Hate you, I hate you (Yong&Seo) Fin.

ตอนที่ 20 : Hate you, I hate you Chapter 19 :: Belong Together [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 750
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    11 ม.ค. 58


Hate you, I hate you Chapter 19

Belong Together

 





 

 

เอกสารของจูฮยอนหรอครับ เธอไปฮันนีมูน น่าจะกลับเข้ามาทำงานวันพรุ่งนี้

ดิฉันทราบค่ะ แต่โรงพยาบาลทางโน้นบอกว่าติดต่อคุณหมอจูฮยอนไม่ได้ พวกเขาก็เลยส่งเอกสารมาทางนี้แทน ถ้ายังไงฝากคุณหมอจองชินช่วยเก็บไว้ให้คุณหมอจูฮยอนหน่อยได้ไหมคะ

จองชินรับเอกสารเอาไว้ด้วยความเต็มใจ ขนาดหยุดพักไปฮันนีมูน แต่จูฮยอนก็ยังไม่ยอมหยุดทำงาน ให้มันได้แบบนี้สิ

มีเรื่องอะไรนะ หรือว่าจะแอบไป Love land มา?จองชินตัดสินใจที่จะแอบอ่านเอกสารของจูฮยอนด้วยความข้องใจ ทว่าข้อมูลในมือของเขาไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเลิฟแลนด์ แต่มันเป็นเรื่องที่ทำให้ต้องแปลกใจและตกใจมาก เพราะมันคือผลการตรวจเลือดของยงฮวา และดูเหมือนว่าผลเลือดของเขาจะมีปัญหาเสียแล้ว

เมื่อต้นเดือนก่อนมีเด็กวัยรุ่นหลายคนมาเข้ารับการบำบัด เด็กผู้หญิงส่วนใหญ่ตั้งครรภ์แล้วก็ทำแท้งโดยที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้ให้ผู้ปกครองได้รู้ ขณะที่เด็กผู้ชายติดยาเสพติดจนกลายเป็นขโมยมือสมัครเล่น บางคนหนักถึงขั้นติดยาจนประสาทหลอน

เรื่องเหล่านี้อาจไม่ใช่ปัญหาใหม่ ทว่ามันมีกันทุกสังคม แต่ที่แปลกก็คือเด็กพวกนี้ต่างก็เป็นแฟนคลับของนักร้องชื่อดังไอยูกิ ทุกคนมีรายชื่อและเคยได้รับเชิญไปร่วมงานปาร์ตี้ของนักร้องสาว เด็กผู้หญิงที่ได้รับเชิญไปร่วมงานยอมรับกับเขาว่ามีเพศสัมพันธ์โดยที่ไม่รู้ตัวในงานนั้น บางรายโชคร้ายที่แค่ตั้งครรภ์ จากคำบอกเล่าของเด็กพวกนั้นบอกว่าเพื่อนบางคนติดเชื้อ HIV ด้วย

หวังว่าจะไม่เกี่ยวอะไรกันนะ แต่ผลเลือดมันสดเกินไปจริงๆ ถ้าตรวจเลือดเด็กพวกนั้นได้แบบนี้ ก็คงปิดคดีได้ตั้งนานแล้ว















 

จูฮยอนตื่นนอนก่อนและพาตัวเองเข้ามาในห้องน้ำ ร่างกายของเธอไม่ดีนัก ขาของเธออ่อนเปลี้ยจนเกือบจะเดินไม่ไหว แถมยังพาลมีไข้อีกด้วย แต่ถึงจะรู้สึกไม่ดี จูฮยอนก็กัดฟันอาบน้ำชำระล้างร่างกายและแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อย

ขณะที่ยงฮวาเริ่มรู้สึกตัวและลุกขึ้นมามองสำรวจตัวเองด้วยความแปลกใจ บนเตียงนอนยับยู่ยี่ราวกับเพิ่งผ่านพ้นสมรภูมิรบ ร่างกายของเขาเปลือยเปล่า ไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นติดกาย บนผ้าปูที่นอนและผ้าห่มเต็มไปด้วยร่องรอยต่างๆ เห็นแล้วทำให้ตกใจจนลืมความอ่อนเพลียได้ทั้งหมด

ร่างบางก้าวออกมาจากในห้องน้ำ จูฮยอนตกใจที่พบว่ายงฮวาตื่นแล้ว เธอตั้งใจว่าเมื่อแต่งตัวเสร็จแล้วจะออกจากห้องนี้ไปก่อนที่ยงฮวาจะตื่นขึ้นมา เธอยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับเขา และยังต้องการระยะเวลาทำใจอีกสักพัก

เมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้น คุณทำอะไรผมหรือเปล่า?

คำถามของเขาทำให้จูฮยอนถึงกับหน้าชา ยงฮวาคงจำไม่ได้ว่าเขาทำอะไรลงไป เธอเจ็บมากแค่ไหน นั่นคงเป็นเรื่องที่เธอต้องจัดการมันด้วยตัวของเธอเอง

คิดเอาเองสิว่าใครกันแน่ที่ทำอะไร จูฮยอนกระแทกเสียงใส่อย่างไม่พอใจ ก่อนที่จะแข็งใจเดินหนีออกมา ก่อนหน้าเธอคิดว่าจะไม่ร้องไห้เพราะรู้ดีว่าคนที่ใจง่ายก็คือตัวของเธอเอง แต่พอได้ฟังในสิ่งที่ยงฮวาเอ่ยถาม เธอก็ถึงกับทนยืนอยู่ตรงนั้นไม่ไหว

“….” ยงฮวานั่งมองตัวเอง เรื่องที่เกิดขึ้นจะต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ ไม่มีผู้ชายคนไหนเป็นวัตถุโบราณ จองยงฮวาไม่ใช่กำแพงถึงจะได้ไร้เดียงสาหรือไม่มีความรู้สึกอะไรเลย

ความรู้สึกแห่งสัมผัสและรสชาติหอมหวาน รวมไปถึงร่องรอยบนเตียงนอนคือหลักฐานชิ้นสำคัญ ตอนนี้ภาพเหล่านั้นวกกลับมาอยู่ในหัวของเขาเรียบร้อยแล้ว

