Hate you, I hate you (Yong&Seo) Fin.

ตอนที่ 26 : Hate you, I hate you Chapter 25 :: Love ring for you [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 819
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    7 ก.พ. 58


Hate you, I hate you Chapter 25

Love ring for you

 





 

จูฮยอนนอนอมยิ้ม ปลายนิ้วเรียวไล้เล่นกับมือของยงฮวาที่ยังคงกอดเอวของเธอไว้แน่น โชคดีที่วันนี้เป็นวันหยุดของเธอ ส่วนยงฮวา ถึงจะเป็นวันหยุดแต่เขาก็ยังมีงานสำคัญที่จะต้องไปทำ

ตื่นหรือยังคะ?

ยงฮวาตอบคำถามด้วยการโอบรัดร่างบางเอาไว้แน่นมากขึ้น เขาไม่อยากปล่อยเธอไปไหน แต่ก็ต้องไปเพราะว่าติดงานสำคัญ

ถ้าพูดเพราะๆแบบนี้ เธอจะยิ่งดูสวยน่ารักมากขึ้น พูดแบบนี้ให้ตลอดเลยได้ไหม

ฉันเป็นคนพูดเพราะแต่กำเนิด ยกเว้นกับคนบางคนเท่านั้นแหละ

คนที่ยกเว้น คือใครหรอ? ไม่ยักกะเคยเห็น

จูฮยอนพลิกตัวหันมาประจันหน้า เธอเอารอยยิ้มเข้าสู้ แต่ยงฮวาก็สู้ไม่ถอยด้วยเหมือนกัน

มือหนาไล้ฝ่ามือบนใบหน้าสวยด้วยความรัก ยงฮวาไม่แน่ใจว่าเขาฝันไปหรือเปล่า

แล้วสรุปว่าจะให้เรียกที่รักจริงหรอ ฉันว่ามันเลี่ยนไปนะ อายคนอื่นเค้า

ยงฮวาก็คิดว่าคำนั้นฟังดูเลี่ยนเกินไปด้วยเหมือนกัน ความจริงแล้วที่บังคับให้เรียกก็เพราะตั้งใจจะแกล้งจูฮยอนก็เท่านั้น

เรียกว่าพี่สิ ผมอายุมากกว่า เรียกนายมันฟังดูไม่น่ารักเลย

น่ารักออก ไม่เห็นจะแปลกเลย

จูฮยอนดื้อมากจนทำให้ยงฮวาเริ่มที่จะรู้สึกเหนื่อย ถึงแม้จะหว่านล้อมไม่สำเร็จ แต่อย่างน้อยตอนนี้เขาก็สุขใจ

ต้องไปอาบน้ำแล้วล่ะ วันนี้มีนัดเซ็นสัญญากับพรีเซนเตอร์คนใหม่

คนใหม่แทนไอยูกิ?

อืม นั่นแหละ

ใครหรอคะ?

เป็นใครบางคนที่เธอก็รู้จักดี ยงฮวาลุกออกจากเตียง จนทำให้จูฮยอนถึงกับหัวใจหล่นหาย วัตถุโบราณสมัยโชซอนอวดเรือนร่างทั้งหมดของเขาอย่างไม่มีซ่อนเร้น ทำเอาจูฮยอนถึงกับต้องรีบมุดตัวลงใต้ผ้าห่มด้วยความอับอาย

ยงฮวาหันมองคนที่อยู่ใต้ผ้าห่มก่อนที่จะรีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมใส่ ไม่ใช่แค่จูฮยอนหรอกที่อาย เพราะเขาเองก็อายมากด้วยเหมือนกัน

ผมใส่เสื้อแล้ว ไม่ต้องแอบแล้วนะ

จูฮยอนค่อยๆโผล่หน้าออกจากผ้าห่ม เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี เธอถึงสามารถหายใจหายคอได้โล่งมากยิ่งขึ้น เธอรอดูจนกระทั่งแน่ใจว่ายงฮวาเข้าไปในห้องน้ำแล้วถึงได้ลุกออกจากเตียง เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับภารกิจสำคัญ

 

 


 

ซอจูฮยอนในชุดคลุมอาบน้ำลงทุนศึกษาวิธีทอดไข่ดาวจากคลิปวีดีโอในอินเทอร์เน็ต ครั้งแรกที่ได้ทอดไข่เธอทำพลาด แต่คราวนี้เธอจะไม่ยอมทำพลาดอีกแล้ว

เป็นเพราะแม่ครัวยังไม่กลับ และยงฮวาก็คงจะต้องรีบออกไปทำงาน ดังนั้นวันนี้จูฮยอนจึงขอรับอาสาเป็นแม่บ้าน เข้าครัวเตรียมอาหารเช้าให้กับสามีของเธอ ไข่ดาวถูกถอดออกจากพิมพ์รูปหัวใจอย่างทุลักทุเล ถึงแม้จะยังไม่คล่องตัว แต่จูฮยอนภูมิใจที่เธอได้ทำมันเพื่อคนที่เธอรัก

อีกฟองนึงแล้วกัน ฟองเดียวคงไม่อิ่ม ว่าพลางตอกไข่ลงในกะทะร้อนฉ่า จูฮยอนเผลอตัวกระโดดหนีน้ำมัน ทั้งที่ความจริงแล้วไม่มีน้ำมันกระเด็นออกมาเลยแม้แต่หยดเดียว

เมื่อได้ไข่ดาวตามที่ต้องการแล้ว คุณแม่บ้านสาวก็ละเลียดทาเนยลงบนขนมปังอย่างสนุกสนาน เสร็จจากทาเนยก็มาลงมือทำน้ำผลไม้ปั่นเพื่อสุขภาพ

จูฮยอนไม่รู้หรอกว่าอาหารเช้าที่เธอทำจะถูกปากยงฮวาหรือเปล่า ไข่ดาวรูปหัวใจของเธออาจไม่สวยเหมือนยงฮวาทอดเอง และขนมปังปิ้งนี่ก็อาจจะแข็งไปหน่อย แต่ทั้งหมดเธอทำด้วยใจล้วนๆ

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ยงฮวาถึงออกมาข้างนอก เขาค่อนข้างแปลกใจที่พบว่าจูฮยอนไม่ได้อยู่ในห้อง และเขาก็มั่นใจว่าเธอยังไม่ได้อาบน้ำแน่ๆ

