Hate you, I hate you (Yong&Seo) Fin.

ตอนที่ 14 : Hate you, I hate you Chapter 13 :: Confession [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 613
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    15 ธ.ค. 57


Hate you, I hate you Chapter 13

confession

 

 




 

ถึงแม้จะออกตัวไม่ได้ แต่ยงฮวาก็เฝ้าตามติดดูจูฮยอนตลอด วันนี้ทั้งวันเขาไม่ได้กลับไปทำงาน เอาแต่เฝ้าดูจูฮยอนนับตั้งแต่ที่ริมแม่น้ำมาจนถึงโรงพยาบาล

ร้องไห้หนักขนาดนั้น แต่ก็ยังมีใจกลับมารักษาคนไข้ได้อีก

จองชินเองก็เป็นห่วงกลัวว่าจูฮยอนจะทำงานไม่ไหว แต่เมื่อเธอยืนยันว่าไหวและมีความกระตือรือร้นอยากจะรักษาคนไข้ เขาจึงทำได้เพียงแค่เฝ้ามองดูอยู่ห่างๆ

ยงฮวานั่งลงข้างๆจิตแพทย์หนุ่มผู้อบอุ่นและอ่อนโยน ดูเหมือนว่าจองชินจะเข้าใจจูฮยอนทุกเรื่อง เขาอยู่กับเธอตลอดและดูเหมือนว่าจูฮยอนเองก็สบายใจที่ได้อยู่กับจองชินด้วยเหมือนกัน

พี่ทำอะไรให้จูฮยอนไม่พอใจหรอครับ นานมากแล้วนับตั้งแต่แม่ของจูฮยอนเสีย ผมไม่เห็นเธอร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลังเหมือนวันนี้เลย

ไม่ใช่แค่ยงฮวาที่รู้ว่าจูฮยอนร้องไห้หนักขนาดไหนในตอนที่แม่ของเธอเสีย เบื้องหน้าที่เห็นเหมือนว่าเธอจะทำใจได้เร็ว เบื้องหลังก็คือการทิ้งน้ำตาลงแม่น้ำแห่งนั้น ทุกครั้งที่จูฮยอนมีเรื่องไม่สบายใจ เธอจะไปที่ริมแม่น้ำทุกที แต่ยงฮวาก็ไม่คิดว่าจองชินจะรู้มากรู้ลึกขนาดนี้ด้วยเหมือนกัน

รู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นคนทำ? ยงฮวารู้สึกวูบวาบ เขาไม่คิดว่าจูฮยอนจะกล้าพูดเรื่องนั้นให้จองชินได้รู้

จูฮยอนไม่ต้องพูดหรอกครับ เธอไม่เคยโกรธใครแล้วเขวี้ยงก้อนหินลงน้ำเลย พฤติกรรมนั้นสำหรับพี่คนเดียวเลยครับ ผมสาบานเลยว่าพูดเรื่องจริง

ขนาดนั้นเลยหรอ?

“….” จองชินพยักหน้ายืนยัน แม้แต่ยงฮวาที่คอยตามติดจูฮยอนตลอดก็ยังไม่เคยรู้ว่าทุกครั้งที่จูฮยอนโกรธเขา เธอจะเขวี้ยงก้อนหินลงแม่น้ำ

เธอคงคิดว่ากำลังยกฉันทุ่มลงแม่น้ำน่ะสินะยงฮวาพูดไปก็หันมองคุณหมอจูฮยอนตาละห้อย ไม่ใช่แค่จูฮยอนคนเดียวแต่จองชินก็ช่วยเธอขว้างก้อนหินด้วยเหมือนกัน

พี่เห็นในข่าว เพิ่งรู้ว่านายก็ไปงานแต่งงานของคริสตัลกับมินฮยอกด้วย ไม่เห็นจองชินบอกอะไร ทั้งที่จองชินก็รู้ว่าเขาจะต้องไปงานนี้ด้วยเหมือนกัน

ความจริงแล้วผมไม่ได้รับเชิญหรอกครับ ที่ผมอยู่ในงานไม่ใช่ฐานะแขก แต่ผมไปเพราะว่าจูฮยอนขอร้องให้ผมไป

จูฮยอนขอร้องหรือ? ทำไม?