เสียงร้องครางที่แสนเย้ายวนใจ แอบแฝงไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวอย่างแสนสาหัส สัมผัสจากหยดน้ำตาและอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนในช่วงเวลานั้นทำให้ยงฮวาถึงกับตกตะลึงไปกับการกระทำของตัวเอง เขาถามคำถามนั้นกับจูฮยอนไปได้ยังไง ในเมื่อการกระทำทุกอย่างเขาเองต่างหากที่เป็นฝ่ายเรียกร้อง





 

จูฮยอนกลั้นใจแบกสังขารมาได้ไม่ไกลนัก เธอแปลกใจที่ได้เห็นจุนฮีนั่งหัวเราะคิกคักอยู่กับจงฮยอน และพวกเขาก็อยู่ห่างจากเธอไม่กี่ก้าวเท่านั้นเอง

พี่จูฮยอน!”

จุนฮีนั่งไม่ติดที่ รีบก้าวเข้ามาหาพี่สาวด้วยสำนึกในความผิด วันนี้จูฮยอนมีสีหน้าไม่สู้ดี ใบหน้าของเธอซีดมากจนทำให้จุนฮีอดที่จะเป็นห่วงกังวลไม่ได้

พี่จูฮยอน ไม่สบายหรือเปล่าคะ?

“….” จูฮยอนยืนทิ้งลมหายใจ ไม่ใช่ไม่ได้ยินคำถาม หากแต่ทุกอย่างตรงหน้าเธอมันหมุนคว้างจนเกินจะควบคุม

จุนฮีคือพี่… ”

พี่จูฮยอน!” จุนฮีตกใจแต่ก็สามารถรับร่างของพี่สาวไว้ได้ทัน จงฮยอนเข้ามาช่วยอีกแรง ทั้งสองคนพากันตกใจที่อยู่ดีดีจูฮยอนก็มาเป็นลมล้มพับลงตรงหน้า

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูห้องดังระรัวขึ้นมา ขณะที่ยงฮวากำลังรีบสวมเสื้อผ้าด้วยความรีบร้อน เขาไม่มีเวลาอาบน้ำชำระร่างกาย ตอนนี้คิดอย่างเดียวก็คือขอให้จูฮยอนยังไปไม่ไกลเกินกว่าที่เขาจะสามารถตามทัน

จงฮยอนนายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!?” ทันทีที่ได้เห็นหน้าจงฮยอน ยงฮวาก็ถึงกับอารมณ์ขึ้น เรื่องทุกอย่างเป็นเพราะจงฮยอนเป็นตัวต้นเหตุ เพราะถ้าเขาไม่เจ้ากี้เจ้าการ เรื่องเมื่อคืนก็คงจะไม่เกิดขึ้น

อย่าเพิ่งถามอะไรเลยครับ พี่ทะเลาะกับคุณจูฮยอนหรือเปล่า มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างพี่กับเธอหรือเปล่าครับ?

ทำไม จะเกิดหรือว่าไม่เกิดอะไร นายสนใจอยากรู้อีกงั้นหรอ นี่ฉันต้องรายงานทุกอย่างกับนายไหม?

ถูกยงฮวาโวยใส่ จงฮยอนก็ถึงกับยืนอึ้งจนเหงื่อตก ยงฮวาไม่เคยแสดงออกว่าโมโหจนถึงขั้นสติแตกแบบนี้เลย ปกติเขาออกจะเป็นคนใจเย็น ทำตัวเป็นพระเอกทุกสถานการณ์ แม้แต่ถูกจูฮยอนตีหัวจนเลือดอาบ ยงฮวาก็ยังไม่เคยโกรธ

ไม่ครับ พี่ไม่จำเป็นต้องรายงานอะไรกับผมทั้งนั้น แต่ตอนนี้พี่จะต้องไปกับผมก่อน

นายตอนนี้ฉันไม่มีเวลาให้นายหรอกนะยงฮวาเดินเลี่ยงไปยังประตูห้อง ตอนนี้เขาจะต้องรีบไปตามหาจูฮยอน แต่เขาไม่รู้ว่าเธอไปทางไหนแล้ว

จงฮยอนเห็นจูฮยอนหรือเปล่า นายเห็นไหมว่าเธอไปทางไหน?

ท่าทีลุกลี้ลุกลนบวกกับสีหน้าซีดเผือดไม่ต่างอะไรกับคนใกล้ตาย จงฮยอนดูออกว่าตอนนี้ยงฮวาเป็นห่วงจูฮยอนมากแค่ไหน เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเกิดเรื่องอะไรกับสองคนนี้กันแน่ คนหนึ่งก็โมโหจนสติแตก อีกคนก็ถึงกับเป็นลมล้มพับได้แบบนั้น

พี่จะต้องสงบสติอารมณ์ก่อน แล้วผมจะบอกครับ ว่าคุณจูฮยอนอยู่ที่ไหน

 

 





 

จุนฮีพาพี่สาวของเธอมานอนพักที่ห้อง ตอนแรกจุนฮีกับจงฮยอนจะตามหมอเพราะไม่ไว้วางใจในอาการ แต่จูฮยอนไม่ยอม บอกว่าเธอขอนอนพักแค่เดี๋ยวเดียว อีกเดี๋ยวก็จะดีขึ้นเอง

ตอนที่จูฮยอนเป็นลม จุนฮีกับจงฮยอนตกใจมากจนแทบจะทำตัวไม่ถูก ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันตกใจ แต่ก็ยังโชคดีที่มีคนไม่น้อยยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือด้วยการหยิบยื่นยาดมมาให้ พอจูฮยอนได้ดมยาพักใหญ่ เธอก็เริ่มที่จะรู้สึกตัว นี่ก็ไม่รู้ว่าจงฮยอนไปตามยงฮวายังไง ทำไมป่านนี้แล้วถึงยังไม่พากันมาเสียที

