นขึ้นมาทำอาหารให้เธอแต่เช้าทั้งที่ไม่น่าจะตื่นได้ หนำซ้ำยังรับอาสาไปส่งจุนฮีแล้วก็มาส่งเธอต่อ ภารกิจของเขามีเยอะ คงไม่ว่างไปคุมงานด้วยตัวเองหรอก

เขาไม่ไปคงไม่แปลก ถ้าระดับประธานไปคุมงานเองสิ ถึงจะแปลก

มินฮยอกนั่งอมยิ้ม เดี๋ยวนี้มีการแก้ต่างแทนกันด้วย สงสัยว่าจะเริ่มไม่ธรรมดาเสียแล้ว

เห็นสามีของตัวเองเอาแต่พูดอ้อม ถามถึงเรื่องนั้นเรื่องนี้ ไม่พูดไม่ถามตรงๆสักทีจนทำให้คริสตัลเริ่มที่จะเบื่อหน่าย

คืออย่างนี้ค่ะ คือพี่มินฮยอกมีเรื่องอยากจะถามพี่หน่อยน่ะค่ะ

จูฮยอนหันมองเพื่อนหนุ่มคนสนิทอย่างมึนงง คนอย่างมินฮยอกมีอะไรก็มักจะถามหรือพูดออกมาตรงๆ แต่ทำไมครั้งนี้เขาถึงไม่กล้า

ถึงจะแอบตัดรอนคริสตัลอยู่นิดหน่อย แต่มินฮยอกก็นึกขอบคุณที่เธอช่วยเกริ่นให้เขาได้พูดเสียที

คือความจริงแล้ว ฉันอาจจะไม่ต้องรบกวนเธอเลยก็ได้ แต่ว่าแต่เธอเป็นคนเดียวที่น่าจะรู้ดีกว่าใคร

พูดมาเลยดีกว่า ว่านายอยากถามอะไรกันแน่?

“….”

เรื่องที่มินฮยอกต้องการจะรู้ให้แน่ชัดมากขึ้นก็คือเรื่องของยงฮวา คริสตัลบอกว่ายงฮวาเคยกลัวเรือและเมาเรือ เพราะเมื่อตอนเด็กเขาพบกับความเลวร้ายจากการเดินทางด้วยเรือ มินฮยอกอยากรู้ว่าเรือแห่งความทรงจำของยงฮวาเป็นเรือลำเดียวกันกับในความทรงจำของเขาหรือเปล่า ถ้าหากใช่ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะได้รู้เรื่องเกี่ยวกับตัวเองมากขึ้นก็ได้







 

จูฮยอนนั่งกะพริบตาหันมองหาคนไข้ เป็นครั้งแรกที่เธอได้รู้สาเหตุว่าเพราะอะไรยงฮวาถึงได้เคยต้องกลัวเรือ เป็นเพราะเหตุการณ์นั้นจึงทำให้เขามีอาการเมาเรือค้างมาจนถึงทุกวันนี้ ที่สำคัญก็คือเขาไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟังเลย

เขาคงมีโอกาสเล่าหรอกนะ ส่วนใหญ่ก็มีแต่เธอที่เรื่องเยอะกับเขาตลอด

ทำไมป่านนี้แล้วยังไม่มาสักที ปกตินายจะต้องมานั่งเฝ้าฉันนะ วันนี้งานเยอะจนไม่มีเวลาเลยหรือยังไง? จูฮยอนชะเง้อมองออกไปนอกห้องตรวจ เธอเก็บของรอให้ยงฮวามารับนานแล้ว แต่ว่าเธอยังไม่เห็นเงาของเขาเลย ตอนนี้แม้แต่คนไข้ก็ไม่มีมา พอยงฮวาไม่มาโรงพยาบาลก็ไม่ครึกครื้นเหมือนที่เคย

บ้าจริง มันไม่เกี่ยวกับเขาสักหน่อย

จูฮยอนเริ่มหงุดหงิดกับการรอคอย เมื่อก่อนเธอรำคาญและไม่ชอบให้ยงฮวามาคอยตามติดชีวิตส่วนตัว แต่วันนี้ ตอนนี้และเดี๋ยวนี้พอไม่มีเขามา เธอก็เริ่มรู้สึกว่าชีวิตมันเว้าๆแหว่งๆ เหมือนกับมีบางอย่างขาดหายไป

โอ้ยนี่กล้าดียังไงไม่รับสายฉันเนี่ย? จูฮยอนใส่อารมณ์แม้แต่กับโทรศัพท์มือถือ ลมหายใจรุ่มร้อนถูกปลดปล่อยออกมาจากทางจมูกและปาก อย่างน้อยๆถ้าจะไม่มาหรือไม่ว่าง ก็น่าจะบอกกล่าวกันก่อนสักคำสองคำก็ยังดี แต่นี่เขากลับเงียบหายไปเลย

เป็นเรื่องเกินความคาดหมายเมื่อจองชินเห็นว่าจูฮยอนยังไม่ได้กลับบ้าน ทั้งที่ก่อนจะปิดห้องทำงานส่วนตัว เขาคิดว่าตอนนี้จูฮยอนน่าจะกำลังเกือบจะถึงบ้านของเธอแล้วด้วยซ้ำ

มีปัญหาอะไรหรือเปล่า? ทำไมเธอถึงยังอยู่ที่นี่ล่ะ?

