Hate you, I hate you (Yong&Seo) Fin.

ตอนที่ 23 : Hate you, I hate you Chapter 22 :: Hunt Game [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 748
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    24 ม.ค. 58



Hate you, I hate you Chapter 22

Hunt Game

 




 

 

การมาถึงของพี่สาวทั้งสองคนสร้างความกระอักกระอ่วนให้กับจูฮยอนไม่น้อย แต่ในทางตรงกันข้าม ยงฮวากลับสามารถทำตัวสบายๆได้จนทำให้จูฮยอนรู้สึกกลัว

พอไข่ดาวของจูฮยอนกินไม่ได้ เธอก็ทำน้ำปั่นให้ผมกินแทนข้าว

แทยอนกับมิยองนั่งฟังตาปริบๆ วันนี้ยงฮวาพูดมาก ดูแตกต่างกับยงฮวาคนเดิมอย่างสิ้นเชิง

ถ้าอย่างนั้น คุณควรจะขอบคุณเราสองคนนะคะ ที่มาช่วยทำกับข้าวให้

ครับยังไงก็ขอบคุณมาก

จูฮยอนนั่งฟังแล้วได้แต่ส่ายหน้า คนอย่างยงฮวาหรือจะยอมอด เขาเข้าครัวทำอาหารได้เก่งมากกว่าพี่สาวทั้งสองคนของเธอเสียอีก ถ้าเขาหิว เขาก็แค่ลงมือทำอาหารกินเอง ไม่จำเป็นจะต้องมารอกินอาหารฝีมือพี่สาวของเธอเลย

แล้วทำไมจูฮยอนถึงต้องลงมือทำอาหารเองล่ะคะ? มิยองถามขึ้น

จูฮยอนสะดุ้งเฮือกอย่างร้อนตัว มิยองกับแทยอนรู้ดีว่าโดยปกติแล้วจูฮยอนไม่ใช่คนชอบทำอาหาร พวกเธอไม่เข้าใจว่าทำไมจูฮยอนจะต้องเข้าครัวทำนั่นทำนี่ให้ยงฮวากินด้วย

เพราะว่าจุนฮีไม่อยู่น่ะค่ะ เธอไปค่ายอาสากับทางมหาวิทยาลัย แม่บ้านก็ลากลับบ้านไปดูแลพ่อของสามีที่ต่างจังหวัด หนูก็เลยนึกสนุกอยากแสดงฝีมือนิดๆหน่อยๆ

“….” แทยอนหันมองหน้าน้องสาว ไม่รู้ทำไมข้อแก้ตัวของจูฮยอนถึงฟังไม่ค่อยขึ้นเลยก็ไม่รู้

คือก่อนหน้าพี่สองคนมาหาเธอด้วย แต่แม่บ้านบอกว่าเธอกับยงฮวาไปฮันนีมูนที่เกาะเชจู

จูฮยอนหันสบสายตากับยงฮวา ตอนนี้เหงื่อของเธอซึมออกมาจนเต็มสองฝ่ามือไปหมดแล้ว และคงจะไม่มีอะไรแย่มากไปกว่านี้ ถ้ายงฮวาไม่ได้หลุดพูดอะไรออกมา

ใช่ค่ะ เราไปด้วยกันมา แต่ว่าหนูไม่ได้อยากไปเลยนะคะ นายจงฮยอนเป็นคนบังคับให้เราไปค่ะ เขาบอกว่าถ้าไม่ไป หนูก็จะไม่ได้สมุดบันทึกของแม่

แล้วพวกเธอสองคน กินอยู่กันยังไง นอนห้องเดียวกันหรือเปล่า? มิยองซักต่อ ถึงจะรู้ว่าจูฮยอนไม่มีทางนอนห้องเดียวกันกับยงฮวาอยู่แล้ว แต่เธออยากได้รับคำตอบยืนยันเพื่อความแน่ใจ

แยกห้องสิคะ จะนอนด้วยกันเข้าไปได้ยังไงจริงไหม?

จูฮยอนสะกิดปลายเท้าของยงฮวาที่ใต้โต๊ะ ถึงแม้เขาจะไม่อยากพูดโกหก แต่ก็ต้องทำตามที่จูฮยอนต้องการ

จริงจริงครับ ไม่มีความจำเป็นอะไรที่เราจะต้องนอนด้วยกัน

 





 

หลังมื้ออาหารยงฮวาปลีกตัวออกมายอมให้จูฮยอนได้พูดคุยกับพี่สาวของเธอได้สะดวกมากขึ้น ความจริงแล้วเขาไม่เห็นด้วยเลยกับการที่เราสองคนจะต้องเล่นละครเพื่อตบตาสร้างภาพหลอกใครต่อใคร ทั้งที่ทุกคนก็รู้ว่าเราแต่งงานกันแล้ว

แต่การจะเปิดเผยความสัมพันธ์ต่อหน้าแทยอนกับมิยองคงเป็นอะไรที่ยากแก่การจะเข้าใจ สองคนนั้นไม่ชอบเขา ไม่ว่าจะพยายามพูด พยายามปรับตัวเข้ากับพวกเธอมากแค่ไหน ยงฮวาก็ยังรู้สึกได้ว่าเขากับพวกเธอต่างกันมากเกินไป

ความต่างนั้นไม่ใช่เพราะฐานะหรือหน้าที่การงาน ยงฮวาคิดว่าเขาแตกต่างกับสองคนนั้นนับตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาดูโลก กับพวกเธอเหมือนเราจะพูดจากันคนละภาษา แถมสายตาที่ใช้มองเห็น เราก็ยังใช้มันแตกต่างกัน สาเหตุที่จูฮยอนมีพฤติกรรมหลายอย่างไม่งามก็เพราะได้รับอิทธิพลมาจากพวกเธอล้วนๆ คนหนึ่งก็ติสท์แตกไม่ดูเวล่ำเวลา อีกคนก็มีปัญหาที่คำพูดคำจานึกอยากพูดอะไรก็พูดไม่มีกลั่นกรอง จูฮยอนบอกว่าพี่สาวของเธอเป็นคนซื่อและเป็นคนตรงๆ แต่ยงฮวาคิดว่าพวกเธอไม่รู้จักคำว่ากาลเทศะมากกว่า ที่สำคัญเห็นแก่เงินและเห็นแก่ของฟรีมากเป็นที่สุดอีกด้วย ยงฮวาคิดว่าพื้นฐานด้านครอบครัวมีส่วนสำคัญเป็นอย่างมาก ปัญหาเด็กถูกทอดทิ้งจนทำให้ขาดความรักความอบอุ่นมีมากมายในปัจจุบัน ทั้งสองคนนั้นคือภาพสะท้อนของปัญหา

จูฮยอน คราวก่อนพี่ลืมหมวกคลุมผมไว้ในห้องเธอหรือเปล่า อันนั้นนิชคุณซื้อให้ด้วย พี่หาทั้งห้องแล้วแต่ก็หาไม่เจอ เลยเดาว่าอาจจะลืมไว้ในห้องของเธอ

หมวกคลุมผม จูฮยอนไม่ทันได้สังเกตเลยว่าในห้องของเธอมีอะไรแปลกๆอยู่หรือเปล่า?

ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวหนูไปดูให้เองค่ะ พี่วางไว้ตรงไหน พอจะจำได้ไหมคะ?

ยัยมิยองจำไม่ได้หรอกจ๊ะ ถ้าจำได้คงไม่ออกอาการใกล้บ้าขนาดนี้ เชื่อไหมว่าในตอนที่รู้ว่าเธอไปเกาะเชจู มิยองไม่ได้ห่วงเธอเลยสักนิด ยัยหมูเอาแต่บ่นห่วงแต่หมวกคลุมผม พอรู้ว่าเธอไม่อยู่ เราก็เลยไม่กล้าเข้าไป

โธ่เข้าได้เลยนะคะ ไม่ต้องเกรงใจ พี่สองคนไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย จะค้างคืนนอนที่นี่ยังได้เลย

 


 

จูฮยอนเดินนำพาพี่สาวทั้งสองคนมาที่ห้องนอนของเธอ เสียงสาวๆพูดคุยหยอกล้อเล่นกันเจื้อยแจ้วตลอดทางและมันก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนทำให้คนที่หลบมานอนแผ่อยู่บนเตียงถึงกับสะดุ้งลืมตาตื่น

ของของพี่นิชคุณ สำคัญหมดทุกอย่างเลยนะคะ สำคัญมากกว่าหนูกับพี่แทยอนเสียอีก

ใช่เลย พี่ก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน อิจฉาหวานกันได้ทุกวี่วัน มดไต่เต็มเพดาน เบาหวานขึ้นตายกันยกรังหมดแล้ว

มิยองเขินมากจนลงฝ่ามือตีจูฮยอนกับแทยอนไปคนละทีสองที

ว่าแต่ฉัน เธอก็เหมือนกันแหละ พักหลังๆมานี่ ไปไหนกับแบคฮยอนบ่อยๆก็ไม่รู้ บางคืนนะไม่ยอมกลับบ้านด้วย ทิ้งให้พี่นอนคนเดียว จูฮยอน เธอจะต้องให้ความเป็นธรรมกับพี่ด้วยนะ

ยงฮวาจำต้องเข้ามาหลบในห้องน้ำทั้งที่ใจจริงแล้วไม่อยากทำตัวลับๆล่อๆ แต่เพราะรู้ว่าหากเปิดตัวตอนนี้จูฮยอนจะต้องโกรธแน่ ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะรักษาสันติภาพระหว่างเราเอาไว้ก่อน

หาได้เลยค่ะ เดี๋ยวหนูช่วยหาด้วย ว่าแต่หมวกมันเป็นยังไงหรอคะ?

สีชมพูน่ะจ๊ะ ลายม้าโพนี่

ยงฮวาหันมองหมวกที่มีลักษณะปรากฎตามที่มิยองบอก มันแขวนอยู่ที่ผนังห้องน้ำ ช่วงหลายวันที่ผ่านมาเขาคิดว่ามันเป็นของจูฮยอนด้วยซ้ำ ซึ่งหมายความว่าถ้ามิยองเข้ามาหยิบหมวกในนี้ เขาก็จะได้พบกับเธอแน่นอน

เดี๋ยวหนูเข้าไปดูในห้องน้ำให้เองนะคะ

จูฮยอนยืนอึ้ง ตกใจจนลนลานที่เปิดประตูห้องน้ำเข้ามาแล้วพบว่ายงฮวาอยู่ในนี้

หมวกนี่หรือเปล่า? ยงฮวากระซิบถามพร้อมกับช่วยหยิบหมวกส่งให้ จูฮยอนรีบรับมาก่อนที่จะตั้งสติเดินกลับออกไป และทันทีที่ได้เห็นของที่ตามหามานาน มิยองก็ถึงกับดีใจเป็นอย่างมาก

ขอบใจมากนะจูฮยอน พี่คิดว่ามันจะหายไปซะแล้ว

จูฮยอนแต่พี่ปวดฉี่อ่ะ ขอเข้าห้องน้ำหน่อยนะ แทยอนเดินพุ่งตรงไปยังห้องน้ำ ขณะที่จูฮยอนตกใจรีบกระโดดเข้าขวางทาง เธอจะให้แทยอนเข้าไปตอนนี้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเรื่องระหว่างเธอกับยงฮวาจะต้องถูกตีแผ่อย่างแน่นอน

ไม่ได้ค่ะ เข้าไม่ได้

อะไรของเธอ ส้วมเต็มหรอ ถึงได้เข้าไม่ได้น่ะ

ใช่ค่ะ ส้วมส้วมเต็ม คือความจริงแล้วมันก็ไม่เชิงหรอกค่ะ แต่ว่าเมื่อเช้ามีหนูตัวใหญ่มากวิ่งเข้าไปในนั้น แล้วมันก็กระโดดหายลงไปในชักโครก กดยังไงก็กดไม่ลงค่ะ พี่แทยอนไปเข้าห้องน้ำข้างนอกก่อนดีกว่านะคะ

หนูหรอพี่ช่วยแคะมันให้ไหม พี่ถนัดเลยนะ เธอก็รู้

อย่าดีกว่าค่ะพี่แทยอน สกปรกจะตาย แล้วอีกอย่างหนูโทรตามช่างมาแล้วด้วย เดี๋ยวก็คงจะมาแล้วค่ะ

แต่นี่มันก็มืดแล้วนะ ช่างจะมาแน่หรอแทยอนพูดแย้งด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าน้องสาวของเธอจะไม่มีความสุขในการใช้ห้องน้ำ

