Hate you, I hate you (Yong&Seo) Fin.

ตอนที่ 2 : Hate you, I hate you Chapter 1 :: ยิ่งเกลียดยิ่งเจอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 825
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    18 ต.ค. 57




Hate you, I hate you Chapter 1

ยิ่งเกลียดยิ่งเจอ

 

 

 

 

กว่าจะรู้ตัวว่าพลั้งมือ ยงฮวาก็ถึงกับเข่าอ่อนปล่อยร่างบางลงกับพื้นแทบไม่ทัน ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวหรือลวนลามผู้หญิงคนไหน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสก้นของผู้หญิง

ซอฮยอนยืนพ่นลมหายใจราวกับคนเสียสติ เธอถอดรองเท้าส้นสูงสีแดงสดออก ก่อนที่จะใช้ส้นของมันฟาดเข้าที่กลางหน้าผากของคนตรงหน้าเข้าอย่างจัง ทำเอาโลกของยงฮวาหมุนติ้วได้ทั้งใบ

ไอ้คนหื่นกาม กล้าดียังไงมาจับก้นชั้นฮะ!?”

ถูกรองเท้าฟาดหน้าเข้าแบบเต็มๆ แต่ยงฮวาก็ยังดึงดันต้องทำภารกิจใหญ่หลวงให้สำเร็จลุล่วง แม่ของจูฮยอนป่วยหนักมาก เขาต้องการพาท่านไปโรงพยาบาลแต่ท่านไม่ยอม บอกว่าจะต้องพบลูกสาวของท่านก่อน

มือข้างหนึ่งกุมหน้าผากแดงก่ำ เวลานี้หน้าผากของจองยงฮวามีร่องรอยแดงช้ำคล้ายกับสายฟ้าฟาดเข้าที่กึ่งกลางหน้าผากเหมือนกับแฮรี่พอตเตอร์ไม่มีผิด จูฮยอนได้เห็นผลงานของตัวเองแล้วก็ถึงกับต้องยืนหยุดขำ ยงฮวาทนพฤติกรรมนั้นไม่ไหว ฉุดกระชากร่างบางออกเดินไปด้วยกัน

ไม่นะ! จะพาฉันไปไหน?

หุบปากไปเลยนะเด็กดื้อ ถ้าไม่อยากเจอดี คราวนี้ฉันจะไม่ยอมให้เธออีกแล้วนะ!” สีหน้าดุดันของเขาทำให้จูฮยอนตกใจไม่น้อย ที่ผ่านมาเธอเป็นฝ่ายกระทำเขามาตลอดและเขาก็ยินยอม แต่ครั้งนี้เขาดูน่ากลัวมากจริงๆ

ปล่อย! ฉันไม่ไป คนอย่างนายไม่มีสิทธิ์มาสั่งหรือทำอะไรฉันทั้งนั้น ถึงจะแอบกลัวแต่จูฮยอนก็เลือกที่จะท้าชน ขณะที่ยงฮวารู้แน่ว่าจูฮยอนไม่มีทางยอมไปกับตน ที่ผ่านมาเขาใช้หลากหลายวิธี ทั้งอ้อนวอนหรือตามไปหาถึงบ้าน แต่จูฮยอนเมินใส่ แถมยังเคยเอาน้ำร้อนราดใส่ขาเขามาแล้วด้วย

ต้องให้พูดอีกกี่รอบ ถึงจะยอมฟังกันบ้าง!?”

จูฮยอนดิ้นขัดขืนพยายามที่จะสลัดยงฮวาให้หลุดพ้น แต่มือของเขากลับแน่นเหนียวมาก ขนาดอ้าปากกัดก็แล้ว ยังไม่ยอมปล่อยเลย

“….” ไม่ใช่ไม่รู้สึกอะไรที่ถูกกัด ยงฮวาเจ็บมาก แต่บางทีเขาอาจจะถูกจูฮยอนกระทำจนชินชาไปแล้วก็ได้ เขารู้ว่าเธอไม่พอใจที่เขากับพ่อเข้ามาแทรกกึ่งกลาง จูฮยอนรักแม่ของเธอมาก ถ้าไม่มีเขากับพ่อ เธอก็คงจะได้เป็นเจ้าหญิง มีชีวิตแบบสุขสบายไม่ต้องมายอมทนใช้ชีวิตอยู่คนเดียวแบบนี้

ไปกับผมเถอะ แม่ของคุณป่วยหนักมากเลยนะ ท่านไม่ยอมไปโรงพยาบาล บอกว่าถ้าได้พบคุณก่อน ท่านถึงจะยอมไป

เสียงระฆังดังก้องกังวานเมื่อเวลาเดินล่วงเลยผ่านมาจนถึงวันใหม่ ย่างเข้าสู่วันเกิดของจูฮยอนในปีที่ 25 และครั้งนี้ดูเหมือนว่าหัวใจอาจจะต้องเจ็บหนักมากไปกว่าเดิม

มิยองยืนมองน้องสาวเดินตามยงฮวาไปด้วยความงุนงง เธอร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่เดินเงอะงะกลับเข้ามาในบ้าน นั่งแช่ก้นกัดนิ้วตัวเองอยู่นาน กว่าจะคิดได้ว่าควรรีบโทรหาแทยอนให้ไปช่วยพาจูฮยอนกลับมาก็ต่อเมื่อเวลาผ่านไปนานนับหลายสิบนาที

 

 



 

สิบกว่าปีแล้วที่จูฮยอนไม่เคยกลับเข้าบ้าน หลังจากเสียพ่อ แม่พยายามที่จะพาเธอกลับมา แต่พากลับมาแล้วเธอก็แอบหนีออกไปอีกจนแม่ถอดใจ ในเมื่อลูกสาวดื้อดึงไม่ยอมกลับมาอยู่บ้าน แถมยังมีข้อแลกเปลี่ยนว่าจะยอมกลับต่อเมื่อยงฮวากับพ่อของเขาออกไปให้พ้นจากบ้านหลังนี้แล้วเท่านั้น แม่ลำบากใจมาก และแน่นอนว่ายงฮวากับพ่อยังคงอยู่ในบ้านหลังนี้ต่อไป ถึงตอนนี้พ่อของยงฮวาจะเสียไปหลายปีแล้วแต่วันนี้คนที่ครองบ้านของแม่ก็คือจองยงฮวา, จูฮยอนในวัยเด็กถูกส่งตัวไปเรียนต่อที่อังกฤษ พักอยู่อาศัยกับเพื่อนสนิทของแม่ ซูโฮเป็นเพื่อนคนแรกในต่างแดน เขาเป็นลูกชายเพื่อนสนิทของแม่ที่จูฮยอนไปพักอยู่ด้วย

ร่างบางถือถาดยาเข้ามาในบ้านหลังเล็กกลางสวนสวย คืนนี้ท้องฟ้ามืดครึ้ม แต่ก็พอมีลมพัดโชยไปมาอย่างแผ่วเบา จัดว่าบรรยากาศดีเหมาะสำหรับการนอนหลับพักผ่อนเป็นอย่างมาก