เกิดอะไรขึ้นนะ ทำไมอยู่ดีดี พี่ถึงได้ล้มป่วยได้ เธอกับจงฮยอนตามดูพวกเขากันทุกวัน ทุกอย่างก็ดูปกติดี นอนห้องเดียวกันมาแล้วตั้งหลายคืน แต่กลับมาล้มป่วยในวันสุดท้าย

ทันทีที่รู้ว่าจูฮยอนอยู่ที่ไหน ยงฮวาก็วิ่งหน้าตั้งมาถึงด้วยความร้อนใจ เขาไม่รู้ว่าตัวเองเกิดเป็นบ้าอะไร ถึงได้ทำอย่างนั้นกับจูฮยอนได้ลงคอ

จุนฮีสะดุ้งตกใจเมื่ออยู่ดีดียงฮวาเปิดประตูพรวดเข้ามา สีหน้าท่าทางของพี่ชายทำให้จุนฮีรู้สึกใจคอไม่สู้ดีนัก

ยงฮวาก้าวเข้าหาร่างที่นอนหน้าซีดอยู่บนเตียง สีหน้าของจูฮยอนดูอิดโรยอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด ครั้นพอจะเอื้อมมือปลุก กลับถูกจุนฮีร้องห้าม

รอให้พี่จูฮยอนตื่นก่อนนะคะ พี่เค้าเพิ่งจะนอนหลับไปเมื่อกี้นี้เอง

จงฮยอนเรียกจุนฮีออกจากห้องด้วยสายตา เขาคิดว่าตอนนี้ปล่อยให้ยงฮวาอยู่ดูแลจูฮยอนน่าจะดีกว่า เผื่อมีอะไรผิดใจจะได้ปรับความเข้าใจกันได้สะดวก

ยงฮวานั่งเฝ้าคนนอนหลับอย่างเงียบกริบ ยิ่งคิดทบทวนถึงเรื่องราวทุกอย่าง เขาก็ยิ่งรู้สึกผิดและละอายใจ เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะทำอย่างนั้น คนอย่างจองยงฮวาไม่มีวันทำร้ายซอจูฮยอนได้ แต่สุดท้ายเขากลับทำให้จูฮยอนต้องเจ็บปวด

ผมขอโทษ

ในห้องเงียบสงบสะท้อนเสียงสะอื้นของยงฮวาจนดังฟังชัด จูฮยอนทนฟังไม่ไหวจนต้องพลิกตัวหนีหน้านอนร้องไห้สะอื้น ร่างบางสั่นสะท้านยามเมื่อถูกสัมผัสจากฝ่ามือหนา จูฮยอนปัดมือของยงฮวาออก เวลานี้เธอไม่อยากเห็นหน้าเขา และไม่ต้องการให้เขาแก้ปัญหาด้วยน้ำตา

ไปให้พ้นหน้าฉันที ฉันโง่เองแหละที่ใจง่ายเกินไป

ไม่! จูฮยอน ผมรู้ว่าคุณ… ”

“….” ยงฮวาพูดไม่ออกเมื่อจูฮยอนลุกพรวดขึ้นมาจ้องหน้ากันด้วยแววตาแข็งกร้าว ถึงแม้ดวงตาของเธอจะดูดุดันมากเพียงใด แต่ความจริงก็คือตอนนี้จูฮยอนรู้สึกเจ็บมากเป็นที่สุด

ผมไม่แปลกใจหากคุณจะโกรธหรือเกลียดผม แต่ผมไม่ได้ตั้งใจ

…!!

จูฮยอนฟาดฝ่ามือลงบนแก้มของคนตรงหน้าอย่างแรงจนทำให้ยงฮวาถึงกับหน้าหัน คนถูกตบไม่สะทกสะท้าน ไม่ว่าจูฮยอนจะทำอะไร เขายอมหมดทุกอย่าง

ไม่หรอกความจริงแล้ว ผมอยากจะทำอย่างนั้นมาตลอด ผมอยากบอกว่ารักคุณ อยากบอกว่าผมหึงคุณ ผมอยากกอดคุณ อยากจูบคุณ แล้วก็อยากเป็นผู้ชายของคุณ

“….”

ยงฮวาระเบิดความรู้สึกน้ำตานอง ไม่ต่างกับจูฮยอนที่ได้ฟังแล้วอยากจะเป็นลมอีกสักรอบ เขาพูดอะไรออกมา คนตรงหน้าเธอใช่จองยงฮวาแน่หรือ

ประสาทกลับหรอ? จูฮยอนกัดฟันถามพร้อมกับเสียงสะอื้น

จะคิดอย่างนั้นก็ได้ แต่ผมรักคุณจริงๆนะ

จูฮยอนร้องไห้หนักขึ้น ยิ่งได้ฟังและได้รับรู้ถึงความรู้สึกที่มีมากมายในใจของคนที่เธอเคยเกลียดชัง น้ำตาของเธอก็ยิ่งไหลออกมา

อย่าพูดโกหก เพียงเพราะว่านายรู้สึกผิด เพราะว่าคนอย่างฉันไม่ได้ต้องการให้นายมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้น อีกอย่างนายก็ไม่ใช่คนแรกของฉันสักหน่อย

ยงฮวาหลับตาพร้อมกับปลดปล่อยลมหายใจระบายความอัดอั้น กี่ครั้งแล้วที่จูฮยอนไม่เคยพูดความจริง เธอมักจะต่อล้อต่อเถียง ทำให้เรายิ่งต้องผิดใจกันเสมอ

ผมไม่ใช่วัตถุโบราณนะ ผมไม่ได้ ‘โง่’ เหมือนที่คุณคิด”

จูฮยอนอยากตบหน้าเขาอีกสักครั้ง ทว่าเธอกลับทำไม่ลง ยงฮวาฉวยโอกาสนั้นคว้าร่างบางเข้ามากอดไว้แน่น การกระทำราวกับคนบ้าและป่าเถื่อนไม่ต่างอะไรกับการทำร้ายจูฮยอนเลย ตอนนี้แม่ของเธอคงมองดูเขาด้วยความผิดหวัง ยงฮวาเองก็ผิดหวังในตัวเองด้วยเหมือนกัน ยิ่งรู้ว่าจูฮยอนต้องเจ็บปวด เขาก็ยิ่งเจ็บมากกว่าเธอเป็นร้อยเท่าพันเท่า

