Hate you, I hate you (Yong&Seo) Fin.

ตอนที่ 17 : Hate you, I hate you Chapter 16 :: Sweet Island [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 690
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    29 ธ.ค. 57


Hate you, I hate you Chapter 16

Sweet Island

 

 




 

จูฮยอนนอนอมยิ้มอย่างมีความสุขหลังจากกำจัดยงฮวาให้พ้นออกจากเตียงนอนของเธอได้สำเร็จ นอกจากลงทุนไม่อาบน้ำแล้วยังตีแผ่พฤติกรรมน่าละอายของมนุษย์โลกอย่างละเอียดยิบ ซึ่งความจริงแล้วอาจจะบอกว่ามันคือตัวตนที่แท้จริงของมนุษย์ทั้งโลกเลยก็เป็นได้ โดยส่วนตัวแล้วจูฮยอนเองก็ไม่ถึงขั้นทำครบทุกข้อที่ยกมา แต่บางเรื่องทุกคนก็หลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะว่ามันคือเรื่องธรรมชาติ มีแต่ยงฮวานั่นแหละที่ทำเป็นรังเกียจรับไม่ได้ สงสัยเกิดมาเขาคงไม่เคยผายลมเลยกระมัง

พูดเป็นเล่นน่า เป็นไปได้ยังไงที่นายไม่เคยตด ลำไส้ของนายจะต้องตายด้านไปแล้วแน่ๆ

ขนาดยอมสละตัวมานอนบนโซฟาแล้ว จูฮยอนก็ยังไม่ยอมหยุดพูดเรื่องพวกนี้เสียที มีแต่เรื่องน่าอายทั้งนั้น ไม่รู้จะเอาแต่ถามทำไมนักหนา

นี่สรุปว่าคุณจะให้ผมยอมรับว่าเคยตดให้ได้เลยจริงๆใช่ไหม?

อ้าว ก็ฉันอยากรู้จริงๆนี่นาว่านายเคยตดบ้างหรือเปล่า ถ้าไม่เคย นายจะต้องรีบไปตรวจที่โรงพยาบาลนะ จูฮยอนปั้นหน้าทำซีเรียส แต่ใจก็แอบหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข

จองยงฮวาซื่อบื้อ แค่เรื่องผายลม เขายังไม่กล้ายอมรับเลย

นอนสักทีเถอะคุณ ถามจริงๆไม่เหนื่อยบ้างหรือไง ยงฮวาพยายามที่จะข่มตานอนหลับ หากแต่จูฮยอนกลับเอาแต่นอนดิ้นไปดิ้นมา ทำให้ดวงตาของเขาไม่ได้หยุดพักเลย โซฟาในห้องนอนไม่ได้กว้างมากพอที่จะทำให้รู้สึกสบาย หนำซ้ำยิ่งนอนนานๆเข้ากลับยิ่งทำให้ปวดหลังขึ้นมาอีกด้วย

จูฮยอนนอนมองห้องกว้าง มันไม่ชินเอาเสียเลยที่อยู่ดีดีมียงฮวามานอนด้วยอยู่แบบนี้ ถึงแม้จะไม่ได้นอนเตียงเดียวกัน แต่เธอก็ยังรู้สึกแปลกปนอึดอัดอยู่ดี

หลับหรือยัง?

ยัง มีอะไรอีกล่ะ? ยงฮวาถามเสียงระอา แต่จูฮยอนก็ไม่ได้รู้สึกว่าเธอจะต้องเกรงใจเขาแต่อย่างใด

นายคิดถึงพ่อบ้างไหม?

“….” จะเป็นไปได้หรือที่อยู่ดีดีคนอย่างจูฮยอนเกิดสนใจความรู้สึกนึกคิดของเขาขึ้นมา ทั้งที่โดยปกติแล้วเธอไม่เคยสนใจใคร นอกจากสนใจแต่ตัวเอง

แล้วคุณคิดถึงพ่อของคุณไหมล่ะ? ถ้าคุณคิดถึง ผมก็คิดถึงเหมือนกัน

ไม่แปลกอะไรที่ยงฮวาจะคิดถึงพ่อ ครั้นจะถามไปตรงๆว่าเขารู้สึกยังไงตอนที่พ่อตาย จูฮยอนก็ไม่กล้า

ถามจริงๆนะ นายยังเกลียดฉันไหม?

ยงฮวาอยากตอบว่าไม่ แต่ถึงพูดออกไปก็คงไม่ทำให้อะไรดีขึ้นมาอยู่ดี ซูโฮพูดชัดแล้วว่าจูฮยอนจะกลับไปหาเขาในทันทีที่เราสองคนหย่ากัน ตามรูปการณ์แล้วยงฮวาคิดว่าจูฮยอนน่าจะทำอย่างนั้นเพราะดูเหมือนว่าเธอจะแคร์และเป็นห่วงซูโฮมากกว่าใคร

ไม่ว่าจะเกลียดมาก เกลียดน้อยหรือว่าไม่เกลียดเลย มันจะทำให้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปหรือเปล่า ถ้าไม่มีผมขอนอนล่ะนะ ง่วงแล้ว

อยู่ดีดียงฮวาก็ชิงนอนหลับก่อนทั้งที่จูฮยอนยังคงตาค้าง ร่างบางนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงพักใหญ่ พยายามที่จะคิดถึงแต่ตัวเองเหมือนที่ผ่านมา แต่ทุกครั้งที่มองเห็นยงฮวา เธอก็มีแต่ความอยากรู้อยากเห็นเต็มไปหมด

ที่เคยบอกว่าเกลียดกัน มันเป็นเพราะว่าฉันร้ายกับนาย หรือว่าพ่อของนายต้องมาตายเพราะเรื่องของฉันกับพ่อกันแน่?