สมองส่วนหน้าในส่วนของไฮโพทาลามัสยังคงออกฤทธ์ต่อเนื่องจนทำให้จูฮยอนโมโหค้าง เธออยากกลับบ้านจะแย่แล้ว แต่คนมารับต่างหากที่ทำตัวมีปัญหา

ฉันกำลังจะกลับแล้วล่ะ เธอกัดฟันตอบพร้อมกับรอยยิ้ม

ได้ยินอย่างนี้แล้ว จองชินก็รู้สึกวางใจ เพราะเขาเองก็กำลังจะกลับแล้วด้วยเหมือนกัน

แล้วพี่ยงฮวาล่ะ ไปเข้าห้องน้ำหรอ?

จองชินถามพร้อมกับหันมองหา ถ้าจะบอกว่าเขาเคยชินเพราะยงฮวามาที่นี่เป็นประจำอยู่แล้ว จูฮยอนคิดว่าคงไม่แปลก

วันนี้หมอนั่นคงไม่มาหรอก ฉันจะกลับแล้วนะ นายล่ะจะกลับหรือยัง? จูฮยอนพูดตอบสีหน้าเรียบเฉยทั้งที่ใจขุ่นเคืองยงฮวาไม่หาย

จองชินยืนมองหน้าจูฮยอนนิ่ง ก่อนที่จะเอาแต่ยืนหันรีหันขวาง, ยงฮวาไม่มาหรือ แล้วรถที่เขาเห็นที่ลานจอดรถล่ะ เป็นรถของใคร ที่คิดว่าจูฮยอนน่าจะเกือบถึงบ้านของเธอแล้วก็เพราะเขาเห็นรถของยงฮวาเข้ามาจอดที่ลานจอดรถน่าจะราวๆเกือบชั่วโมงที่แล้วได้

 

 

เพื่อไขความข้องใจ จูฮยอนกับจองชินพากันเดินออกมาถึงลานจอดรถเพื่อตรวจสอบรถยนต์ต้องสงสัย ในทันที่ได้เห็นจูฮยอนแน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่านี่คือรถของยงฮวาแน่ๆ ทว่าถ้าเขามาถึงแล้ว แล้วตัวของเขาล่ะ ตัวของยงฮวาอยู่ที่ไหน?

เท่าไหร่นะ? นายบอกว่าเห็นรถนี่ได้นานแค่ไหนแล้ว?

ถ้ารวมตอนนี้ด้วย ก็น่าจะประมาณชั่วโมงกว่าเข้าไปแล้ว

จองชินก้าวตามจูฮยอนมาที่ตัวรถ หากแต่ในทันทีที่เข้ามาใกล้ ทั้งจูฮยอนและจองชินต่างก็ต้องพากันตกใจเมื่อเห็นยงฮวานอนหมดสติพาดยาวมาถึงเบาะคนนั่งด้านข้าง

…!!

จองยงฮวา! นายยงฮวา!”

ชีพจรยังคงเต้น หากแต่เพราะตกใจจนสติแตกหรือเปล่า จูฮยอนจึงคิดว่าหัวใจของยงฮวาเต้นช้าและเบามากไปกว่าในช่วงเวลาปกติ

จองชิน โทรตามอาจารย์หมอให้ฉันที เร็วๆเลยนะ รีบโทรเลยเร็วๆ





ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น ยงฮวาถูกพาตัวเข้ารับการรักษาในห้องฉุกเฉิน จูฮยอนจะตามเข้าไปดูอาการ แต่จองชินจำเป็นจะต้องห้ามปราม เพราะเกรงว่าถ้าจูฮยอนเข้าไปด้วย จะทำให้การดูแลรักษาทำได้ไม่สะดวก

ใจเย็นๆนะ นั่งรอตรงนี้ พี่ยงฮวาเค้าแค่หมดสติไปเท่านั้น

แล้วอยู่ดีดีเป็นอย่างนี้ได้ยังไงล่ะ? คนดีดี ร่างกายแข็งแรง อยู่ดีดีหมดสติวูบคารถแบบนี้หรอ แล้วเขาหมดสติไปนานแค่ไหนก็ไม่รู้ จูฮยอนใจคอไม่ดี เธอใช้ตำแหน่งหน้าที่และความสัมพันธ์อันดี ตามอาจารย์หมอมาหมดทั้งระบบหัวใจและระบบประสาท

อาจารย์คิมฉันต้องตามอาจารย์คิมอีกคน… ”

จองชินแย่งเอาโทรศัพท์มาจากมือของจูฮยอนอย่างทันทีทันใด จูฮยอนสติแตกไปแล้ว ถึงคิดจะทำอะไรอย่างนั้น