แม่คะ ยามาแล้วค่ะ น่าแปลกที่ยังไม่ได้กินยาเลย แต่ดูเหมือนว่าแม่จะนอนหลับไปแล้ว เห็นแม่นอนคลุมโปง จุนฮีหวังดีกลัวว่าแม่ของเธอจะหายใจไม่ออกจึงช่วยดึงผ้าห่มลงมาเพิ่มพื้นที่ให้หายใจได้สะดวกมากยิ่งขึ้น ช่วงนี้แม่ดูดีขึ้นมาก จากที่เคยเอาแต่โวยวายหรือร้องไห้ ท่านกลับยอมที่จะรับฟัง จากที่เคยถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ในห้องนอน ตอนนี้ขนาดเปิดประตูทิ้งไว้ ท่านก็ไม่ได้ออกไปไหน เธอบอกให้ท่านรอ ท่านก็รอ แม่น่ารักขึ้นมากจนทำให้ทุกคนรู้สึกโล่งใจ

ทว่าแต่เดิมทีที่คิดว่าแม่นอนคลุมโปงอยู่ เมื่อได้ดูให้แน่ชัดกลับกลายเป็นหมอนข้างคลุมผ้าห่ม เพียงเท่านั้นถาดยาก็ร่วงหล่นลงบนพื้น ร่างบางรีบวิ่งปรี่ออกจากห้องเพื่อตามหาแม่ของเธอ

แม่!”

….

ฉันมีชีวิตไม่ต่างอะไรกับหมาที่คนในบ้านเลี้ยงไว้ ทุกคนคิดว่าฉันเป็นบ้า จวบจนกระทั่งฉันได้พบกับเขาคนนั้นอีกครั้ง คนที่ทำให้ฉันอยู่ด้วยความคลุ้มคลั่งเหมือนกับตกนรกทั้งเป็น

คนป่วยปรือตาขึ้นมาจ้องมองน้องสาวฝาแฝดที่เวลานี้เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมน่ากลัว โชคไม่ดีที่ตอนอายุสิบแปดเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้น เหตุการณ์ตอนนั้นส่งผลกระทบกระเทือนต่อจิตใจของซองอึนจนทำให้เธอถึงขั้นเสียสติ และทุกคนในบ้านก็เสียใจมาก

ซองอึน… ”

พี่ป่วยหรอแล้วฉันล่ะ? ฉันป่วยด้วยไหม?

“….” อินฮวายื่นมือเข้าหาน้องสาว ตอนนี้เธอทำได้แค่ต้องโทษตัวเอง กว่าจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไรก็ต่อเมื่อเกือบสาย เธอพูดได้ไม่เต็มปากว่าพ่อของจูฮยอนไม่ผิด เขาทำผิดต่อเธอ ผิดต่อจูฮยอนและผิดต่อซองอึนอย่างร้ายแรง

แจวัน ฉันมาหาพี่เพื่อบอกว่าจุนฮีเป็นลูกของแจวัน

อินฮวานอนน้ำตาไหลพราก เธอพูดอะไรไม่ออกรู้สึกจุกแน่นเหมือนกำลังจะตายอยู่รอมร่อ ความเป็นจริงเจ็บปวดมากเกินกว่าที่จะพูดออกมาได้ เธอเจ็บไม่เป็นไร ขอแค่อย่าให้จูฮยอน จุนฮีและซองอึนเจ็บก็พอ

พี่จะตามจุนฮีให้มาพาเธอไปนอนนะ อินฮวาเอื้อมมือหาโทรศัพท์ แต่น้องสาวฝาแฝดของเธอกลับดึงสายโทรศัพท์ออกอย่างแรงจนมันขาดออกจากกัน

ไล่ฉันอีกแล้วนะ! บอกแล้วไงว่าไม่ได้บ้า! คนที่บ้าก็คือพี่ ที่แย่งเอาคนรักของฉันไป แจวันบอกว่ารักฉัน ไม่ได้รักพี่ ฉันพบเขาก่อนที่จะพบพี่แต่พี่น่ะมันใจร้ายที่สุด พรากเขาไปทำไม ไล่เขาไปทำไม!”

อินฮวาอ่อนแอเกินกว่าที่จะป้องกันตัวเอง ในลำคอของเธอแหบแห้ง ทำอะไรไม่ได้นอกจากเอาแต่ถอยหนีน้องสาวที่เยื้องย่างเข้ามาจนประชิดตัว

พี่ฆ่าเขา พี่บังคับให้เขาต้องฆ่าตัวตาย พี่มันเป็นผู้หญิงใจร้าย คอยดูเถอะ ลูกสาวของพี่จะต้องเจ็บยิ่งกว่าที่ฉันเจ็บ มีชีวิตอยู่เหมือนหมา ถูกขังไว้ในกรงแล้วก็ส่งเสียงกรีดร้องเวลาหิวโหย

 

 


 

จูฮยอนได้กลับเข้าบ้านในรอบสิบกว่าปี ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมเหมือนกับในครั้งที่เธอก้าวออกไป ถึงในบ้านจะไม่มีรูปถ่ายของพ่อเหลือเลยแม้สักใบ เหมือนในครั้งที่พ่อกับแม่ยังรักกันหวานชื่น แต่ก็มีรูปของเธอตั้งแต่เด็กจนถึงปัจจุบัน

คุณป้ารอคุณอยู่บนห้อง”    

หลังจากพ่อของยงฮวาเสียไป แม่ก็ย้ายมานอนที่ห้องของเธอ ท่านรอเธออยู่ จูฮยอนรู้ว่าที่ผ่านมาแม่อยากพบเธอมากแค่ไหน

หญิงสาวผู้ดื้อดึงกัดริมฝีปากกลั้นน้ำตา ตอนนี้จูฮยอนลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเวลาผ่านเลยมาจนถึงวันเกิดครบยี่สิบห้าปีของเธอแล้ว

ยงฮวาเดินนำเข้ามาช่วยเปิดประตูให้ แม่ของจูฮยอนนอนหลับตาอยู่บนเตียงนอนใหญ่ ที่หัวเตียงมีสายน้ำเกลือห้อยระโยงระยางอยู่เต็มไปหมด จากผู้หญิงที่เคยสวยที่สุดในสายตาของจูฮยอน ตอนนี้แม่ดูเปลี่ยนไปมาก แต่ถึงจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหน ท่านก็จะยังคงเป็นแม่ที่สวยที่สุดในสายตาของเธออยู่ดี

สงสัยท่านจะหลับไปแล้ว

จูฮยอนจิกดวงตาไล่ ยงฮวาลอบถอนหายใจก่อนที่จะต้องยอมออกจากห้อง หากแต่เขากลับยังคงเดินวนเวียนอยู่แถวหน้าประตูไม่ยอมไปไหน