ผมเป็นสามีของคุณนะ จะให้ผมลืมได้หรอ ผมทำไม่ได้หรอก ตอนนี้ผมจดจำได้แต่สัมผัสระหว่างเรา ทุกอย่างมันอยู่ในหัวของผมทั้งหมดเลย

รสจูบของเรายังคงวนเวียนไม่จบสิ้น ความแนบชิดและไออุ่นที่สัมผัสแนบชิดจนกระทั่งหลอมละลายเราทั้งสองจนกลายเป็นหนึ่งเดียว จูฮยอนผู้ที่สร้างภาพลักษณ์ว่าเข้มแข็งและปราดเปรียว แท้ที่จริงแล้วเธอบริสุทธิ์และบอบบางยิ่งกว่าเด็กน้อยตัวเล็กๆ

ยังไงก็ตามผมดีใจที่ได้เป็นคนแรก… ”

เพี้ยะ!

จูฮยอนทั้งโกรธทั้งเขินจนพลั้งมือตบยงฮวาเข้าอีกจนได้ เธอชักไม่แน่ใจแล้วว่ายงฮวาดีใจหรือว่าเสียใจกับการกระทำของเขากันแน่

ตบอีกสิ คุณทำอะไรกับผมก็ได้ทั้งนั้น ถ้าทำแล้วจะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น ผมยอมหมด

คนบ้า! พูดจบหรือยัง ทำไมถึงได้พูดมากนัก รำคาญแล้วนะ

จูฮยอนฟาดเข้าที่อกของคนตรงหน้าระบายความอับอาย ทั้งที่ก่อนหน้าโมโหยงฮวาแทบเป็นแทบตาย

ยงฮวาดึงร่างบางเข้ามากอดไว้แน่น ไม่ว่าจากนี้จะเป็นยังไง แต่อย่างน้อยตอนนี้เขาก็ได้เปิดเผยความในใจทั้งหมดออกมาแล้ว

ปล่อยเลยนะ กล้าดียังไงถึงได้ทำแบบนี้? จูฮยอนดิ้นขัดขืน หากแต่อาจเป็นเพราะร่างกายและหัวใจของเธออ่อนแอเกินไป พยายามดิ้นแค่ไหนก็ดิ้นหนีไม่พ้น

ผมมีสิทธิ์ทำไม่ใช่หรอ ผมมีสิทธิ์ที่จะแสดงออกว่ารัก หรือทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ เพราะว่าตอนนี้คุณเป็นของผมแล้ว

….

….

 

ไฟล์บินหลังจบจากการฮันนีมูนไม่ธรรมดา ยงฮวาคอยดูแลเอาใจใส่จูฮยอนทุกฝีก้าว จนทำให้ทั้งจงฮยอนและจุนฮียังแปลกใจ

นอนพักเอาแรงหน่อยเถอะ ซบตรงนี้ก็ได้ ยงฮวาแอ่นอกให้ซบ แต่จูฮยอนเมินหน้าหนี เธอทั้งรำคาญทั้งอึดอัดท่ามกลางสายตาของคนแปลกหน้าบนเครื่องบินที่ต่างก็จ้องมองมาที่เราไม่วางตา เหตุก็เพราะยงฮวาดูแลเอาใจใส่เธอมากจนเข้าขั้นโอเวอร์

คุณยังตัวรุมๆอยู่เลย พรุ่งนี้ผมไปลางานให้นะ ผมไปส่งจดหมายลางานถึงมือท่านผู้อำนวยการเลยก็ได้

ไม่ต้องยุ่งน่า ฉันไปทำงานไหว หยุดมาตั้งหลายวันแล้ว จะให้หยุดอีกได้ยังไง

ไม่เอาสิ จะดื้อกับผมไปถึงไหน เป็นภรรยาต้องเชื่อฟังสามีนะ เข้าใจไหม

จูฮยอนถอนหายใจระบายความอัดอั้น เขาทำเหมือนเธอเป็นลูกสาวของเขาไม่มีผิด จะลุกจะเดินจะกินจะนอนหรือจะนั่ง เขาแทบจะทำให้เธอหมดทุกอย่าง

จุนฮีกับจงฮยอนเอาแต่นั่งเงียบไม่มีความคิดเห็น จะบอกว่าทั้งรักทั้งเห่อภรรยาของเขาก็คงใช่ แต่ในสายตาของจงฮยอน ยงฮวาดูเหมือนกับว่าที่คุณพ่อที่กำลังเห่อลูกในท้องของคุณภรรยามากกว่า

ทริปนี้ก็มีอะไรดีดีเหมือนกันนะ

จริงด้วยค่ะ เห็นพวกแล้ว ฉันรู้สึกอายๆยังไงไม่รู้ หรือว่าเพราะได้อยู่ใกล้ชิดกัน ความรักก็เลยสุกงอมรวดเร็วมากเป็นพิเศษ

ก็อาจเป็นไปได้ จงฮยอนนั่งอมยิ้ม ทริปฮันนีมูนของคนอื่นสามารถทำให้หัวใจของเขาพองโต นานๆครั้งถึงได้มีโอกาสอยู่ใกล้ชิดกับจุนฮีแบบนี้ ได้กินข้าวด้วยกันทุกมื้อแล้วก็เดินจูงมือพาจุนฮีเดินเล่น ถ้ามีเวลามากกว่านี้บางทีความรักของเขากับจุนฮีอาจจะสุกงอมตามยงฮวากับจูฮยอนมาติดๆเลยก็ได้

แต่เห็นพวกเขาเป็นแบบนี้ ดีกว่าทะเลาะกันนะ เห็นด้วยไหม?