พยายามข่มตายังไงก็นอนไม่หลับ ร่างบางผุดลุกขึ้นจากเตียง ก่อนที่จะก้าวเดินเข้าหาคนที่กำลังนอนหลับคุดคู้อยู่บนโซฟาที่ปลายเตียง

จูฮยอนในชุดเจ้าสาวนั่งจ้องมองเจ้าบ่าวของเธอ คืนนี้เราทั้งคู่มายังไงก็นอนกันอย่างนั้น เธอไม่คิดและไม่คาดคิดมาก่อนว่าเราสองคนจะถูกกักขังให้อยู่ด้วยกันแบบนี้

คนอะไรตดก็ไม่ตด แถมยังนอนหลับอุตุอีกต่างหาก

จูฮยอนนั่งบ่นอยู่คนเดียวท่ามกลางความมืดสลัวและมันก็เต็มไปด้วยความอ้างว้าง แม่ต้องการให้เธอแต่งงานกับคนคนนี้ มันเป็นเพราะอะไรกันแน่

แม่คะ แม่เห็นแล้วใช่ไหมว่าวันนี้หนูทำอะไรลงไปบ้าง หนูขอสารภาพกับแม่ในตอนนี้เลยว่าหนูไม่ได้เกลียดยงฮวาอีกแล้ว หนูเข้าใจแล้วค่ะว่าทำไมหนูเข้าใจหมดแล้วว่าที่ผ่านมาแม่ลำบากมากแค่ไหน หนูขอโทษที่ที่ผ่านมาหนูทำตัวไม่ดีเลย ปล่อยให้แม่ต้องเสียใจจนกระทั่งวันตาย หนูเป็นลูกที่แย่มาก… ”

ถึงจะหลับตาแต่ความจริงก็คือยงฮวานอนไม่หลับเลย ตอนแรกเขาคิดว่าจูฮยอนอาจจะลุกมาแกล้งอะไรเขาอีก เขาไม่คิดว่าเธอจะมานั่งคุดคู้แล้วก็แอบร้องไห้อยู่ตรงหน้าเขาแบบนี้

เด็กดื้อของเขาเป็นอะไรไปอีกแล้ว มีเรื่องไหนที่ทำให้เธอต้องเสียใจจนต้องร้องไห้ออกมาแบบนี้ ยงฮวาอยากลุกขึ้นมาแล้วก็กอดเธอไว้แน่นๆ มอบจุมพิตเบาบางที่ข้างแก้ม แล้วก็ปลอบโยนให้เธอหยุดร้องไห้

ร่างบางปลดปล่อยน้ำตาพลางเอาแต่โทษตัวเอง ที่ผ่านมาเธอกล่าวโทษกล่าวหาว่ายงฮวาแย่งทุกอย่างไปจากเธอ ทั้งที่ความจริงแล้วมันไม่ใช่อย่างนั้นเลย ยงฮวากับพ่อมาช่วยเธอกับแม่ต่างหาก ถ้าไม่มีเขาวันนี้เธออาจจะไม่มีแม้กระทั่งที่ซุกหัวนอน แม่ส่งเสียให้เธอร่ำเรียนสูงๆ ไกลถึงต่างประเทศ ท่านทำงานแลกเงินแลกตัวแลกหัวใจมาด้วยความยากลำบาก แต่เธอไม่เคยเข้าใจในข้อนี้เลย

ยงฮวาลืมตาขึ้นมาเมื่อแน่ใจว่าจูฮยอนเงียบไปแล้ว เธอไม่ได้ร้องไห้อีก แต่ขณะเดียวกันก็ไม่ได้กลับไปนอนบนเตียง เด็กดื้อของยงฮวานอนหลับอยู่ตรงนี้ จูฮยอนนั่งเอนหลังพิงอยู่ที่ปลายเตียง เธอยังคงอยู่ตรงหน้าเขาเหมือนเดิม

ดูสิ คนอะไรนอนหลับแถมยังร้องไห้ขี้มูกโป่ง ยงฮวาลุกขึ้น ตั้งใจว่าจะอุ้มจูฮยอนให้นอนลงบนเตียง ทว่าเพียงแค่ได้สัมผัสที่หัวไหล่ จูฮยอนก็โผเข้ามากอดเขาไว้จนแน่น

พ่อขา ขอหนูอยู่แบบนี้อีกหน่อยนะคะ

ยงฮวานั่งนิ่งไม่ไหวติง จูฮยอนคิดถึงพ่อ เขาก็คิดถึงพ่อด้วยเหมือนกัน ไม่ใช่ไม่เสียใจหรือไม่โกรธ แต่ตลอดชีวิตนับตั้งแต่จำความได้ ภาพที่พ่อช่วยเหลือคนอื่นตลอดมาทำให้เขาเหมือนจะทำใจได้เร็วมากกว่าคนปกติทั่วไป พ่อเคยบอกเขาว่าชีวิตคนเราก็มีอยู่ไม่กี่อย่าง เกิดมาแล้วก็ต้องจบลงด้วยความตายกันทั้งนั้น ถ้าไม่อยากจมอยู่กับความทุกข์ก็ต้องรู้จักปลงและทำใจให้ได้โดยเร็ว เพื่อที่ว่าจะได้มีเวลาใช้ชีวิตที่เหลืออย่างคุ้มค่า เมื่อหมดเวลาลงเราจะได้ไม่ต้องมาเสียใจในภายหลัง

….

….

คืนวันเข้าหอสิ้นสุดลงเมื่อพระอาทิตย์โผล่ขึ้นมาจากท้องฟ้า จูฮยอนลืมตาตื่นด้วยความเคยชินแม้จะยังรู้สึกว่าตัวเองยังนอนหลับไม่เต็มอิ่มก็ตามที

หากแต่ในทันทีที่ลืมตาตื่นจูฮยอนก็ต้องก้มมองสำรวจรอบตัวซ้ำแล้วซ้ำอีก หมอนนุ่มๆที่เผลอตัวทำน้ำลายยืดใส่ แท้ที่จริงแล้วมันคือตักของวัตถุโบราณสมัยโชซอน ยงฮวานั่งหลับเพื่อให้เธอนอนหนุนตัก ทุกอย่างเหลือเชื่อจนทำให้หัวใจเต้นรัวแรงรับยามเช้า จะมีผู้ชายกี่คนกันที่ยอมนั่งหลับให้เธอนอนหนุนตักแบบนี้

อย่าเพิ่งตื่นนะ ให้ฉันลุกจากตรงนี้ก่อน ร่างบางขยุ้มชายกระโปรงฟูฟ่อง จูฮยอนกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยความทุลักทุเล ขณะที่ยงฮวาลืมตาขึ้นมาแล้วยิ้มกว้าง ความจริงแล้วเขารับจูฮยอนได้หมดทุกอย่าง ต่อให้เธอนอนน้ำลายยืดมากกว่านี้ เขาก็ทนได้ แต่เป็นจูฮยอนเองต่างหากที่ไม่ยอมรับเขาเสียที

เมื่อคืนหลับสบายดีไหมคะ? จุนฮีรับอาสาช่วยเตรียมอาหารเช้า ยิ่งเห็นยงฮวากับจูฮยอนต่างก้มหน้าก้มตากินข้าวโดยไร้ซึ่งบทสนทนา เธอก็ยิ่งตื่นเต้นปนประหม่า ยิ่งเมื่อจูฮยอนจิบน้ำส้มที่เธอเป็นคนลงมือคั้นมันเอง เธอก็ยิ่งกลัวว่าจูฮยอนจะต้องโกรธ

พี่ยงฮวา ดื่มดื่มกาแฟสิคะ เดี๋ยวมันจะเย็นซะหมดนะ

ยงฮวายกกาแฟขึ้นมาจิบ ทุกอย่างดูแปลกไปหมดนับตั้งแต่เขาถูกลีจงฮยอนจอมเผด็จการสั่งให้ร่วมโต๊ะกินอาหารเช้าพร้อมหน้าครอบครัวแล้ว หมอนั่นบอกว่ามีเรื่องสำคัญที่จะบอกกับเราสองคนก่อนจะไปทำงาน แต่จนป่านนี้แล้วยังไม่เห็นเขามาเลย

จุนฮีเธอช่วยนายจงฮยอนเอากุญแจมาคล้องหน้าต่างห้องพี่หรือเปล่า?