เดินตามหาไม่นาน เขาก็เห็นเธอทำลับๆล่อๆเดินออกมาจากห้องครัว ยิ่งเห็นเขาด้วยแล้ว ดูเหมือนว่าจูฮยอนจะยิ่งตกใจมาก

ทำอะไร หิวหรอ เดี๋ยวผมทำให้เอง

ก็ดีนะ ฉันไปอาบน้ำก่อนดีกว่า ถ้าทำเสร็จแล้วกินเลยไม่ต้องรอฉันนะ เดี๋ยวนายไปทำงานสาย พูดจบแล้วจูฮยอนก็รีบเดินจ้ำขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนชั้นบน ความจริงแล้วเธอควรจะบอกยงฮวาไปตรงๆว่าเธอเตรียมอาหารเช้าให้เขาเรียบร้อยแล้ว แต่เธอกลับพูดอะไรไปก็ไม่รู้

 

ยงฮวาก้มมองดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือ แม้จะเหลือเวลาน้อยนิด แต่เขาคิดว่าถ้าทำอาหารเช้าง่ายๆ ก็น่าจะยังพอมีเวลา หากแต่ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องครัว กลับได้พบผลงานชิ้นโบว์แดงวางเรียงรายอยู่ตรงหน้า ยงฮวาถึงกับยืนยิ้มกว้างก่อนที่จะหยิบเอากระดาษโน้ตที่จูฮยอนแนบไว้ขึ้นมาอ่าน

ทานอาหารเช้าแล้วรีบไปทำงานซะนะ อาจหน้าตาไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ถ้ากินแล้วไม่อร่อย ต้องขอโทษจริงๆ เอาไว้ถ้ามีเวลาฉันจะหัดทำอาหารให้เก่งๆ จะได้ทำของอร่อยๆให้พี่กินได้

[จูฮยอน]

ถึงแม้อาหารเช้าของจูฮยอนจะหน้าตาดูแปลกๆไปบ้าง แต่ยงฮวาก็กินจนหมดเกลี้ยงทุกอย่าง นอกจากจะเป็นปลื้มกับสรรพนามที่จูฮยอนใช้เรียกในกระดาษโน้ตแผ่นนี้แล้ว อาหารหลักที่มีแค่ไข่ดาวสองฟองกับขนมปังทาเนยแข็งๆ กลับกลายเป็นมื้อเช้าที่อร่อยมาก ยิ่งได้ดื่มน้ำผลไม้เพื่อสุขภาพควบคู่กันด้วยแล้วยิ่งทำให้สดชื่น เปี่ยมไปด้วยพลังมหาศาล ทุกอย่างเกินความคาดหมายไปหมด ยงฮวาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตอนนี้เขากำลังฝันอยู่หรือเปล่า

 

 




 

จูฮยอนใช้โอกาสที่ยงฮวาไปทำงานเข้าไปในห้องของจุนฮีเพื่อเก็บเส้นผมที่เหลือติดค้างอยู่บนหวีไปตรวจดีเอ็นเอ ก่อนหน้าเธอพยายามที่จะเข้าไปหลายครั้งแล้วแต่ก็กลัวว่ายงฮวาจะสงสัย เธอแค่อยากทำทุกอย่างให้เงียบๆ ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง เธอยอมรับได้หมดทุกอย่าง

จองชินรู้สึกว่าเหมือนจะเห็นหลังของจูฮยอนไวๆ แต่เขาก็ไม่ค่อยเชื่อสายตาของตัวเองเท่าไหร่ เพราะว่าวันนี้เป็นวันหยุดของเธอ

หลังจากแอบแวะไปส่งเส้นผมเพื่อตรวจดีเอ็นเอที่โรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว จูฮยอนถือโอกาสมาที่ร้านเครื่องประดับ เมื่อคืนเธอแอบวัดขนาดนิ้วของยงฮวามาจนแน่ใจ วัดแล้ววัดอีก กลัวว่าเขาจะตื่นขึ้นมาเห็นก็กลัว แต่ก็โชคดีที่ยงฮวานอนหลับสนิท ไม่อย่างนั้นถ้าเขารู้ก่อน เธอคงจะต้องอายมาก

เอาแบบไหนดี? ดวงตากลมโตจ้องมองแหวนมากมายตรงหน้า คนอย่างยงฮวาน่าจะชอบอะไรเรียบๆ แต่ดูดี แต่ในสายตาของจูฮยอนแหวนทุกวงที่อยู่ตรงหน้าเธอสวยและดูดีหมดทุกวงเลย

คุณลูกค้าสนใจแหวนสไตล์ไหนคะ จะเลือกเป็นของขวัญให้ตัวเองหรือว่าซื้อให้คนพิเศษดีคะ?

ซื้อให้คนพิเศษค่ะ ฉันอยากซื้อแหวนให้คนพิเศษ จูฮยอนรู้สึกร้อนวูบวาบกับคำว่าคนพิเศษ เธอใช้เวลาเลือกซื้อแหวนไม่ต่ำกว่าชั่วโมง สุดท้ายก็ได้แหวนที่ต้องการมาในที่สุด

 

เป็นเรื่องเซอร์ไพรส์ที่จู่ๆก็ได้พบจูฮยอนเข้าด้วยความบังเอิญ ก่อนหน้าซูโฮพยายามขอร้องให้ฮวังมิยองช่วย แต่สุดท้ายเธอก็ทำไม่สำเร็จ จูฮยอนไม่ยอมตอบตกลง และเธอก็ไม่ได้รับปากด้วยว่าจะมาพบเขาเมื่อไหร่

จูฮยอนค่อนข้างตกใจที่ได้พบซูโฮ เธอรู้ว่าช่วงนี้เขากำลังลำบากไม่น้อย เพราะนักร้องคนสำคัญสร้างปัญหาใหญ่ไว้ให้

มีเวลาไหม มาคุยกันหน่อยสิ

“….” จูฮยอนพยักหน้ารับ ความจริงเธอตั้งใจว่าจะไปหาเขาอยู่แล้ว เพียงแต่ที่ผ่านมาเธอไม่ค่อยมีเวลาก็เท่านั้น

ทั้งสองคนไม่ได้พบกันในร้านอาหาร สถานที่นัดพบคือบนรถของซูโฮ เหตุก็เพราะหลายเรื่องที่จำเป็นจะต้องพูดไม่สามารถพูดในที่สาธารณะได้