ดวงตากลมโตจ้องมองสำรวจใบหน้าของผู้เป็นแม่อย่างละเอียดถี่ถ้วน ความจริงแล้วเธอไม่อยากให้เราสองคนแม่ลูกเป็นแบบนี้เลย เธอยอมรับว่าที่ผ่านมาที่ทำไปทั้งหมดก็เพียงแค่อยากเรียกร้องความสนใจ อยากให้แม่รับฟังว่าเธอไม่ต้องการมีพ่อหรือพี่ชายคนใหม่ แต่ท่านไม่เคยรับฟังความต้องการของเธอเลย

ร่างบางยืนข่มเสียงสะอื้น ที่ผ่านมาเธอคิดถึงแม่มาก แต่ขณะเดียวกันก็ยังคงเต็มไปด้วยความโกรธและความไม่เข้าใจ ยิ่งแม่มอบความรักและดูแลเอาใจใส่ยงฮวามากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งต้องเกลียดเขามากเท่านั้น

เสียงสะอื้นของจูฮยอนพาให้ยงฮวารู้สึกหดหู่ใจ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าที่ผ่านมาตนกับพ่อสร้างความทุกข์ใจให้กับเด็กหญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง แถมยังเป็นต้นเหตุทำให้เธอต้องออกจากบ้าน แม่ของจูฮยอนต้องทนคิดถึงลูกสาวนานสิบกว่าปี พอล้มป่วยอยากเห็นหน้าลูก แต่ทุกอย่างก็กลับกลายเป็นเรื่องยากเย็น ยงฮวารู้ว่าการมีอยู่ของเขาทำให้จูฮยอนยิ่งดื้อดึง ถึงเธอจะโตจนมีงานทำ สามารถรับผิดชอบชีวิตตัวเองได้แล้วก็จริง แต่ถึงยังไงเธอก็ยังคงดูเด็กมากอยู่ดี

ที่ผ่านมาป้าอินฮวาแบกรับทุกอย่างเอาไว้คนเดียว ท่านเจ็บปวดที่ถูกคนรักหักหลัง ยอมแม้กระทั่งฉีกหัวใจของตัวเองทิ้งเพื่อรักษาทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ ยอมให้ลูกสาวที่รักดั่งแก้วตาดวงตาเข้าใจผิด เพราะเบื้องลึกเบื้องหลังมันเจ็บปวดมากเกินกว่าที่เด็กสิบกว่าขวบจะรับไหว

แม่

จูฮยอนพยายามกลั้นเสียง แต่สุดท้ายเธอก็เก็บกลั้นความรู้สึกมากมายเอาไว้ไม่ไหว เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังชัดออกมาถึงด้านนอก แต่คนบนเตียงกลับยังคงนอนนิ่งเฉยจนทำให้ยงฮวาเริ่มรู้สึกแปลกใจ

ยืนร้องไห้อยู่นานจนน้ำตาเกือบจะแห้งเหือด แต่แม่ก็ยังคงนอนนิ่ง โดยปกติแล้วคนที่นอนหลับธรรมดา หลับลึกยังไงก็น่าจะได้ยินเสียงรบกวน

แม่คะแม่ มือเล็กๆ ที่แม่เคยจับแล้วพาจูงเดินวางทาบลงบนมือของผู้ให้กำเนิดแล้วเขย่าเบาๆ

แม่! แม่คะ! แม่!”

เสียงเรียกหานั้นผสมปนกับเสียงกรีดร้อง หัวใจของจูฮยอนแตกสลายเมื่อรู้แน่ว่าแม่ของเธอไม่หายใจอีกแล้ว

ยงฮวาวิ่งเข้ามาหน้าตื่น ตกใจเสียงกรีดร้องและตกใจกับทีท่าของจูฮยอนจนไม่อยากคาดเดาว่าตอนนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง

คุณป้าครับ คุณป้า!”

จูฮยอนกอดแม่ของเธอแล้วร้องไห้โฮ เราสองคนยังไม่ทันได้พบหน้ากัน แม่ก็มาจากไปเสียก่อน ท่านใจร้ายมากที่มาจากไปวันนี้ ใจคอจะให้เธอต้องเจ็บช้ำไปถึงเมื่อไหร่

แม่คะ! แม่ตื่นสิ หนูมาแล้วนะ หนูจะไม่ยอมให้แม่ตายแม่ตื่นขึ้นมาคุยกับหนูสิ หนูมาแล้วหนูมาหาแม่แล้วนะคะ

 

 





 

วันเกิดอายุครบยี่สิบห้าปีทำให้จูฮยอนต้องเริ่มต้นชีวิตด้วยความเศร้าหมอง วันนี้เมื่อสิบกว่าปีที่แล้วเธอเสียพ่อไป แล้ววันนี้แม่ก็มาจากไปอีกคน เมื่อคืนเป็นครั้งแรกในรอบสิบกว่าปีที่ได้กอดแม่ เธอเสียใจที่ตัวเองเป็นหมอรักษาคนอื่นตั้งมากมายแต่กลับช่วยยื้อให้แม่พ้นจากความตายไม่ได้

จูฮยอนมาถึงที่ทำงานในเวลาเช้าตรู่ พยาบาลและหมอต่างพากันตกใจที่วันนี้สภาพของคุณหมอคนสวยเปรี้ยวจี๊ดเข็ดฟันแลดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน เธอมาทำงานชุดเดิม เส้นผมที่เคยสวยเนี๊ยบหรือแม้แต่รองเท้าส้นสูงสีสดเข้ากับกระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงกลับกลายมาเป็นรองเท้าแตะหลวมโคร่งไม่พอดีเท้า ทุกองค์ประกอบที่เคยดีเลิศเหลือแค่เพียงวิญญาณ คุณหมอซอจูฮยอนในตอนนี้แม้แต่คิ้วก็ยังไม่ได้เขียน ปากก็ไม่มีสี เธอทำเพียงแค่ล้างหน้าแบบล่วกๆแล้วก็รีบมาทำงานให้ทันเวลา

กลับบ้านไปนอนพักก่อนดีไหม? จูฮยอนเพิ่งเสียแม่ แต่เธอกลับยังดื้อดึงว่าจะมาทำงานให้ได้

หญิงสาวผู้อ่อนแอปั้นยิ้มรับความห่วงใยจากเพื่อนหมอหนุ่มร่างสูงทั้งที่ใจเจ็บปวดรวดร้าวเกินจะทน เธอไม่รู้ว่าตัวเองควรทำยังไง แม้แต่จะร้องไห้ออกมาก็ยังรู้สึกเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้าเต็มที