น้องสาวตัวเล็กยิ้มเจื่อน เธอเองก็ไม่ได้อยากทำ แต่เธอก็ต้องทำเพราะว่าจงฮยอนเอ่ยปากขอร้องให้ช่วย

อย่าโกรธฉันเลยนะคะ ฉันแค่อยากให้พี่สองคนได้พูดคุยดีดีกันบ้างเท่านั้นเอง

พูดคุยดีดีหรอ ก็ดีอยู่นะ น้ำลายท่วมกางเกงพี่เลยแหละ ยงฮวาชะงักงันเมื่อถูกจูฮยอนเหยียบเข้าที่ปลายเท้า เธอบดขยี้เท้าของเขาอย่างแรงจนทำให้ยงฮวาถึงกับร้องไม่ออก ส่วนจุนฮีนั้นใสซื่อตามไม่ทัน ไม่รู้ว่าพี่ชายของเธอกำลังจะสื่อถึงเรื่องอะไร

พี่พูดเล่นน่ะ พวกเราไม่ทันได้พูดอะไรกันก็หลับเป็นตาย ต่างคนต่างก็เหนื่อย ทะเลาะกันได้ไม่กี่ยกก็นอนหลับกันหมดแล้ว แถมพอตื่นมาก็ยังถูกจอมเผด็จการสั่งให้ทำโน่นทำนี่ เมื่อไหร่เขาจะมา พี่ต้องไปรีบไปนะ เดี๋ยวสาย

จริงด้วย ฉันมีตรวจนะ จูฮยอนมองเวลาจากนาฬิกาข้อมืออย่างเป็นกังวล เธอจะอดทนอีกครั้งเดียว หลังจากนี้เธอจะไม่ทนกับคนอย่างลีจงฮยอนอีกแล้ว

นั่งบ่นไปมาจูฮยอนก็เริ่มมีอาการมึนงงเริ่มจะหาวออกมาอีกครั้ง ยงฮวาหันมองพฤติกรรมนั้นด้วยความห่วงใย จูฮยอนนอนหลับไปได้ไม่เท่าไหร่ก็ต้องตื่นเช้าเพื่อไปรักษาคนไข้ เขาเองก็ดูเหมือนจะเริ่มง่วงแล้วด้วยเหมือนกัน

เห็นพี่ชายกับพี่สาวสองคนพากันนั่งหาว จุนฮีก็เกิดอาการใจสั่น

นี่นายรู้สึกเหมือนที่ฉันรู้สึกไหม? จูฮยอนรู้สึกเหมือนเธอกำลังจะวูบ เธอง่วงนอนมากและกำลังจะเสียสูญในไม่ช้า

ยงฮวาเอาแต่สะบัดหน้าไปมา พยายามหลายครั้งที่จะฝืน แต่ที่สุดแล้วเขาก็ต้องยอมรับว่าตัวเองง่วงมากจริงๆ

จุนฮีเธอเอาอะไรให้พวกพี่กินหรือเปล่า? ระหว่างที่ยงฮวาถาม จูฮยอนก็ชิงหลับตัดหน้าฟุบลงกับโต๊ะเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

จุนฮีนั่งดูยงฮวานอนหลับเป็นรายต่อไป เธอไม่ได้ตั้งใจหรือคิดไม่ดีกับพวกเขาสองคนเลย แต่เป็นเพราะจงฮยอนขอร้องให้ช่วย เธอถึงยอมทำให้

พี่ๆคะ ฉันขอโทษจริงๆ อย่าโกรธฉันเลยนะ

จงฮยอนเดินยิ้มกว้างเข้ามาเมื่อแน่ใจว่ายานอนหลับกำลังออกฤทธิ์ เขาขอร้องให้จุนฮีใส่ยานอนหลับในน้ำส้มคั้นและกาแฟ ภารกิจหลังคืนวันเข้าหอก็คือการส่งทั้งสองคนไปฮันนีมูนตามคำสั่งที่ได้รับมา

ตอนแรกเขาก็คิดว่าจะใช้วิธีพูดคุยดีดี แต่คิดไปคิดมาถ้าพูดเรื่องนี้ออกมา ทั้งสองคนอาจจะไม่ยอมแน่ ตัวยงฮวาเองคงไม่เท่าไหร่ แต่จูฮยอนเห็นเรื่องงานยิ่งใหญ่เสมอ เขาจัดการส่งหนังสือขอลาหยุดให้กับพวกเขาทั้งสองคนตามขั้นตอน จากนี้ก็แค่พาพวกเขาไปส่งยังสถานที่ที่ได้จัดเตรียมเอาไว้เท่านั้น

พี่จงฮยอนพี่สองคนต้องโกรธฉันแน่เลย

จุนฮีหน้าซีดมาก แต่เธอก็น่ารักมากที่ยอมทำทุกอย่างตามที่เขาร้องขอเสมอ

ถือเสียว่าช่วยให้พี่ยงฮวาได้สมหวังไง พวกเขาทำงานหนักกันมากเลยนะ ถึงยังไงพวกเขาก็ควรที่จะได้ไปเที่ยวพักผ่อนบ้าง ไม่แน่ว่าบางทีการได้ไปเที่ยวด้วยกันในที่สวยๆ อาจจะทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนดีขึ้นก็ได้

แล้วตอนนี้พี่บอกฉันได้หรือยังคะ ว่าจะพาพี่ทั้งสองคนไปไหน?