สองอาจารย์ในห้องนั้น เก่งที่สุดในโรงพยาบาลแล้ว ตั้งสติหน่อยสิ เธอเองก็เป็นหมอนะ บางทีพี่ยงฮวาอาจจะไม่ได้เป็นอะไรเลยก็ได้

 

 

 

จูฮยอนเฝ้าดูยงฮวาไม่ละสายตา อาการที่ปรากฎไม่เป็นที่แน่ชัด เขาอาจจะแค่อ่อนเพลียก็เลยวูบไปหรือไม่อาจเพราะโรคภูมิแพ้กำเริบกะทันหันก็เป็นได้

จองชินรับหน้าที่ส่งข่าวเรื่องของยงฮวากลับไปที่บ้าน ถึงแม้จุนฮีจะเป็นห่วงพี่ชายมาก แต่เธอก็วางใจเพราะยงฮวามีคุณหมอประจำตัวคอยดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอยู่แล้ว

ปิดล็อคประตูหน้าต่างให้ดีนะ ถ้ามีอะไรโทรหาพี่ได้ตลอดเวลา วันพรุ่งนี้พี่ยงฮวาน่าจะกลับบ้านได้แล้วล่ะ เขาไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก

ขอบคุณนะคะ พี่จองชิน

หลังจากวางโทรศัพท์ จองชินเดินวกกลับมาแอบดูจูฮยอนกับยงฮวาอีกครั้ง สีหน้าของจูฮยอนในตอนนี้ออกหมดว่ามีใจเป็นห่วงยงฮวามากแค่ไหน ถึงก่อนหน้าจะเคยแสดงออกว่าพึงพอใจไปกับรอยยิ้มแห่งความสุขของเธอในทุกๆวัน แต่พอเอาเข้าจริงแล้ว จองชินกลับแอบรู้สึกเจ็บอยู่ลึกๆ

หมดโอกาสแล้วใช่ไหม หัวใจของจูฮยอนเป็นของพี่ยงฮวาไปแล้ว หลังจากนี้เขาคงจะต้องตัดใจจากเธอแล้วจริงๆ

เพราะเป็นพี่หรอกนะ ผมถึงยอม

 

 

เพียงแค่ยงฮวากระดิกปลายนิ้ว จูฮยอนก็ตื่นเต้นดีใจชนิดที่ว่าไม่มีความคิดที่จะเก็บซ่อนความรู้สึกใดๆเอาไว้อีก เช่นเดียวกันกับคนป่วย ในทันทีที่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วได้เห็นคนรัก หัวใจของเขาก็เต้นและสูบฉีดอย่างรุนแรงราวกับได้รับยาวิเศษ

นายรู้สึกตัวแล้ว… ”

ยงฮวากวาดตาหันมองดูโดยรอบ ทุกอย่างไม่มีอะไรคุ้นตา แล้วเขาก็ไม่แน่ใจนักว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

ผมอยู่ที่ไหน?

อย่าเพิ่งลุกสิ นายจะต้องนอนให้มากๆ ตอนนี้นายอยู่ที่โรงพยาบาลที่ดีที่สุดในประเทศของเรา

ยงฮวาเผยรอยยิ้ม ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับแอบแฝงไปด้วยความเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้า จำได้ว่าก่อนหน้าขับรถมารับจูฮยอนเหมือนกับในทุกวัน แต่จู่ๆต้องถึงขั้นมานอนโรงพยาบาลได้ยังไง เขาก็ไม่รู้ด้วยเหมือนกัน

เกิดอะไรขึ้นกับผมหรอ?

จูฮยอนเกาะกุมมือของคนตรงหน้าเอาไว้ ดูท่าแล้วยงฮวาจะไม่รู้เลยจริงๆว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

นายหมดสติไป อาจารย์หมอบอกว่าร่างกายของนายอ่อนเพลียมากก็เลยวูบ จูฮยอนรู้สึกผิด เพราะตลอดมายงฮวามัวแต่เอาเวลามาตามดูแลเธอตลอด หลายครั้งหลายคืนที่เขาต้องกลับบ้านดึกดื่นก็เพราะเธอทั้งนั้น ธรรมดางานของเขาก็มากเกินพอ แต่กลับต้องมาเสียเวลาพักผ่อนก็เพราะเธอ

ฉันเปล่าเอาเชื้อโรคไปแพร่ใส่นายนะ แต่นายน่ะ ดูแลตัวเองไม่ดีเลย ก่อนหน้าที่เขาพูดปาวๆว่าแพ้ฝุ่นหรือภูมิคุ้มกันไม่ดี จูฮยอนคิดว่าเขาพูดเล่นด้วยซ้ำ ตั้งแต่เล็กจนโตเธอไม่เคยเห็นยงฮวาป่วยเลย จนตอนนี้ได้รับคำยืนยันว่าเขาเป็นภูมิแพ้จริงๆ

ผมไม่เป็นอะไรมากหรอก เห็นหน้าคุณผมก็หายแล้ว

เกือบจะตายก่อนฉันแล้ว ยังจะมาเรียกร้องความสนใจอีกหรอ

ยงฮวานอนอมยิ้ม มือหนาเกาะกุมมือนุ่มเอาไว้ไม่ยอมห่างไกล

แล้วนี่ คุณได้กินข้าวหรือยัง?