ฉันเสียใจด้วย เรื่องไอยูกิ

ซูโฮยอมรับว่าเขาพลาดเอง เขายอมรับว่าตัวเองมีความสามารถไม่มากพอ ที่ผ่านมาบริหารงานอย่างหละหลวม ถึงจะท้อแต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะก้าวถอยหลัง

มันก็อย่างนี้แหละ พอเกิดมาแล้วก็ต้องดับ คราวหน้าฉันจะต้องรอบคอบมากกว่านี้ ไม่ใช่ทำงานแค่นั่งโต๊ะหรือเซ็นเอกสารให้มันผ่านๆไป

เหมือนว่าเหตุการณ์ที่ผ่านมาจะสอนให้ซูโฮเติบโตขึ้นมาก จูฮยอนโล่งใจที่เขาเลือกจะจดจำบทเรียนครั้งนี้เอาไว้เพื่อทำครั้งต่อๆไปให้ดีขึ้น

จะให้ดีกว่านี้ ถ้านายจะไม่แจกโบนัสพี่สาวของฉันทุกเดือน ถ้าจากนี้นายยังทำอะไรเวอร์ๆแบบนี้อีก ฉันจะให้พี่แทยอนกับพี่มิยองลาออก

ฉันทำอย่างนั้นเพราะฉันรักเธอนะ

จูฮยอนทำเมินใส่คนที่จ้องมองมา ถ้าเลือกได้เธออยากให้ซูโฮไม่ต้องมาสนใจเธออีก แต่พอนึกถึงตอนเด็กที่เขาคอยเป็นเพื่อนเล่นและช่วยดูแลเธอ ความทรงจำพวกนั้นมันมีค่ามากเกินกว่าที่จะลืมเลือนมันได้

ซูโฮ อย่ารักฉันอีกเลยได้ไหม

ฉันก็อยากทำอย่างนั้น แต่ตอนนี้ยังทำใจไม่ได้เลย

เขายิ้มให้เธอน้ำตาเอ่อ เราสองคนผูกพันกันมากเกินไป คงดีกว่าถ้าวันนี้แม่ของเขายังอยู่ อย่างน้อยเขาจะได้มีคนช่วยปลอบใจ

ฉันเหมือนลูกแหง่เลย ทำอะไรก็ไม่เคยดีสักอย่าง นี่ถ้าแม่ยังอยู่ ท่านคงเตะฉันไปหลายทีแล้ว

ซูโฮพูดติดตลก ทั้งที่ในใจเจ็บหนักอยู่รอมร่อ เขาเป็นผู้ชายทำไมจะดูไม่ออก ยิ่งคิดถึงว่าจูฮยอนอยู่กับยงฮวา หัวใจของเขาก็สลายได้วันละไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบแล้ว

ถามจริงๆ ว่าตอนนี้เธอยังคิดจะหย่ากับจองยงฮวาอยู่อีกไหม?

คำถามของซูโฮทำให้จูฮยอนปั้นหน้าไม่ถูก แต่จะให้พูดโกหกหรือหลีกเลี่ยง จะยิ่งเป็นการทำร้ายซูโฮมากกว่า

คิดว่าคงไม่แล้วล่ะ

ซูโฮกลั้นน้ำตา เขาเข้าใจไม่ผิดแล้วก็ไม่ได้คิดไปเองจริงๆด้วย เขาเสียใจที่สุดตั้งแต่รู้ว่ายงฮวาพาจูฮยอนเข้าโรงแรมม่านรูด แต่ก็ยังคิดเข้าข้างตัวเองว่ามันจะต้องไม่มีอะไร แต่สุดท้ายทุกอย่างก็กระจ่างชัดเพราะคำพูดแค่ประโยคเดียว

เธอไม่เคยรักใครเลยนะจูฮยอน แน่ใจหรอว่าเธอรักเขาจริงๆ

ระหว่างฉันกับยงฮวามันไม่ใช่แค่ความรัก แต่มันมากกว่านั้น นายไม่มีวันเข้าใจหรอก

ยิ่งจูฮยอนพูด ซูโฮก็ยิ่งเจ็บจนแทบจะหายใจไม่ออก อย่างน้อยๆก็น่าจะปราณีคิดถึงหัวอกหัวใจของเขาบ้าง แต่นี่กลับไม่เลย

ฉันแค่ไม่อยากถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้หญิงประเภทจับปลาหลายมือหรือว่าชอบให้ความหวังผู้ชาย ที่ฉันตอบตกลงคบกับนาย ก็เพราะฉันคิดว่าเราสองคนน่าจะเข้าใจกันได้ดี แต่สุดท้ายเป็นฉันมากกว่าที่ไม่เคยเข้าใจตัวเอง ฉันรู้ว่าความรู้สึกที่นายมอบให้ฉันมันมีค่ามากแค่ไหน ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันทำให้นายต้องเจ็บและน้อยใจเสมอ ฉันทำร้ายคนดีดีแบบนายไม่ได้ ยิ่งคิดถึงแม่ของนายด้วยแล้ว ฉันก็ยิ่งคิดว่าตัวเองคือคนเห็นแก่ตัว

ซูโฮพยักหน้าทั้งน้ำตา เขาคิดว่าตัวเองเข้าใจจูฮยอนดี เพราะเขาเองก็รู้มาตลอดว่าจูฮยอนเห็นเขาเป็นแค่เพื่อน ที่เธอยอมใจอ่อนคบกับเขาเป็นแฟนเพราะทนลูกตื้อของลูกแหง่อย่างเขาไม่ไหว เธอรำคาญหรือไม่ก็คงสงสารก็เลยตอบตกลงยอมคบกับเขาก็เท่านั้น

แล้วเธอมั่นใจได้ยังไง ว่าจองยงฮวารักเธอ

ไม่ใช่แค่คำบอกรัก แต่ทุกอย่างที่เป็นจองยงฮวาทำให้เธอต้องรักเขา ไม่ใช่ว่าซูโฮหรือคนอื่นๆไม่ดี แต่เป็นเธอเองต่างหากที่ดีไม่พอและที่สำคัญก็คือ เธอรู้ใจของตัวเองดีว่ารู้สึกกับแต่ละคนได้แค่ไหน

ก็เหมือนที่ฉันรู้ว่านายรู้สึกยังไงกับฉันนั่นแหละ มันต่างกันที่ฉันไม่ได้รักนายเหมือนคนรัก สำหรับฉันแล้วนายคือเพื่อนที่ฉันเป็นห่วง นายเป็นคนที่พอได้พูดคุยด้วยแล้วทำให้ฉันคิดถึงตัวเองในตอนยังเป็นเด็ก

คิดว่าพูดให้ฉันเหมือนมีความสำคัญ แล้วจะทำให้ฉันรู้สึกดีได้อย่างนั้นหรอ?