ความจริงแล้วจงฮยอนอยากให้พวกเขาสองคนได้ไปเที่ยวต่างประเทศ แต่เพราะวันหยุดที่มีจำกัด บวกกับยังติดขัดกับปัญหาอีกหลายอย่าง ดังนั้นที่หมายสำหรับวันนี้คงหนีไม่พ้นสถานที่ท่องเที่ยวยอดฮิตภายในประเทศ และที่สำคัญมันก็เป็นที่ที่เหมาะสมกับคู่รักด้วย

 





 

 

หาดทรายสีขาวและทะเลสีฟ้าครามเบื้องหน้าสร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับจุนฮีไม่น้อย เป็นครั้งแรกที่เธอมีโอกาสได้มาเที่ยวเกาะเชจู คลื่นลมทะเลและธรรมชาติที่สวยงามทำให้เด็กสาวสามารถยิ้มได้กว้างมากไปกว่าที่เคย

จงฮยอนเดินตามร่างบางด้วยรอยยิ้ม ก่อนหน้าไม่ได้พบแม่ว่าเศร้าแล้ว พอได้พบแม่แล้ว กลับทำให้จุนฮีคิดมากไปกว่าเดิม การมาครั้งนี้นอกจากพายงฮวากับจูฮยอนมาปล่อยเกาะแล้ว เขายังตั้งใจพาจุนฮีมาเที่ยวพักผ่อนด้วย

ไม่รู้ว่าพวกพี่ๆจะตื่นกี่โมงนะคะ ตอนนี้ทะเลกำลังสวยเลยด้วยกว่าจะรู้ตัว พอหันมาจงฮยอนก็มายืนอยู่ข้างๆเธอแล้ว ตอนนี้จุนฮีอยากเอื้อมมือออกไปจับมือของจงฮยอนเอาไว้ แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะทำอย่างนั้น

จงฮยอนเองก็เช่นกัน เขาอยากเดินจูงมือพาจุนฮีเดินเล่นไปรอบๆ แต่ก็กลัวว่าเธอจะมองว่าเขาเหมือนคนฉวยโอกาส

คราวก่อน พี่ยงฮวาก็ใช้ยานี้ เพราะฉะนั้นคราวนี้ก็ถือว่ากรรมตามสนองเขาแล้วกัน

ฉันรู้สึกว่าพี่ดูน่ากลัวขึ้นทุกวัน ฉันไม่คิดเลยว่าพี่จะมีมุมแบบนี้ด้วย

จงฮยอนหัวเราะร่า อาจเพราะเห็นพฤติกรรมของยงฮวาแล้วทำให้อึดอัด  เขาก็เลยอยากลองทำอะไรใหม่ๆดูบ้าง อย่างน้อยจูฮยอนก็ได้รู้แล้วว่ายงฮวาเป็นคนดีมากแค่ไหน เขาจริงใจกับเธอในแบบที่ไม่รู้ว่าจะไปหาคนแบบนี้ได้จากที่ไหน ถูกทำร้ายกี่ครั้งก็ไม่มีปริปากบ่น ยอมที่ให้คนคนเดียวปั่นหัวและทำร้ายมาทั้งชีวิต เขาหวังว่าจูฮยอนจะยอมเปิดใจให้กับยงฮวาบ้าง

เราไปถ่ายรูปตรงนั้นกันไหม?

จุนฮีหันมองตามที่จงฮยอนชี้ไป ทะเลเบื้องหน้าของเรามันสวยงามน่าหลงใหลมากเหลือเกิน คงจะดีถ้าได้พาแม่มาที่นี่ด้วยกัน แต่ขณะเดียวกันก็เสียดายที่ป้าอินฮวาไม่อยู่กับเธอแล้ว

มัวแต่คิดว้าวุ่นใจจนเดินสะดุดเข้ากับก้อนหินจนเกือบหกล้ม จงฮยอนโอบคล้องท่อนแขนแกร่งช่วยประคอง ทั้งสองคนหน้าแดงซ่าน พยายามที่จะเก็บซ่อนยังไงก็เก็บไว้ไม่มิด

เป็นเป็นอะไรมากหรือเปล่า?

ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณพี่มากนะคะ

ถึงแม้จะต้องผละออกจากกัน แต่จงฮยอนก็ยังคงเหนี่ยวรั้งร่างบางด้วยการจับมือพาจุนฮีเดินเล่นในแบบเนียนๆ เขาอายตัวเองมากแต่ขณะเดียวกัน เขาก็คิดว่าคงหมดยุคสมัยที่จะทำเพียงแค่จ้องมองตาเหมือนที่ยงฮวาเคยทำมาตั้งแต่สมัยดึกดำบรรพ์ เพราะมัวแต่มองตากันสุดท้ายความรักของเขาก็เลยไม่ประสบผลสำเร็จ

นี่หากแม่ของจูฮยอนไม่บีบบังคับให้ยงฮวาต้องแต่งงาน ป่านนี้จงฮยอนคิดว่ายงฮวาคงยังหาคู่ครองไม่ได้อย่างแน่นอน







เพราะดื่มน้ำส้มเข้าไปเป็นคนแรกดังนั้นจูฮยอนจึงเป็นคนที่ตื่นก่อน ดวงตากลมโตกำลังปรับตัวรับความมืดมิด จูฮยอนลุกขึ้นก่อนที่จะเดินคลำทางไปทั่ว แต่ทว่าถึงแม้จะมืดก็ทำให้เธอสามารถแยกได้ถึงความแตกต่าง ที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนของเธอแน่ เพราะไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็ไม่มีอะไรที่ให้สัมผัสคุ้นเคยเลยแม้สักอย่าง

แสงสว่างติดพรึ่บขึ้นมาทั้งห้องกว้างเมื่อจูฮยอนหาสวิทซ์ไฟจนพบ ขณะที่ยงฮวาสะดุ้งตื่นขึ้นมาราวกับถูกคนมากระชากลุกจากที่นอน

นาย! นายมาอยู่นี่ได้ยังไง!?” จูฮยอนตกใจเมื่อรู้ว่าที่ที่ตัวเองเพิ่งจะลุกขึ้นมามียงฮวานอนอยู่ข้างๆด้วย

ยงฮวาเอามือป้องแสงไฟ เมื่อปรับสภาพได้แล้วเขาถึงกวาดตาหันมองไปจนทั่ว

ที่ไหนเนี่ย? เราอยู่ที่ไหน? เขาผวาลุกขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงเกลียวคลื่น เมื่อมองออกไปที่นอกหน้าต่าง สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าทำให้ทั้งสองคนถึงกับพูดไม่ออก

ทะเล!