ขอบคุณนะจองชิน แต่ฉันพักไม่ได้หรอก ถ้าฉันพักแล้วคนไข้ของฉันล่ะ ชีวิตของพวกเขาก็สำคัญมากเหมือนกัน ความตายมันเจ็บปวดมากนะ นายรู้ใช่ไหม? จูฮยอนเสียงสั่นเครือราวกับจะร้องไห้ เธอพยายามเก็บกลั้นความรู้สึกมากมายเอาไว้ ตอนที่คุณหมอซอจูฮยอนเดินผ่านทุกคนเข้าไปรอคนไข้ในห้องตรวจ ตอนนั้นทุกคนต่างรู้สึกเศร้าไม่ต่างกัน

นับตั้งแต่วันแรกที่ซอจูฮยอนเป็นแค่หมอฝึกหัด ตอนนั้นเธอดูขยันขันแข็งและกระตืนรือร้นมากกว่าใคร ผ่านมาสองปีจนวันนี้เธอได้รับบรรจุเป็นแพทย์หญิงอย่างเต็มตัวแล้ว แต่ความรู้สึกนั้นก็ยังคงอยู่ เธอยังคงเป็นหมอคนเดิม จิตใจดีและเป็นห่วงคนไข้ของเธอทุกคน บางครั้งคล้ายว่าเธอสนใจพวกเขามากกว่าที่จะสนใจตัวเองด้วยซ้ำ

พอได้ข่าวแม่ของจูฮยอน มิยองไม่รอช้ารีบลากพาแทยอนมาหาน้องสาวถึงที่ทำงาน เห็นสภาพของจูฮยอนในตอนนี้แล้ว ทั้งสองสาวก็ถึงกับพากันยืนอึ้ง พูดไม่ออก

สภาพแบบนั้นให้รักษาคนไข้ได้ไง เดี๋ยวก็ได้วินิจฉัยโรคผิดหรอก

จองชินยืนมองแล้วถอนหายใจ ทุกคนตระหนักในความเสี่ยงนั้นดี คนไข้ของจูฮยอนถูกถ่ายเทไปให้หมอคนอื่นๆหมดแล้ว เจ้าตัวที่นั่งหน้าซื่ออยู่ตรงนั้นยังไม่รู้สึกตัวเลยด้วยซ้ำ

พี่สองคนเข้าไปดูเธอเถอะครับ เรื่องอื่นไม่ต้องห่วงนะ ผมจัดการให้หมดแล้ว

มิยองยิ้มดวงตาพราวระยับ ลีจองชินเป็นแฟนคนแรกของจูฮยอน เขาแสนดียิ่งกว่าพระเอกในละคร เป็นถึงลูกชายเจ้าของโรงพยาบาล แถมยังแอบรักแอบชอบจูฮยอนมาตั้งแต่สมัยเป็นนักศึกษาแพทย์ด้วย ยิ่งคิดทีไรก็ยิ่งเสียดาย จูฮยอนไม่น่าบอกเลิกเขาเลย

เห็นเพื่อนสาวเอาแต่ยืนเหล่อดีตหนุ่มของน้องสาว แทยอนนั้นก็ถึงกับต้องถอนใจข่มความระอา

ขอบคุณมากนะจองชิน เธอน่ารักจริงๆ พี่ขอบใจแทนจูฮยอนด้วยนะ ว่าพลางตัดบทด้วยการถือโอกาสลากพามิยองเข้าไปหาจูฮยอนในห้องทำงาน แฟนก็มีอยู่แล้วยังแอบมาทำตาหวานใส่คนอื่นได้อีก

ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาหา จูฮยอนก็คิดว่าเป็นคนไข้ เธอไม่ได้สนใจจะใช้ดวงตามองอะไรเลย เวลานี้จูฮยอนเอาแต่นั่งเหม่อลอย เสียใจที่แม่มาจากไปทั้งที่เราสองคนแม่ลูกยังไม่ได้พูดกันเลยแม้แต่คำเดียว

เป็นอะไรมาหรอคะ ตัวร้อน เป็นไข้ หรือว่าเจ็บคอด้วยหรือเปล่า?

สองสาวหันมองหน้ากันแล้วก็ได้แต่กลั้นน้ำตา จูฮยอนคงเสียใจมาก แล้วดูสภาพของเธอสิ จากที่เคยสวยเชิด ตอนนี้ทั้งซีดทั้งโทรมจนจืดเหมือนเต้าหู้ ถ้าไม่ได้นอนบ้านเดียวกัน พวกเธอคงจำน้องไม่ได้แน่ๆ

“…พี่ๆเองหรอคะ? ทันทีที่หันมาเห็นพี่สาวทั้งสองคน จูฮยอนก็ถึงน้ำตาร่วง มิยองกับแทยอนจึงต้องช่วยกันปลอบโยนน้องสาวด้วยอ้อมกอด

โอ๋ร้องออกมานะ ร้องออกมาซะให้พอ

ฮือพี่ๆคะ หนูจะทำไงดี?

ก็ไม่ต้องทำยังไง พี่ว่าเขียนคิ้วก่อนดีไหม

แทยอนแขนขากระตุก ส่งสายตาดุใส่มิยองจนทำให้เธอยืนตัวแข็งทื่อ ตอนนี้กำลังอยู่ในอารมณ์เศร้า เรื่องเขียนคิ้วควรเอาไว้ทีหลัง ไหนๆก็มาถึงขนาดนี้แล้วจะโทรมมากกว่านี้ก็ให้มันรู้ไป

กลับบ้านเถอะ ยังไงเธอก็น่าจะเตรียมตัวไปช่วยงานศพนะ ถ้าไม่ไป คนเค้าจะว่าเอาได้ว่าเธอไม่สนใจแม่ของตัวเอง

ยงฮวาวิ่งหน้าตั้งเข้ามาถึง เราทุกคนต่างยุ่งกันทั้งคืนแต่กลับมีบางคนกล้าหนีกลับมา แม่ของตัวเองตายทั้งคน แค่บอกว่าเสียใจหรือร้องไห้ เธอคิดว่ามันจบแล้วอย่างนั้นน่ะหรือ

ซอจูฮยอน!”

ทั้งสามสาวพากันวงแตกเมื่ออยู่ดีดีจองยงฮวาก็โผล่พรวดเข้ามาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

จูฮยอนรีบซับน้ำตาแล้วปั้นหน้าทำชาเฉย ตอนนี้คนที่เธอไม่อยากเห็นหน้ามากที่สุดก็คือเขา

มีอะไรอีกล่ะ แม่ตายแล้วนะ ช่วยเลิกยุ่งกับชีวิตของฉันซะทีจะได้ไหม

“….” ยงฮวากำมือข่มอารมณ์ ถ้าเป็นผู้ชายคงได้มีชกต่อยสั่งสอนกันบ้าง ตอนที่เห็นเธอร้องไห้เสียใจ แถมยังพยายามช่วยปั้มหัวใจให้แม่ของตัวเอง ตอนนั้นกับตอนนี้ อย่างกับเป็นคนละคนกันเลย

ลุกขึ้น แล้วกลับไปกับผม

ฉันมีงานต้องทำ นายมีอะไรก็ไปทำสิ มีหน้าที่ทำอะไรก็ทำไป แม่ตายแล้ว ทุกอย่างเป็นของนาย ฉันยกให้

…!!