ฉันไม่ได้พูดเพราะแค่อยากให้นายรู้สึกดี จริงอยู่ว่านายมีสิทธิ์ที่จะคิดว่าฉันก็แค่กำลังหาข้ออ้าง แต่ที่พูดไปทั้งหมด ฉันพูดจริงๆนะ

 

 



 

ตลอดการเซ็นสัญญา ทั้งยงฮวากับมินฮยอกเอาแต่จ้องมองกันไปมา โดยส่วนตัวแล้วทั้งสองคนได้ยินมาเหมือนๆกันว่าต่างฝ่ายต่างก็กลัวเรือด้วยกันทั้งคู่

ตอนที่ยงฮวาพลัดกับน้องชาย ตอนนั้นเขามีอายุแค่ห้าขวบ ส่วนน้องชายของเขาก็ยังเล็กมาก ไม่รู้ว่าถ้าตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่เขาจะมีหน้าตาแบบไหน

มินฮยอกอ่านรายละเอียดของสัญญาก่อนที่จะเซ็นชื่อลงในเอกสาร นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไปคังมินฮยอกจะเป็นพรีเซนเตอร์คนใหม่ รับหน้าที่โฆษณาประชาสัมพันธ์คุณสมบัติของผลิตภัณฑ์ในเครือทั้งหมดที่มีความอ่อนโยน มีความปลอดภัยใช้ได้แม้กระทั่งเด็กอ่อน ภาพลักษณ์ของว่าที่คุณพ่อเหมาะสมกับผลิตภัณฑ์เหล่านี้อย่างห้ามไม่ได้

ทุกอย่างเรียบร้อยดีนะครับ

มินฮยอกยื่นมือออกมาจับกับมือของท่านประธานตามมารยาท ถึงแม้จะไม่ค่อยกินเส้นกัน แต่เขามีความจำเป็นจะต้องรับงานนี้เพื่อกอบกู้ชื่อเสียง

ทางเราไม่มีนโยบายยกกองไปถ่ายทำในเรือ เพราะฉะนั้นคุณสบายใจได้เลยนะครับ

มินฮยอกจ้องดวงตาของยงฮวาอย่างไม่พอใจสักเท่าไหร่นัก เขาก็รู้อยู่แล้วว่าอะไรเป็นอะไร ยังจะมาพูดจี้จุดอ่อนกัน

กลัวเรือไม่แปลกเลยใช่ไหมครับ เพราะคุณเองก็เคยกลัวมันด้วยเหมือนกัน
 

คำพูดนั้นช่วยเปิดทางให้ภาพเก่าๆย้อนกลับคืนมา เป็นเพราะเมื่อตอนยังเด็กยงฮวาเป็นคนไม่ค่อยแข็งแรง เขาเป็นภูมิแพ้แล้วอาการก็มากำเริบในช่วงเวลาที่เรือกำลังจะล่มหลังจากชนเข้ากับโขดหิน ตอนนั้นพ่ออุ้มเขาพาดบ่าแล้วก็จูงมือพาน้องชายในวัยแค่สามขวบหนีตายออกมา ตอนนั้นทุกคนต่างก็กลัวตายวิ่งหนีกันจนชุลมุนวุ่นวายจนกระทั่งมาชนเข้ากับพวกเรา เป็นเหตุให้น้องชายพลัดหายไปในตอนนั้น พยายามตามหาเท่าไหร่ก็หาไม่พบ

นั่นคือสาเหตุที่ทำให้ยงฮวาต้องกลัวเรือ ถึงแม้ตอนนี้จะรักษาอาการพวกนั้นจนหายดีแล้ว แต่เขาก็ยังคงมีอาการเมาเรือหลงเหลืออยู่ ความรู้สึกหวาดกลัวที่จมอยู่ในอดีตมันทรมาน ถึงจะไม่รู้สาเหตุว่าทำไมมินฮยอกถึงได้กลัวเรือมากขนาดนั้น แต่ยงฮวาเข้าใจดีว่าหากเลือกได้ ไม่มีใครอยากมีความรู้สึกนี้แน่นอน

ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ความจริงแล้วผมควรที่จะเข้าใจคุณมากกว่าใคร แต่อย่างน้อยผมหวังว่าคุณจะสามารถทำงานกับเราได้อย่างมีความสุข สารภาพตามตรงว่างานนี้ผมคาดหวังกับคุณมากเลยนะครับ ถ้าผลตอบรับดี เราก็วินๆด้วยกันทั้งสองฝ่าย

มินฮยอกเผลอตัวหลุดรอยยิ้ม เขาเชื่อแล้วว่าวัตถุโบราณของจูฮยอนเป็นคนเก่ง แถมมันสมองของเขายังหลักแหลมมากอีกต่างหาก เมื่อก่อนเห็นเอาแต่คอยตามจูฮยอนต้อยๆ เขายังแปลกใจว่าคนคนนี้ไม่มีงานทำหรืออย่างไร เห็นหน้าซื่อๆ ยอมให้จูฮยอนกดหัวมาตั้งนานสองนาน ไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นนักธุรกิจเต็มตัวขนาดนี้

ยิ่งคุณคาดหวังอะไรมากๆ คุณก็ยิ่งต้องเรียนรู้ที่จะผิดหวังด้วยนะครับ

ทุกการลงทุนมีความเสี่ยง แล้วผมก็ไม่ได้หลับหูหลับตาหรือว่าจับสลากสุ่มเลือกคนที่ไม่มีความเหมาะสม… ”






 

จูฮยอนกลับมาบ้านพร้อมกับของสดจำนวนหนึ่งที่เลือกซื้อมาด้วยตัวของเธอเอง ต่อจากนี้ไปเธอจะหัดทำอาหารให้ยงฮวาได้กินบ้าง ถึงมันจะเป็นเรื่องยากสำหรับเธอ แต่เธอก็จะพยายาม

