Hate you, I hate you (Yong&Seo) Fin.

ตอนที่ 24 : Hate you, I hate you Chapter 23 :: Girl over flowers [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 763
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    29 ม.ค. 58



Hate you, I hate you Chapter 23

Girl over flowers

 



 

 

จิตแพทย์หนุ่มมาเยี่ยมเด็กหญิงยองจูตามปกติ จองชินรู้สึกว่านานมากแล้วที่ยองจูยังคงอยู่ตรงนี้ แต่ขณะเดียวกันเวลาก็ผ่านไปรวดเร็วมากเหลือเกิน นับตั้งแต่วันแรกทุกคนในโรงพยาบาลคาดหวังว่าหนูน้อยผู้น่ารักคนนี้จะต้องดีขึ้น ถึงแม้ตอนนี้จะหมดหวังแต่ทุกคนก็ยังเฝ้ารอว่าอาจมีปาฏิหาริย์

พี่จองชิน อย่าเสียใจนะคะ ถึงแม้พี่จูฮยอนจะแต่งงานไปแล้ว แต่พี่ยังมีหนูอยู่นะ ถ้าโตขึ้นหนูจะเป็นเจ้าสาวให้พี่เอง

จองชินหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนที่จะลูบหัวหนูน้อยด้วยความเอ็นดู

ถ้าอยากจะเป็นเจ้าสาวของพี่จริงๆ ยองจูก็จะต้องกินข้าวเยอะๆนะ

หนูน้อยพยายามที่จะฝืนกินข้าวอีกครั้ง ร่างกายของยองจูเริ่มไม่อยากอาหาร พักหลังๆมานี้กินข้าวได้น้อยลงมากจนน่าใจหาย

จูฮยอนยืนกอดอกแอบดูยองจูกินข้าวก่อนที่จะถอนหายใจ บางครั้งเธอก็อยากบอกว่าถ้าทรมานเกินไปก็อย่าอดทนอีกเลย แต่ทุกครั้งที่เห็นพ่อลูกได้พบกัน เธอก็จะภาวนาและขอให้ยองจูอดทนเพื่อที่จะได้อยู่กับพ่อของเธอให้นานๆ

พยาบาลสาววิ่งเข้ามาหาคุณหมอซอจูฮยอนด้วยความรีบร้อน เหตุก็เพราะคนไข้พิเศษที่อยู่ในการดูแลควบคุมของทางตำรวจเอาแต่เอะอะโวยวายตลอดเวลา

คุณหมอคะ! คุณหมอแย่แล้วค่ะ คุณชเวซองอึนบอกว่าจะไม่ยอมกินยา ถ้าคุณหมอไม่ไปหาเธอค่ะ

ก่อนหน้าได้ยินมาว่าน้าของเธอดูสงบลงมาก ไม่อาละวาดทำร้ายคนอื่น ซ้ำยังยอมกินทั้งข้าวและยา ทุกอย่างเหมือนจะดีขึ้นตามลำดับ ไม่น่าห่วงกังวลเหมือนกับในช่วงแรกๆ แต่เสียอย่างเดียวที่น้าซองอึนไม่ยอมพูดกับใครเลย แม้แต่กับจุนฮีก็ไม่ยอมพูดด้วย

“….”

อยู่ดีดีจูฮยอนก็รีบร้อนวิ่งออกไป ดูเหมือนว่าจะมีคนไข้ด่วนทั้งที่เธอเพิ่งจะได้พักเมื่อครู่นี้เอง

ยองจูเดี๋ยวพี่มาเยี่ยมใหม่นะ แล้วพี่จะถามจากพี่พยาบาลว่ายองจูกินข้าวได้เยอะแค่ไหน?



 

จองชินก้าวยาวๆตามจูฮยอนมาด้วยความสงสัย จนกระทั่งเห็นเธอหายเข้าไปยังบริเวณที่ชเวซองอึนถูกคุมตัวอยู่ เขาถึงยอมที่จะหันหลังกลับ

ชเวซองอึนจ้องหน้าหลานสาวทั้งน้ำตา ตอนนี้ในหัวใจของเธอเปี่ยมไปด้วยความเศร้าและความหวาดกลัว ได้เห็นจูฮยอนแล้วก็ยิ่งทำให้คิดถึงคนรักของเธออย่างจับใจ

แรกเริ่มของเรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นเมื่อตอนที่เธอกับพี่สาวสอบเข้ามหาวิทยาลัยและเราสองคนพี่น้องก็สอบติดกันคนละที่ จากแต่เดิมที่ตัวติดกันมาตั้งแต่เด็ก ก็ต้องมาแยกกันเพราะต่างต้องไปเรียนคนละมหาวิทยาลัย

ชเวซองอึนได้พบกับซอแจวันในตอนนั้น เขาเป็นพี่รหัสของเธอ ในสายตาของเธอตอนนั้นซอแจวันดูโดดเด่นไปกว่าทุกคน แถมเขายังเป็นผู้ชายที่เป็นสุภาพบุรุษมากอีกด้วย เราสองคนสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว รู้จักกันไม่ถึงเดือนก็ตัดสินใจคบหากันโดยไม่สนใจสายตาของคนรอบข้าง

ทุกอย่างเหมือนจะดี ไม่มีอะไรมาเป็นอุปสรรคขัดขวาง จนกระทั่งวันหนึ่งเธอนัดพบแจวันหลังเลิกเรียนในสวนสาธารณะ วันนั้นแจวันไปสาย ซองอึนไปรอเขาจนมืดค่ำ พ่อกับแม่โทรหาเธอและเร่งเร้าให้กลับบ้าน แต่ซองอึนดื้อไม่ยอมกลับ สุดท้ายเธอก็โชคร้ายถูกผู้ชายกลุ่มใหญ่ที่ไม่รู้ว่าเข้ามาเสพยาในสวนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่รุมข่มขืน