เป็นห่วงเขาจะแย่แล้ว จะเอาเวลาที่ไหนไปหาของกินได้ กระเพาะอาหารของจูฮยอนหลับสนิทไปแล้ว ตราบที่ยงฮวายังต้องนอนให้น้ำเกลืออยู่แบบนี้ เธอคงกินอะไรไม่ลง

ฉันกินแล้ว อย่าห่วงฉันเลยนะ ต่อไปนี้นายจะต้องเปลี่ยนระบบชีวิตของตัวเองใหม่

เปลี่ยนยังไง? ยงฮวาเอ่ยถาม

ต่อไปนี้ไม่ต้องมารับส่งฉันอีกแล้ว ไม่ต้องมาตามเฝ้าฉัน มีเวลาว่างก็ควรที่จะไปออกกำลังกาย หรือไม่ก็นอนหลับพักผ่อน

ผมทำอย่างที่คุณพูดทั้งหมดไม่ได้หรอกนะ ผมเป็นสามีของคุณ ยังไงก็ต้องไปรับส่งคุณอยู่แล้ว ไม่ใช่เรื่องแปลกเลย สามีคนไหนๆ ก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้น คนที่ไม่ทำอาจจะเป็นเพราะรักภรรยาของเขาไม่เท่าที่ผมรัก

จูฮยอนถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอรู้ว่าเขารัก แต่ถ้าร่างกายของเขาไม่แข็งแรงจนต้องล้มป่วยเพราะเธอ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลย

ยังไงก็ตามนายจะต้องดูแลตัวเองเพื่อฉัน ถ้านายไม่รักตัวเอง แล้วนายจะรักฉันได้ยังไง?

“….”

ดวงตาที่เธอจ้องมอง น้ำเสียงที่เธอใช้ ทุกอย่างมันคือความรู้สึกจากหัวใจของเธอหรือเปล่า บางครั้งก็ทำให้นึกอยากที่จะถามให้รู้แน่ชัดไปเลยให้แน่ใจ

ถ้าเกิดอยู่ดีดี ผมตายไป อาจเป็นคืนนี้หรือวันพรุ่งนี้ คุณจะรู้สึกแบบไหนหรอ?

คำถามนั้นทำให้จูฮยอนไม่อาจกลั้นน้ำตา อยู่ดีดีเขาพูดแบบนี้ทำไม จะพูดให้ได้อะไรขึ้นมา, น้ำตาใสไหลพรั่งพรูออกมาอย่างไม่หักห้าม ทั้งโกรธทั้งตกใจกับคำถามจนระงับสติอารมณ์ไม่ไหว

ยังสงสัยอีกไหม ว่าฉันจะรู้สึกยังไง ต้องให้พูดออกมาไหมว่าฉันจะต้องเสียใจแค่ไหน

น้ำตามากมายพวกนี้ทำให้หัวใจของยงฮวาพองโต คนป่วยลุกขึ้นมาช่วยซับน้ำตาให้เด็กดื้อ เขาก็แค่พูดไปอย่างนั้น ไม่คิดเลยว่าจูฮยอนจะร้องไห้ขี้มูกโป่งได้แบบนี้

ผมไม่ตายง่ายๆหรอกน่า มีคุณหมอประจำตัวที่สวยแล้วก็น่ารักขนาดนี้ รับรองเลยว่าจะต้องอยู่ได้ถึงร้อยปีชัวส์

จูฮยอนจ้องมองคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม หลังจากนี้จะไม่ใช่เพียงแค่ยงฮวาที่ดูแลเธอ แต่เธอในฐานะหมอจะดูแลเขาให้ดีด้วยเช่นเดียวกัน

นายจะต้องนอนพักเยอะๆ มันดึกแล้วนะ นอนเถอะ พรุ่งนี้ก็จะได้กลับบ้านแล้วล่ะ จูฮยอนช่วยพยุงให้ยงฮวานอนลง เธอช่วยห่มผ้าให้แล้วก็เอาแต่นั่งจ้องมองคนป่วยของเธอราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป

คุณกลับไปนอนที่บ้านก็ได้นะ ผมอยู่คนเดียวได้ ถึงใจจะอยากให้จูฮยอนมานอนเฝ้า แต่เขาก็กลัวว่าเธอจะหลับนอนไม่สบายเหมือนอยู่ที่บ้าน

โรงพยาบาลก็เหมือนบ้านของฉันนั่นแหละ อีกอย่างถ้ากลับไปตอนนี้ พอเช้าก็ต้องมาที่นี่อีกอยู่ดี นายนอนเถอะ ไม่ต้องห่วงฉันหรอกนะ ตอนดึกๆถ้าอยากได้อะไร หรืออยากเข้าห้องน้ำก็เรียกฉันได้เลย