ร่างบางเดินมาหยุดลงหน้ากรอบรูปบานเล็ก จูฮยอนวางถุงข้าวของทั้งหมดลง ก่อนที่จะหยิบรูปของแม่ขึ้นมา

ไม่ว่าเรื่องจริงจะเป็นยังไง หนูเชื่ออยู่อย่างหนึ่งว่าแม่ไม่อยากให้มีเหตุร้ายใดๆเกิดขึ้นกับทุกคนที่แม่รักเลย แม่ของหนูเป็นผู้หญิงที่สวย เก่งแล้วก็จิตใจดีเสมอ อย่าห่วงหนูอีกเลยนะคะ หนูโตเป็นผู้ใหญ่มากแล้วแล้วหนูก็แต่งงานมีสามีแล้วด้วย ขอบคุณนะคะ เพราะต่อไปนี้หนูคงจะไม่ต้องร้องไห้คนเดียวอีกแล้วหนูรักแม่นะคะ

อ้อมแขนแกร่งโอบกอดแน่นจนรับรู้ได้ถึงเสียงสะอื้นของหญิงสาวผู้เป็นเจ้าของหัวใจ คงดีกว่านี้หากว่าแม่ของจูฮยอนจะยังมีชีวิตอยู่

กลับมาแล้วหรอ จะกลับเร็วก็น่าจะบอกก่อนจูฮยอนบ่นพร้อมกับเช็ดน้ำตา

ยงฮวาคลายอ้อมแขนออก ก่อนที่จะพลิกร่างบางให้หันมาหา นิ้วเรียวไล้ผิวแก้มนุ่มเนียนช่วยซับน้ำตาออกให้

ถ้าบอกก็คงไม่รู้ว่ายังมีเด็กขี้แยอยู่แถวๆนี้ เธอโอเคนะ?

อื้ม จูฮยอนพยักหน้ารับ เธอโอเคดี แต่ก็แค่อยากให้แม่ได้รู้ว่าเธอในตอนนี้รู้สึกยังไงก็เท่านั้น

นายได้ยินอะไรบ้าง?

ได้ยินเสียงร้องไห้ไง ตกใจหมดเลย นึกว่าหมอซอจะแย่แล้วเสียอีก

จูฮยอนแอบถอนใจโล่งอก ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าในเวลาที่เสียใจหรือรู้สึกไม่ดี แล้วมีคนคอยช่วยปลอบใจมันดีมากแค่ไหน

ฉันซื้อของสดมา แต่

ผมช่วยเอง ว่าแต่จะทำอะไรล่ะ ถ้ายากไปผมอาจจะทำไม่เป็นก็ได้

อย่าถ่อมตัวไปหน่อยเลย นายทำเป็นทุกอย่างนั่นแหละ



 

บรรยากาศในห้องครัววันนี้เต็มไปด้วยความอบอุ่นถ้อยทีถ้อยอาศัย จูฮยอนทำตัวเป็นลูกศิษย์ที่ดีตั้งใจเรียนทำอาหาร ขณะที่พ่อครัวจำเป็นอย่างยงฮวาก็ยินดีช่วยสอนให้ด้วยความเต็มใจ

ชิมดู เค็มขนาดนี้กินเข้าไปไตพังแน่เลย

จุนฮีซึ่งเพิ่งจะกลับมาถึงหยุดฝีเท้า เลือกที่จะมองดูทั้งสองคนแบบเงียบๆ เธอไม่อยู่บ้านไม่กี่วัน ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของพี่สาวกับพี่ชายจะก้าวหน้าไปมาก ได้เห็นพวกเขาพูดคุยกันดีดี หยอกล้อเล่นกัน ไม่ได้ทะเลาะเบาะแว้งจนเลือดตกยางออกเหมือนกับเมื่อก่อน จุนฮีก็ถึงกับยืนอมยิ้มไม่ยอมหุบ

จงฮยอนยิ้มกว้างดีใจที่เห็นจุนฮีออกมารอรับกันถึงหน้าบ้าน ไม่ได้พบหน้ากันหลายวันคงไม่แปลกหากว่าเขาจะคิดถึงและเป็นห่วงเธอ แต่พอมีโอกาสได้คุยกันทางโทรศัพท์ จุนฮีกลับเอาแต่บ่นว่าคิดถึงและเป็นห่วงแม่ของเธอมาก เขาก็เลยรับอาสาว่าจะพาเธอไปเยี่ยมแม่ในทันทีที่เธอกลับมาถึง

พี่ขอดื่มกาแฟก่อนไปได้หรือเปล่า?

เสียใจด้วยจริงๆค่ะ วันนี้ไม่สะดวกจริงๆ

ถูกปฏิเสธคำขอเป็นครั้งแรก จงฮยอนก็ถึงกับอ้ำอึ้ง ไม่อยากเชื่อว่าจุนฮีจะคิดถึงแม่ของเธอมากจนถึงขั้นไม่ยอมให้เขาหยุดดื่มแม้แต่กาแฟถ้วยเดียว

ร่างบางเปิดประตูขึ้นมานั่งเคียงข้างคนขับ อีกทั้งยังเร่งเร้าให้จงฮยอนรีบขับรถออกไปอีกด้วย

รีบออกไปก่อนเถอะนะคะ เดี๋ยวพี่ๆออกมาเห็น

พวกเขาสองคน อยู่บ้านกันหรอครับ? จงฮยอนถามกลับหน้ามึน ถึงยงฮวากับจูฮยอนจะอยู่ในบ้าน เขาก็มองไม่เห็นเหตุผลว่าทำไมเราสองคนจะต้องรีบออกไปด้วย

คือพี่ๆเค้า กำลังทำอาหารอยู่ในครัวน่ะค่ะ แล้วก็พวกเขาก็ดูแปลกมากด้วย

แปลกยังไงครับ?