วันนั้นแจวันไม่ได้ผิดนัด เขาตั้งใจมาหาเธอจริงๆ แต่เขากลับได้พบกับพี่สาวของเธอก่อน แจวันตามอินฮวาไปเพราะคิดว่าชเวอินฮวาเป็นเธอ

แม่ของเธอเพราะแม่ของเธอคนเดียว… ” เสียงนั้นระบายออกมาด้วยความเจ็บช้ำ ถ้าอินฮวาไม่ได้พบกับแจวัน เธอก็คงจะไม่มีโชคชะตาที่น่าสมเพชเวทนาแบบนี้

แม่หนูทำอะไรคะ น้าพูดมาเลยดีกว่า จูฮยอนพูดท้า เธอทำใจเตรียมพร้อมรับกับปมปัญหามานานมากพอแล้ว เธออยากรู้ว่าน้าของเธอทำร้ายพี่สาวของตัวเองเพราะไม่มีสติไม่รู้ตัว หรือว่าท่านตั้งใจทำร้ายแม่ของเธอจริงๆกันแน่

ซองอึนเดินเข้ามาใกล้หลานสาว อยากจ้องมองอยากดูให้แน่ใจชัดๆว่าจูฮยอนกับจุนฮีใครที่เหมือนแจวันมากกว่ากัน แต่เป็นที่น่าเสียดายเพราะจุนฮีเหมือนแจวันน้อยกว่าจูฮยอน

ฉันถูกข่มขืนเพราะพี่อินฮวา แม่ของแกแย่งแจวันไปจากฉัน แล้วอะไรอีกรู้ไหม จุนฮีไงจุนฮีเป็นลูกสาวของแจวัน แกน่ารักมากเลยใช่ไหม? ฝากดูแลจุนฮีให้ดีด้วยล่ะ ถ้าแกทำให้ลูกสาวของฉันร้องไห้หรือเสียใจ ฉันจะออกไปฆ่าแก… ”

จูฮยอนยืนกำมือตัวเองแน่น เธอเชื่อว่าแม่ที่แสนดีของเธอไม่มีทางทำร้ายน้องสาวของตัวเองไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม หลังจากนี้เธอแค่อยากรับฟังเรื่องราวทุกอย่างให้กระจ่างชัดมากกว่านี้ ถึงแม้ชะตาชีวิตของน้าซองอึนจะน่าสงสาร แต่ท่านก็ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายคนอื่น โดยเฉพาะพี่สาวฝาแฝดที่แสดงออกว่ารักและเป็นห่วงน้องสาวมากแค่ไหน นับตั้งแต่จำความได้ ไม่มีวันไหนที่แม่ไม่เป็นห่วงน้องสาวของตัวเองเลย

ไม่ต้องห่วงจุนฮีนะคะ ยังไงหนูก็ต้องดูแลจุนฮีอยู่แล้ว ไม่ว่าเรื่องจริงจะเป็นยังไง จุนฮีก็เป็นน้องของหนูอยู่ดี

แกไม่อิจฉาน้องหรอ ไม่เสียใจหรอ ไม่ตกใจเลยหรอ? คนสติไม่ดีรัวคำถามใส่ เกินความคาดหมายที่ลูกสาวของอินฮวาไม่แสดงออกว่าโกรธหรือแสดงท่าทีไม่พอใจออกมาเลย

จูฮยอนกลั้นน้ำตา น่าเศร้ามากกว่ากับสิ่งที่น้าของเธอต้องเผชิญ คงดีกว่านี้ถ้าจุนฮีมีแม่คอยดูแลและคอยให้ความอบอุ่น ถ้าเลือกได้ไม่มีใครอยากให้น้าต้องประสบกับเคราะห์กรรมแบบนี้อย่างแน่นอน

น้ามีอะไรที่อยากจะบอกกับหนูอีกไหมคะ? หรือว่าถ้าอยากได้อะไรเพิ่มเติมก็บอกหนูได้นะคะ

ซองอึนเชิดหน้าใส่หลานสาว ก่อนที่จะกลับไปนั่งลงตามเดิม

กลับไปได้แล้วไป ฉันเบื่อขี้หน้าแกแล้ว

จูฮยอนเดินกลับออกมาหลังจากถูกไล่ ถึงแม้ชเวจุนฮีจะไม่ได้อยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้ แต่จูฮยอนก็ยังคงจดจำรายละเอียดทั้งหมดบนใบหน้าของน้องสาวได้เป็นอย่างดี จุนฮีดูเหมือนกับพ่อของเธอมาก นับตั้งแต่ได้พบจุนฮีครั้งแรกเธอก็รู้สึกว่า ‘เหมือน’ แต่เธอก็ไม่เคยพูดหรือถามว่าพ่อของจุนฮีคือใคร บวกกับที่บ้านก็ไม่มีใครเคยพูดถึงพ่อของจุนฮีเลย นี่จะเป็นอีกหนึ่งความลับที่ทุกคนตั้งใจปกปิดกับเธอหรือเปล่า? จูฮยอนอดคิดไม่ได้ว่าในสมุดไดอารี่ของแม่จะมีพูดถึงเรื่องนี้ด้วยไหม

จูฮยอนไปไหนมา พี่รอตั้งนาน

มิยองกับแทยอนมารอพบน้องสาวได้พักใหญ่แล้ว ทุกคนดูยุ่งกันหมด เธอก็เลยไม่กล้าเอ่ยปากถาม

ไปดูคนไข้มาค่ะ แล้วพวกพี่ไม่ต้องทำงานหรอคะ?