ช่างไม่มาก็ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูให้นายจองยงฮวามาแคะหนูออกให้ก็ได้

นายจองยงฮวาขี้เก็กนั่นอ่ะนะ ดีมากเธอใช้งานถูกคนแล้วล่ะ พี่อยากเห็นยงฮวาเคาะหนูในชักโครก มิยองกับแทยอนพากันหัวเราะลั่นชอบใจ ทำเอาคนที่แอบหลบอยู่ในห้องน้ำถึงกับต้องยืนส่ายหน้า

มันจะผิดกฎหมายหรือเปล่าที่คิดใช้วัตถุโบราณแงะหนูออกจากชักโครกน่ะ ระวังนะจูฮยอน เขาอาจจะแจ้งตำรวจจับเธอข้อหาบังคับข่มขืนใจสามีให้แคะชักโครกก็ได้

 



 

กว่าแทยอนกับมิยองจะยอมกลับไป เล่นเอาจูฮยอนถึงกับเกือบจะต้องปาดเหงื่อ

ยงฮวากลับออกจากห้องน้ำ พวกเธอทุกคนรวมทั้งจูฮยอนพากันนินทาเขาจนสนุกปาก เชื่อแล้วว่ากว่าจูฮยอนจะเติบโตมาขนาดนี้ได้รับอิทธิพลมาจากใคร

จูฮยอนแอบแง้มประตูกลับเข้ามาในห้อง ความจริงแล้วเธอไม่ได้อยากรวมกลุ่มกับพี่สาวนินทายงฮวาเลย แต่ว่ายอมให้เขาถูกนินทาคงดีกว่าให้แทยอนกับมิยองจับได้ว่ายงฮวาแอบซ่อนอยู่ในห้องนี้

พี่ๆของคุณ กลับกันหมดแล้วใช่ไหม?

เห็นเขานอนเก็กหน้าขรึมอยู่บนเตียง จูฮยอนก็ได้แต่ยืนถอนใจ

ถ้าทีหลังพวกพี่ๆมา นายอย่างเพิ่งเข้ามาในห้องนี้นะ ถ้าจะเข้าก็ต้องรอให้พวกพี่ๆกลับไปก่อน

ยงฮวาลุกขึ้นมาจากที่นอน ถึงจะไม่พอใจนัก แต่เขาก็พยายามที่จะไม่แสดงออก เขาเป็นสามีของเธออย่างถูกต้องตามกฎหมาย แต่กลับต้องมาทำตัวหลบๆซ่อนๆ ประหนึ่งว่าเป็นกิ๊กที่จูฮยอนซุกเอาไว้

ไปอาบน้ำได้แล้ว ไหนบอกว่าก่อนจะขึ้นเตียงต้องสะอาดไง

ก็ผมติดโรคซกมกมาจากคุณนั่นแหละ

จูฮยอนฟาดฝ่ามือลงบนแขนของยงฮวาจนดังลั่น อยู่ดีดีมากล่าวหาว่าเธอซกมก เธอไม่เคยทำอย่างที่เขาว่าเลยสักครั้ง

ถ้าฉันซกมก ก็ไม่มีใครสะอาดอีกแล้ว

นั่นสินะ ยงฮวาใช้ทั้งสองมือทาบลงบนพวงแก้มนุ่มตึงของหญิงสาว กดคลึงเบาๆ ก่อนที่จะดึงเล่นอย่างสนุกสนาน จนถูกจูฮยอนฟาดกลับด้วยฝ่ามือ

คุณจะไม่ซกมกได้ยังไง ปกติแล้วหนูมันชอบที่รกๆ แต่หนูตัวที่เข้ามาในห้องของคุณมันถึงกับรับสภาพไม่ไหว จนถึงขั้นต้องกระโดดชักโครกตาย

นายได้ยินชัดเลยไหม?

ชัดแจ่มแจ๋วทุกประโยค ขาดคำนั้นยงฮวาฉุดรั้งร่างบางขึ้นมาบนเตียง ก่อนที่จะกดให้จูฮยอนนอนราบลงบนที่นอน

จะทำอะไรของนาย ห้ามทำอะไรนะ!”

ผมกำลังหาหนูอยู่ มันน่าจะมีอีก ยงฮวาโน้มใบหน้าลงมาจนแนบติด จูฮยอนนอนใจสั่นระริกเพียงแค่ปลายจมูกของเราสัมผัสกันเพียงแค่เบาๆเท่านั้น

ฉันก็แค่แค่หาข้ออ้างไปอย่างนั้นเอง นายไม่เข้าใจหรือไง? เสียงของจูฮยอนฟังดูตะกุกตะกัก ลำพังตอนนี้แค่หายใจเข้าออกง่ายๆ เธอยังแทบจะหายใจไม่ออกแล้วด้วยซ้ำ

คุณไม่อยากให้พี่สาวของคุณรู้เรื่องของเรา ทำไมล่ะ?

ฉันยังไม่พร้อม ขอเวลาให้ฉันหน่อย

แต่ถึงยังไงพวกเธอสองคนก็จะต้องรู้ในสักวัน

รู้วันหน้าก็ยังดีกว่ารู้วันนี้แหละน่า

สีหน้าของจูฮยอนฟ้องหมดว่าเธอกลัวมากแค่ไหน ก่อนหน้านี้ที่สร้างภาพตั้งมากมายมันเพราะอะไรกัน เพราะอยากทำให้เขาเข้าใจผิดงั้นหรือ?

ใครคือจูบแรกของคุณ บอกผมได้ไหม?