อาจจะเรียกว่านี่คือช่วงเวลาที่ดีที่สุดเลยก็ว่าได้ จูฮยอนคนปากแข็งนอนหลับอยู่ใกล้ๆ บอกให้ไปนอนบนโซฟาก็ไม่ยอมไป เอาแต่ยืนกรานว่าจะนั่งอยู่ตรงนี้ไม่ยอมไปไหน สุดท้ายก็นอนหลับน้ำลายไหลยืดอีกตามเคย

มือหนาไล้พวงแก้มนุ่มสีชมพูเปล่งปลั่ง ยงฮวายิ้มกว้าง นึกขอบคุณพระเจ้าเพราะถ้าตนไม่ล้มป่วยก็คงไม่มีช่วงเวลาดีดีแบบนี้เกิดขึ้นในชีวิต ถึงอาจจะทำให้จูฮยอนต้องลำบากไปบ้าง แต่เขาดีใจมากกว่าที่มีเธอมาอยู่ใกล้ๆ

 






 

ยงฮวาลืมตาตื่นในช่วงสาย และก็เป็นที่น่าเสียดายที่ได้พบว่าตอนนี้จูฮยอนไม่อยู่แล้ว

จิตแพทย์หนุ่มลีจองชินเข้ามาเยี่ยมไข้คนป่วยเป็นคนแรก จูฮยอนย้ำหนักหนาว่าให้เขาช่วยดูยงฮวาให้ดีในระหว่างที่เธอลงไปตรวจคนไข้

เป็นยังไงบ้างครับ รู้สึกมึนๆหรือว่ามีอาการแปลกๆ บ้างหรือเปล่า?

ยงฮวาส่ายหน้า เขาคิดว่าตัวเองเป็นปกติดีมากแล้ว ทว่าจากตอนแรกที่คิดว่าจะตื่นมาอาบน้ำเตรียมตัวกลับบ้าน พยาบาลกลับบอกให้เขาอยู่รอพบกับอาจารย์หมอของจูฮยอนเสียก่อน

ไม่เป็นไรแล้วล่ะ อยากกลับบ้านจะแย่แล้ว เมื่อคืนนี้จูฮยอนก็ไม่ค่อยได้นอน ลงไปตรวจคนไข้แล้วหรอ ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ไปตั้งแต่เช้าแล้วครับ กว่าจะตรวจเสร็จคงใกล้เที่ยงพอดี

ยิ่งต้องอยู่แบบนี้ยงฮวาก็ยิ่งเป็นกังวลหนักไปกว่าเดิม จูฮยอนชอบเอาแต่ทำงานจนบางทีก็ลืมกินข้าว เพราะยังอยู่ในสถานะของผู้ป่วย เขาก็เลยดูแลเธอได้ไม่เต็มที่

ไม่ต้องห่วงนะครับว่าจูฮยอนจะไม่ได้กินข้าว วันนี้เธอกินมื้อเช้าเรียบร้อยแล้ว แถมยังสั่งให้ผมมาบอกให้พี่กินข้าวเยอะๆด้วยเหมือนกัน จองชินหันมองชุดอาหารเช้าที่เหลือ ยงฮวากินอาหารได้น้อยมาก ไม่แน่ใจว่ารสชาติของมันไม่ถูกปากหรือเป็นเพราะอะไรกันแน่

กินข้าวให้เยอะกว่านี้อีกหน่อยนะครับ เมื่อคืนนี้จูฮยอนมัวแต่ตกใจจนลืมว่าตัวเองเป็นหมอ เธอให้ผมโทรตามอาจารย์หมอมารักษาพี่จนเกือบหมดทั้งโรงพยาบาล

“….” อาหารเช้าถูกเลื่อนกลับมาวางลงตรงหน้าอีกครั้ง เช้านี้ยงฮวาไม่รู้สึกหิวเลย เอาแต่เป็นห่วงกระเพาะอาหารของจูฮยอนตลอดจนลืมที่จะใส่ใจดูแลตัวเอง

มีลูกศิษย์แบบนี้ อาจารย์คงปวดหัวน่าดูยงฮวาเริ่มต้นจัดการกับมื้อเช้าของเขาใหม่อีกครั้ง หวังว่าเมื่อจูฮยอนได้รู้เธอจะได้พึงพอใจ

จูฮยอนเป็นลูกศิษย์คนโปรดน่ะครับ ทุกวันนี้เธอเอาแต่ลังเลไม่รู้ว่าตัวเองจะเลือกเรียนอะไร ก็เพราะอาจารย์ทุกคนอยากได้เธอเป็นลูกศิษย์ เจอหน้าทีไร ก็เอ่ยปากชวนให้เธอเริ่มขบวนการด้วยตลอด

เด็กดื้อของยงฮวาเคยเป็นนักเรียนดีเด่นมาก่อน เขาจำได้ว่าตอนนั้นครูที่โรงเรียนทุกคนต่างก็รักและใส่ใจต่อเธอมาก ไม่คิดเลยว่าโตมาจะคว้าใจบรรดาอาจารย์หมอเอาไว้ไม่ต่างอะไรกับตอนเด็กแบบนี้

ตอนนี้สถานะของพี่กับจูฮยอนเป็นยังไงบ้างหรอครับ?