ทำสิ เราสองคนมาเพราะคือซูโฮน่ะ เขาอยากพบเธอ

ตอนนี้หนูยังไม่ว่างเลยค่ะ พี่สองคนก็รู้ว่าหนูงานยุ่งขนาดไหน

แค่แป็บเดียว ซูโฮบอกว่าขอเวลาแค่แป็บเดียว เย็นนี้โอเคนะ มิยองรบเร้า

เย็นนี้หนูไม่ว่างค่ะ หนูมีนัดแล้ว เอาไว้พรุ่งนี้ได้ไหมคะ

แทยอนรู้สึกโล่งอกแปลกๆ อาจเป็นเพราะเธอไม่อยากให้จูฮยอนถูกผู้คนติฉินนินทาว่าแต่งงานแล้ว แต่กลับยังไปนั่งกินข้าวสังสรรค์กับแฟนเก่า

ถ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องไปนะ มีอะไรโทรคุยกันก็ได้มั้ง

พูดอะไรอย่างนั้นแทยอน มิยองพูดสวนทันควัน เธอเป็นเดือดเป็นร้อนในเรื่องนี้เพราะเห็นแก่ของฟรี ขณะที่แทยอนยังคงข้องใจเรื่องเสื้อผ้าและนาฬิกาผู้ชายในห้องของจูฮยอนไม่หาย

งานนี้ฉันงดรับของกำนัลนะ เพราะฉะนั้นฉันไม่สนหรอกว่าจูฮยอนจะไปหรือว่าไม่ไป

พอรู้ว่าแทยอนเห็นต่าง มิยองก็ตีหน้าเศร้าเคล้าน้ำตาเหมือนนางเอกละครหลังข่าว อุตส่าห์ยอมอดข้าวมาถึงที่นี่แล้ว เธอจะต้องทำงานเต็มที่เพื่อให้คุ้มกับชุดเครื่องสำอางคอลเลคชั่นใหม่ที่ซูโฮรับปากว่าจะซื้อให้ เห็นท่าทีนั้นแล้วจูฮยอนกับแทยอนก็ทำได้แค่มองตากันแล้วถอนหายใจ

ไม่งอแงนะคะ ไปค่ะ หนูเลี้ยงข้าวพี่สองคนเอง

 




 

จูฮยอนพาพี่สาวทั้งสองคนออกมากินข้าวด้วยกันที่ห้างสรรพสินค้าซึ่งอยู่ใกล้กับโรงพยาบาล ตลอดมื้ออาหารแทยอนสังเกตเห็นน้องสาวเอาแต่นั่งมองโทรศัพท์ตลอดเวลา

เธอกำลังรอโทรศัพท์ของใครอยู่หรือเปล่า? แทยอนสะกิดถามขึ้นด้วยความข้องใจ

เปล่าค่ะ หนูแค่รอว่าจะมีข้อความด่วนจากโรงพยาบาลหรือเปล่า ถึงที่นี่จะอยู่ใกล้ แต่หนูแทบไม่เคยออกมานั่งกินอะไรแบบนี้เลย มันแปลกๆน่ะค่ะ กลัวว่าถ้ามีใครเป็นอะไรมา แล้วหนูจะช่วยพวกเขาไม่ทัน

เหตุผลของน้องสาวทำให้แทยอนกับมิยองรู้สึกผิดอยู่นิดหน่อยที่ทำให้จูฮยอนต้องเป็นห่วงกังวลตลอดเวลา แต่ถึงอย่างไรจูฮยอนก็ควรที่จะห่วงตัวเองบ้าง บางวันเธอเอาแต่ดูแลคนอื่นจนแทบจะไม่ได้กินข้าวกินปลา

กินเยอะๆนะ ก่อนที่จะดูแลคนอื่น เธอจะต้องดูแลตัวเองให้ดีก่อน แทยอนช่วยตักอาหารให้น้องสาว เธอรู้ว่าจูฮยอนมีแพลนจะไปเรียนต่อเฉพาะทาง แต่เพราะยังเลือกไม่ได้ว่าจะเรียนอะไร จูฮยอนถึงยังไม่ได้ไปไหนเสียที

แล้วนี่เธอคิดจะไปเรียนเมื่อไหร่ล่ะ? มิยองถามขึ้นมา ทำเอาจูฮยอนถึงกับอึกอักไม่รู้ว่าจะตอบยังไง

ในตอนนี้ไม่ใช่แค่ยังลังเลเพราะเลือกไม่ได้ แต่ที่หนักไปกว่านั้นก็คือเรื่องระหว่างเธอกับยงฮวา

ยังไงก็ตามเธอคงต้องรอให้หย่าขาดจากยงฮวาก่อน ถึงน่าจะไปเรียนได้ใช่ไหมล่ะ? แทยอนชิงพูดตอบแทน ดวงตาของเธอเอาแต่จ้องมองจับพิรุธจูฮยอนไม่วางตา นึกเสียดายที่วันนี้ยงฮวาไม่ได้สวมนาฬิกาเรือนที่เธอเห็นในห้องของน้อง ถ้าใช่ขึ้นมามีหวังว่าน้ำจะต้องท่วมโลกแน่นอน

ค่ะ ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น จูฮยอนก้มหน้าก้มตาพูดตอบ ถ้าไปเรียนเธอก็ต้องอยู่ห่างจากยงฮวา อีกเรื่องที่สำคัญมากๆก็คือ เธอคิดว่าเธอกับยงฮวามีแนวโน้มที่จะไม่หย่าขาดจากกัน

กินเยอะๆเลยนะ วันนี้เธอไม่ต้องเลี้ยงพวกพี่หรอก เพราะว่าพี่จะเลี้ยงเธอเอง

ได้ยังไงล่ะคะ หนูบอกแล้วว่าจะเลี้ยง

แต่พี่สองคนได้โบนัส ให้เราเลี้ยงเธอเองเถอะนะ มิยองยิ้มกว้าง ซูโฮใจป้ำมากจริงๆ นับตั้งแต่ทำงานกับเขามา พวกเธอได้โบนัสทุกเดือนเลย

 


 

ถึงแม้จะจบจากมื้อเที่ยงไปแล้วแต่โทรศัพท์ของจูฮยอนก็ยังคงเงียบกริบอยู่เหมือนเดิม แทยอนกับมิยองใช้โอกาสนี้พาน้องสาวเดินเล่น ถึงแม้จะมีเวลาเหลือไม่ถึงยี่สิบนาที แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบกับพรสวรรค์ในการช้อปปิ้งของผู้หญิงแต่อย่างใด

แทยอนหยุดยืนลังเลอยู่หน้าร้านแหวน ก่อนแบคฮยอนจะไปเรียนต่อต่างประเทศ เธออยากทำอะไรเพื่อเขาบ้าง จูฮยอนหยุดยืนมองตาม เห็นแหวนแล้วก็นึกขึ้นมาได้ในทันทีว่าแหวนแต่งงานของยงฮวาหักเป็นสองท่อนไปตั้งนานแล้ว

มิยองตื่นตาตื่นใจไปกับแหวนและเครื่องประดับมากมาย ถ้าเป็นไปได้เธอก็อยากได้แหวนจากนิชคุณด้วยเหมือนกัน

แบบนี้เธอว่าดีไหม?