จูฮยอนตัวชาตัวแข็ง รู้สึกเหมือนว่าเธอจะเป็นเหน็บชาไปหมดแล้วทั้งตัว

จำไม่ได้หรอก ฉันเคยมีแฟนหลายคน นายก็รู้นี่

ผมไม่เชื่อ

ไม่เชื่อก็เรื่องของนาย… ” จูฮยอนตาโตเมื่อถูกคนตรงหน้าจุมพิตลงบนหน้าผาก ทุกอย่างสำหรับจองยงฮวาคือครั้งแรกเสมอ

ผมมองตาคุณ ผมก็รู้ว่าคุณพูดโกหก

ดวงตาที่เขาใช้จ้องมองมา ทำให้จูฮยอนใจสั่นหวั่นไหว ริมฝีปากของเธอสั่นระริกเมื่อเขาขยับเข้ามาใกล้ ทุกอย่างเกินจะควบคุมเพียงแค่ริมฝีปากของเราสัมผัสกัน เหมือนทุกอย่างกำลังหลอมละลาย รสจูบของยงฮวาหอมหวานน่าหลงใหลราวกับกำลังเคลิ้มฝัน

มันไม่สำคัญหรอกว่าผมจะเป็นจูบแรกของคุณหรือไม่ มันสำคัญที่ว่า ตอนนี้คุณเป็นของผมแค่นั้นก็พอแล้ว

เขาหยอดคำหวานจนทำให้จูฮยอนหน้าแดงระเรื่อ จองยงฮวาไม่ใช่วัตถุโบราณ เขาเก่งขึ้นมากจนทำให้จูฮยอนถึงกับควบคุมตัวเองไม่ได้

ทำอย่างนี้เพราะตั้งใจจะเอาคืนที่ฉันกับพี่ๆ จะให้นายไปแคะหนูออกจากชักโครกใช่ไหม

ยงฮวาส่งยิ้มดวงตาพราวระยับ ตั้งใจเอาคืนก็มีส่วน แต่ที่ทำไปทั้งหมดก็แค่ทำตามเสียงเรียกร้องจากหัวใจ

ถ้าต่อไปนี้ ผมอยากจูบ ผมก็จะจูบ

ยงฮวาโดนตีอีกหน แต่เขาก็ยังสามารถยิ้มได้

คนผีทะเล ยังจะมายิ้มอีกนะ!”

คืนพรุ่งนี้ที่บริษัทมีงานเลี้ยง ผมอยากให้คุณไปด้วย

ถ้าเป็นเรื่องบริษัทความจริงแล้วจูฮยอนไม่อยากข้องเกี่ยว ยงฮวาคือคนที่เหมาะสม เธอไม่อยากไปเปิดตัวหรือทำอะไรเลยทั้งนั้น จูฮยอนมีจิตสำนึกมากพอ ในเมื่อยงฮวากับพ่อของเขาเป็นคนกู้มันกลับขึ้นมา เธอคิดว่าแม่คงดีใจถ้าเขาจะได้ทำมันต่อไป

จะให้ฉันไปในฐานะอะไรล่ะ?

ภรรยาของท่านประธานไง ไปกับผมนะ

จูฮยอนคลี่ยิ้ม มีความสุขไปกับตำแหน่งภรรยาของท่านประธาน

แต่ฉันไม่มีเสื้อผ้าเลย ทำไมถึงเพิ่งมาบอกล่ะ จะเตรียมตัวทันได้ยังไง

ในตู้นั่นไม่ใช่เสื้อผ้าของคุณหรอ มันเยอะจนจะล้มทับผมตายได้ในสักวัน คุณก็แค่เลือกชุดสวยๆมาหนึ่งชุด คุณน่ะใส่อะไรก็สวยอยู่แล้ว

ถูกชมว่าสวยเข้าหน่อยจูฮยอนนั้นถึงกับนอนกัดริมฝีปากข่มความเขินอาย ก่อนหน้ายงฮวาไม่เคยชมว่าเธอสวยหรือดูดีเลย เขาชอบเรียกเธอว่ายัยเด็กหน้าตาน่าเกลียด ไม่ว่าจะแต่งหน้าหรือไม่แต่งก็น่าเกลียดเหมือนกันไม่มีมีผิด

สรุปว่าคุณตกลงนะ

ฉันยังไม่ได้ตอบอะไรเลยนะ ง่วงจัง นอนดีกว่า จูฮยอนชิงนอนหลับตาลงพร้อมกับพลิกตัวหนี ยงฮวาจำยอมให้เธอนอนหลับตามที่ต้องการ แถมยังแสนดีช่วยห่มผ้าห่มให้อีกด้วย

นับตั้งแต่ได้อยู่ใกล้ชิดเขา จูฮยอนพบว่ายงฮวาเป็นคนที่มีจิตใจดีมากเหลือเกิน ในแต่ละคืนเขาไม่เคยแตะต้องหรือล่วงเกิน ที่ทำอย่างมากที่สุดก็คือจูบเมื่อครู่หรือไม่ก็แค่นอนกอด เขาสุภาพแสนดีเป็นห่วงเป็นใย ดูแลเธออย่างดีจนทำให้เธอรู้สึกละอายใจที่เมื่อก่อนทำไม่ดีกับเขาไว้เยอะ

ถ้านายรักฉัน ต่อไปนี้ฉันก็จะรักนายด้วยเหมือนกัน






 

แทยอนกับมิยองกำลังฝ่ารถติดอยู่บนท้องถนนในยามฟ้ามืด ตอนที่เข้าไปหาหมวกให้มิยองในห้องของจูฮยอน แทยอนรู้สึกว่ามีบางอย่างดูผิดปกติ

มิยองตอนอยู่ในห้องของจูฮยอน เธอสังเกตเห็นอะไรแปลกๆบ้างไหม?

มิยองส่ายหน้า เท่าที่มองดูคร่าวๆ เธอไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ ห้องนอนของจูฮยอนดูเหมือนเดิมดีทุกอย่าง

แน่ใจนะ ว่าไม่เห็นอะไร? แทยอนถามย้ำอีกครั้ง เธอค่อนข้างผิดหวังที่มิยองเอาแต่พยักหน้ายืนยันว่าเธอไม่เห็นอะไรเลย

เห็นอะไรก็บอกมาเถอะน่าแทยอนเอาแต่ซักถามจนทำให้มิยองเริ่มจะรู้สึกรำคาญ

ฉันเห็นเสื้อผ้าผู้ชายในตู้เสื้อผ้าของจูฮยอนน่ะสิ เธอไม่เห็นมันจริงๆหรอ

นอกจากเสื้อผ้าแล้ว แทยอนยังเห็นนาฬิกาของผู้ชายบนโต๊ะเครื่องแป้งด้วย คนอย่างจูฮยอนไม่ใส่นาฬิกาแบบนั้นแน่ เธอรู้ดีว่าน้องมีรสนิยมแบบไหน

 


 

แทยอนกับมิยองตัดสินใจลงจากรถประจำทางแล้วก็ข้ามถนนมาอีกฝั่งเพื่อย้อนกลับมาหาจูฮยอนอีกครั้ง โดยที่คราวนี้สองสาวตกลงกันว่าจะไปบ้านของจูฮยอนให้เงียบที่สุด ถึงแม้จะต้องปีนรั้วเข้าไป พวกเธอก็จะลงทุนทำ