ลีจงฮยอน จะต้องเป็นนายอีกแล้วแน่ๆยงฮวาบ่นพึมพำ แต่จูฮยอนก็ได้ยินชัดเจน

อะไรนะ นายอย่าบอกนะว่าที่เรามาอยู่ที่นี่ตรงนี้ มันเป็นเพราะเพราะลีจงฮยอนอีกแล้ว!?” จูฮยอนถามตาโต ร่างบางเอาแต่เดินวนไปมาอยู่ในห้องอย่างกระสับกระส่าย ทั้งโกรธทั้งเคือง ในทันทีที่กลับไปเธอจะต้องหาทางแก้เผ็ดเขาให้ได้

ยงฮวานั่งมองตามร่างบางที่เอาแต่เดินไปมาจนทำให้เริ่มเวียนหัว ไม่มีประโยชน์กับการเอาแต่เดินอยู่อย่างนั้น ตอนนี้เขาจะต้องรู้ให้ได้ก่อนว่าเราสองคนอยู่ที่ไหน

นี่คุณ หยุดเดินก่อนได้ไหม?

หยุดไม่ได้ นี่มันกี่โมงแล้ว ฉันหิวมากเลยอ่ะ

ยงฮวาถอนหายใจก่อนที่จะกวาดตามองไปรอบๆห้องอีกครั้ง ที่สุดแล้วดวงตาของเขาก็ต้องสะดุดลงเมื่อได้เห็นซองเอกสารเล็กๆวางอยู่บนโต๊ะเบื้องหน้า

….

ถึงเจ้าบ่าวจองยงฮวาและเจ้าสาวซอจูฮยอน

ขอต้อนรับเข้าสู่เทศกาลดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์อย่างเป็นทางการ ในนามของทนายความประจำตระกูลสุดหล่อลีจงฮยอน ผมขออวยพรให้พวกคุณสองคนพักผ่อนที่นี่อย่างมีความสุข

.. เกือบลืมผมลางานให้พวกคุณถูกต้องตามขั้นตอนทุกอย่าง เพราะฉะนั้นเรื่องงานจะไม่ใช่เรื่องที่พวกคุณต้องห่วงกังวลอีกต่อไป ผมแนบรายละเอียดและแผนที่ของสถานที่แห่งนี้ไว้ให้พวกคุณแล้ว หวังว่าพวกคุณจะได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างมีความสุขนะครับ

ลีจงฮยอน

….

ฉันสาบานว่าฉันจะต้องกลับไปฆ่าเขาแน่สีหน้าของจูฮยอนดูน่ากลัวมากไปกว่าทุกครั้ง ยงฮวาได้เห็นแล้วก็อดเสียวสันหลังแทนคุณทนายความสุดหล่อไม่ได้

จงฮยอนไม่ใช่ผมนะ คุณสุ่มสี่สุ่มห้าไปทำอะไรเขา ระวังเถอะ เขาคงยอมคุณหรอก

จูฮยอนหันมาจ้องหน้ายงฮวาด้วยความขุ่นเคือง แต่ก็ช่างเถอะ ตอนนี้เธอคิดว่าเธอควรที่จะรีบกลับบ้านมากกว่าจะมานั่งอยู่ตรงนี้

ทำอะไรก็ไม่ได้ งั้นฉันกลับล่ะนะ อยากอยู่ต่อก็ตามใจ

ยงฮวาฉุดรั้งข้อมือบาง ความจริงแล้วห้องพักที่นี่ก็ไม่เลวเลย ในแต่ละวันเราทั้งสองคนต่างก็เอาแต่ก้มหน้านั่งทำงานงกๆ เวลาจะนอนยังแทบไม่มี แล้วทำไมเราไม่ถือโอกาสนี้พักผ่อนนอนหลับและกินให้เต็มที่ล่ะ

ไม่เห็นหรอ จงฮยอนบอกว่าลางานให้เราสองคนเรียบร้อยแล้ว แล้วเมื่อกี้นี้คุณก็บ่นว่าหิวมาก ที่นี่น่าจะมีของอร่อยเยอะนะ ไม่สนใจหรอ?


 

ห้องพักของเราคือจุดชมวิวที่สวยที่สุด ท้องทะเลวันนี้เงียบสงบ ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าเป็นตอนกลางวันจะดูสวยมากแค่ไหน จงฮยอนเตรียมข้าวของเครื่องใช้ให้พวกเราทุกคนอย่างครบถ้วน จูฮยอนกับยงฮวารู้ว่าแผนนี้จะต้องมีจุนฮีร่วมเป็นแนวหน้า เพราะแม้แต่กระเป๋ายาของจูฮยอนก็ยังมีมาด้วย

อาหารทะเลชุดใหญ่ถูกนำเข้ามาวางเรียงรายต่อหน้าเรา ทั้งสองคนท้องร้องด้วยความหิวโหย และในทันทีที่พนักงานเสิร์ฟกลับออกไป ยงฮวากับจูฮยอนก็ลงมือจัดการกับอาหารตรงหน้าอย่างไม่รอช้า

ถึงแม้จะหิวมากแต่ยงฮวาก็ยังแสดงความเป็นสุภาพบุรุษด้วยการช่วยแกะกุ้งแกะปูให้

ขอบคุณนะ

เห็นเธอกินได้ โดยไม่เอะอะโวยวาย ยงฮวาก็สบายใจ

เกาะเชจูมันดีแบบนี้นี่เอง ของกินอร่อยทุกอย่างเลย น่าเสียดายพี่แทยอนกับพี่มิยองน่าจะมาด้วย

ขนาดเวลานี้จูฮยอนก็ยังเอาแต่คิดถึงแทยอนกับมิยองตลอด ยงฮวาอยากรู้ว่าเพราะอะไรถึงทำให้จูฮยอนไว้ใจสองคนนั้นได้มากขนาดนี้

ฉันรู้ว่านายไม่ชอบพี่สาวทั้งสองคนของฉัน

อะไร ผมไม่ได้พูดนะ คุณพูดเองทั้งนั้น นั่งกินอยู่ดีดีจูฮยอนก็โพล่งออกมา ยงฮวาคิดว่าเขาไม่ได้หลุดพูดหรือแสดงตัวให้จูฮยอนรู้เลยด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังคิดอะไร

ฉันทิ้งพี่ๆไม่ได้ เพราะว่าพี่ๆไม่เคยทิ้งฉันเลย

คำพูดประโยคเดียวสอนให้ยงฮวาได้รู้ซึ้งถึงมิตรภาพ เขายอมรับว่าตัวเองอคติและมองสองคนนั้นในแง่ร้าย ทั้งที่ความจริงแล้วคนฉลาดอย่างจูฮยอนคงไม่มีทางถูกหลอก แต่เป็นเขาเองที่ห่วงกังวลเกี่ยวกับเธอไปหมดทุกเรื่องทุกอย่าง