มิยองกับแทยอนตาโต ทั้งสองสาวพร้อมใจกันกระตุกดึงเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดที่จูฮยอนสวมใส่ พวกเธอจำได้แม่นเลยว่าจูฮยอนเคยพูดไว้ว่ายังไง จูฮยอนบอกว่าเธอจะไม่ยอมให้ทรัพย์สมบัติมหาศาลของแม่ตกอยู่ในมือของยงฮวาเป็นอันขาด แต่ตอนนี้เธอกลับบอกว่าจะยอมยกทุกอย่างให้เขาไปง่ายๆ

เบลอใช่ไหม? พูดใหม่อีกทีสิ มิยองแอบกระซิบกระซาบช่วยให้จูฮยอนคืนสติ

ที่พูดไปเมื่อกี้ ไม่ใช่นะ ฉันอดนอน กำลังเบลอๆอยู่ จูฮยอนกลับคำหน้าตาย

ผมจะเชื่อแล้วกันว่าคุณเบลอจริงๆยงฮวายิ้มมุมปาก ซอจูฮยอนหัวอ่อนเชื่อคนง่าย เธอเอาแต่กลัวว่าเขาจะฮุบสมบัติของเธอ แต่สองคนที่อยู่ข้างๆเธอนั่นแหละ น่ากลัวมากกว่าใคร คิมแทยอนกับฮวังมิยองเป็นเด็กกำพร้าไม่รู้มาจากไหน จูฮยอนเชื่อใจพวกเธอมากกว่าเชื่อใจแม่ของตัวเองเสียอีก ทั้งสองคนนั้นงานการก็ไม่มีทำ วันๆเอาแต่เกาะกินแล้วก็ใช้เงินของจูฮยอนมาตั้งแต่เด็กจนโต

กลับไปกับผม ถ้าไม่ยอมไปดีดี ผมจะตีก้นคุณอีกแน่ ทั้งพูดข่มขู่ แถมยังก้าวเข้าหา ง้างมือเตรียมจะตีเด็กดื้อให้หลาบจำ จูฮยอนรีบหลบซ่อนตัวหลังพี่สาวทั้งสองคน หมดเวลาแล้วที่จะวิ่งหนีความเป็นจริง เธอต้องยอมรับให้ได้ว่าแม่จากเธอไปแล้ว

 

 




 

ไม่มีใครรู้สึกดีที่พ่อแม่ต่างมาตายจากไปในวันเกิดของตัวเองแบบนี้ แต่ถึงจูฮยอนจะแสดงออกว่าเธอเข้มแข็งหรือไม่รู้สึกอะไร แต่นัยน์ตาของเธอฟ้องหมดทุกอย่างและยงฮวาก็คิดว่าเขามองออก

หญิงสาวนั่งนิ่งเฉยอยู่ที่เบาะหลัง ตอนนี้ยงฮวากลายมาเป็นคนขับรถของจูฮยอนไปเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าสีขาวซีดไร้สีไม่มีแม้แต่หยดน้ำตา สภาพโทรมๆที่คนอื่นคิดว่าไม่ควรปรากฎตัวท่ามกลางสายตาของผู้คน แต่ยงฮวากลับรู้สึกพึงพอใจที่ได้เห็นจูฮยอนในสภาพนี้

สารภาพตามตรงว่าเห็นเธอแต่งตัวเปรี้ยวอินเทรนตามแฟชั่นแล้วขัดตามากเป็นที่สุด แต่ถึงเขาจะไม่ชอบ แต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเธออยู่ดี จูฮยอนคิดว่าเขาไม่สมควรตามยุ่งวุ่นวายกับชีวิตของเธออีก ไม่ใช่ว่ายงฮวาไม่ลำบากใจ เขาเองก็ลำบากใจมาก ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ของจูฮยอนขอร้องเอาไว้ เขาก็คงจะไปจากบ้านหลังนั้นนับตั้งแต่วันที่พ่อสิ้นลมหายใจไปแล้ว

สัญญากับป้าก่อนว่าจะไม่จากบ้านนี้ไปไหน สัญญากับป้าว่าเธอจะดูแลและอยู่ข้างๆจูฮยอนตลอดไป ถ้าไม่มีเธอจูฮยอนจะต้องแย่แน่ๆ

มองอะไร?

ยงฮวาหลบสายตาหนีเพราะไม่อยากมีเรื่อง ดวงตาคมสะดุดเข้ากับถุงใบใหญ่ที่วางอยู่ข้างๆ ซึ่งในนั้นเขาจัดเก็บซากของจูฮยอนรวมเอาไว้ด้วยกัน มีทั้งรองเท้าส้นสูง เสื้อคลุมหรือแม้แต่กระเป๋าเครื่องสำอาง เธอทิ้งทุกอย่างไว้ในรถของเขาตั้งแต่เมื่อคืน ไม่รู้เหมือนกันว่ากลับไปโรงพยาบาลในสภาพนั้นได้ยังไง แม้แต่รองเท้าแตะที่ทั้งใหญ่ทั้งหลวมนั่น เธอก็เอาของเขาไปใส่หน้าตาเฉย

เอาของคุณคืนไป แล้วเอารองเท้าแตะของผมคืนมา

ถุงใบใหญ่ถูกโยนมาที่เบาะหลังจนข้าวของในนั้นหล่นกระจาย จองยงฮวาหวงแม้กระทั่งรองเท้าแตะหูหนีบราคาถูกแถมยังมีหน้ามาทวงคืนอีก เงินที่เขาใช้ทุกแดงล้วนเป็นเงินของเธอทั้งนั้น คนอะไรน่าไม่อาย

ไม่คืน มีอะไรไหม รองเท้านาย แต่เงินแม่ของฉัน

ถูกย้อนกลับมาจนจุกกระอัก แต่ยงฮวาก็ต้องอดทน จูฮยอนอาจจะคิดว่าความคิดความเข้าใจของเธอเป็นสิ่งที่ถูกต้อง แต่เธอพูดเพราะไม่รู้ เพราะฉะนั้นเขาจะไม่ถือสา

แหย่ยงฮวาได้แล้วจูฮยอนก็รู้สึกว่าตัวเองคือผู้ชนะ นอกจากรองเท้าแตะบ้าๆคู่นี้แล้ว ทุกอย่างที่เธอต้องการ เธอจะต้องได้มันมาทั้งหมด

ยงฮวาตกใจที่อยู่ดีดีจูฮยอนก็เอื้อมมือมาคว้าเอาแว่นกันแดดที่กระเป๋าเสื้อของเขาไป จูฮยอนสวมแว่นแล้วหันมองหากระจก ยิ่งพอใจเมื่อยงฮวาไม่กล้าแม้แต่จะพูดทวง

เด็กบ้านี่!”