ก็โอเคนะ แบบเรียบๆแต่ดูดี แบคฮยอนจะต้องซาบซึ้งดีใจจนน้ำตาไหลชัวส์

จูฮยอนยืนฟังพี่สาวทั้งสองปรึกษากันเรื่องแหวน เท่าที่มองด้วยสายตาเธอคิดว่ามีหลายแบบที่น่าสนใจ แต่จะติดก็ตรงที่ว่าเธอจะรู้ได้ยังไงว่ายงฮวาจะใส่แหวนพวกนี้ได้

แหวนของแบคฮยอน แล้วพี่แน่ใจได้ยังไงคะว่าแบคฮยอนจะสวมมันได้พอดี

แทยอนทดลองสวมแหวนที่พนักงานร้านส่งให้ ตอนแรกเธอเองก็กังวลเรื่องนี้เหมือนกัน แต่ตอนนี้เธอคิดว่าหมดปัญหาเรื่องนั้นไปเรียบร้อยแล้ว

นี่ไงจ๊ะ พี่แอบเอาเชือกนี่ไปวัดนิ้วของแบคฮยอนมาตอนที่เขานอนหลับ ทีนี้พี่ก็ไม่ต้องกลัวว่าเขาจะใส่แหวนนี่ไม่ได้แล้ว

จูฮยอนพยักหน้ารับเข้าใจ เรื่องง่ายๆแต่เธอกลับคิดไม่ได้ เพราะฉะนั้นสิ่งแรกที่เธอควรทำก็คือแอบวัดขนาดนิ้วของยงฮวาก่อน

 

 






 

หญิงสาวแปรงผมไปก็เอาแต่จ้องมองนาฬิกา ตอนนี้ในหัวของเธอมีเรื่องให้ต้องทำหลายเรื่อง เรื่องแรกก็คือเธอจะต้องแน่ใจว่าจุนฮีเป็นน้องสาวของเธอจริงหรือเปล่า?

จูฮยอนก้มมองเส้นผมของตัวเองที่ติดอยู่บนหวี เป็นเรื่องง่ายสำหรับเธอถ้าคิดจะพิสูจน์เรื่องนี้ด้วยการตรวจดีเอ็นเอ

ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นแบบไหน จุนฮีก็คือน้องสาวของเธออยู่ดี ยิ่งถ้าเป็นพี่น้องพ่อเดียวกัน เธอมีแต่ยิ่งต้องรักและต้องดูแลจุนฮีให้ดีมากยิ่งขึ้น ในอดีตเรื่องเหล่านี้อาจเป็นความเจ็บปวดของทุกคน แต่เธอจะไม่ยอมจมอยู่กับความรู้สึกนี้ ไม่ว่าจากนี้จะมีเรื่องร้ายแรงอีกมากแค่ไหน เธอตั้งใจว่าจะจบทุกเรื่องให้ดีที่สุด

ลิปสติกสีแดงสดถูกเมิน ยงฮวากลัวว่าเธอจะเบี้ยวไม่ยอมไปงานเลี้ยงบริษัท ก็เลยลงทุนควักกระเป๋าซื้อชุดใหม่ให้ แล้วก็ให้พนักงานของร้านเอาชุดมาส่งให้ถึงโรงพยาบาล

ชุดลูกไม้สีขาวแขนยาวปกเชิ้ตกระโปรงบานคลุมเข่า จูฮยอนไม่แน่ใจว่ายงฮวาจะชวนเธอไปโบสถ์ หรือว่าไปงานเลี้ยงของบริษัทกันแน่ แต่ถึงกระนั้นจูฮยอนก็คิดว่านี่แหละคือสไตล์ที่เธอชื่นชอบ แต่งตัวปกปิดมิดชิดดูเรียบร้อย เน้นแบบที่ดูเรียบหรูและแต่งหน้าโทนอ่อนๆ ทำให้เธอยิ่งดูสง่างามมากเป็นพิเศษ ผู้เชี่ยวชาญอย่างฮวังมิยองเคยบอกเอาไว้

จะจืดไปไหมนะ? ไม่หรอก ฉันสวยอยู่แล้ว

จูฮยอนมองกระจกสำรวจตัวเองแล้วสำรวจตัวเองอีก เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่ต่างอะไรกับคนหลงตัวเอง ไม่ได้แต่งแนวนี้นานแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะได้กลับมาใส่มันอีก






ยงฮวามารับจูฮยอนถึงโรงพยาบาล ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่จ้องมองมาทำให้จูฮยอนรู้สึกเขินมากจนแทบจะอยากวิ่งหนี

จะไปไหนกันหรอคะ แต่งตัวซะสวยหล่อเชียว

จูฮยอนได้แต่ยิ้มรับคำชมอย่างเอียงอาย ไม่คิดเลยว่าตอนนี้เรื่องของเธอกับยงฮวาจะกลายเป็นประเด็นร้อนของทุกคนที่นี่ไปแล้ว

จองชินยืนมองพวกเขาสองคนพากันเดินออกไปด้วยกันที่มุมตึก นับตั้งแต่แต่งงานกัน สองคนนี้ก็ทำตัวเหมือนสามีภรรยากันจริงๆเข้าไปในทุกที

 

ยงฮวาทำให้แม้กระทั่งเปิดปิดประตูรถ เห็นว่าจูฮยอนยอมใส่ชุดที่เขาเลือกซื้อให้ คุณสามีก็เอาแต่ยิ้มไม่ยอมหุบ ที่พอใจมากที่สุดก็คือจูฮยอนไม่ได้แต่งหน้าเข้มเหมือนที่แล้วๆมา วันนี้เธอแต่งหน้าอ่อนๆ เน้นความเป็นธรรมชาติจนทำให้ไม่อยากละสายตา

มองอะไรเอาแต่มองอยู่นั่นแหละ นายไม่น่ามารับฉันเลย คนเห็นกันหมด แล้วพรุ่งนี้ฉันจะเอาหน้าไปไว้ไหน?