เห็นยงฮวานั่งทำหน้างง จองชินก็ได้แต่นึกขัน

คือนายคังมินฮยอกน่ะครับ เขากลัวเรือมากแต่กลับมีความจำเป็นจะต้องลงไปแต่งงานในเรือ จูฮยอนก็เลยมาขอร้องให้ผมช่วย ผมเองตามจูฮยอนไปรักษานายคังมินฮยอกที่บ้านตั้งหลายครั้ง แต่พี่เชื่อไหมครับว่าวันงาน มันเกือบจะเละไม่เป็นท่าเลย พอจบงานแต่งงานปุ๊บ คังมินฮยอกก็ถูกหามส่งโรงพยาบาลปั๊บเลย นี่เขานอนพักรักษาตัวอยู่ชั้นบนน่ะครับ

ยงฮวาพยายามตั้งสติที่จะรับฟัง คังมินฮยอกกลัวเรือ แล้วจองชินต้องไปงานนั้นเพราะจูฮยอนขอร้อง

นายไปกับจูฮยอนตลอดเลยหรอ?เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ก่อนที่จะเอ่ยถามจนจบประโยค

ก็ใช่สิครับ วันงานผมกับจูฮยอนนัดพบกันที่บ้านของคังมินฮยอก แต่เธอก็ไม่ได้มา ผมก็เลยฉายเดี่ยว ผลงานก็ยากเข้าขั้นหืดขึ้นคออย่างที่เห็น

“….” คราวนี้ยงฮวาทำได้แค่นั่งอึ้ง หมายความว่าที่ผ่านมาเขาคิดไปเองหมดเลยว่าจูฮยอนกับคังมินฮยอกมีอะไรกัน ทั้งที่ความจริงแล้วพวกเขาพบกันเพราะว่าโรคปอดแหกนั่นแท้ๆ

แต่เดี๋ยวนะ มินฮยอกกลัวเรือหรอ เขาได้บอกนายไหมว่าทำไมเขาถึงได้กลัว?

“….”





 

ผลจากยานอนหลับทำให้จุนฮีต้องนอนโรงพยาบาลถึงหนึ่งคืนเต็มๆ หญิงสาวตัวเล็กนั่งมองแม่ของเธอผ่านประตูกระจกใส บนกระจกมีรูพรุนเล็กๆเพื่อที่ว่าคนด้านนอกด้านในจะได้สามารถสื่อสารกันได้สะดวก

ชเวซองอึนนิ่งสงบขึ้นมาก นิ่งมากเสียจนขนาดที่ว่าแม้กระทั่งได้พบเจอลูกสาว เธอก็ยังคงนั่งนิ่งเฉย เอาแต่มอง และเป็นผู้ฟังที่ดีเพียงเท่านั้น

จุนฮีได้เห็นแม่ของเธอแล้วกลับยิ่งรู้สึกสะเทือนใจ ทุกอย่างดูเปลี่ยนไป แต่เดิมที่คอยเอาแต่เรียกหากันตลอดเวลา ตอนนี้แม้จะพูดสักคำก็ยังไม่ยอมพูดเลย

หมดเวลาแล้วจุนฮี เราจะต้องออกไปแล้วล่ะ จงฮยอนพูดเตือนเมื่อใกล้จะหมดเวลา

แม่คะ แม่จะต้องกินข้าวเยอะๆ แล้วก็อย่าดื้อกับหมอกับพยาบาล ครั้งหน้าหนูจะมาหาแม่อีก รอหนูนะคะ หนูจะฝากเสื้อกันหนาวกับผ้าห่มไว้ให้แม่ด้วย หนูรักแม่นะคะ

ตอนไม่ได้พบหน้าก็เป็นห่วงและคิดถึงจะแย่ แต่พอได้พบแล้วความรู้สึกเหล่านั้นดูเหมือนจะมากกว่าเดิมไม่รู้กี่เท่าตัว

เห็นจุนฮีเศร้า จงฮยอนก็ยิ่งรู้สึกหดหู่ เขาคิดว่าถ้าจุนฮีกับแม่ได้พบกัน อะไรๆอาจจะดีขึ้นมาก็ได้ แต่สุดท้ายดูเหมือนว่ากลับยิ่งทำให้จุนฮีเสียใจหนักมากไปกว่าเดิม

ไปกินข้าวกันเถอะ พี่เลี้ยงเอง

 






 

ค่ำมืดแล้วแต่จูฮยอนก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะยอมกลับบ้าน ยงฮวาเป็นห่วงเด็กดื้อของเขามาก ห่วงมากเสียจนรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป

กินข้าวไหม กำลังร้อนๆเลยนะ

จูฮยอนเมินใส่ทั้งคนทั้งอาหาร ทำกันถึงขนาดนี้แล้วยังมีหน้ามาตามเกาะแกะเธออยู่ได้

“….” ยอมเข้ามาง้อถึงขนาดนี้แล้วแต่ก็ยังถูกเมิน ยงฮวารู้ว่าเขาทำผิดมาก แต่จะให้บอกว่าเมื่อคืนระหว่างเราไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาก็ไม่อาจพูดได้

ตอนแรกยงฮวาคิดเพียงแค่ว่าให้รู้ว่านอนอยู่ด้วยกันทั้งคืนก็น่าจะเพียงพอ แต่เพราะรู้ว่าแค่นอนก็คงจะธรรมดาเกินไป ผลสุดท้ายก็คงไม่ต่างอะไรกับคืนที่เขาพาเธอเข้าโรงแรมม่านรูด เขาก็เลยเพิ่มความสมจริงด้วยการถอดเสื้อของเธอออกจนหมดตัว ถึงตอนนี้จะอยากบอกว่าระหว่างเราไม่มีอะไรเกินเลย แต่เรื่องถอดเสื้อผ้า เขาแก้ตัวไม่ได้

ผมกล้าทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง ใครจะกล้าพูดออกมากัน น่าอับอายขายหน้าชะมัดเลย

แต่อันที่จริงแล้วไม่ว่าจูฮยอนจะเป็นยังไง เขารับได้หมดทุกอย่าง เขาไม่สนใจด้วยว่าจะมีผู้ชายกี่คนเดินมาบอกว่าเคยเป็นเจ้าของเธอมาก่อน เพราะตอนนี้เขาคือตัวจริงเสียงจริงเพียงแค่หนึ่งเดียว ซึ่งมันก็อาจจะดูเหมือนเข้าข้างตัวเองเกินไป แต่มันก็เป็นเรื่องจริง

กินหน่อยเถอะ วันนี้ทั้งวัน คุณยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ

ได้เห็นหน้าเขาแล้วจูฮยอนก็ถึงกับเบะปากกลั้นน้ำตา จองยงฮวาเป็นคนโรคจิตที่ชอบตามมายุ่งวุ่นวายเรื่องของเธอเสมอ

เห็นน้ำตาของจูฮยอนแล้ว ยงฮวาก็ยิ่งรู้สึกผิด หากได้รู้แต่แรกว่าเธอไปหาคังมินฮยอกทำไม เขาก็คงไม่ทำอย่างนี้ เธอก็ชอบประชดเขาทุกที อะไรที่ไม่ได้ทำแทนที่จะปฏิเสธ กลับชอบพูดให้คิดเลยเถิดไปกันใหญ่

ไปให้พ้นหน้าเลยไป มายืนมองกันอยู่ได้ ไอ้คนโรคจิต!” จูฮยอนด่าไปซับน้ำตาไป จากจองยงฮวาวัตถุโบราณ ตอนนี้เขากลายเป็นวัตถุอันตรายที่จำเป็นจะต้องมีรูปหัวกะโหลกไขว้แปะไว้ที่กึ่งกลางหน้าผาก ยิ่งได้เห็นหน้าเขา เธอก็ยิ่งช้ำใจ กับผู้หญิงคนอื่นเขาเป็นสุภาพบุรุษ แม้แต่มือก็ไม่จับแตะ แต่กับเธอเขากลับลักหลับกันได้ลงคอ

ถึงแม้จูฮยอนจะออกปากไล่ แต่ยงฮวาก็ไปไหนไม่ได้ เป็นครั้งแรกที่เขาใจกล้ามากพอที่จะคว้ามือของจูฮยอนมาจับไว้ แต่สุดท้ายก็ถูกสะบัดทิ้งอย่างไม่ใยดี

เห็นฉันเป็นตัวอะไร นึกอยากจะทำอะไรก็ทำ ฉันแจ้งตำรวจจับนายได้นะรู้ไหม แต่ฉันก็ต้องทำใจ ถือซะว่าทำบุญ

ถูกด่ารัวใส่ ยงฮวาก็ได้แต่ยืนฟังทำหน้าหงอไร้ข้อแก้ตัว เขาเองก็เสียใจไม่ต่างไปจากจูฮยอนเลย ยิ่งโดนด่าก็ยิ่งเจ็บไม่ต่างไปจากคนด่าด้วยเหมือนกัน

ถ้าไม่คิดจะกินข้าวก็กลับบ้านเถอะ อย่ามานอนที่นี่เลย จองชินบอกว่าให้ผมพาคุณกลับบ้านได้