อายุ 25 มันเกินเด็กมานานแล้วแต่ไม่ใช่ซอจูฮยอนเลย กับคนอื่นเธอทำตัวแบบไหน ยงฮวาไม่รู้ เขารู้แค่ว่าอยู่ด้วยกันทีไร เธอก็จะกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจไม่มีเหตุผลไม่รู้จักโตทุกที เขาสงสัยจริงๆว่าเวลาอยู่กับคนอื่น เธอเป็นแบบไหน ถ้าทำนิสัยแบบนี้ไม่น่าจะมีผู้ชายมาตกหลุมรักได้ทีละหลายๆคน หรือว่าผู้ชายพวกนั้นจะตาบอด

ผมจะพาคุณไปอาบน้ำก่อน แล้วแต่งตัวให้เรียบร้อยด้วยล่ะ อย่าให้ใครเค้ามาว่าได้ว่าโตแล้วไม่รู้จักกาลเทศะ

จูฮยอนเบ้ปากแล้วเมินหน้าหนี ถึงเบื้องหน้าจะทำตัวหยิ่งจนน่าตี แต่เบื้องหลังเลนส์สีดำ น้ำตาใสๆก็เริ่มที่จะไหลซึมออกมาอีกครั้ง ความจริงแล้วเธอก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่ง หัวจิตหัวใจของเธอไม่ใช่ก้อนหิน เธอรู้ดีว่าตัวเองจะต้องทำตัวยังไงไม่ให้คนอื่นสมเพชเวทนาหรือด่าลามปามไปถึงพ่อแม่ คนอย่างยงฮวาจะเข้าใจอะไร คนอย่างเขาก็ดีแต่อยู่เกะกะขวางทางเธอไปวันๆ แม่ตายคงสมใจเขาด้วยซ้ำ ลูกชายคนโปรด ไม่แน่ว่าแม่อาจจะยกทุกอย่างให้เขาหมดเลยก็ได้

 

 




 

ยงฮวารู้สึกโล่งใจที่เห็นจูฮยอนแต่งตัวเรียบร้อยเกินกว่าที่คาดหมาย เธอไม่ได้แต่งหน้า แต่เลือกที่จะสวมแว่นดำของเขาเอาไว้แล้วก็เอาแต่นั่งนิ่งเฉยไม่ยอมพูดยอมจา

จุนฮีต้องดูแลแม่ของเธอจนไม่สามารถมาช่วยงานศพได้ ยงฮวาจึงต้องออกหน้าช่วยดูแลต้อนรับแขกเหรื่อ ถึงมิยองกับแทยอนจะรับอาสามาช่วยงาน แต่ยงฮวากลับคิดว่าพวกเธอสองคนจะมาเพิ่มความวุ่นวายมากกว่า

ลีจองชินเป็นแขกที่มาถึงเป็นคนแรก เขารู้จักสนิทสนมคุ้นเคยกับยงฮวาเป็นอย่างดีเพราะเคยเรียนโรงเรียนเดียวกันมาตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็ก

ผมทำเรื่องให้จูฮยอนหยุดพักอีกสองวัน ถ้ายังไงฝากให้พี่ช่วยดูแลเธอด้วยนะครับ

ยงฮวาปั้นหน้าไม่ถูก จูฮยอนทำให้จองชินอกหักเศร้าเสียใจไปตั้งหลายเดือน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นห่วงจูฮยอนมากกว่าที่ห่วงตัวเองเสียอีก

เธอเก่งมากกว่าที่นายคิด เป็นห่วงตัวเองเถอะ

ไม่หรอกครับ ผมรู้ว่าที่จริงแล้ว เธอกำลังอ่อนแอมากแค่ไหน ลีจองชินจ้องมองซอจูฮยอนด้วยความห่วงใย ที่เธอดื้อกับยงฮวาก็เพราะเธอมีเหตุผลของเธอ จูฮยอนเคยบอกกับเขาว่าในทันทีที่เธอได้เห็นหน้ายงฮวา สมองของเธอก็จะสั่งให้ตัวเองสามารถทำอะไรก็ได้ที่จะทำให้ยงฮวาต้องเจ็บปวดหรือไม่สบายใจ

เข้าใจกันมากนักก็น่าจะไปบอกเจ้าตัวเองเลยนะ บอกกับฉันคนที่ไม่เข้าใจ ยังไงก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ยงฮวาเดินหนีอย่างไม่สบอารมณ์ ความรู้สึกในเวลาที่มีผู้ชายคนอื่นมาบอกว่าเข้าใจจูฮยอนอย่างนั้นอย่างนี้คือสิ่งที่เขาไม่อาจทนฟังได้

เดินออกมาได้ไม่กี่ก้าว ยงฮวาก็ถึงกับต้องหยุดเดินแล้วหันหลังมองกลับเข้าไปในงานอีกครั้ง ซูโฮมาถึงงานด้วยความรีบร้อน เขาเพิ่งรู้ข่าวแม่ของจูฮยอนก่อนหน้านี้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ

จองชินไม่ต่างอะไรกับเงาในทันทีที่ซูโฮมาถึง ยังไม่ทันก้าวถึงตัวของจูฮยอน เขาก็ต้องสั่งตัวเองให้เดินถอยหลังกลับออกมาเป็นผู้ร่วมงานที่ดี ซูโฮคือคนปัจจุบันส่วนเขาเป็นแค่อดีต ถึงตอนนี้จะมีสถานะเป็นเพื่อนแต่คนรักก็ต้องมาก่อนอยู่ดี

จูฮยอนทำไมเธอถึงไม่บอกว่าแม่ของเธอ… ” ซูโฮโผเข้าหาจูฮยอนก่อนเป็นคนแรก สองแขนปรารถนาจะดึงรั้งร่างบางเข้ามากอดเพื่อปลอบโยน แต่จูฮยอนกลับขยับตัวถอยหนี

ฉันไม่ได้โกรธเธอ แล้วก็ไม่คิดที่จะเลิกกับเธอด้วย ไม่ว่าเธอจะหนีฉันไปอีกกี่ครั้ง ฉันก็จะยังรักเธอเหมือนเดิม เมื่อคืนเขาคิดแค่ว่าเราสองคนควรที่จะต้องอยู่ฉลองวันเกิดด้วยกัน เขาไม่คิดเลยว่าจูฮยอนจะต้องพบเจอกับเรื่องแบบนี้

กลับไปก่อนเถอะ ตอนนี้ฉันยังไม่อยากพูดอะไร จูฮยอนเป็นฝ่ายถอยห่างเว้นระยะ นี่เป็นงานศพของแม่ เธอไม่อยากให้คนบางคนมองว่าเธอไม่รู้จักกาลเทศะ

ยงฮวาละสายตาหนี เขาเองก็ไม่ได้อยากจ้องมอง แต่ใจมันอดระแวงไม่ได้เลยว่าจะมีผู้ชายของจูฮยอนอีกกี่คนมาร่วมงานนี้

ไปเคารพศพคุณป้านะซูโฮ เดี๋ยวพี่พาไป แทยอนรับอาสา ซูโฮจำต้องเดินตามแทยอนออกไปทั้งที่ใจยังคงเป็นห่วงจูฮยอนไม่ลดน้อยลง

ว่าแต่พวกพี่ได้งานหรือยังครับ?