แต่วันหนึ่งสองคนนั้นก็จะต้องแต่งงานมีครอบครัว ถึงตอนนั้นคุณจะไปเกาะติดกับพี่ๆของคุณได้ยังไง

ฉันโตแล้วนะ ฉันรู้อยู่แล้วว่าตัวเองจะต้องอยู่ยังไง

พอหมดเวลาหนึ่งปีของเรา ผมก็จะเลิกตามคุณแล้วด้วยเหมือนกัน

คำพูดนั้นทำให้จูฮยอนรู้สึกใจหาย เธอมองเห็นว่าทุกคนรอบตัวของเธอกำลังจางหายไปทีละคนสองคน แม้แต่วัตถุโบราณอย่างยงฮวาที่เธอเคยคิดว่าเขาเป็นเหมือนของตายก็เตรียมจะไปจากเธอด้วยเหมือนกัน

ก็ดี ฉันรอเวลานั้นมาตลอดแหละจูฮยอนเชิดหน้าทำไม่ใส่ใจ ทั้งที่ความจริงแล้วเธอมองเห็นว่าในอนาคตเธอคงไม่เหลือใคร และหนทางเบื้องหน้าก็คงเหลือเธอแค่คนเดียว ถึงตอนนั้นพี่สาวทั้งสองคนคงจะแต่งงานและมีครอบครัวที่น่ารัก ส่วนยงฮวาก็จะกลายเป็นแค่อดีตสามี เขาเป็นผู้ชายคงหาผู้หญิงใหม่ได้ไม่ยาก ต่างกับเธอที่คงจะต้องอยู่คนเดียวเรื่อยไป

ใบหน้าที่แสดงออกว่าไม่เคยสนใจใส่ใจว่าเขาจะอยู่หรือจะไป ในสายตาของยงฮวาแล้วจนถึงตอนนี้จูฮยอนก็ยังคงไม่เคยเปลี่ยนไปเลยแม้สักนิด

รีบกินเถอะ เดี๋ยวผมจะไปทำเรื่องขอเพิ่มห้อง ถ้านอนด้วยกัน คงไม่เหมาะสมสักเท่าไหร่

ไม่ใช่เพิ่มห้อง เราจะต้องถามด้วยว่ามีไฟล์บินกลับตอนนี้หรือเปล่า ต่อให้ลางานแล้ว แต่ฉันก็ไม่อยากถูกปล่อยเกาะอยู่ที่นี่หรอกนะ

ถ้าอย่างนั้นก็รีบกินเถอะ จะได้รีบไป ยงฮวาอดที่จะรู้สึกผิดหวังไม่ได้ เราสองคนจดทะเบียนสมรสและผ่านพิธีแต่งงานกันมาหยกๆ แต่เขากลับไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะอยู่ร่วมห้องกับภรรยาของตัวเอง บางทีเขาอาจจะเป็นวัตถุโบราณจริงๆก็ได้ เพราะถ้าไม่ใช่ก็คงไม่ยอมให้จูฮยอนถึงขนาดนี้

….

….

จูฮยอนแสดงความวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัดหลังจากรู้ว่าไฟล์บินทุกเที่ยวเต็มหมดไม่สามารถเลื่อน เพิ่มหรือลดวันเดินทางได้ และที่ทำให้เครียดหนักมากกว่าก็คือห้องทุกห้องเต็มหมด ไม่มีเหลือเลยด้วยเหมือนกัน

จุนฮีแอบเฝ้าตามดูพี่สาวกับพี่ชาย เธออดสงสารพวกเขาไม่ได้ เพราะไม่ว่าต้องการจะทำอะไรก็ถูกสกัดหมดทุกทาง

จงฮยอนติดสินบนเจ้าหน้าที่ เขาพอจะรู้อยู่แล้วว่าจูฮยอนจะต้องทำอะไร และที่ยิ่งไปกว่านั้นก็คือยงฮวาย่อมขัดเธอไม่ได้

พี่จงฮยอน พี่ทำเกินไปหรือเปล่าคะ? นี่ถ้าพี่จูฮยอนรู้เข้าว่าถูกหลอก ฉันไม่อยากคิดเลยว่าจะเป็นยังไง

สบายใจได้น่า ถึงยังไงพวกเขาก็ไม่มีทางรู้หรอกจงฮยอนยิ้มกว้างพอใจในผลงาน หลังจากได้เห็นยงฮวากับจูฮยอนพากันเดินคอตกกลับห้องพักไป ต่อให้จูฮยอนยืนยันว่าจะเดินทางกลับด้วยรถยนต์ แต่ดึกขนาดนี้แล้วรับรองเลยว่ายังไงก็ไม่มีทางทำได้ ไม่ว่ายังไงคืนนี้พวกเขาสองคนก็จะต้องนอนด้วยกันที่นี่

 


 

จูฮยอนถึงกับนั่งกุมขมับ ไม่ว่าจะพยายามดิ้นทางไหนก็ตีบตันไปหมดทุกทาง

ไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า ยังไงก็พักผ่อนเอาแรงก่อนแล้วค่อยมาว่ากันอีกทีว่าวันพรุ่งนี้จะเอายังไง

เป็นคืนที่สองที่จูฮยอนต้องนอนห้องเดียวกันกับยงฮวา ถึงแม้เขาจะเสียสละยอมนอนบนโซฟา แต่เธอก็ยังอดระแวงไม่ได้อยู่ดี

จูฮยอนห่อตัวเองด้วยผ้าห่มทั้งผืน ถึงยังไงยงฮวาก็เป็นผู้ชาย เกิดหน้ามืดปล้ำเธอขึ้นมา มีหวังคงแย่แน่

ยงฮวานั่งมองพฤติกรรมนั้นแล้วส่ายหน้า จูฮยอนกลัวหรือว่ากำลังแสดงออกว่ารังเกียจเขากันแน่ ยงฮวายอมรับว่าเขาไม่เข้าใจเธอเลย

ทำอะไรของคุณน่ะ อย่าบอกนะว่ากลัวผมจะหน้ามืด

วัตถุโบราณอย่างนาย จ้างให้ก็ไม่กลัว จูฮยอนทำอวดเก่ง ยงฮวาพูดถูกเธอกลัวว่าเขาจะหน้ามืด ถึงยังไงเธอก็ควรจะปลอดภัยไว้ก่อน

ความจริงแล้วมันจะไม่มีอะไรเลยถ้าจูฮยอนไม่มาพูดจาสบประมาทกัน คำก็วัตถุโบราณ สองคำก็วัตถุโบราณ เหมือนตั้งใจยั่วให้โมโหชัดๆ

จะทำอะไรน่ะ? หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ!” จูฮยอนลุกพรวดขึ้นมาเมื่อเห็นยงฮวาลุกเดินเข้ามาใกล้เธอ

คุณคิดว่าวัตถุโบราณอย่างผมจะทนนอนบนโซฟางั้นหรอ คุณเป็นหมอไม่รู้ได้ไงว่าการนอนแบบนั้นมันจะทำให้ผมปวดหลังเรื้อรัง ไม่ดีต่อสุขภาพในระยะยาว

ฉันรู้ แต่นั่นก็เรื่องของนาย เตียงนี้เป็นของฉัน ห้ามนายแตะต้องมันนะ!”