สองสาวพากันปืนข้ามรั้วมาอย่างทุลักทุเล จูฮยอนบอกเองว่าแม่บ้านประจำครัวไม่อยู่ กลับไปดูแลพ่อของสามีที่บ้านเกิดจึงถือเป็นโอกาสดีหากพวกเธอจะแอบเข้ามาในบ้านอย่างเงียบๆ โดยที่จูฮยอนหรือยงฮวาจะไม่มีทางรู้

ลงดีดีนะ

แทยอนมันสูงนะ ฉันกลัวอ่ะ ตอนแรกที่กระโดดขึ้นมามิยองไม่คิดว่ามันจะสูงขนาดนี้ แต่พอได้มองลงไปข้างล่าง เธอถึงได้รู้สึกว่ามันค่อนข้างสูงมากพอสมควร

รีบลงไปเร็วๆ อยากให้คนมาเห็นหรือไง แทยอนเร่งเร้า มาขนาดนี้แล้วเธอไม่มีทางยอมถอยหลัง งานนี้เธอจะต้องจับให้ได้คาหนังคาเขา

จูฮยอนลืมตาโพลงเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ยงฮวาพลอยต้องลืมตาตื่นเพราะถูกจูฮยอนปลุกขึ้นมา

ได้ยินเสียงอะไรไหม?

ยงฮวาพยายามที่จะฟัง ในบ้านไม่มีใครนอกจากเขากับกับจูฮยอนแค่สองคน และเราก็อยู่ด้วยกันในห้องนี้ เพราะฉะนั้นมันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีใครมาเดินอยู่ข้างนอก

มีเสียงคนเดินได้ยินไหม? จูฮยอนหูดีเสมอ ได้ยินเสียงนิดๆหน่อยๆเธอก็จะสะดุ้งตื่นอย่างง่ายดาย อาจเพราะเป็นความเคยชิน ทุกคืนที่ต้องนอนที่โรงพยาบาล มักจะมีคนมาปลุกให้ไปรักษาคนเจ็บคนป่วยอยู่เสมอ จึงทำให้เธอเป็นคนตื่นง่ายและหูดีมากเป็นพิเศษ

คุณอยู่ในนี้นะ ผมจะออกไปดูเอง

ได้ยังไง ฉันไปด้วยสิ เกิดอะไรขึ้นจะได้ช่วยกัน

 



 

จูฮยอนเกาะติดยงฮวาออกมาด้วยกัน ถึงเขาจะพยายามห้ามแล้วแต่ก็ไม่สามารถห้ามเธอได้อยู่ดี ตลอดเวลาเธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเขามีปืน แถมยังเอามันมาเก็บไว้ในห้องของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ถามอย่างนึงนะ ว่าบ้านนี้เคยมีขโมยมาบ้างหรือเปล่า? จูฮยอนกระซิบถามเสียงเบา สายตาก็เอาแต่สอดส่องมองหาความผิดปกติอย่างหวาดระแวง

ยังไม่เคยนะ แต่ถ้าอยู่กับผม คุณอุ่นใจได้อยู่แล้ว

หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ถึงยังไงจูฮยอนก็รู้สึกอุ่นใจไม่ขึ้น จะเป็นยังไงถ้าคืนนี้เราสองคนอาจได้พบเจอกับอะไรบางอย่างที่เกินความสามารถที่จะรับมือไหว

เสียงมาจากทางนั้น… ”

แทยอนกับมิยองพยายามใช้กลยุทธ์ต่างๆเพื่อจะเข้าไปในตัวบ้าน แต่ไม่ว่าจะทำยังไง พวกเธอสองคนก็ไขกุญแจไม่ได้ ถ้ายังหาทางเข้าบ้านไม่ได้แบบนี้ มีหวังพวกเธอคงได้คว้าน้ำเหลว

กุญแจบ้านี่มันจะดีอะไรนักหนา ไขยังไงก็ไขไม่ออก นี่กิ๊บจะหักคามืออยู่แล้ว แทยอนเริ่มบ่นอย่างอารมณ์เสีย ขณะที่มิยองรับหน้าที่ช่วยดูต้นทางให้ ทว่าคนดูต้นทางไม่รู้เลยว่าพวกเธอสองคนถูกเจ้าของบ้านจับได้เสียแล้ว

พวกพี่สาวของคุณคิดจะทำอะไร? ยงฮวาลดปืนลงพร้อมกับถอนหายใจ พวกเธอเล่นอะไรไม่รู้กาลเทศะเลย นี่หากเขาไม่ได้ดูให้ดีเสียก่อน บางทีอาจจะทำปืนลั่นใส่พวกเธอแล้วก็ได้

จูฮยอนยืนมองพี่สาวทั้งสองอย่างมึนงง ถ้าจะบอกว่าลืมของหรือมาหาเธอก็ไม่น่าลงทุนทำตัวลับๆล่อๆแบบนั้น หรือว่าแทยอนกับมิยองจะสงสัยเรื่องเธอกับยงฮวาเข้าให้แล้ว

หรือว่าพวกเธอคิดจะมาขโมยของ?

ไม่มีทาง พี่ๆไม่ใช่คนแบบนั้นนะ!” จูฮยอนหันมาทำตาเขียวใส่อย่างไม่พอใจ จนทำให้ยงฮวาต้องง้องอนด้วยการโอบร่างบางเอาไว้เพื่อเป็นการไถ่โทษ

ฉันคิดว่าพี่ๆจะต้องสงสัยอะไรแน่เลย ถึงได้พากันย้อนกลับมาแบบนี้

คุณหมายถึงเรื่องของเราอย่างนั้นหรอ?

จูฮยอนพยักหน้ารับ จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเธอไม่ตื่นขึ้นมาก่อนที่แทยอนกับมิยองจะบุกเข้ามาในตัวบ้านได้สำเร็จ ถ้าพี่สาวทั้งสองคนเห็นเธออยู่กับยงฮวา เธอจะต้องแย่แน่ๆ

แล้วเราจะทำยังไงต่อไปดี?

นั่นสิ จะทำยังไง? จูฮยอนย้อนถาม แค่ถูกพี่สาวสองคนตามมาดมกลิ่นถึงที่ จูฮยอนก็ถึงกับสมองตีบตัน คิดอะไรไม่ออกเลย

ถ้าอย่างนั้น ผมจัดการเอง

นายจะทำอะไร?