แทยอนชะงักไปเล็กน้อย เธอพยายามที่จะหางานดีดีทำ แต่สงสัยว่าโชคจะยังไม่มาถึง คราวก่อนเธอกับมิยองได้งานเป็นพนักงานเสิร์ฟในโรงแรมแล้วก็ถูกลูกค้าแก่ลวนลาม จูฮยอนไปประชุมที่นั่นแล้วผ่านมาพบเห็นเข้าพอดี เธอก็เลยบอกให้พวกเราสองคนลาออก

พี่ก็กำลังพยายามหาอยู่

ไปทำงานกับผมไหมครับ ที่ค่ายเพลงขาดช่างแต่งหน้ากับสไตล์ลิสต์ ผมคิดว่าพี่สองคนน่าจะทำงานนี้ได้ดี




 

พอแขกเหรื่อพากันทยอยกลับ จูฮยอนก็ปลีกตัวออกมาล้างหน้าล้างตา พอล้างเสร็จแล้วก็มานั่งพักแล้วพยายามหายใจเข้าลึกๆ ยิ่งหวนคิดถึงวันเก่าๆที่เราสามคนพ่อแม่ลูกได้อยู่ด้วยกันก็ยิ่งรู้สึกเศร้าเสียใจ หากแต่เมื่อจะลุกขึ้นจูฮยอนกลับรู้สึกหน้ามืดจนเกือบจะหกล้ม โชคยังดีที่ทนายความหนุ่มเข้ามาช่วยประคองไว้ได้ทัน

เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?

ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะ คุณจงฮยอน

คราวนี้ยงฮวาไม่ได้ทำเพียงแค่หันมอง เขารีบเดินปรี่เข้ามาแทรกกลางคนทั้งคู่ สอดท่อนแขนแกร่งช่วยประคองร่างบางพร้อมกับเอ่ยปากอาสาว่าจะดูแลจูฮยอนต่อเอง ให้จงฮยอนไม่ต้องเป็นห่วง

คือผมแค่อยากบอกว่าคุณจูฮยอนจะต้องมาในวันเปิดพินัยกรรมด้วยนะครับ

ฉันมาแน่ค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ จูฮยอนโปรยยิ้มหวาน เธอพยายามที่จะแกะแขนของยงฮวาออก แต่ดูเหมือนว่าเขาจะตั้งใจไม่ยอมปล่อยเธอเองมากกว่า

ถ้าอย่างนั้น ผมคงต้องขอตัวเลยนะครับ

“….” ยงฮวาพยักหน้ารับ ก่อนที่จะออกแรงลากพาจูฮยอนมาอีกทาง อยู่ในงานศพแท้ๆยังกล้าส่งตาหวานให้ผู้ชาย แถมคนคนนั้นยังไม่ใช่ใคร คนกันเองทั้งนั้นอีกด้วย

คุณจะคบกับใครก็ได้ ห้ามยุ่งกับจงฮยอนเด็ดขาด

จูฮยอนจิกสายตามองค้อนก่อนที่จะคลี่ยิ้มยั่ว ยงฮวาไม่ชอบอะไรเธอจะทำให้หมดทุกอย่าง

หัวของคุณคิดแต่เรื่องอกุศลสินะ ไม่เห็นหรือไงว่าคุณจงฮยอนเค้ามีน้ำใจ ไม่เหมือนคนบางคนแถวนี้เลย นิสัยแย่!”

ว่าผมหรอฮะ?

ทำไมว่าไม่ได้หรอ นายมันแย่มากเลยนะ ขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ตัวอีก ครอบครัวของฉันพังก็เพราะนายกับพ่อของนายนั่นแหละ

เหมือนจะโกรธ แต่พอเห็นจูฮยอนร้องไห้ ยงฮวาก็โกรธเธอไม่ลง

รู้หรือเปล่าว่าที่ผ่านมา คุณป้าเจ็บปวดมากแค่ไหน

แล้วนายรู้หรือเปล่าว่าฉันรู้สึกยังไง ที่มีนายกับพ่อเข้ามาแทรกอยู่กึ่งกลาง ฉันยอมไปก็เพราะนายกับพ่อมันหน้าหนา ขนาดฉันไม่อยากเห็นหน้านาย แต่นายก็ยังตามมายุ่งวุ่นวายกับชีวิตของฉันตลอด

ยงฮวาบีบข้อมือบางไว้จนแน่น ทั้งโกรธและเจ็บที่ถูกต่อว่า จูฮยอนก็เอาแต่คิดถึงความรู้สึกของตัวเอง ที่ผ่านมาแม่ของเธอต้องเผชิญกับเรื่องอะไรบ้าง เธอรู้บ้างหรือเปล่า?

คิดหรอว่าผมอยากยุ่งกับคุณนัก ผู้หญิงที่วันๆเอาแต่เปิดตัวเปิดหัวใจให้ผู้ชายเข้าหาจนนับหน้าไม่หวาดไม่ไหวอย่างคุณน่ะ จะบอกอะไรให้นะ ว่าผม ‘เกลียด’ ผู้หญิงแบบคุณที่สุด

เกลียดก็เลิกยุ่งกับฉันสิ เกลียดมากนักก็ไปให้พ้นซะทีได้ไหม บ้านหลังนั้นบ้านใครหรอ? บ้านของแม่ฉัน แต่ฉันอยู่ไม่ได้ก็เพราะนาย ฉันอยากกลับบ้านไปหาแม่ ไปกอดแม่ของฉัน แต่ก็เพราะนายกับพ่อของนายไง เพราะนาย เพราะพ่อของนาย ทำให้ฉันไม่เหลือใครเลยแม้สักคนเดียว

 



 

************************100%************************



คือนางเอกจะประมาณนี้ค่ะ  ออกแนวมีปัญหากับพระเอกคนเดียว  อะไรๆก็พระเอกผิดหมด  (เปลี่ยนกันบ้างเนอะ น้องซอยอมยงมาแทบทุกเรื่องเลย 555++)

รูปคู่บนคือพ่อกับแม่น้องซอนะคะ    ซอแจวัน กับชเวอินฮวา (แม่ของน้องซอ) และ ชเวซองอึน น้องสาวฝาแฝดของแม่จูฮยอน (แม่ของจุนฮี หรือน้องจูเนียลค่ะ)

 

อย่าลืมคอมเม้นท์ให้กันนะคะ    ขอบคุณค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,171 ความคิดเห็น