จูฮยอนหันขวับมองออกไปที่หน้าห้องตรวจ ทำเอาจองชินถึงกับรู้สึกหนาวๆร้อนๆ พวกเขาสองคนทำตัวเหมือนกับเป็นพ่อลูกกันไม่มีผิด คนหนึ่งเชื่อฟังอีกคน ส่วนอีกคนก็เป็นพี่ชายที่น่าเชื่อถือไปหมดเสียทุกอย่าง

ไม่ไป นายคิดว่าฉันจะยังไว้ใจนายได้อีกอย่างนั้นหรอ เธอจะไม่กลับไปบ้านนั้นอีก เพราะว่าเธอไม่อยากทนเห็นหน้าเขา

จูฮยอน คือผม… ”

เห็นว่าฉันง่ายใช่ไหม ถึงได้ทำกันอย่างนี้จูฮยอนกัดฟันถามน้ำตานอง ร่างบางตัวสั่นสะท้าน อ่อนแอทั้งกายและใจ ยงฮวาพยายามที่จะขยับเข้าหา แต่จูฮยอนก็ขยับหนีทุกครั้ง เขาทนไม่ไหวอีกแล้ว สิ่งที่จูฮยอนเป็นอยู่ทำให้เขารู้สึกแย่จนเต็มทน

อย่าดื้อกับผมสิ กลับบ้านกันเถอะ ถือซะว่าทำเพื่อจุนฮีก็ยังดี ผมจะขอร้องให้พี่สาวสองคนของคุณมานอนที่บ้าน คุณไม่อยากเห็นหน้าผม ก็แค่ไม่ต้องมองมา แต่ถ้าจะมาขีดเส้นตายห้ามไม่ให้ผมตามคุณ ผมทำไม่ได้ผมเป็นห่วงคุณจริงๆนะ

….

….

ยงฮวากับจองชินสบตากันแล้วได้แต่นั่งถอนหายใจเฮือกใหญ่ จูฮยอนไม่ยอมกลับบ้าน แถมยังลากจองชินติดมาด้วย โดยปกติแล้วจูฮยอนเป็นคนดื่มเหล้าไม่เก่งเอาเสียเลย แต่คืนนี้เธอกลับดื่มมันเยอะจนดูน่าเป็นห่วง

ดื่มสิ นั่งอยู่ทำไม มองหน้ากันไปมาอยู่ได้ เดี๋ยวก็ได้ท้องกันพอดี

“….” สองหนุ่มถอนหายใจรอบที่ร้อย ก่อนที่จะพากันนั่งก่ายหน้าผาก ไม่ใช่ว่าไม่พยายามห้าม แต่ห้ามแล้วถูกด่ากลับมาไม่เหลือดี

จูฮยอนเวลาเมาได้ที่ปากจัดเหลือจะทนฟัง ยงฮวาอยากพาเธอกลับบ้านจะแย่แล้ว แต่เจ้าตัวไม่ยอม เอาแต่ยืนกรานว่าจะดื่มต่อท่าเดียว

จองชินดูออกว่าจูฮยอนกำลังมีเรื่องไม่สบายใจ โดยปกติแล้วการดื่มเป็นวิธีสิ้นคิดที่สุดที่จูฮยอนจะเลือกใช้ แสดงว่าปัญหาของเธอคงหนักหน่วงมากเกินเยียวยาแก้ไขแล้วจริงๆ

ถ้าพี่คิดว่าพี่สามารถดูแลเธอได้ พี่ก็จะต้องดูแลเธอให้ดี อย่าทำให้เธอเสียใจสิครับ

ฉันก็ไม่อยากทำ แต่เรื่องมันยากที่จะอธิบาย พูดตอบไปก็เอาแต่เฝ้ามองดูเด็กดื้อไม่ยอมห่าง พยายามที่จะเลื่อนแก้วเหล้าหนี แล้วส่งน้ำผลไม้แทนให้ แต่คนเมาฉลาดเกินไป รู้ได้อีกว่าถูกหลอก

เอามา! เอาเหล้ามา นี่มันน้ำส้ม คิดจะหลอกเด็กหรือไงฮะ ไอ้หัวกะโหลกไขว้

“….” จองชินต้องกลั้นขำอย่างหนัก ไม่แน่ใจเลยจริงๆว่าเมื่อครู่นี้จูฮยอนพูดอะไรออกมา

ชื่อใหม่ของพี่หรอครับ? ไอ้หัวกะโหลกไขว้… ”