จูฮยอนตาโตเมื่อจู่ๆยงฮวาก็กระโดดลอยตัวขึ้นมานอนบนเตียงหน้าตาเฉย ขนาดถีบไล่แล้วก็ไม่ยอมออก หนักข้อเข้าถึงกับดวลปลายเท้ากลับมาอีกด้วย

นาย! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ!”

หมดสมัยทาสแล้วนะคุณ ภรรยาอะไรเอาแต่กดขี่สามีได้ตลอดเวลา ผมก็อยากนอนบนที่นอนดีดีเหมือนกัน เตียงนี่มันออกจะกว้าง แบ่งให้ผมครึ่งนึงไม่เป็นไรหรอก เห็นหน้าคุณผมก็เพลียแล้ว น่ากลัวกว่าผีอีก

…!!

จูฮยอนกลั้นเสียงกรีดร้องลงในลำคอ ถูกจองยงฮวากล่าวหาว่าน่ากลัวกว่าผี ทำให้เธอปรี๊ดแตกได้จนทะลุปรอท

นาย! ฉันจะฆ่านาย!”

ยงฮวาเบี่ยงตัวหลบ เขาฉวยโอกาสนั้นจับร่างบางกดลงบนเตียงนอน ก่อนที่จะฉีกยิ้มให้เธออย่างเจ้าเล่ห์

นับวันชักจะโหดขึ้นทุกทีแล้วนะที่รัก

ฉันไม่ใช่ที่รักของนาย ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้นะ!”

เอะอะก็เอาแต่ตวาด เอาแต่ใช้อารมณ์ ไม่น่ารักเลยนะคุณ

ฉันจะน่ารักหรือน่าเกลียดก็ไม่เห็นหนักหัวนาย ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ! บอกให้ปล่อย!” จูฮยอนดิ้นพล่าน ทว่าทุกครั้งที่ยงฮวาคิดเอาจริง เธอก็จะสู้เขาไม่ได้ ยงฮวาออกแรงกดหญิงสาวไว้ใต้ร่าง แถมยังใจดีออมแรงปล่อยให้จูฮยอนได้ดิ้นจนลืมเหนื่อย เมื่อแน่ใจว่าหมดฤทธิ์ลงแล้ว เขาก็โน้มใบหน้าลงฉวยจุมพิตลงบนหน้าผากสวย

จูฮยอนนอนหายใจระส่ำ ครั้นจะอ้าปากด่า แต่ก็กลัวว่าอาจจะโดนหนักยิ่งกว่าเดิม

เมื่อรู้แน่ว่ายอมแพ้แล้ว ยงฮวาจึงยอมปล่อยให้ร่างบางเป็นอิสระ ก่อนที่จะทิ้งตัวนอนข้างๆหญิงสาวได้อย่างสบายอารมณ์

ผมนอนตรงนี้นะ อย่าดิ้นมาล่ะ ถ้าดิ้นมาหาผม ผมจะถือว่าคุณติดใจจูบเมื่อกี้นี้

จูฮยอนรีบคว้าเอาหมอนข้างมาวางคั่นกึ่งกลาง ก่อนพลิกตัวหนีมิวายฟาดฝ่ามือใส่ยงฮวารัวๆเสียหลายตุ้บ

ถ้านายดิ้นมาทางนี้ ฉันจะ ‘ปล้ำ’ นาย

คำขู่นั้นทำให้ยงฮวาถึงกับนอนผวา ก่อนหน้าที่คิดว่ารับได้ทุกอย่าง ตอนนี้ใจของยงฮวาดูเหมือนจะเริ่มฝ่อได้อีกแล้ว

“….” ยิ่งคนข้างๆเงียบ ไม่เถียงกลับมาแม้สักคำ จูฮยอนก็ยิ่งได้ใจ

ยงฮวาสะดุ้งเฮือก เมื่อจูฮยอนยกหมอนข้างออกแล้วยื่นใบหน้าเข้ามาหากัน แถมสายตาของเธอยังดูหวานมากอย่างเห็นได้ชัดจนทำให้เขาขนลุกซู่

อะไรคุณ! จะทำอะไรอีก!?”

เปล่าไม่ได้จะทำอะไร แค่จะบอกกู้ดไนท์ ฝันดีนะคะคุณสามีที่รัก จูฮยอนหน้าแดง ทั้งขำทั้งอายกับพฤติกรรมสุดห่ามของตัวเองก่อนที่จะพลิกตัวกลับมา ยิ่งรู้ว่ายงฮวากลัว เธอก็ยิ่งใจกล้าข่มให้เขายิ่งขวัญผวา หากแต่ที่สุดแล้วเด็กดื้อคนเก่งของยงฮวากลับต้องเป็นฝ่ายระเห็ดตัวเองมานอนบนโซฟากลางดึก จูฮยอนพยายามที่จะแข็งใจนอนบนเตียงเดียวกันกับเขา แต่ที่สุดแล้วเธอยอมรับว่าเธอกลัวเขามาก ต่อให้โบราณแค่ไหนเขาก็เป็นผู้ชาย หลายครั้งหลายหนที่เธอตกอยู่ในสถานการณ์ไม่น่าไว้วางใจก็เพราะจองยงฮวาคนนี้นี่แหละ

 

 


 

 

 

 

************************************100%**************************************

รอยงซอตื่นกันค่ะ 

ตอนนี้หลายคนคงได้หยุดพักแล้ว ขอให้เที่ยว และพักผ่อนกันให้เต็มอิ่มไปเลยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,171 ความคิดเห็น

  1. #4170 barbiebot (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 00:32
    โอ้ยยยย พ่อวัตถุโบราณ ชักช้าไม่ได้อย่างใจเลย