ยงฮวาช่วยดึงเข็มเข็ดนิรภัยมาคาดให้ จูฮยอนคงลืมไปแล้วว่าเราสองคนแต่งงานกันท่ามกลางพวกเขาเมื่อครู่นี้

ยังไม่ชินอีกหรอ ที่คนจะมองเราด้วยสายตาอย่างนั้น?

คำถามและน้ำเสียงที่แสดงถึงความน้อยอกน้อยใจทำให้จูฮยอนชะงักงัน ในสายตาของคนอื่นอาจไม่แปลกและออกจะดูน่าชื่นชม เธอเอาแต่คิดว่าตัวเองจะต้องอับอายและขวยเขินจนทำให้ทุกอย่างมันดูเงอะๆงะๆไปหมด จนลืมที่จะคิดว่ายงฮวาจะรู้สึกแบบไหน

ฉันแค่ไม่ชิน แค่นี้นายก็น้อยใจแล้วหรอ? จูฮยอนถามพร้อมกับยิ้มทะเล้น พวงแก้มนุ่มตึงทอสีแดงระเรื่อจนทำให้ยงฮวาอดใจไว้ไม่ไหว

เพียงแค่เขาขยับเข้ามาใกล้ ทุกอย่างในร่างกายก็เหมือนจะหยุดนิ่งไปหมด สัมผัสจากริมฝีปากอบอุ่นที่แนบลงบนพวงแก้มให้ความรู้สึกอบอุ่นมากมายจนเหลือล้น นี่หรือเปล่าที่เรียกกันว่ามันคือความรัก ความรู้สึกเดียวในตอนนี้ที่ได้จ้องมองดวงตาของเขาก็คือเธอเขินมากจนไม่รู้ว่าตัวเองจะหนีไปทางไหนได้แล้ว

พอได้หอมแก้มคุณ ผมก็หายน้อยใจทันทีเลย

นายมันประสาทกลับ ฉันอายคนอื่นนะรู้ไหม นี่มันไม่ใช่ที่บ้านของเราสักหน่อย

ถึงจะถูกด่าแต่ครั้งนี้ยงฮวากลับไม่รู้สึกน้อยใจ เขาคว้ามือของจูฮยอนมาเกาะกุมไว้ แหวนวงนั้นที่เขาสวมให้เธอในวันแต่งงานยังอยู่บนนิ้วของเธอตลอดเวลา

คนเขารู้กันทั้งนั้น ว่าเราเป็นอะไรกัน มีแค่คุณที่เหมือนจะไม่รู้ตัว ยงฮวาตั้งใจชื่นชมแหวนบนเรียวนิ้วจนทำให้จูฮยอนใจสั่นรัวไปหมด เขาคงพูดถูกที่เธอทำเหมือนว่าตัวเองไม่รู้ ยิ่งเขาพูดย้ำเธอก็ยิ่งคิดถึงช่วงเวลาที่เราสองคนอยู่ด้วยกัน ทุกอย่างมันวนเวียนอยู่ในหัวของเธอตลอดเลย

ทำไมนายถึงชอบฉันล่ะ?

ไม่รู้เหมือนกัน ผมรักคุณไปแล้ว จะให้ตัดใจงั้นหรอ มันยากเกินไป แล้วผมก็คิดว่า ไม่มีความจำเป็นอะไรที่ผมจะต้องตัดใจจากคุณเลย

คิดว่าฉันจะซาบซึ้งงั้นหรอ บอกไว้เลยนะว่าไม่ซึ้งด้วยหรอก จูฮยอนทั้งเขินและซาบซึ้งจนน้ำตาเกือบจะไหล แต่เธอก็ต้องแกล้งทำเชิดหน้าใส่กลบเกลื่อนความอ่อนไหวในหัวใจของตัวเอง

ยงฮวาจ้องหน้าหญิงสาวก่อนที่จะดึงแก้มของจูฮยอนเล่นเบาๆ ถึงจูฮยอนจะไม่ซึ้งก็ไม่เป็นไร ขอแค่เธอยอมอยู่กับเขาในวันนี้ก็พอแล้ว

นั่งดีดีนะ ผมจะสตาร์ทรถแล้ว

“….”

จูฮยอนรู้สึกว่าเพราะมียงฮวาถึงทำให้เธอเติบโตและใจเย็นขึ้นมาก ถ้าเป็นเมื่อก่อนไม่ว่าจะมีปัญหาอะไร เธอมักจะโทษแต่ยงฮวาเสมอ ตอนนี้เขาสอนให้เธอรู้จักคิด รู้จักที่จะเข้าใจหัวอกของคนอื่นมากขึ้น จากเมื่อก่อนที่เห็นแก่ตัวและสนใจแต่ความรู้สึกของตัวเอง ตอนนี้เธอจำเป็นจะต้องใส่ใจ หัดที่จะสนใจความรู้สึกของคนที่นั่งอยู่เคียงข้างเธอบ้างแล้ว

 




 

ท่านประธานควงคู่พาภรรยาคนสวยมางานเลี้ยงบริษัทเป็นครั้งแรกหลังจากแต่งงานกัน จูฮยอนรู้สึกเขินมากตอนที่ยงฮวาไปรับเธอมาจากโรงพยาบาล และตอนนี้ความรู้สึกนั้นก็กลับมาอีกแล้ว

ทำไมทุกคนมองเราแบบนั้น?