  1. #4155 barbiebot (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 23:05
    โอ้ยยยยยยย มันซับซ้อน น้องซอก็ตั้งแง่กับพี่ยงจัง สงสารยงง่ะ
    #4,155
    0
  2. #4134 papink (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 20:58
    คุยกันดีๆ ไม่ได้เลย 2 คนนี้
    #4,134
    0
  3. #3763 cassysanuk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 02:53
    อยากเห็นหน้าซอจูตอนไม่ได้แต่งหน้าจัง ทุกคนดูช็อกมากก 5555
    #3,763
    0
  4. #3037 dreamlovesnsd (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:19
    อินมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #3,037
    0
  5. #2281 gerre _888 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มกราคม 2558 / 16:41
    ดาม่ามาแต่ไกลเลย นางเอกมีปัญหากับพระเอกคนเดียวเพราะรักหรือทิฐิกันแน่
    #2,281
    0
  6. #2005 ทีมยงซอ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 01:36
    อ่าาา น้องซอน่าสงสารจัง มาไม่ทันคุณแม่อ่า

    ยงฮวาก็น่าสงสารคะ ซอฮยอนขยันแกล้งพี่เค้าจังเลยนะ

    ยงอ่าา ดูแลซอดีๆด้วยน้า สงสารน้อง
    #2,005
    0
  7. #1955 Pucca Pook (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 15:55
    สงสารน้องก็สงาร สงสารยงก้อสงสาร อ๊ายยย
    #1,955
    0
  8. #1932 shawolp10 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 02:14
    จูเนียลกับน้องซอต้องเป็นพี่น้องพ่อเดียวกันแน่ๆ ชีวิตน้องซอก็น่าสงสารจูเนียลก็น่าสงสารอะะะะะ
    #1,932
    0
  9. #1923 bank (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 00:35
    คงจะเกลียดยงมากซินะ

    เสียพ่อไม่พอ ยังมาเสียแม่อีกคน อย่าไปโกรธยงเลยนะ ยงไม่รุเรื่องเลย
    #1,923
    0
  10. #1907 bellloveYongseo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 22:56
    ยงเรื่องนี้โดนหนักจริงๆ ซอเรื่องนี้โดนใจมากอ่ะ สนุกๆ
    #1,907
    0
  11. #915 ning_ja (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 14:24
    กำลังเศร้าๆ ที่น้องซอต้องเสียแม่ในวันเกิดตัวเอง

    มาถึงตอนยงฮวาทวงรองเท้าแตะคืน ฮาซะงั้น

    เรื่องนี้ยงได้แต่ อยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ หรือป่าว
    #915
    0
  12. #709 Jikystitch (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 10:46
    น้องซอดูดื้อ ตอนยุกะยงอ่ะ
    #709
    0
  13. #477 boice (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 18:10
    ชอบค่ะ ทั้งแฟนเก่าทั้งแฟนปัจจุบันรักน้องกันทั้งนั้นเลย แล้วพี่ยงจะแทรกไปตอนไหนเนี่ย
    #477
    0
  14. #420 me a da (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2557 / 01:49
    ยงฮวาอย่ายอม ต้องจัดการซอฮยอนนะ เด็กดื้อไม่ฟังอะไรใครเลย
    #420
    0
  15. #377 Yuii_lamai (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 15:18
    ชอบอ่ะ น้องซอผู้ร้ายกาจกับจองยงฮวาคนเดียว



    อิย๊งตามใจน้องหน่อยนะ น้องกำลังโดดเดี่ยว



    แต่ถ้าพูดดีดีแล้วไม่ฟัง ก็ลากเข้ากระท่อมปลายนาได้เลยนะ อุ๊ปส์!!
    #377
    0
  16. #353 Lovelyminmin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 18:25
    เอ๊ะๆๆๆ!!!! ตกลงเรื่องเป็นไงกันแน่มีปมแปลกๆสินะ ที่แน่ๆพี่ยงต้องรู้แน่นอนเลยว่าอะไรเป็นอะไร ถึงยังอยู่เป็นเพื่อนแม่น้องซอมานานขนาดนี้ ว่าแต่กำลังคิดเลยว่าใครกันแฟนคนแรกที่มิยองแอบเสียดาย 555555 ชินนี่นี่เองแหมะ!!!ก็น่าเสียดายจริงๆนะ อิอิ แต่ทำไมดูอาการพี่ยงออกตัวแรงจังเหมือนๆแฟนหึงกันซะได้ เอ๊ะยังไงกันคะพี่ยง 
    ไรเตอร์สู้ๆ
    #353
    0
  17. #334 jin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 22:28
    แอบสงสารและเห็นใจยงที่โดนน้องซอกระทำนะคะ แต่ก็สงสารน้อง

    ในคราวเดียวกันด้วย
    #334
    0
  18. #322 Luckyjung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 19:19
    ชอบยงแบบนี้ ดูห่างๆอย่างห่วงๆ
    #322
    0
  19. #293 DragonAngel4339 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 22:25
    ตอนแรกแอบเกลียดพ่อยงและยงอ่ะที่ทำให้น้องซอและแม่ต้องเข้าใจผิด แต่พออ่านไปอ่านมา เอ๊ะ มันไม่น่าใช่ มันต้องมีอะไร พ่อน้องต้องทำอะไรไม่ดีไว้แน่ๆ มันมีบางอย่างอยู่ ตอนนี้เลยเริ่มสงสารยงและพ่อและ
    #293
    0
  20. #281 Liew (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 08:44
    จองยง นับ 1-10 ไว้ในใจนะคะ

    ใจเย็นๆ น้องมีปัญหา ยงต้องใจเย็นนะคะ
    #281
    0
  21. #252 Phitcha (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 23:35
    ชอบน้องซอแรงได้ใจจริงๆๆๆๆ
    #252
    0
  22. #249 yunhom (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 22:37
    แอบมีปมโผล่มทให้ลุ้นนิดหน่อย รุ่นคุณแม่รอจุนฮีกับซอฮยอนอีก หึ

    ยงตามหวงตลอดนะยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลยปากบอกว่าเกลียดแต่ตามกันท่าตลอดๆ
    #249
    0
  23. #231 rasintt (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 23:59
    ทำไมแม่น้องซอถึงต้องแต่งงานใหม่  หวังว่ายงซอจะไม่เกลียดกันไปตลอดนะ
    #231
    0
  24. #228 softhy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 23:38
    ดราม่ามากๆและคิดว่าน่าจะดราม่าแอนด์มาม่าขึ้นเรื้อยถ้าน้องซอกับยงยังจะตีกันอยู่ ..เหนื่อยใจแทนยงเหมือนกันนะคะ แตน้องซอก็มีเหตุผลที่ทำแบบนั้นลงไป.. อ่านไปอ่านมาก็เครียดแทนทั้งคู่คะ คงอีกนาน(ไหมคะ)ที่ทั้งคู่จะดีกัน5555
    #228
    0
  25. #197 Beam Supattra (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 23:52
    เรื่องนี้ดูเหมือนซอจะไม่เห็นใจพี่ยงเลยอ่าาา พี่ยงสู้ๆนะ อิอิ
    #197
    0