ยงฮวายิ้มแทนคำตอบ ในเมื่อแทยอนกับมิยองอยากเข้ามานัก เขาก็จะช่วยเปิดประตูให้เธอสองคนเข้ามา เพราะถ้าขืนยังปล่อยให้งมไขด้วยกุญแจผีอยู่แบบนั้น มีหวังไขทั้งคืนก็ยังไขไม่ออก

 

แทยอนแทยอน… ” มิยองสะกิดเรียกคนที่กำลังเอาแต่ก้มหน้าก้มตาแงะประตูไม่ยอมเลิก แทยอนมีความตั้งใจเหลือล้น ไม่ว่ายังไงเธอก็จะต้องเข้าไปดูน้องสาวให้เห็นกับตาให้ได้ เธอจะต้องแน่ใจว่าจูฮยอนไม่ได้ซุกใครเอาไว้ ไม่อย่างนั้นเธอจะไม่ยอมกลับไปง่ายๆอย่างแน่นอน

ออกแล้ว มิยอง ในที่สุดความพยายามก็สัมฤทธิ์ผล ทว่าประตูไม่ได้เปิดเพราะความพยายามของแทยอน แต่มันเปิดเพราะยงฮวาต่างหาก

…!!

เห็นยงฮวายืนทำหน้าตึงอยู่ตรงหน้า แทยอนก็ถึงกับรีบวิ่งไปหลบด้านหลังของมิยองด้วยความรวดเร็ว

มาทำอะไรกันหรอครับ จะเข้าบ้านทำไมไม่กดกริ่งเรียก?

มิยองตกเป็นผู้รับหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ขณะที่แทยอนผู้ที่เคยมีสติดีมากที่สุดเวลานี้คิดว่าหลังของมิยองคือกำแพงเอาไว้หลบกระสุนปืน

คือว่าคือคือแทยอนทำกุญแจห้องหายน่ะค่ะ

ยงฮวายังคงตีหน้าบึ้งอยู่เหมือนเดิม กุญแจห้องของเธอสองคนหายแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องงัดบ้านของเขาด้วย

คือเราสองคนไม่รู้จะไปที่ไหนค่ะ พอมาถึงแล้วจะเรียกก็เกรงใจ ก็เลยคิดว่าถ้าเข้าไปได้เอง จะขอนอนสักคืน มิยองพูดแก้ไปเรื่อย ถึงแม้มันจะไม่น่าเชื่อถือเท่าไหร่นัก แต่งานนี้ทำหน้าหนายืนกระต่ายขาเดียวไว้ก่อน รับรองได้ว่าอย่างยงฮวาจะต้องไม่กล้าว่าหรือทำอะไรพวกเธอสองคนอย่างแน่นอน เพราะเมื่อก่อนเขาก็เคยมากดกริ่งเรียกเธอสองคนกลางดึกอยู่บ่อยๆ ค่ำมืดดึกดื่นไม่ว่าจะตีอะไรยามไหนก็ใจกล้าเรียกเธอสองคนตลอด ความเกรงอกเกรงใจแทบจะหาไม่เจอเลยสักครั้งเดียว

ถ้าอย่างนั้นก็เชิญเข้ามาเลยครับ ผมจะพาไปนอนห้องรับรองแขก

ไม่ต้องค่ะ พวกเราขอไปนอนกับจูฮยอนดีกว่า ฝากปิดประตูบ้านด้วยนะคะ ประตูบ้านนี้มันดีมากจริงๆ งัดยังไงก็งัดไม่ออกเลย แทยอนออกจากหลังของมิยองมาพูดชมประตูบ้านด้วยรอยยิ้มฝืนๆ ยงฮวายืนส่ายหน้ามองดูสองสาวพากันวิ่งขึ้นบันไดตรงไปยังห้องของจูฮยอนอย่างปลงๆ ถึงแม้พฤติกรรมจะไม่เหมาะสม แต่เขาก็ไม่คิดว่าสองคนนั้นจะเข้ามาขโมยของหรือหาเรื่องเดือดร้อนมาให้จูฮยอนกลางดึก

 




 

จูฮยอนใช้เวลาพูดคุยกับพี่สาวสองคนสักพักหนึ่ง หลังจากนั้นทั้งสามคนจึงเลือกที่จะนอนหลับพักผ่อน แทยอนบอกตำแหน่งข้าวของเครื่องใช้แปลกตาให้มิยองช่วยกันสอดส่อง ถึงจะได้เห็นของพวกนั้นแล้ว แต่ทั้งสองคนก็ยังพร้อมใจกันปิดปากเงียบ เลือกที่จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เพราะไม่อยากให้จูฮยอนรู้ตัวว่ากำลังถูกจับผิด

นับตั้งแต่แต่งงานคืนนี้เป็นคืนแรกที่ยงฮวาต้องกลับมานอนคนเดียวอย่างไม่เคยชิน ถ้าหากมิยองกับแทยอนมาบ่อยๆ เขาก็คงจะแย่

ขณะที่จูฮยอนเองก็เอาแต่พลิกตัวไปมา ก่อนหน้านอนกับยงฮวาเธอนอนหลับสนิท รู้สึกสบายและอบอุ่นแตกต่างกับตอนนี้ที่ถึงจะอุ่นกายแต่ก็ไม่อุ่นใจ ป่านนี้ยงฮวาจะนอนหลับดีหรือเปล่า เขาจะนอนไม่หลับเพราะว่าคิดถึงเธอ เหมือนที่เธอคิดถึงเขาไหม?



 

อาหารเช้าแสนวิเศษละลานตาจนทำให้แทยอนกับมิยองอดที่จะรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้ น้องเขยจองยงฮวาตื่นแต่เช้าเข้าครัวเตรียมอาหารเช้าให้พวกเธอได้กิน พวกเธอรู้สึกตื้นตันกับน้ำใจของเขาเป็นอย่างมาก แต่ถึงกระนั้นทั้งสองคนกลับไม่กล้าที่จะตักอาหารเข้าปาก พวกเธอทำได้เพียงแค่นั่งมองแล้วก็กลืนน้ำลายทั้งที่หิวมากจนแทบจะทนไม่ไหว

ยงฮวารู้ตัวว่าถ้ามีเขานั่งอยู่ พวกเธอสองคนก็จะกินไม่ลง สุดท้ายแล้วเขาจึงเลือกที่จะลุกออกไปกินในห้องครัวเพียงลำพัง

แค่ได้สบตากันเพียงแค่ไม่กี่วินาที จูฮยอนก็แอบรู้สึกผิดอยู่นิดหน่อยที่ไม่กล้าเปิดเผยความสัมพันธ์ครั้งนี้ให้พี่สาวทั้งสองคนได้รู้

เดี๋ยวหนูมานะคะ พวกพี่จะเอาน้ำผลไม้ด้วยไหม?