ยงฮวาถึงกับกินข้าวต่อไม่ได้ เขาลืมเสียสนิทเลยว่าจองชินเองก็ชอบจูฮยอนมากด้วยเหมือนกัน

คือว่าคือฉัน… ”

พี่รักจูฮยอนเข้าแล้วใช่ไหมครับ?

 



 

จงฮยอนมาเยี่ยมยงฮวาเป็นคนที่สอง เมื่อคืนทันทีที่รู้ข่าว ความจริงแล้วเขาควรที่จะมาหายงฮวาในทันที แต่ที่ไม่มาก็เพราะจุนฮีบอกว่ายงฮวาไม่ได้เป็นอะไรมาก แล้วอีกอย่างเขาก็มีคุณหมอประจำตัวคอยดูแลอยู่แล้ว

พอดีว่าผมต้องไปส่งจุนฮีที่มหาวิทยาลัยน่ะครับ ก็เลยมาช้า

“….” ยงฮวาอยากถามกลับว่าแล้วใครใช้ให้เขาเจ้ากี้เจ้าการ หากแต่ตอนนี้ที่ไม่รู้สึกเป็นห่วงจุนฮีก็เพราะรู้แน่ว่าจงฮยอนคงไม่ปล่อยให้จุนฮีต้องอยู่เพียงลำพัง

เมื่อคืนนี้ตอนรู้เรื่องของฉัน นายอยู่ที่ไหนหรอ?

จงฮยอนยิ้มเขินๆ จะให้เขาไปที่ไหนได้ แม้แต่พ่อของเขายังเอ่ยปากว่าเป็นห่วงคุณหนูจุนฮี เพราะเธอคงจะต้องอยู่บ้านคนเดียว

ผมไม่ได้ทำอะไรไม่ดีแน่นอนครับ ผมก็ส่งจนจุนฮีเข้านอน คือผมนอนที่ห้องรับแขกน่ะครับ ไม่ได้เฉียดขึ้นบนชั้นสองเลย จะให้สาบานก็ได้

ไว้ฉันจะกลับไปตรวจกล้องวงจรปิด

จงฮยอนเอารอยยิ้มเข้าข่ม นึกโล่งอกที่ตัวเองไม่ได้แหกกฎ หรือทำอะไรไม่ดี ไม่อย่างนั้นเขาคงจะต้องแย่แน่

แล้วสรุปว่าพี่ป่วยเป็นอะไรกันแน่ครับ ภูมิแพ้กำเริบหรอ? ถึงตอนเด็กๆ ร่างกายของยงฮวาจะไม่ค่อยแข็งแรง แต่เท่าที่รู้มาก็คือยงฮวาเข้ารับการรักษาจนมีร่างกายแข็งแรงเหมือนคนปกติทั่วไปแล้วด้วยซ้ำ

คงอย่างนั้นแหละ พักหลังๆรู้สึกเหมือนกันว่าเหนื่อยง่าย แต่ก็ไม่คิดว่าจะถึงขั้นวูบ

จงฮยอนออกอาการเป็นห่วงยงฮวาอย่างเห็นได้ชัด คงเป็นเพราะพักหลังมานี้ยงฮวามีเวลาพักผ่อนน้อยลง ร่างกายของเขาก็เลยแฮ้งค์

ไม่ต้องห่วงหรอกน่า วันนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว ขอบใจนะที่มาเยี่ยม

เห็นเขามีสีหน้าสดชื่นแจ่มใส จงฮยอนก็โล่งอก เขาเชื่อว่าคนอย่างยงฮวาจะไม่เป็นอะไรง่ายๆ เขาโชคดีกว่าใครที่มีภรรยาเป็นหมอ

อ้อ นี่ครับ เป็นประวัติของคังมินฮยอก, หลังจากเหตุการณ์เรือล่ม เขาถูกรับไปเลี้ยงที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า จากนั้นไม่นานก็มีคนมารับอุปการะไป… ”

ยงฮวาตัวชาวาบเมื่อได้รู้ว่ามินฮยอกอยู่ในเหตุการณ์เดียวกันกับตน ในวันที่เรือล่ม เราสองคนอยู่ในเรือลำเดียวกัน

ใกล้เคียงนะครับ มินฮยอกตอนนั้นน่าจะไม่เกินสามขวบ

….

หลังเสร็จสิ้นภารกิจ คุณหมอจูฮยอนรีบขึ้นมาดูแลสามีของเธอในทันที จองชินบอกว่ายงฮวากินข้าวหมดเกลี้ยงตามที่เธอต้องการ อาการโดยรวมก็จัดว่าดีขึ้นมากไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง รอแต่ให้อาจารย์จูจินโมอนุญาตให้เขากลับบ้านเพียงเท่านั้น  หากแต่ยังไม่ทันได้เปิดประตูเข้าไปหา กลับบังเอิญได้ยินเรื่องที่ยงฮวาพูดคุยกับจงฮยอนเสียก่อน

เรื่องของมินฮยอกหรอ?