ยงฮวาหันมองทุกสายตาที่จ้องมองมา เขาคิดว่าหนึ่งในเหตุผลที่ทุกคนเอาแต่มองมาอาจเป็นเพราะว่าจูฮยอนสวยมากก็ได้

ไม่รู้สิ จะให้ผมถามพวกเขาดูไหมล่ะ?

“….” พอถูกจูฮยอนดุด้วยดวงตา ยงฮวาก็เอาแต่ยืนยิ้มไม่ยอมหุบ

หิวไหม ไปหาอะไรกินรองท้องก่อน จะได้มีแรงอาละวาด

ฉันไม่ใช่ช้างตกมันนะ เดี๋ยวเถอะ กลับบ้านไป นายโดนแน่!” ถึงจะทำเชิดเดินหนีมา แต่จูฮยอนรู้สึกได้ว่าหัวใจของเธอชุ่มชื้นชุ่มฉ่ำได้อย่างที่ไม่เคยเป็น ตลอดงานยงฮวาดูแลและเอาใจใส่ต่อเธอดีมาก ทุกคนในบริษัทให้ความเคารพและนับถือเขาในฐานะของผู้บริหารรวมไปถึงเธอที่เป็นภรรยา ยงฮวาเป็นคนดีมีความสามารถ เธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงมาได้ไกลมากขนาดนี้

ถ้ามีเวลา ผมอยากให้คุณไปที่บริษัทบ่อยๆ อย่างน้อยให้พวกเขาได้รู้จักคุณให้มากยิ่งกว่านี้ ยงฮวาหวังดีอยากให้จูฮยอนสร้างความคุ้นเคยกับทุกคน เมื่อถึงเวลาแบ่งหุ้น เธอจะได้ไม่ถูกพนักงานต่อต้าน

ที่ฉันมาวันนี้ ไม่ใช่เพราะอยากให้คนที่นายดูแลมานานพวกนี้มานับถือฉันในฐานะของผู้บริหาร ฉันมาเพราะว่าฉันคือภรรยาของท่านประธานจองยงฮวา

‘ภรรยาของท่านประธานจองยงฮวา’ มันช่างเป็นประโยคที่ฟังแล้วรื่นหูมากจนทำให้อดยิ้มไม่ได้เลย ในที่สุดจูฮยอนก็รู้ตัวแล้วว่าเธอกับเขาเป็นอะไรกัน แต่น่าเสียดายที่ต่อหน้าพี่สาวทั้งสองคน ความสัมพันธ์ของเรากลับต้องยังคงเป็นไปอย่างหลบๆซ่อนๆ

เห็นยงฮวายิ้มอย่างดีใจ จูฮยอนก็ยิ่งรู้สึกผิดต่อเขามากขึ้น จองยงฮวาเป็นคนดีเกินไป บางครั้งเธอเคยคิดว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเขาเลย แต่สุดท้ายเธอก็เห็นแก่ตัว และคิดว่าตัวเองมีดีมากพอที่ยงฮวาจะรัก

ฉันเป็นหมอ ไม่มีหัวด้านการค้าการขายเหมือนนายหรอก ที่เคยพูดว่าจะไม่เอาอะไรเลย ฉันพูดจริงๆนะ

แต่นี่คือกิจการของคุณ ถึงไม่สนใจจะทำมันเลยจริงๆ อย่างน้อยคุณก็จะได้ประโยชน์จากมันในฐานะของผู้ถือหุ้น วันหนึ่งถ้าคุณดูแลมันได้ดี ผมก็คงสบายใจ

เขาเอ่ยมาเพียงแค่นี้ จูฮยอนก็จับทางพระเอกของเธอได้ทุกอย่าง ยงฮวาคงคิดจะวางมือแล้วก็ยกทุกอย่างคืนให้เธอ ทั้งที่เขาก็รู้ดีว่าไม่จำเป็นจะต้องทำอย่างนั้นเลย

เลิกทำตัวเป็นพระเอกเสียทีได้ไหม ฉันรู้ว่านายคิดจะทำอะไร แล้วมันก็เป็นวิธีที่โง่มากด้วย

ผมไม่สนใจหรอก เพราะว่าทุกอย่างมันควรจะเป็นของคุณอยู่แล้ว บริษัทนี้มันเป็นของคุณมาตั้งแต่แรก ประธานคนก่อนคือแม่ของคุณ ทุกคนรู้ดี

ขนาดนี้แล้วยงฮวาก็ยังยืนยันในวิถีทางของตัวเองไม่ยอมเลิก อยู่ดีดีก็จะเป็นผู้เสียสละยอมยกทุกอย่างให้เธอ เขาทำเกินไปจริงๆ

ฉันรู้ว่านายมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง ฉันเข้าใจและอยากจะขอบคุณนายกับพ่อที่ช่วยแม่ของฉันฉันไม่ได้โง่ แต่ก็แค่แกล้งโง่น่ะจูฮยอนทนเก็บความลับไม่ไหวจนตัดสินใจพูดมันออกมา ทำเอายงฮวาถึงกับนั่งอึ้งพูดไม่ออก เขาไม่คิดว่าจูฮยอนจะรู้อะไร และไม่คิดด้วยว่าเธอจะรู้แล้วจริงๆ

คุณพ่อของคุณจงฮยอน ท่านบอกฉันหมดแล้วว่าทำไมพ่อของนายถึงได้จากนายไป ท่านบอกฉันในวันที่มาส่งเราเข้าห้องหอ คงยากแน่ๆกว่านายจะทำใจเรื่องพ่อได้ ฉันเสียใจด้วยจริงๆ ดวงตาของจูฮยอนแดงก่ำ เธอพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ ไม่อยากให้คนที่ผ่านไปผ่านมาคิดว่าเธอกับยงฮวากำลังทะเลาะหรือผิดใจต่อกันกลางงานเลี้ยง