แปลกเหมือนตอนที่กลับมาจากเกาะเชจูน่ะค่ะ


 

ยงฮวากับจูฮยอนใช้เวลาทำอาหารด้วยกันเกือบสองชั่วโมง ทุกอย่างถึงได้เสร็จออกมาเป็นที่พึงพอใจ ทุกเมนูในวันนี้มีอย่างละสองชาม แยกเป็นฝีมือของยงฮวาและจูฮยอนคนละชาม

ถึงเวลาชิมแล้วล่ะ น่าเสียดายจุนฮียังไม่กลับมาเลย

ยังไม่กลับแหละดีแล้ว ผมสงสารจุนฮี ถ้าจะต้องมากินอาหารฝีมือคุณ

จูฮยอนฟาดฝ่ามือลงบนไหล่ของยงฮวาจนดังลั่น เธอรู้อยู่แล้วว่าตัวเองทำอาหารไม่เอาไหน ชาตินี้คงมียงฮวาคนเดียวที่ทนกินมันได้

ถ้าฉันทำอาหารไม่ได้เรื่อง ก็ต้องโทษคนสอนที่สอนไม่ได้เรื่องเอง

อ้าวทำไมมาลงที่ผมล่ะ

ก็จริงนี่ นายนั่นแหละสอนไม่ได้เรื่องเอง ฉันถามแล้วว่านี่เกลือหรือว่าน้ำตาล นายก็บอกน้ำตาล ทั้งที่มันเป็นเกลือ

ยงฮวายืนให้บ่นตาปริบๆ เขาก็มีส่วนผิด แต่นักเรียนของเขาน่ะดื้อมากจนไม่รู้จะสอนยังไงด้วยเหมือนกัน จูฮยอนไม่มีเซ้นส์เรื่องทำอาหารเอาเสียเลย สอนอีกอย่างทำอีกอย่าง พอติว่าใส่บางอย่างมากเกินไป เธอก็แย้งกลับมาว่ามันมีประโยชน์ ซึ่งของที่มีประโยชน์เวลามาอยู่รวมๆกัน ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะอร่อยเสมอไป

โอเค ผมยอมรับผิดก็ได้

พอเขายอมให้ จูฮยอนก็ยิ้มได้ตามระเบียบ ถึงรู้ว่าตัวเองเอาแต่ใจมากเกินไป แต่เธอพอใจที่ยงฮวายอมให้เธอเสมอ

ถ้าอย่างนั้นหลังจากนี้เรากินของใครของมันก็แล้วกัน ยงฮวาเลื่อนจานอาหารให้ตรงกับตำแหน่งของคนทำ เมื่อเห็นจูฮยอนเอาแต่ยืนนิ่ง เขาจึงถือโอกาสนั้นนั่งลงกินอาหารฝีมือตัวเองอย่างเอร็ดอร่อย

นั่งลงสิคุณ มากินได้แล้ว เดี๋ยวมันเย็นหมดหรอก

จูฮยอนนั่งลงอย่างเนือยๆ เธอมองอาหารฝีมือตัวเองกับอาหารฝีมือของยงฮวาตาละห้อย

แลกกันไหม?”

เรื่องเถอะคุณ ต่อให้แถมเงิน ผมก็ไม่เอา

ต้มผัดแกงทอดฝีมือของซอจูฮยอนรสชาติกินไม่ได้เลยแม้แต่จานเดียว ต่อให้หน้าตาของมันจะดูดีมากแค่ไหน ยงฮวาก็ไม่อยากเอาชีวิตมาเสี่ยง

จูฮยอนนั่งมองอาหารฝีมือตัวเองพร้อมกับถอนหายใจ หลังจากวันนี้เธอจะไม่เข้าครัวอีกแล้ว เพราะต่อให้พยายามทำแค่ไหนก็คงไม่อร่อยอยู่ดี

ฉันยังไม่หิว ไปอ่านหนังสือก่อนดีกว่า

ข้อมือบางถูกยื้อยุดฉุดเอาไว้ ตอนแรกยงฮวาตั้งใจว่าจะแกล้ง แต่พอเห็นจูฮยอนนั่งซึม เขาก็ต้องใจอ่อนทุกที

กินของผมดีกว่า ส่วนของพวกนั้น ก็วางไว้แบบนั้นแหละ

พอเขาตักกับข้าวให้ จูฮยอนก็เลยยิ้มได้ ความตั้งใจของเธอล้มเหลว จากตอนแรกที่จะทำอาหารให้ยงฮวาได้กิน กลับกลายเป็นว่าเธอต้องกินอาหารฝีมือของยงฮวาแทน กินไปก็เอาแต่แอบมองเรียวนิ้วว่างเปล่าของคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า เธออยากรู้ว่าเมื่อไม่มีแหวนแล้ว จากนี้ยงฮวาคิดจะทำยังไง

แหวนสองพันวอน ยังอยู่อีกไหม?

ยงฮวาก้มมองดูนิ้วตัวเอง ความจริงแล้วเขาพยายามที่จะซ่อมมันด้วย แต่สุดท้ายก็จนปัญญา

ผมขอโทษ คือผมพยายามที่จะซ่อมมันแล้ว แต่ว่า

ซ่อมไม่ได้ แล้วไม่คิดจะทำอย่างอื่นเลยหรอ จูฮยอนถามแทรกขึ้นมา

ก็คิดอยู่นะ แต่จะให้ผมทำยังไงล่ะ ผมก็อยากบอกเหมือนกันว่าผมอยากได้แหวนวงใหม่ แต่คุณไม่ค่อยว่างเลย

ก็วันนี้ไง วันนี้ฉันว่างนายก็รู้ จูฮยอนจ้องมองคนตรงหน้าอย่างตัดรอน ความจริงแล้วเธอกำลังหาโอกาสที่จะให้แหวนวงใหม่กับเขาอยู่ แต่เธอไม่รู้ว่าเธอจะเริ่มต้นยังไง ตอนแรกคิดจะเอามันใส่ในอาหารแต่ก็กลัวว่าจะเป็นอันตราย พยายามนึกว่าตัวเองจะพูดยังไง นึกให้ตายก็นึกไม่ออก เพราะเธอไม่เคยซื้อแหวนให้ผู้ชายมาก่อน

ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวเราออกไปซื้อแหวนกัน คุณจะต้องเลือกมันให้ผม แล้วก็สวมมันให้ผมด้วย

จูฮยอนก้มหน้ากินข้าวทั้งที่เนื้อตัวแอบมีเหงื่อไหลซึมออกมาเต็มไปหมด ใจของเธอหวิวแปลกๆ หรือจะบอกว่าตื่นเต้นก็คงเข้าท่ากว่า

ฉันไม่ไปหรอก ต้องอ่านหนังสือ

ยงฮวาหน้าเจื่อนลงด้วยความผิดหวัง อุตส่าห์ใจกล้าออกปากแล้วแท้ๆว่าอยากได้แหวนวงใหม่ แต่ก็ยังถูกปฏิเสธได้ลงคอ

ถ้ายังไม่ว่างก็ไม่เป็นไร เอาไว้รอวันอื่นก็ได้ หรืออาทิตย์หน้าคุณพอจะมีเวลาไหมล่ะ?