ค่ะ แบบนี้ดีกว่ามากๆเลย จุนฮียิ้มกว้าง เธอดีใจและมีความยินดีที่เห็นพี่ชายและพี่สาวทั้งสองคนมีความสุข ไม่ต้องมามัวแต่ทะเลาะกันให้เหนื่อยหัวใจ พวกเขาสองคนเหมาะสมกันมาก ยงฮวาเป็นคนดีและเขาก็แสดงออกว่ารักจูฮยอนมากด้วย จุนฮีเชื่อว่าอีกไม่นานพี่สาวของเธอจะต้องใจอ่อนให้กับพี่ชายที่แสนดีคนนี้อย่างแน่นอน

 

ตลอดการเดินทางยงฮวาเอาแต่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ หลังมีโอกาสได้พูดทุกอย่างออกมา เขารู้สึกโล่งใจมากเป็นที่สุด ถึงแม้จูฮยอนอาจยังโกรธ แต่เธอก็ยังยอมให้เขาช่วยดูแล แค่นี้เขาก็มีความสุขและพึงพอใจมากแล้ว

จูฮยอนเมินหน้าหนียงฮวานับครั้งไม่ถ้วน ยิ่งเขาเอาแต่นั่งยิ้มเหมือนคนบ้า เธอก็ยิ่งอับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี ดวงตากลมโตบังเอิญผลุบลงต่ำจนทำให้มองเห็นว่านิ้วของยงฮวาในตอนนี้ว่างเปล่าเสียแล้ว แหวนสองพันวอนนั่น เขาถอดมันทิ้งไปแล้วหรือ?

“….”

เห็นสายตาที่จูฮยอนมองมา ยงฮวาจึงมองตามสายตานั้น ตอนแรกเขาก็แอบอายเพราะไม่รู้ว่าเธอมองอะไร และแน่นอนว่าจูฮยอนไม่ได้มองอะไรอื่น เธอกำลังมองหาแหวนสองพันวอนอยู่ต่างหาก

คือว่าแหวนมันหักตอนที่ลงไปช่วยไอยูกิขึ้นมาจากน้ำ

ที่แท้ลางไม่ดีก็เริ่มขึ้นในตอนนั้นนี่เอง

นายก็เลยถอดมันทิ้งสินะ

เปล่า ผมไม่ได้ทิ้ง แต่มันอยู่ในนี้ ว่าพลางล้วงกระเป๋าเสื้อโชว์ชิ้นส่วนแหวนสองส่วนให้จูฮยอนได้ดู เขากำลังคิดอยู่ว่าจะทำยังไงกับมันดี

หักขนาดนั้น ทิ้งไปเถอะ จะเก็บไว้ทำไม

ทิ้งไม่ได้หรอกเพราะว่าคุณเป็นคนสวมมันให้ผม ใครหลายคนอาจจะคิดว่ามันไม่มีค่า แต่สำหรับผมแล้วมันประเมินมูลค่าไม่ได้เลย แล้วมันก็สำคัญกับผมมากด้วย

คำพูดนั้นพาซึ้งจนทำให้จูฮยอนจุกอก จองยงฮวาคนซื่อบื้อแสนดีไปหมดทุกอย่าง เธอไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีคนแบบเขาอยู่บนโลกใบนี้

หลังจากนี้ฉันจะคิดบัญชีกับยัยไอโอดีนให้ได้ ว่าแต่นายแน่ใจใช่ไหมว่าก่อนหน้าไม่ได้กินอะไรอย่างอื่นเลย

ยงฮวาแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้กินอะไรอย่างอื่น ตอนไปนั่งรอที่งานเขาก็ไม่ได้กินหรือดื่มอะไร สืบเนื่องจากงานปาร์ตี้วันเกิดของไอยูกิมีแต่เด็กวัยรุ่น ตอนที่นั่งอยู่ตรงนั้นยงฮวารู้ตัวดีว่ามันไม่ใช่ที่ที่เขาควรจะมาเลย ซึ่งถ้าไม่หวังถึงผลประโยชน์เรื่องงาน เขาไม่มีทางไปงานแบบนั้นอยู่แล้ว

เสียงหัวร่อต่อกระซิกที่ดังมาจากทางด้านหลังทำให้ยงฮวากับจูฮยอนต่างต้องพากันเหลียวหลังหันมอง มัวแต่เครียดและหมกมุ่นคิดถึงเรื่องของตัวเองจนลืมไปเลยว่าหนึ่งในสองคนนั้นคือตัวการของเรื่องทั้งหมด

ก่อนจะจัดการยัยไอโอดีน ฉันขอจัดการลีจงฮยอนก่อน นายห้ามเข้ามาทำตัวเป็นพระเอกในเรื่องนี้ล่ะ

คุณคิดจะทำอะไร อย่ารุนแรงนักนะ ถึงยังไงเขาก็เป็นคนดีมากคนนึง

เป็นคนดีมาก แต่ชอบยุ่งวุ่นวายไม่เข้าเรื่อง ฉันเก็บกดกับเขามาเยอะ แล้วดูสิกล้าดียังไงถึงได้พาจุนฮีมาด้วย นี่ถ้าฉันไม่บังเอิญเจอพวกเขา ป่านนี้คงยังไม่รู้เลยว่าเขาหลอกล่อจุนฮีด้วยวิธีไหน คนฉวยโอกาส ไว้ใจไม่ได้เลยจริงๆ

ยงฮวานั่งเงียบไม่กล้าอ้าปากโต้แย้ง ถึงแม้สำหรับยงฮวาแล้วจงฮยอนจะคล้ายเกมเทพช่วยทำให้เขาได้สมหวังในความรัก แต่ที่จูฮยอนพูดมาก็มีส่วนถูก จงฮยอนกล้าดียังไงถึงพาจุนฮีมาด้วย นึกแล้วก็อดโมโหไม่ได้

 

 





 

จงฮยอนยิ้มจนแก้มปริดีใจที่ยงฮวากับจูฮยอนเอ่ยปากชวนให้อยู่กินข้าวเย็นด้วยกัน ตอนแรกเขาคิดว่ายงฮวากับจูฮยอนคงจะโกรธเขามาก แต่ในเมื่อผลออกมาดีกว่าที่คิดเอาไว้ จึงไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องรีบวิ่งแล่นออกจากบ้านหลังนี้ไป