เอาจ๊ะ เธอรีบไปเอามาเลยนะ แทยอนมองอาหารเช้ามื้อหรู และในทันทีที่น้องสาวคล้อยหลังเข้าไปในห้องครัว ทั้งสองสาวก็ลงมือสวาปามมื้อเช้ากันอย่างเอร็ดอร่อย

 


 

จูฮยอนนั่งลงเคียงข้างชายหนุ่มผู้น่าสงสาร คงดีกว่านี้ถ้ายงฮวาจะสามารถเข้ากับพี่สาวทั้งสองคนของเธอได้ ความจริงแล้วแทยอนกับมิยองเป็นคนอัธยาศัยดี เข้ากับคนได้ง่าย แต่กับยงฮวาแล้ว เธอยอมรับว่าอาจจะเป็นเรื่องยากอยู่สักหน่อย

ขอชิมหน่อยว่าอร่อยไหม?

ยงฮวาใช้ส้อมจิ้มอาหารช่วยป้อนให้ จูฮยอนเก็บซ่อนความเขินอายก่อนที่จะยอมกินแต่โดยดี

ใช้ได้ไหม?

ใช้ได้ อร่อยดี จูฮยอนยกนิ้วหัวแม่มือชื่นชม เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกผิดที่ปล่อยให้ยงฮวาต้องนอนเพียงลำพังคนเดียว

เมื่อคืนนายนอนหลับดีไหม?

ชายหนุ่มส่งยิ้มเจือจาง ถ้าเขาตอบว่านอนไม่หลับเลย จูฮยอนจะปลอบเขายังไง

จูฮยอนตัวสั่นไปหมดเมื่อจู่ๆยงฮวายกแขนขึ้นมาโอบไหล่ของเธอ ใบหน้าสวยแดงระเรื่อเพียงแค่ถูกริมฝีปากอบอุ่นจรดลงบนหน้าผากสวย

คุณตั้งใจตามผมเข้ามาใช่ไหมล่ะ?

คนถูกถามหน้าแดง แต่มีหรือที่คนปากแข็งอย่างจูฮยอนจะยอมรับว่าตั้งใจตามเข้ามาดูคนน่าสงสาร

ฉันมาเอาน้ำผลไม้ต่างหาก ว่าพลางเดินเลี่ยงไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำผลไม้ ยงฮวาหันมองตามร่างบางก่อนที่จะยิ้มออกมาน้อยๆ ตอนนี้เขาไม่แน่ใจเหมือนกันว่าระหว่างเราคืออะไร จูฮยอนดูสงบลงมาก จากแต่เดิมที่ไม่เคยยอมให้เขาเลยแม้แต่เรื่องเดียว ตอนนี้กลับยอม

อย่าลืมนะ ว่าวันนี้เรามีนัดกัน ยงฮวากำลังย้ำเตือนให้จูฮยอนไม่ลืมงานเลี้ยงสำคัญในวันนี้

ฉันจะแต่งตัวให้สวยๆ แล้วก็ทาปากสีแดง หญิงสาวจอมดื้อพูดยั่วพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ได้เห็นทำให้ยงฮวาหุบรอยยิ้มในหัวใจลงไม่ได้เลย

ถ้าคุณทาปากสีแดง ผมจะจับคุณตีก้น

ดูปากฉันให้ดีนะฉันไม่กลัว พูดจบแล้วจูฮยอนก็เดินลิ่วหนีออกมาพร้อมกับน้ำผลไม้ ความจริงแล้วเธอไม่ได้อยากไปปรากฎตัวที่บริษัทเลย แต่พอได้ยินยงฮวาบอกว่าอยากให้เธอไปในฐานะภรรยา เธอก็เลยคิดว่าเธอควรที่จะไป

 

 

 


 

 

 

 

 

***********************100%*************************

สำหรับ e-book ซื้อได้เรื่อยๆค่ะ ตอนนี้ยังไม่มีกำหนดว่าจะสิ้นสุดเมื่อไหร่

เอาตามสะดวกเลยนะคะ 

อย่าลืมคอมเม้นท์ให้ไรเตอร์กันนะคะ   ขอบคุณค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,171 ความคิดเห็น

  1. #3784 cassysanuk (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 06:28
    มีเตรียมการแสดงพิเศษไว้ด้วย???
    #3,784
    0
  2. #2960 suljinsul (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:11
    ซอบอกเหอะจ้าพี่ๆจะได้ไม่ต้องสืบต้องปีนรั้ว
    #2,960
    0
  3. #2753 shawolp10 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:20
    โดนจับผิดซะแล้วนะคะ อพท นี่ตาไวสังเกตุเร็วมากกกก มาดามคะนี่ชีวิตมาดามจะไม่คิดอะไรเลยเรอะ สองคนนี้สร้างสีสันตลอดอะ555
    #2,753
    0
  4. #2746 softhy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:55
    เดวนี้คุณยงฮวาแซ่บขึ้นเรื่อยๆในทุกๆวันนะคะ5555... คุณหมอน้องซอก็รักอุปป้าขึ้นเรื่อยๆอั้ยยยยเขิลลล...แต่อยากให้น้องซอบอกเรื่องยงกับพี่แทนี่ไปเถอะเพราะยังไงสักวันความลับก็จะถูกเปิดเผย
    #2,746
    0
  5. #2742 rasintt (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:50
    จะเปิดตัวให้คนอื่นรู้ว่ามีภรรยาสวยอะยง กล้าๆๆๆกะแทยอนกะมิยองก่อนนะ  ถ้าไม่กล้าอาจได้นอนคนเดียวไปตลอดนะอิๆๆๆๆ
    #2,742
    0
  6. #2698 bank (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 21:33
    สงสารยงอะ แทกับฟานี่ เปิดใจรับยงซักทีนะ ยงดีมากๆ