ยงฮวาเอื้อมมือมาเกาะกุมมือของจูฮยอนเอาไว้ เนื้อตัวของเธอสั่นเทา นัยน์ตาแดงเรื่อไปหมดคล้ายกับคนกำลังจะร้องไห้ออกมา

รู้อย่างนี้แล้ว ต่อไปนี้จะไม่ดื้อกับผมอีกแล้วใช่ไหม คุณควรที่จะต้องทำดีกับผมให้มากๆ ต้องรักและเคารพสามีคนนี้ตลอดไปด้วยนะ

“….” จูฮยอนฉีกยิ้มกว้างน้ำตาคลอก่อนที่จะเบ้ปากใส่ ถ้าเชื่อฟังง่ายๆก็คงไม่ใช่ซอจูฮยอนแล้ว แล้วอีกอย่างได้แกล้งเขาก็สนุกมากด้วย

นายสิต้องรักและเคารพฉัน เคยได้ยินไหมว่าคนที่เชื่อฟังภรรยามักจะได้ดิบได้ดีทุกราย

มือที่ถูกจับกุมเอาไว้ช่างอบอุ่นและเติมเต็มความรู้สึกที่เคยขาดหาย นิ้วของยงฮวาเรียวสาวและมันก็ดูแข็งแรง คงดีมากกว่าถ้าเธอจะสามารถรู้ขนาดแหวนด้วยสายตา




 

ท่านประธานจองยงฮวากับภรรยาควงคู่เปิดฟลอร์เต้นรำ เวลานี้พวกเขาทั้งสองคนสามารถที่จะยิ้มและหัวเราะให้กันได้แทบจะทุกวินาที

วันนี้คุณสวยมาก

ฉันสวยมาตั้งนานแล้ว แต่ใครบางคนชอบบอกว่าฉันขี้เหร่

ยงฮวากลั้นรอยยิ้ม ถึงจูฮยอนจะรู้ความจริงแล้ว แต่เขาก็ยังอยากมอบทุกอย่างคืนให้เธอ

ผมอยู่ตรงนี้ ไม่เคยหวังในทรัพย์สมบัติ ผมแค่หวังว่าจะได้อยู่ข้างๆคุณ ได้มองเห็นคุณไปนานๆ

แน่นอนว่าจูฮยอนรู้ดีว่าผู้ชายคนซื่อบื้อที่อยู่ตรงหน้าเธอเป็นคนแบบไหน ลองถึงขั้นจะยกทุกอย่างให้เธอได้ หัวใจของเขาไม่ธรรมดาเลย

ตอนนี้นายควรที่จะหาวิธีผูกมิตรกับพี่ๆของฉันได้แล้วนะ ถ้ายังอยากให้ฉันอยู่ด้วย นายก็จะต้องรักและเคารพพี่สาวทั้งสองคนของฉันด้วยเหมือนกัน

ถ้าผมบอกพี่ๆของคุณว่าเราสองคนจะไม่หย่าขาดจากกัน เธอสองคนจะขัดขวางเราไหม?

ไม่รู้สิ

เอวบางถูกรัดเข้ามาจนแน่นมากขึ้น แต่จูฮยอนก็หาได้กลัวเกรง เธอไม่เคยยอมปล่อยตัวไปกับผู้ชายคนไหน แต่ถ้าเป็นยงฮวาก็ไม่มีประโยชน์ที่จะทำอย่างนั้นอีกแล้ว

ผมว่าก่อนอื่น ช่วยเรียกผมให้เหมือนเป็นสามีหน่อยน่าจะดีกว่า

เรียกว่าอะไรดี ‘พี่จ๋า’ ดีไหม? จูฮยอนหัวเราะร่าแลดูสดใส คงตลกดีถ้าเธอเรียกเขาแบบนั้น

เอาแบบธรรมดาก็พอ มันมากไปน่ะ

คนอะไรจะเรียกพี่จ๋าก็ไม่เอา น่ารักจะตาย ไม่ชอบได้ไงเนี่ย

งั้นผมเรียกคุณว่า ‘ที่รักจ๋า’ เอาไหมล่ะ ยิ่งถ้าเรียกคำนี้ต่อหน้าพี่สาวสองคนของคุณด้วยแล้ว

ก็จริง มันเลี่ยนเกินไป ห้ามเรียกเลยนะ

ยงฮวาอมยิ้ม ตอนนี้เขามีความสุขมากเหลือเกิน จูฮยอนน่ารักมากเสียจนจนทำให้เขาไม่อยากให้คืนนี้จบสิ้นลง

เราเลิกเต้นเถอะ ปล่อยให้คนอื่นเค้าเต้นกันไป ทุกคนจะได้สบายๆ ไม่ต้องเกร็ง

ยงฮวาเดินจูงมือพาจูฮยอนกลับมานั่งที่เดิม งานวันนี้มีแต่ความรื่นเริงและที่พลาดไม่ได้ก็คือพนักงานได้เตรียมการแสดงพิเศษไว้ต้อนรับจูฮยอนด้วย

จบเวทีเต้นรำ จะมีการแสดงพิเศษเพื่อคุณโดยเฉพาะ ยังไงก็จะต้องตั้งใจดูด้วยนะ

 

 


 

 


 