กินเยอะๆได้เลยนะคะคุณจงฮยอน จุนฮีอุตส่าห์ทำสุดฝีมือ ถ้ากินไม่หมด น้องคงเสียใจนะคะ

สีมันแดงจัง ท่าทางจะเผ็ดมากหรือเปล่าครับ ผมกินเผ็ดไม่ค่อยได้

ไม่เผ็ดหรอกค่ะ ถ้าไม่เชื่อลองถามจุนฮีดูก็ได้

อ่าค่ะ ไม่เผ็ดเลย ลองชิมดูนะคะ อร่อยมากเลยล่ะค่ะ จุนฮียิ้มเจื่อน เธอหันมองหน้ายงฮวาราวกับกำลังเว้าวอนขอให้พี่ชายที่แสนดีช่วย หากแต่เวลานี้ยงฮวาไม่สามารถช่วยอะไรจงฮยอนได้แล้วจริงๆ

จูฮยอนนั่งยิ้ม เมื่อเห็นจงฮยอนตักอาหารคำแรกเข้าปาก ยงฮวาบอกว่าจงฮยอนกินเผ็ดไม่ค่อยได้ เพราะฉะนั้นครั้งนี้บทเรียนแรกก็คือการสอนให้เขากินพริก

“….” แค่คำแรกก็ทำให้จงฮยอนถึงกับแสบเข้ามาถึงทรวง ใบหน้าของเขาแดงก่ำ ขนาดกินน้ำหมดไปหลายแก้วแล้วแต่ก็ยังไม่หายเผ็ด

ยงฮวาเคยเล่าว่าตอนที่ย้ายมาอยู่บ้านนี้ใหม่ๆ เขากับพ่อถูกต้อนรับด้วยพริก โชคดีที่ยงฮวากับพ่อสามารถกินอาหารรสจัดได้ ไม่อย่างนั้นก็คงจะแย่อยู่เหมือนกัน

จุนฮีช่วยรินน้ำเติมให้อย่างรู้สึกผิด ถึงจะรู้เห็นแต่ก็พูดไม่ได้ เธอสงสารจงฮยอนมาก แต่กลับทำได้เพียงแค่นั่งดูเฉยๆ

อร่อยไหมคะ คราวหน้าถ้าอยากจะกินอีกก็บอกได้เสมอ

“….” จงฮยอนนั่งสะอึกจนหน้าแดง เขากำลังถูกจูฮยอนข่มขู่ แต่กลับไม่มีใครคิดช่วยเหลือเขาเลยแม้แต่ยงฮวาก็ยังเห็นดีเห็นงาม

ยังเหลืออีกเยอะเลยนะจงฮยอน ทำไมเป็นคนกินทิ้งกินขว้างแบบนี้ล่ะ ถ้ากินไม่หมด จุนฮีเสียใจแย่เลยนะ ยงฮวาเลื่อนจานกลับมาวางให้ จะว่าสงสารก็สงสาร แต่จะบอกว่าสะใจก็ได้ด้วยเหมือนกัน

จงฮยอนนั้นอยากจะร้องไห้เพราะเหมือนกำลังถูกรุมกลั่นแกล้ง

ทำไมทุกคนถึงทำกับผมแบบนี้ล่ะครับ ที่ผ่านมาผมทุ่มเทเพื่อคุณสองคนมากแค่ไหน ไม่มีความดีเลยหรอ? เขาสารยายขอความเห็นใจหน้าแดงก่ำพลางสูดน้ำมูกที่ไหลออกมาไม่หยุด หากแต่คำตอบของจูฮยอนกับยงฮวาที่ดังขึ้นมาพร้อมกันทำให้จงฮยอนถึงกับน้ำตาไหลพรากตามออกมา

ไม่มี!”

 




 

จุนฮีเดินออกมาส่งจงฮยอนด้วยความสงสารปะปนไปกับความรู้สึกผิด ถึงแม้จงฮยอนจะบอกว่าไม่ให้เธอคิดมากเพราะว่าเธอไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยอยู่แล้ว แต่จุนฮีก็ยังรู้สึกผิดต่อจงฮยอนอยู่ดี

จงฮยอนรู้ตัวว่าเขาในตอนนี้เหมือนกำลังอยู่ในช่วงรับกรรม ถ้ารู้ว่าช่วยให้ลงเอยกันแล้วมาแทคทีมกลั่นแกล้งกันอย่างนี้ เขาจะไม่วางแผนจับพวกเขาสองคนยัดเข้าหอ และซื้อแพคเกตให้ไปสวีทหวานกันถึงเกาะเชจูแน่นอน

พี่จงฮยอนค่อยๆค่ะ ไม่ต้องรีบ

จงฮยอนแข้งขาอ่อนจนเกือบจะสวมรองเท้าผิดข้าง ลิ้นของเขา ไม่สิ ต้องบอกว่าทั้งปากเลยดีกว่า ปากของเขายังคงร้อนระอุอยู่เลย สงสัยว่าป่านนี้เหงือกคงได้หลุดร่อนออกมาเป็นแถบๆแล้ว จูฮยอนไม่ได้ใส่พริกแค่นิดเดียว แต่เขาคาดว่าเธอคงใส่หนักเป็นกิโล ไม่อย่างนั้นสีคงไม่แดงสดขนาดนั้นหรอก

จุนฮียืนดูจงฮยอนใส่รองเท้าจนถูกข้าง จงฮยอนบอกลาหญิงสาวตัวเล็กหน้าแดงก่ำ ทว่าความรู้สึกบางอย่างในส้นรองเท้าทำให้รู้สึกเหนียวหนึบเหมือนกับว่ามีใครเอากาวมาใส่ไว้

พี่จงฮยอน มีอะไรหรือเปล่าคะ? จุนฮีเอ่ยถามเมื่ออยู่ดีดีจงฮยอนก็ถอดรองเท้าที่เพิ่งจะสวมเข้าไปออก