    ซอรักแล้วก้บอกไปเลยยย
    #2,698
    0
  7. #2666 lovelyyou999 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 16:57
    น้องซอรักยงแล้วใช่ไหม อย่าบอกแข็งบอกรักยงไปเลย

    #2,666
    0
  8. #2611 natnat16 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มกราคม 2558 / 19:00
    ยงน่าสงสารอ่ะ ทำให้กินแล้วยังต้องไปนั่งกินคนเดียว น้องซอรักแล้วก็บอกพี่ๆ ไปเลยนะ
    #2,611
    0
  9. #2608 JUCKAJIC (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มกราคม 2558 / 06:16
    หวานอีกๆๆน้องซอเริ่มรู้ใจตัวเองแล้ว
    #2,608
    0
  10. #2607 ทีมยงซอ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 มกราคม 2558 / 23:19
    อร๊ายยย ถ้านายรักฉัน ฉันก็จะรักนาย

    น้องซออ่ะ ยอมใจยงมันสักทีเถอะน้าาา

    มิยองกะแทเริ่มเยอะแล้วนะยะะะะ ฮ่า ๆ เอาเวลาไปยุ่งกะสามีเดี๋ยวนี้เลย



    น้องซอดูอ่อนให้ยงมากขึ้นเยอะเลย น่ารักอ่า ยงก็หยอดได้หยอดดีนะ
    #2,607
    0
  11. #2570 BoiceChom (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2558 / 19:47
    ในใจลึกอย่าให้โดนพี่แทจับได้ 555555555


    สงสารยงอ่ะ ยอมทุกอย่างแล้ว แต่ฟินมีจุ๊บเหม่ง 555 ทำไมชั้นฟินขนาดนี้
    #2,570
    0
  12. #2569 hams_joon (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2558 / 15:58
    แหมมม เดี๋ยวนี้น้องซอมีเป็นห่วงพี่ยงซะด้วย กลัวพี่ยงงอนอีกอะดิ55555 เข้ามาง้อก่อนตลอดเลยน้าา ส่วนมิยองกับแทยอนนี่นับถือเลย สามารถทำได้ทุกอย่างจริงๆแม้กระทั่งปีนรั้วกะข้ามกำแพงเนี่ย
    ปล.ไรเตอร์สู้ๆคะ
    #2,569
    0
  13. #2568 seolove (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2558 / 09:39
    น่ารักอีแล้วยงซอ อิๆๆๆ
    อิจฉาๆๆๆอยากมีแบบนี้บ้างๆๆๆๆๆๆ
    #2,568
    0
  14. #2567 tavan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2558 / 00:25
    แทกับฟานี่ไม่น่ามาขัดจังหวะของคนข้าวใหม่ปลามันเลย แต่ถึงยังงัยก็แอบหวานกันได้อีก
    #2,567
    0
  15. #2566 saisai (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 23:52
    ยงซอหว๊านหวาน แทยอนมิยอง ตาดีจิงๆ ย้งสู้ๆน๊า
    #2,566
    0
  16. #2565 Pa koy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 23:44
    ยอมเปิดใจแล้ว หวานกันไม่กลัวอนนี่เลยไม่อยากให้รู้ยังแอบไปหวานกันในครัว

    #2,565
    0
  17. #2564 tum2511 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 23:42
    อดทนหน่อยละกันนะอิยง แกอย่ายอมแพ้พี่ 2 คนซะละ

    ยังไงน้องซอก็เอาใจช่วยแกอยู่แล้วนะ
    #2,564
    0
  18. #2563 Beam Supattra (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 23:32
    โอ้ยน่ารักไปไหนนนนน-/////- ละมุนสุดๆต่างคนต่างเป็นห่วงกัน รอวันที่ความสัมพันธ์ถูกเปิดก่อนคงได้มีโมเม้นฟินๆมากกว่านี้แน่ๆอิอิ
    #2,563
    0
  19. #2562 namtanfc (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 23:27
    แทยอนก้บมิยองมาขัดความความสุขทำไมเนี่ย กะลังหวานละเชียวว อิอิ พี่จอยสู้ๆนะคะ ^^
    #2,562
    0
  20. #2561 Mr.JYH (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 23:17
    เปิดตัวเถอะค่ะคุณซอขราาาา สงสารย้งเบาๆ น่ารักขนาดนี้ประกาศให้แทนี่รู้ไปเลย
    #2,561
    0
  21. #2560 Lovelyminmin (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 22:19
    แอร๊ยยยยยยยย >< อ่านไปก็เขินไปแก้มจะแตกตาม ทำไม่ช่างน่ารักอย่างนี้ ยงอาจจะน่าสงสารไปหน่อยแต่ก็ยังดีที่น้องซอตามมาคอยปลอบใจตลอด ^^ หวังว่างานคืนนี้จะราบรื่น ขอให้ได้กลับมานอนร่วมห้องกันเร็วๆนะคะคิดถึงจะแย่ 55555
    ไรเตอร์สู้ๆ
    #2,560
    0
  22. #2558 jin (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 21:47
    พวกพี่สาวอะไรจะขนาดนี้อยากรู้ความสัมพันธ์ระหว่างยงกะน้องซอ

    ถึงกะแอบปีนข้าบ้านเพื่อมาแอบดูนี่นะ น้องซอก็บอกๆไปเถอะ แต่ที่แน่ๆ

    การที่แทกะมิยองมามันทำให้เห็นว่าน้องซอเริ่มแคร์ความรู้สึกของยง
    #2,558
    0
  23. #2557 toppingchocolate (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 21:45
    บอกพี่ๆเค้าไปเลยสิ5555 สู้ๆค่ะไรท์
    #2,557
    0
  24. #2556 yunhom (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 19:49
    พี่สาวสองคนมาสืบกันแล้ว น้องซอยังไม่ยอมบอกพี่สาวซะที แอบน่าสงสารยงนิดหน่อน
    #2,556
    0
  25. #2555 Yuii_lamai (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 19:16
    เกือบไปแล้วยงซอ เกือบโดนพี่ๆจับได้แล้วมั้ยล่ะ

    ดีนะที่น้องซอประสาทหูดีมากกก แต่เอ๊ะ...ทำไมเค้าลึ้นให้พี่ๆจับได้นะ

    อยากให้เปิดเผยกันสักที
    #2,555
    0