เห็นคนตรงหน้าแสดงออกว่าผิดหวังแล้วจูฮยอนก็ยิ่งรู้สึกไม่ดี เธอตัดสินใจล้วงเอากล่องใบเล็กออกมาจากในกระเป๋าแล้ววางมันลงต่อหน้าคนที่กำลังรอรับคำตอบด้วยความใจกล้า ให้แหวนผู้ชายก็ไม่ต่างอะไรกับหยิบมีดผ่าตัดนักหรอก

ไม่ต้องรงต้องรอแล้ว ขืนรออาทิตย์หน้า แหวนของฉันคงได้ขึ้นสนิมกันพอดี

ยงฮวามองกล่องใบเล็กอย่างอ้ำอึ้ง ถ้าจะบอกว่าในกล่องนั้นมีแหวน คงเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อเกินไป

พูดเล่นใช่ไหม ในกล่องนี้มันไม่มีแหวนหรอก

จูฮยอนเปิดกล่องใบเล็กออกเพื่อลบคำสบประมาท หากแต่พอเธอจะคว้ามือของยงฮวามาสวมแหวนให้ เขากลับรีบดึงมือกลับไป ทำให้จูฮยอนถึงกับใจแป้ว

ทำไมล่ะ ไม่อยากได้หรอ?

ยงฮวาส่ายหน้า ไม่ใช่ไม่อยากได้ แต่เขาในตอนนี้ตื่นเต้นและดีใจมากจนไม่อยากเชื่อว่าสิ่งที่ได้เห็นจะเป็นเรื่องจริงก็เท่านั้น

แหวนนั่นของผมหรอ?

ก็ใช่น่ะสิ ฉันซื้อมาแพงมากเลยนะ เงินเก็บของฉันทั้งปีเลยด้วย จูฮยอนหน้าแดงซ่าน เธอไม่ได้อยากอธิบายเรื่องอะไรพวกนี้เลย แต่กลับต้องพูดมันออกมา เป็นผู้หญิงแท้ๆแต่กลับต้องไปเลือกซื้อแหวนให้ผู้ชาย นึกแล้วก็เคืองจงฮยอนไม่หายที่เอาแหวนสองพันวอนมาให้เราสองคนใช้เป็นแหวนแต่งงาน

แล้วสรุปจะเอาไหม ถ้าไม่เอา ฉันจะเอามันไปขายคืน

ยงฮวายื่นมือออกมาทันควัน ตั้งใจซื้อมาให้กันขนาดนี้ มีหรือที่เขาจะกล้าปฏิเสธได้ลงคอ

สวมมันให้ผมสิ

จูฮยอนสวมแหวนให้คนตรงหน้าอย่างเขินอาย ขนาดของมันพอดีกับนิ้วของยงฮวามากจนทำให้คนสวมแหวนยิ้มกว้างด้วยความพอใจ

เก็บรักษามันให้ดีด้วยนะ ถ้านายทิ้งขว้างแหวนของฉัน หรือว่าทำมันหัก นายตายแน่!”

ยงฮวามองแหวนแล้วเอาแต่ยิ้ม แหวนวงใหม่สวยงามและเปล่งประกายเจิดจ้า ยิ่งได้มองก็ยิ่งดีใจจนน้ำตาปริ่มจะไหลออกมา

ผมจะเก็บรักษามันอย่างดี จะใส่มันไว้กับตัวตลอดเวลา สัญญาว่าจะไม่ทำมันหักหรือบุบสลายแม้แต่นิดเดียว

หัวใจของจูฮยอนเต้นรัวแรงเมื่อยงฮวาคว้ามือของเธอมาบีบแน่น ถึงกระนั้นมันก็ยังไม่เพียงพอไปกับความรักที่จองยงฮวามีให้เธออยู่ดี

ชายหนุ่มลุกออกจากเก้าอี้เดินตรงเข้ามาหาร่างบางที่นั่งอยู่ตรงหน้า เขาฉวยทาบประกบริมฝีปากเข้ามาหา จูบนุ่มละมุนแสนหวานทำให้จูฮยอนหลงเคลิ้มได้อย่างง่ายดาย

กลีบปากอิ่มเผยอรับรสจูบวาบหวาม ยิ่งได้สัมผัสก็ยิ่งรัก ยิ่งได้แนบชิดกันและกัน หัวใจก็ยิ่งสูบฉีดอย่างรุนแรงจนต้านทานความอ่อนไหวไม่ได้ เป็นเวลาเนิ่นนานไม่รู้กี่นาทีกว่าที่ริมฝีปากของคนทั้งคู่จะผละออกจากกัน ใบหน้าสวยแดงซ่านเพียงแค่ได้สบสายตากับคนตรงหน้า

ขอบคุณนะ ผมซาบซึ้งมากจริงๆ

 

 







 

 


 

***************************100%***************************

อัพเดตเล่ม E-books ตอนนี้นะคะ

Vampires baby, Devil Prince

Promise of Angel & Demon, Once Destiny

My best princess, Love is only you

For The First Time Lovers, Goddess Flower

สนใจสามารถสั่งซื้อได้นะคะ   รายละเอียดในหน้าเพจเฟสบุคจ้า

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,171 ความคิดเห็น

  1. #3787 cassysanuk (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 06:54
    อยากเป็นคุณแม่เมื่อไหร่ ให้สะกิดเรียก 555555
    #3,787
    0
  2. #3288 rasintt (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:14
    หวานพอไหมยง รีดเดอร์ปลื้มปริ่ม ยงซอหวานกันซะ แต่หวานอีกได้เนอะยงอิๆๆๆ รีบทำให้น้องซอใจอ่อนแล้วมีเบบี้ไวไวนะยงอิๆๆๆ
    #3,288
    0
  3. #3213 Fav novel (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 08:20
    พี่ยงน่ารักกกกกก
    #3,213
    0
  4. #3173 Liny_Tiny (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:36
    จองยงฮวา ยิ้มจนแก้มเป็นสองลูกแน่ๆเลย อิอิ ดีใจแทนจองยงด้วยค่ะ น้องเริ่มแสดงออกเสียที. จองยงจะได้ไม่เสียใจนะ
    #3,173
    0
  5. #3164 ssploy (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:04
    ซอน่ารัก อุตส่าห์แอบวัดขนาดนิ้วยงเพื่อที่จะซื้อแหวนให้ยง โอ๊ยน่ารัก><
    #3,164
    0
  6. #3068 Kaowkang (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:23
    แหวนแทนใจ อิยงไปไม่เป็นแล้ววว 5555
    #3,068
    0
  7. #3044 jin (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:09
    ยงคงจะอิ่มอกอิ่มใจยิ้มจนแก้มปริปากหุบไม่ลงแล้ว ดีใจมากใช่ไหม