*********************100%*********************

อย่าลืมคอมเม้นท์ให้กันนะคะ

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,171 ความคิดเห็น

  1. #3785 cassysanuk (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 06:34
    อ้ายยยยย ค้างอีกแล้ววว ขอหน่อยนะคะ ไม่ได้ไม่เป็นไรค่ะ cassysanuk37@gmail.com
    #3,785
    0
  2. #3214 Fav novel (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 08:21
    จองยงฺวาาาาา~
    #3,214
    0
  3. #2962 suljinsul (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:21
    การแสดง????
    #2,962
    0
  4. #2961 suljinsul (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:20
    การแสดง????
    #2,961
    0
  5. #2837 Beam Supattra (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:20
    ยงซอน่าร้ากกกกกกก อีกหน่อยก็คงเปิดเผยกับคนอื่นได้อย่างสบายใจแล้วสินะ5555 อยากเห็นพี่ยงใส่แหวนที่ซอจะซื้อให้จัง><
    #2,837
    0
  6. #2776 Kaowkang (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:45
    เปิดใจย๊างงงง น้องซอ
    #2,776
    0
  7. #2754 shawolp10 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:42
    พี่จ๋ากับที่รักจ๋า555อย่าเลยนะถือว่าติ่งขอร้องคิคิ
    #2,754
    0
  8. #2747 softhy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:10
    ยงน่ารักจนแอบอิจฉาน้องซอเลยค่ะเอาจริงๆ5555...ผู้ชายอะไรดีมากๆรักผญคนนี้คนเดียวมาตลอด...น้องซอก็พูดหวานๆเชื่อฟังพี่เขาเป็นการตอบแทนความรัก,ความดีของพี่เขาบ้างนะคะ55...ว่าแต่จุนฮีเป็นน้องสาวแท้ของน้องซอจริงมั้ย???...ลุ้นจังเลยค่ะ
    #2,747
    0
  9. #2743 rasintt (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:53
    ให้จูฮยอนใจอ่อนกับยงเร็วๆๆๆ ก่อนที่ยงจะกลายเป็นวัตถุโบราณถาวรนะอิๆๆๆๆ   หวานจนอยากให้มียงซอน้อยไวๆๆๆจังอิๆๆๆๆ
    #2,743
    0
  10. #2740 jin (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:21
    ตอนนี้ทั้งยงและน้องซอต่างหวานกันจังเลย ถึงแม้น้องซอบางครั้ง

    บางอารมณ์ยังดูขัดเขินบ้างแต่ก็รู้ตัวเองนะว่าเป็นภรรยาของประธานจอง

    โอ๊ย น่ารักมากๆ
    #2,740
    0
  11. #2736 lovelyyou999 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:54
    หวานได้อีก ยงซอน่ารักที่สุด ได้ออกงานคู่กันแล้ว
    #2,736
    0
  12. #2715 FahSai FuBby (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 23:09
    ท่านประธานนี่ขี้น้อยใจนะเนี่ย หรืออยากให้ภรรยาง้อเนี่ย ^^
    #2,715
    0
  13. #2712 saisai (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 22:44
    ตอนนี้เป็นตอนที่ฟินมากๆๆ เข้ามาอ่านหลายครั้งเลย จะละลาย ขอให้ชีวิตจิงยงซอฟินแบบนี้ทีเถอะ
    #2,712
    0
  14. #2711 saisai (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 22:42
    ตอนนี้เป็นตอนที่ฟินมากๆๆ เข้ามาอ่านหลายครั้งเลย จะละลาย ขอให้ชีวิตจิงยงซอฟินแบบนี้ทีเถอะ
    #2,711
    0
  15. #2710 saisai (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 22:41
    ตอนนี้เป็นตอนที่ฟินมากๆๆ เข้ามาอ่านหลายครั้งเลย จะละลาย ขอให้ชีวิตจิงยงซอฟินแบบนี้ทีเถอะ
    #2,710
    0
  16. #2709 saisai (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 22:40
    ตอนนี้เป็นตอนที่ฟินมากๆๆ เข้ามาอ่านหลายครั้งเลย จะละลาย ขอให้ชีวิตจิงยงซอฟินแบบนี้ทีเถอะ
    #2,709
    0
  17. #2708 saisai (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 22:39
    ตอนนี้เป็นตอนที่ฟินมากๆๆ เข้ามาอ่านหลายครั้งเลย จะละลาย ขอให้ชีวิตจิงยงซอฟินแบบนี้ทีเถอะ
    #2,708
    0
  18. #2707 saisai (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 22:38
    ตอนนี้เป็นตอนที่ฟินมากๆๆ เข้ามาอ่านหลายครั้งเลย จะละลาย ขอให้ชีวิตจิงยงซอฟินแบบนี้ทีเถอะ
    #2,707
    0
  19. #2703 bank (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 21:54
    พี่จ๋า ที่รักจ๋า 555 เลี่ยนจิง



    ขอหวานๆไปเรื่อยๆน้า ไรท์
    #2,703
    0
  20. #2699 me a da (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 21:35
    โอ๊ยน่ารักมากๆอะ พี่จ๋า ที่รักจ๋า5555
    #2,699
    0
  21. #2691 BoiceChom (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 20:13
    สงสารจังพระเอกของบ่าว อยากเปิดตัวอย่างเป็นทางการ แต่ทำไม่ได้ พี่แท แม่หมี โปรดเห็นใจพระเอกของบ่าวซักนิสสส


    แต่คือ หวานมากกกกกอ่ะ ที่รักจ๋า โอ๊ยยย ชั้นฟิน
    #2,691
    0
  22. #2686 bellloveYongseo (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 19:44
    ซอคิดจะซื่อแหวนให้ยงด้วย ยงซอเปิดตัวในงานครั้งแรกแล้ว อืมหืมหวานกันมาเลยนะเนี่ย

    แล้วจองชินจะคู่กะใครเนี่ยหรือไม่มีคู่กัน 
    #2,686
    0
  23. #2673 Memo (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 18:32
    น้องซอยังกังวลเรื่องไซต์แหวนอยู่นะนี่

    ว่าแต่เรียกกันซะหวานแหววจนไม่กล้าเรียกกันเลย55
    #2,673
    0
  24. #2670 seonie2228 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 18:14
    สงสารยงเปิดตัวไม่ได้ แต่หวานนนนนมากกกก
    #2,670
    0
  25. #2665 Liny_Tiny (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 15:36
    Wถึงคราวหวาน หวานจนนำ้ตาลเรียกพี่กันเลย. แต่น่ารักนะคะ. ชอบๆเอาอีกนะคะ

    #2,665
    0