หญิงสาวตัวเล็กยืนหน้าซีดเมื่อเห็นยางสีเขียวเข้มยืดติดออกมาจากรองเท้า เคราะห์กรรมของลีจงฮยอนยังไม่หมด และตอนนี้เขาก็ไม่รู้อีกแล้วว่าในรถจะมีตัวอะไรแปลกๆอีกหรือเปล่า

จุนฮียิ้มเจื่อน คราวนี้เธอไม่รู้จริงๆว่าจงฮยอนจะโดนแกล้งแบบนี้ แต่ถึงจะรู้ก่อน เธอก็คงพูดออกมาไม่ได้อยู่ดี

สงสัยจะกาวดักแมลงวันน่ะค่ะ รีบถอดถุงเท้าก่อนเถอะนะคะ เดี๋ยวจะเปื้อนมากไปกว่านี้

 


 

จูฮยอนแอบแง้มม่านดูผลงานของตัวเองแล้วก็ยิ้มกว้างชอบใจ ความจริงแล้วเธออยากเล่นงานจงฮยอนให้หนักกว่านี้ แต่ว่ายงฮวาขอร้องเอาไว้ว่าไม่ให้ทำอะไรที่มากเกินกว่าเหตุ

เสียดายจับอึ่งอ่างกับคางคกไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจงฮยอนจะได้มีเพื่อนนั่งรถกลับบ้านด้วยกัน

ยงฮวายืนก่ายหน้าผากก่อนที่จะฉุดให้จูฮยอนนั่งลง ได้เห็นเธอตอนนี้แล้วทำให้เขาต้องคิดถึงเธอในตอนสิบกว่าขวบ

พอแล้ว ผมขอร้อง

รู้แล้ว ก็พอแล้วไง แค่แกล้งสนุกๆน่ะ

ยงฮวายิ้มออกมาน้อยๆ โล่งใจที่อย่างน้อยจูฮยอนก็ยังเชื่อฟังกันบ้าง หญิงสาวสะดุ้งตกใจเมื่อถูกสองมือหนาโอบช้อนรอบใบหน้าของเธอเอาไว้ ดวงตาของยงฮวาในตอนนี้แลดูอบอุ่นไร้พิษภัย เขาก็ไม่ต่างอะไรกับทาสรักของเธอ

ไม่มีไข้แล้ว แต่ก็ยังต้องพักมากๆนะ

รู้แล้วน่า นายจะไปทำอะไรก็ไปเถอะ ฉันจะนอนแล้ว นายออกไปได้

ยงฮวาหันมองตามที่จูฮยอนชี้ไป เธอชี้ไปที่ประตู ดูเหมือนว่าจูฮยอนจะลืมไปแล้วว่าห้องนี้ก็เป็นห้องของเขาด้วยเหมือนกัน

ทำไมผมต้องไปด้วยล่ะ ลืมไปแล้วหรือไงว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน

จูฮยอนหน้าแดงก่ำ ยงฮวาชอบเอาแต่พูดย้ำ ทั้งที่เธออยากจะลืมเรื่องนั้นมากเป็นที่สุด ไม่ใช่แค่ยงฮวาที่เอาแต่คิดถึงสัมผัสพวกนั้น แต่เธอเองก็เหมือนกัน ทำยังไงก็ลืมไม่ได้สักที

ไปอาบน้ำเถอะ จะได้รีบมานอน

เอาจริงหรอ คิดจะนอนนี่จริงๆหรอ?

ยงฮวาพยักหน้าพร้อมกับรอยยิ้ม ต่อให้จูฮยอนออกปากไล่หรือตบตี เขาก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น

อาบน้ำเองได้หรือเปล่า ถ้าอาบไม่ไหว ผมช่วยอาบให้ก็ได้นะ

ไม่ต้อง ฉันอาบเองได้ จูฮยอนเดินหนีเข้ามาในห้องน้ำ ใบหน้าของเธอแดงก่ำยิ่งกว่าลีจงฮยอนกินพริก ตลอดทั้งวันยงฮวาทำเหมือนเธอเป็นลูกสาวของเขาไม่มีผิด แล้วมาตอนนี้ยังเสนอตัวว่าจะช่วยอาบน้ำให้อีก

คนบ้า นี่นายคิดลามกกับฉันอีกหรือเปล่า อย่าหวังเลยว่าฉันจะยอมอีก ครั้งเดียวพอแล้ว!”


 

 

 

*********************100%**********************

อย่าลืมคอมเม้นท์ให้กันนะคะ

ขอบคุณมากค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,171 ความคิดเห็น

  1. #4152 papink (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 07:14
    วิ้ดดดวิ้ววว เค้าเริ่มจะดีกันแล้ว
    #4,152
    0
  2. #3781 cassysanuk (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 05:49
    กำลังฟินเลย เจอประโยคสุดท้ายนี่แบบ...จุกแปป
    #3,781
    0
  3. #3217 Fav novel (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 08:27
    ยงฮวานี่มันร้ายกาจ
    #3,217
    0
  4. #3059 dreamlovesnsd (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:00
    ฟินมากค่ะ
    #3,059
    0
  5. #2664 shawolp10 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 11:22
    นางถามมาได้ว่าคุณทำอะไรผมรึเปล่า555แอบขำนางค่ะ แต่ๆๆถ้าง้อไม่ทันนี่เกือบเลี้ยวน้าลื้ออ่าบุญยง อย่าดราม่านะคะนะคะกำลังฟินจนตัวปลิวฮิ้ววว
    #2,664
    0
  6. #2438 rasintt (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 23:57
    แมนมากจองยง ทำให้น้องซอใจอ่อนให้ได้นะ   จะได้มียงซอน้อยๆๆๆๆเร็วๆๆๆเนอะ5555
    #2,438
    0
  7. #2339 namtanfc (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 22:36
    อ่านไปยิ้มไป เขิลไป น่ารักมากๆเลยค่าา ขอบคุณพี่จอยนะคะ
    #2,339
    0
  8. #2303 แฟนฟิค (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มกราคม 2558 / 21:20
    อ่านไปเขินไป ไหนจะสงสารจงอีก ไรเตอร์สู้ๆ
    #2,303
    0
  9. #2302 แฟนฟิค (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มกราคม 2558 / 21:20
    อ่านไปเขินไป ไหนจะสงสารจงอีก ไรเตอร์สู้ๆ
    #2,302
    0
  10. #2279 Liny_Tiny (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มกราคม 2558 / 14:35
    โถ ฮยอน มน่าสงสาร. ฟซอจูก็โหดซ้าาา
    #2,279
    0
  11. #2261 softhy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 05:30
    จะสงสารเห็นใจหรือสมน้ำหน้าคุณทนายจงก่อนดีเนี่ย5555...จูฮยอนก็เล่นซะจงฮยอนไปไม่ถูกทางเลย555.. ยงกล้าแสดงความรู้สึกของตัวเองมากขึ้นดีใจจังปริ่มมากยง..วัตถุโบราณของชั้นทำดีมาก55
    #2,261
    0
  12. #2252 shawolp10 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 22:45
    โอ๊ยยยมีตอนให้ฟินซักที ยงก็ดูแลเกิ๊นนน สงสารพี่จงจังเลย5555
    #2,252
    0
  13. #2238 ning_ja (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 20:12
    โถถถถถ คุณทนายโดนเอาคืนซะหงอยไปเลย