พวกเขาสองคนมีความเกี่ยวพันอะไรกันแน่ นั่นคือคำถามที่ผุดขึ้นมาในทันที ก่อนหน้ามินฮยอกขอร้องให้เธอช่วยสืบเกี่ยวกับวันที่ยงฮวาประสบอุบัติเหตุเรือล่ม มินฮยอกบอกว่าเขาต้องการความแน่ใจ เพราะเชื่อว่าบางทียงฮวาอาจจะช่วยให้เขารู้ถึงอดีตของตัวเองได้ไม่มากก็น้อย

 

 

 


 

 

 



 

*********************100%*********************

หวานมาเยอะแล้วเนอะ  ถึงเวลาเปลี่ยนโหมดอารมณ์กันแล้วล่ะค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,171 ความคิดเห็น

  1. #3791 cassysanuk (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 07:43
    ถึงจะเป็นโรคหัวใจ แต่ก็ห้ามตายก่อนจูฮยอนนะ
    #3,791
    0
  2. #3708 softhy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 06:45
    แง่ๆๆคุณยงอยู่ดีๆก็ไม่สบาย ดีนะมีหมอและคนเฝ้าไข้ที่มือหนึ่ง 555..ว่าแต่เรื่องความสัมพันธ์น้องมินกับยงคงเริ่มจะมีเคล้าโครงที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยแล้ว.. อยากให้แทนี่ยอมรับในตัวน้องเขยเร็วๆจังน้องซอจะได้สบายใจ
    #3,708
    0
  3. #3557 BoiceChom (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 19:30
    น้องซอคะ ทำไมหนูปากแข็งจังคะลูก อิพี่ยงอยืาเปนไรมากเลยนะ ต้องอยู่กะจฺูบินสิ
    #3,557
    0
  4. #3445 rasintt (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:01
    ยงป่วยเป็นอะไรร้ายแรงไหมอะ ถ้ายงเป็นมากแล้วใครจะดูแลน้องซอหล่ะ  รีบหายไวๆๆๆนะยง เดี๋ยวอดดูแลจูฮยอนนะอิๆๆๆ
    #3,445
    0
  5. #3442 lovelyyou999 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:14
    หวังว่ายงคงไม่เป็นอะไรร้ายแรงใช่ไหม

    น้องซอจะปากแข็งไปถึงไหน รอติดตามอยู่นะคะ

    ไรเตอร์ สู้ ๆ
    #3,442
    0
  6. #3426 shawolp10 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:27
    คือมันดีคือฟิน คืออย่าพึ่งเปลี่ยนนนน 555
    #3,426
    0
  7. #3419 Bebearboo (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:40
    ง่อวววววมินฮยอกกับยงฮวาต้องเปนพี่น้องชัว55555ต่างคนต่างสืบบ
    #3,419
    0
  8. #3403 suljinsul (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:05
    มินกะยง
    #3,403
    0
  9. #3402 jin (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 07:42
    คนปากแข็งอย่างน้องซอ การกระทำและการแสดงออกมันคงบอกแทนแล้ว

    ว่ารักยงมากแค่ใหน ยงคงสัมผัสได้แล้วต่อไปน้องซอคงต้องดูแลคุณสามีดีๆ

    จะได้หายไว
    #3,402
    0
  10. #3401 FahSai FuBby (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:30
    มินกับยงต้องเป็นพี่น้องกันแน่ๆ อาการของยงต้องมีอะไรมากกว่าภูมิแพ้หรือเปล่าถึงขนาดน๊อคแบบนี้ ไรเตอร์อย่ามาม่ามากนะคะ ^^
    #3,401
    0
  11. #3400 pan (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:36
    อาการวูบของยงคงไม่มีมากกว่านี้แล้วน๊ะค๊ะ
    #3,400
    0
  12. #3399 natnat16 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:15
    ยงวูบนี่เป็นอาการแบบแพ้ท้องแทนเมียป่ะ (อยากให้เป็นแบบนี้อ่ะ) ยังไงก็ดูแลตัวเองนะอย่างที่น้องบอกจะได้ดูแลน้องได้ เอาใจช่วยให้หายไวๆ 
    #3,399
    0
  13. #3398 Yuii_lamai (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:37
    เง้อออ อิย๊งเป็นอะไรอ่ะ อยู่ดีๆก็วูบ หวังว่าคงจะไม่เป็นอะไรร้ายแรงนะ