    ที่น้องซอซื้อแหวนให้ อาหารมื้อนี้คงหวานหยดมากเลยนะยง

    #3,044
    0
  8. #3035 toppingchocolate (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:55
    สงสารซูโฮน้ะ แต่ยงซอมันน่ารักอ่ะทำไงได้55555555
    #3,035
    0
  9. #3034 bank (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:56
    มีแหวนละนะ ดีใจเก็บอาการหน่อย 5555

    จุนฮีกลับมาแล้ว สงสัยละซิ หายไปแปปเดียวทำไมพี่ๆดูเปลี่ยนไป

    อาหารมันรสชาติไง อยากรู้จัง หุหุ



    #3,034
    0
  10. #3033 hams_joon (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:22
    น้องให้แหวนพี่ยงแล้ววว ดูพี่ยงจะดีมากๆๆ อย่าได้ริทำหายเชียวนะไม่งั้นมีงอนแน่ๆ จุนฮีกลับมาได้เวลาสวีทพอดีเลยแต่ก็ยังดีนะที่เลี่ยงให้พี่เค้าได้หวานกันเนี่ย 55555
    ปล.ไรเตอร์สู้ๆคะ
    #3,033
    0
  11. #3032 Lovelyminmin (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2558 / 12:19
    กรี๊ดดดดดดดดชั้นเขินนนนน อ่านไปบิดไปทำไมคะ 555555 น้องซอผู้ใจกล้าน่ารักให้แหวนแบบเขินสุดๆแต่รางวัลนี่มันช่างดูดดื่ม แอร๊ยย ถ้าจะหวานขนาดนี้มีน้องเร็วๆนะคะ 55555
    ไรเตอร์สู้ๆ
    #3,032
    0
  12. #3031 shawolp10 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2558 / 07:54
    คือน้องซอเป็นคนชัดเจนดีมากอะเราช้อบชอบ กล้าพูดกล้าปฏิเสธอะเนอะดูเป็นสาวมั่นสวยเก่งดี อูยยยยตอนนี้เฮียจงกับจุนฮีกลับมาล้าววววยงซอจะเปิดตัวมะหรือเต้องเล่นละครอีก555พี่สาวสองคนก็จะต้องจับได้เรื่องจะยิ่งวุ่นไปใหญ่ จับมือกันไว้แน่นๆนะยงซอ
    #3,031
    0
  13. #3030 tum2511 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:28
    อิยงดีใจด้วยนะ ได้แหวนใหม่จากคุณภรรยาแล้ว

    แล้วน้องซอละ มันเป็นแหวนคู่ไมใช่เหรอ



    #3,030
    0
  14. #3029 Bebearboo (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:13
    เย้พี่ยงมีแหวนใส่ซักทีอิอิคนมีเจ้าของนะคะะะ หวานขึ้นทุกตอนเลยยยฟินๆกันไป เหลือแต่คำว่ารักนี่แหละฮ้าฟฟฟ
    #3,029
    0
  15. #3028 ทีมยงซอ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:53
    ว๊าววว อ่านละเขิน น้องซอเปิดใจให้ยงแล้ววว รอก็แต่คำว่ารักอ่ะนะ

    ยงเอ๊ยย อีกไม่นานหรอก อิอิ

    #3,028
    0
  16. #3027 แฟนฟิค (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:53
    อ่านไปเขินไป อิอิ
    #3,027
    0
  17. #3026 me a da (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:43
    คืออย่าว่าแต่พี่ยงซาบซึ้งเลย ไรท์เตอร์ก็ดีใจยิ้มจนแก้มจะแตกอยู่ละ
    #3,026
    0
  18. #3025 only (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:43
    ยงซอหวานเวอร์

    จุนฮีรู้หน้าที่ด้วยน่ารักดีเปิดโอกาสให้พี่สองคนด้วย
    #3,025
    0
  19. #3024 FahSai FuBby (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:38
    เขินแทนสองคนนี้เลย...นึกหน้ายงออกเลยว่าตอนได้แหวนแล้วคงยิ้มแก้มแทบแตกแน่ๆ...^^
    #3,024
    0
  20. #3023 manowmissu (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:30
    ว้าวหวานซึ้งอ่ะ ยงซอ*-*
    #3,023
    0
  21. #3022 saisai (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:41
    เป็นตอนที่อ่านแล้วปลื้มปริ่มมากเลยคะ เขิลแทนย้งมากกกกกกกเลย
    #3,022
    0
  22. #3021 BoiceChom (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:29
    พี่ยงได้แล้วแล้ว แก้มจะแตก 55555

    น้องซอนี่ก็ฟอร์มเยอะตลอดกว่าจะให้ได้ แต่ไม่เป็นไร อิพี่เข้าใจ 555
    #3,021
    0
  23. #3020 natnat16 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:24
    ยงคงคลาดไมีถึงว่าน้องจะซื้อแหวนและทำอาหารให้จากใจ ซึ้งใจใช่ไหมยง ขอให้รักษาความรักของน้องและแหวนให้ดีตลอดไปนะ
    #3,020
    0
  24. #3017 namtanfc (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:29
    น่ารักมากๆเลยค่าา เขิลเลยย มินฮยอกกับพี่ยงจะเป็นพี่น้องกันจิงๆหรือเปล่าเนี้ย รอติดตามต่อนะคะ
    #3,017
    0
  25. #3016 Yuii_lamai (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:31
    อ๊ายยย เขินแทนน้องอ่ะ หวานมากกกกก 
    #3,016
    0