    อิพี่ยง ดูทั้งรักทั้งหลงเมียน่าดู

    น้องซอจะรับมือกับสามีขี้หวงยังงัยน้อ
    #2,238
    0
  14. #2223 Pucca Pook (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 16:53
    "ตอนนี้คุณเป็นของผม....." กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    อีย๊งกลายเป็นเสือในคราบแมว อ๊ายยยย
    #2,223
    0
  15. #2222 me a da (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 16:34
    อ่านไปยิ้มไปจนแก้มจะแตกอยู่แล้วอะไรท์เตอร์ อินจัด 555+ แต่หวาน ๆ อย่างนี้ อย่าบอกนะว่าต่อไปมีดราม่าหนัก ๆ มาอีก รีดเดอร์ไม่ไหวนะคะ (แต่ก็ชอบอะ คริคริ) 5555
    #2,222
    0
  16. #2221 me a da (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 16:34
    อ่านไปยิ้มไปจนแก้มจะแตกอยู่แล้วอะไรท์เตอร์ อินจัด 555+ แต่หวาน ๆ อย่างนี้ อย่าบอกนะว่าต่อไปมีดราม่าหนัก ๆ มาอีก รีดเดอร์ไม่ไหวนะคะ (แต่ก็ชอบอะ คริคริ) 5555
    #2,221
    0
  17. #2220 goguma_ys (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 13:25
    พี่ยงคะ ถ้าน้องซอไม่สนก็มาเทคเค้าได้นะคะ เค้ายอมมมมมม
    ซออย่าเขินมากซิ =)
    #2,220
    0
  18. #2218 少女时代的妹&# (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 03:16
    แซ่บมาซอช่วงนี้ยงซอหวานนนนนน
    #2,218
    0
  19. #2213 only (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 22:43
    ดูท่าพี่ยงจะเป็นคนติดเมียนะและคงหวงเมียมากๆน้องซอจ้าลำบากหน่อยนะมีสามีขี้หวง

    จงผู้น่าสงสารไม่มีใครเห็นใจจงเลย
    #2,213
    0
  20. #2212 Bebearboo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 22:32
    โห่วววนี่ขั้นอาการหลงหัวปักหัวปำนะคะแบบนี้5555 ผู้ชายแสนดี้แสนดีพอได้เอ่ยปากบอกว่ารักนี่ก็หยอดหวานไม่หยุดเลยนะค่าอิ้อิ้นุ้งซออย่ารำคาญไปเลยโน้ะะ
    #2,212
    0
  21. #2211 Lovelyminmin (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 22:13
    ตายแล้ววววววจงขร๋าแสบทรวงมั้ยนั้นสงสัยปากจะพองไปอีกหลายวัน คราวนี้คงได้เข็ดขยาดกับแม่นางคนนี้เป็นแน่!!5555555 ยงคะ!!ภรรยาคะไม่ใช่ลูกสาวนะ อิอิ ว่าแต่คืนนี้ได้นอนด้วยกันแล้วสินะ เอ๊ะ!! ยังไง?? 55555555
    ไรเตอร์สู้ๆ
    #2,211
    0
  22. #2209 pyl (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 21:31
    โอ้ยยงแสนดีมากกกกกก ยอมน้องตลอดแต่โอเวอร์ไปนะยงอิอิ น้องซอเลิกงอนยงเถอะนะ สงสารจงฮยอน555555555555
    #2,209
    0
  23. #2208 Beam Supattra (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 21:13
    สงสารจงฮยอนอ่า555555 โดนแก้เผ็ดจากจูฮยอนเจ็บถึงทรวงเลยทีเดียว อิอิ
    #2,208
    0
  24. #2204 natnat16 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 19:15
    ยงคงโล่งอกที่ได้พูดในสิ่งที่อยู่ในใจไปหมด เลยแสดงความรักได้อย่างเปิดเผยไม่อายใคร จนน้องอายเลย คริ คริ ทำต่อไปนะน้องต่อใจอ่อนรับนายเป็นสามีอย่างเต็มใจแน่นอน คอยระวังตัวนะไอยูกิคงจะไม่ปล่อยนายแน่ๆ น้อง จงฮยอน จุนฮี ช่วยดูแลยงให้พ้นจากไอยูกินะ แต่ตอนนี้สงสารจงฮยอนอ่ะเจอน้องเอาคืนสะหนักเลย
    #2,204
    0
  25. #2203 ASYS (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 19:14
    พี่ยงนี่เมียหรือลูกคะ แหมมมม น้องซอ มีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งต่อไปนะลูก แอบสงสารจงฮยอนเลย เจออิทธิฤทธิ์แม่นางปากแดงเข้า 55555
    #2,203
    0