    ปล. ชอบจงฮยอนมากกกกกก
    #4,170
    0
  2. #4149 papink (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 00:16
    ฮันนีมูนนนนนกันแล้ว

    จะมีฉากหวานๆมั้ยนะ
    #4,149
    0
  3. #3778 cassysanuk (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 05:20
    โอ้ยย ซอจู เรียกร้องความสนใจผิดเวลานะหนู
    #3,778
    0
  4. #3220 Fav novel (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 08:34
    ฮ่าๆๆ ถูกจูฮยอนแกล้งง
    #3,220
    0
  5. #3056 dreamlovesnsd (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:56
    มีหวังแล้ว
    #3,056
    0
  6. #2239 Liny_Tiny (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 20:14
    เห็นด้วยกับจงอีกครั้งถึงขั้นต้องวางยา ขอให้รักกันสักทีนะยงซอ
    #2,239
    0
  7. #2215 shawolp10 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 23:19
    น้องซอพูดเพราะติดว่ายงหลับ แต่ก็ดีที่ได้เปิดใจกันสักทีอย่างน้อยยงก็ได้รู้ว่าน้องซอไม่ได้เกลียดตัวเอง อร๊ายยยยทริปฮันนีมูนหวังว่าจะมีอะไรฟินๆดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ก็อย่าทะเลาะกันบ่อยนะยงซอ จุนฮีพี่จงก็น่ารักคิคิ
    #2,215
    0
  8. #2130 bank (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 01:19
    จงฮยอนอีกละ 555555



    ขอสวีทๆหน่อยคับแอด
    #2,130
    0
  9. #2082 ทีมยงซอ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 22:40
    จงฮยอนนี่ขี้วางแผนจริง ๆ ด้วย 55555 ร้ายนะเรา

    แต่ต้องขอบคุณเลยนะเนี่ย งานนี้จะมีทะเลหวานบ้างไหมคะ
    #2,082
    0
  10. #2073 BoiceChom (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 22:04
    งานนี้ต้องขอบคุณ ทนายจง คิคิ



    จะกู๊ดไนท์คิสสามี โอ๊ยยย อิพี่ป๊อด กล้าๆหน่อยยย เซ่ แม่ยกเชียร์อยู่
    #2,073
    0
  11. #2022 aijuji (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 12:24
    พอกันเลยทั้งคู่ มีเวลาอยู่ด้วยกัน 2 คนแบบนี้ น่าจะเริ่มคุยกันดีๆ ได้แล้วน้าาาาา



    #2,022
    0
  12. #2001 bellloveYongseo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 00:04
    ทนายจงเล่นวางยาทั้ง2คนแล้วพาไปฮันนี่มูน คิดได้ไงอ่ะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 9 มกราคม 2558 / 00:05
    #2,001
    0
  13. #1972 Pucca Pook (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 16:38
    ทนายจงเยี่ยมมากกกก!!



    ย๊งเดี๋ยวนี้กล้าสู้น้องละนะ อิอิ
    #1,972
    0
  14. #1819 lovelyyou999 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 18:00
    จงฮยอนทำดีมาก ขอให้ช่วยยงซอตลอดนะ จะได้ลงเอยสักที

    ต่างคนต่างปากแข็ง เมื่อไรจะรักกันละเนี้ย

    ยงกล้า ๆ หน่อย รอลุ้นอยู่นะคะไรเตอร์
    #1,819
    0
  15. #1786 ASYS (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 21:17
    ยงต้องสู้สิคะ อย่าให้นางได้ใจไป
    #1,786
    0
  16. #1759 natnat16 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 19:34
    อย่างน้อยก็ดีใจนะที่น้องรู้ว่ายงเป็นคนดี หลังจากนี้อยากให้น้องมองยงในมุมดีๆ บ้างจะได้มีความสุขไม่จอปลักกับความทุกข์ใจ ส่วนยงถ้านายกล้าแสดงออกมากกว่านี้ก็คงจะสมหวังในเร็ววันนี้นะ (ตอนนี้เราแอบเชียร์มากกว่า น่าสงสาร)
    #1,759
    0
  17. #1752 seolove (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 10:21
    ชอบให้ยงฮวาลืมตัวบ่อยๆอิๆๆ

    #1,752
    0
  18. #1743 Lovelyminmin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 00:49
    55555  ผลัดกันกลัวผลัดกันกล้าอยู่เนี่ยแหละแล้วเมื่อไหร่จะคืบหน้าสักทีละค้าาาาาา อิพี่ยงก็กล้าๆหน่อยน้องขู่หน่อยก็หงอแล้ว!!! 55555. รอดูสิจงขร๋าจะมีแผนไรต่ออีกมั้ยนะ ^^
    ไรเตอร์สู้ๆ
    #1,743
    0
  19. #1726 softhy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 21:03
    พระเอกอย่างยงฮวาหาซื้อได้ที่ไหนไหมคะพี่จอย5555....แสนดีเหลือเกิ๊นนนนนน..จูฮยอนก็ยอมๆให้พี่เขาบ้างอะไรก็ได้นะคะ คริคริคริ
    #1,726
    0
  20. #1723 ekr9 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 20:44
    ซอนี่ขยันยั่วมาก
    ยงข่มได้แปปเดียวจริงๆ
    #1,723
    0
  21. #1687 少女时代的妹&# (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 00:22
    น้องซอทำใจกล้าสู้เสือซอก็รู้สึกดีกับยงแล้วใช่ไหมล่ะ
    #1,687
    0
  22. #1661 paupu (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 16:28
    นี่ถ้าจงไม่จัดการให้นะ คงอีกนานอ่ะ ยงก็ใจไม่กล้าเลย กลัวไร 555
    #1,661
    0
  23. #1660 mindmind (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 12:19
    ยงซอชอบทะเลาะกันแต่ก็น่ารักไปอีกแบบ

    ปล.ไรเตอร์สู้ๆนะค่ะ
    #1,660
    0
  24. #1659 Phitcha (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 11:13
    น่ารักมากเลยยย ยงซอ

    จงก้อมีแผนกาตลอด
    #1,659
    0
  25. #1658 hams_joon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 09:05
    55555สุดท้ายจองยงก็แพ้ซอจูฮยอนตลอดๆ ไม่รู้ว่ายอมน้องหรือว่ากลัวใจตัวเองจริงกันแน่เนี่ย น้องซอก็ช่างกล้าเหลือเกินถ้ายงจับได้เมื่อไหร่นี่โดนเอาคืนหนักแน่ๆ แต่คราววนี้จงฮยอนวางแผนมาดีจริงๆ
    ปล.ไรเตอร์สู้ๆคะ
    #1,658
    0