    ไม่เอามาม่านะไรท์เตอร์ เอ๊ะ!!หรือว่าจิแพ้ท้องแทนเมีย #คิดไปนั่น
    #3,398
    0
  14. #3397 Lovelyminmin (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:37
    เปลี่ยนโหมด!!เปลี่ยนไปโหมดไหนเหรอคะ???? หวั่นใจรอเลย!!! ยงคงป่วยแบบไม่ธรรมดาเป็นแน่จู่ๆจะมาวูบได้ไงเป็นอะไรน้อแอบหวั่นจริงๆ ยงมินพี่น้องเมื่อไหร่จะรู้ความจริงนะ พี่น้องที่พลัดพรากสินะ!!
    ไรเตอร์สู้ๆ
    #3,397
    0
  15. #3396 saisai (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:34
    ปมย้งกับมินกำลังคลี่คลายแต่ปมใหม่คือย้งป่วยเปนไรอ่า ไม่เอามาม่าได้มั้ยคะ ไรเตอร์
    #3,396
    0
  16. #3395 paupu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:09
    ยงป่วยเปนไรเนี่ย ขอให้ป่วยธรรมดาเหอะ พี่น้องจะได้เจอกัล้วสินะ
    #3,395
    0
  17. #3394 squinoa (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:54
    แหม่ เหนื่อยธรรมดานี่เอง เกือบต้องเนรเทศตัวเองไปนอนหน้าประตูห้องนอนแล้วจองยง แกนี่ก็หาทางพิสูจน์ไม่เข้าเรื่องจริงๆ มาถามเรื่องเป็นตายอะไรกับน้อง ดูซิร้องไห้ขี้มูกโป่งหมดแล้ว กลับไปปลอบน้องเลยนะ
    #3,394
    0
  18. #3393 data_tik (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:53
    น้องซอปากแข็งจัง แต่การกระทำสำคััญกว่าคำพูดนะยง ดูท่ามินยงเป็นพี่น้องกันแน่ๆ หวังว่ายงจะเป็นแค่ภูมิแพ้นะ
    #3,393
    0
  19. #3392 hams_joon (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:53
    ยงคงจะพักผ่อนน้อยแหละเนอะ ตอนนี้ก็มีคุณหมอส่วนตัวมาดูแลขนาดนี้แล้วเนี่ยดีขึ้นเห็นๆ ส่วนเรื่องมินฮยอกกับยงต่างคนต่างสืบเรืองของอีกฝ่าย เป็นพี่น้องกันแน่ๆ
    ปล.ไรเตอร์สู้ๆคะ
    #3,392
    0
  20. #3391 goguma (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 13:48
    หวังว่ายงคงไม่เป็นอะไรร้ายแรงนะคะ

    น้องซอของเราบ่อน้ำตาแตกเลยลูก เป็นห่วงพี่เค้าช่ายม๊าาา

    งั้นก็บอกรักให้พี่เค้าชื่นใจสักคำหน่อยสิจ้ะคนสวยย



    เรื่องของสองพี่น้องยงกะมินกำลังจะถูกเปิดเผยใช้มั๊ยคะ ตื่นเต้นแทนทั้งคู่

    ไรเตอร์สู้ๆนะคะ

    ช่วงนี้นีดเดอร์ไถนาหนักมากเลยค่าาาา

    ยังไงก็รอติดตามเสมอนะคะ
    #3,391
    0
  21. #3390 mindmind (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 10:12
    หวังว่ายงจะเป็นแค่ภูมิแพ้เฉยๆนะ ยงกับมินเป็นพี่น้องกันแน่เลย

    น้องซอต้องดูแลพี่ยงดีๆนะ

    ปล.ไรเตอร์สู้ๆนะค่ะ
    #3,390
    0
  22. #3388 Beam Supattra (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:21
    ถึงฉากพี่ตามหาน้องน้องตามหาพี่แล้ววว พี่ยงกับคังมินคงต้องมีฉากดราม่าแน่ๆเลย ;-;
    #3,388
    0
  23. #3387 icygirl2703 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:59
    สรุปยงเป็นภูมิแพ้หรอเนี่ย ตกใจแทบแย่นึกว่าเป็นอะไร

    แต่คนที่ตกใจยิ่งกว่าใครก็คือ ซอ ตกใจจนลืมว่าตัวเองเป็นหมอ 555

    ยงถามอะไรแบบนั้นฮะ มันไม่ใช่คำถามที่น่าถามเลย แต่พอรู้คำตอบก็พอใจแล้วนะ

    แหมมม จงฮยอน อย่าเอาพ่อมาอ้างหน่อยเลย อยากไปเฝ้าจุนฮีอยู่แล้วก็บอกมาเถอะ 555

    แต่ว่า... นึกว่าจองชินตัดใจจากซอได้นานแล้วนะคะเนี่ย ยิ่งเห็นยงซอรักกัน ก็ต้องรีบทำใจให้ได้นะ

    รอตอนหน้านะคะพี่จอยคนสวยยยย แหมมม อาจารย์หมอของซอจะต้องไม่ธรรมดาแน่ๆเลยนะคะ แค่ชื่อก็แซ่บแล้ว 555 สู้ๆๆค่ะ ^_^
    #3,387
    0
  24. #3386 goguma_ys (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:47
    พี่ยงเป็นภูมิแพ้จริงๆหรอ ไรท์เตอร์มาต่อเร็วๆๆ
    #3,386
    0
  25. #3385 tum2511 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:46
    อิยงเป็นไรกันแน่ คงไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงใช่มั๊ย

    น้องซอก็เป็นห่วงและดูแลสามีได้ดีมาก น่ารักจริงๆ
    #3,385
    0