ขำหรอ กลับบ้านไปเลยไป ยงฮวาฉุดคว้าข้อมือบางด้วยความขุ่นเคือง เด็กดื้อเมากริ่มจนแก้มแดงเรื่อ ตอนแรกเธอทำเหมือนจะอ้าปากเถียงกลับมา แต่สุดท้ายคนคอไม่แข็งอย่างจูฮยอนก็ปิดตำนานลำยองตัวแม่ลงด้วยตัวของเธอเอง

ยงฮวาโอบประคองร่างบางเข้าหาอกอุ่น หลับไปแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เขาจะได้พาเธอกลับบ้านได้ง่ายๆ

จองชินเดินตามหลังทั้งสองคนกลับออกมา ถึงจะนึกไม่ออกว่าทั้งสองคนจะทนอยู่ด้วยกันได้ยังไง แต่เขาคิดว่าบางทีมันอาจจะถึงจุดเปลี่ยนจริงๆแล้วก็ได้ นับตั้งแต่รู้จักกันมา เขาไม่เคยเห็นยงฮวาคอยเฝ้าคอยตามหรือแสดงออกว่าเป็นห่วงใครเหมือนกับที่ทำกับจูฮยอนในตอนนี้เลย จะบอกว่าต้องทำเพราะพินัยกรรม เขาคิดว่ามันไร้สาระเกินไป

ขับรถกลับดีดีนะครับ เอาไว้ค่อยพยายามปรับความเข้าใจกันใหม่

นายก็เหมือนกัน ขอบใจนะที่ยอมออกมาด้วยกันในวันนี้ ยงฮวาหันมองหญิงสาวที่กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่ที่เบาะหลัง เขาเข้าใจดีว่าจูฮยอนกำลังเสียใจ ถึงวันนี้จะคุยกันไม่รู้เรื่อง แต่หลังจากนี้เขาจะพยายามใหม่ อีกไม่กี่วันเราก็จะแต่งงานกันแล้ว ระยะเวลาที่บีบรัดใกล้เข้ามาทำให้ยงฮวารู้สึกกดดันไม่น้อย

จองชินยืนมองจนกระทั่งยงฮวาขับรถพ้นออกไป ถึงได้ขึ้นรถแล้วเริ่มต้นสตาร์ทเครื่องยนต์มุ่งหน้ากลับบ้าน เขาเองยอมรับว่าเป็นห่วงจูฮยอนมาก แต่เพราะเธอมียงฮวาคอยดูแลอยู่แล้ว จึงเป็นอีกครั้งที่เขาต้องกลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง

 





 

ยงฮวาพาจูฮยอนกลับมาถึง จุนฮีตกใจเป็นอย่างมากที่เห็นพี่ชายอุ้มพี่สาวกลับเข้ามาในสภาพที่น่าตกใจ

พี่จูฮยอนเป็นอะไรคะ!?

ดื่มหนักไปหน่อยน่ะ จุนฮี ช่วยเช็ดตัวแล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้จูฮยอนหน่อยสิ

จุนฮีช่วยทำทุกอย่างให้เป็นอย่างดี เป็นครั้งแรกที่เห็นจูฮยอนเมามากขนาดนี้ โดยปกติแล้วพี่สาวของเธอไม่ชอบดื่ม จูฮยอนเคยบอกว่าถ้ามีใครเจ็บป่วยเธอจะได้ช่วยรักษาพวกเขาได้อย่างทันท่วงที เพราะฉะนั้นถ้าเลือกได้เธอจะไม่ดื่มเลย

ยงฮวาแอบย่องเข้ามาหลังจากมั่นใจว่าจุนฮีเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้จูฮยอนเสร็จเรียบร้อยแล้ว คนเมายังคงนอนหลับตาพริ้มเหมือนกินยานอนหลับเข้าไปไม่มีผิด จูฮยอนสมควรที่จะได้นอนพักมากๆ หวังว่าเมื่อตื่นขึ้นมาจะทำให้เธอสดชื่นมากไปกว่าที่เคย

ที่พี่จูฮยอนไปดื่ม มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องยานอนหลับวันนั้นไหมคะ? จุนฮีถามหน้าซื่อ ทำเอายงฮวาถึงกับคิดหาคำตอบไม่ทัน

พี่ตั้งใจวางยานอนหลับพี่จูฮยอน ถามจริงๆนะคะ ว่าพี่คิดจะทำมิดีมิร้ายพี่จูฮยอนหรือเปล่า

พี่เปล่าทำนะ ไม่ได้ทำอะไรเลย จริงๆ จะให้สาบานก็ได้ ยงฮวาหน้าซีดตัวสั่น ไม่ว่าจุนฮีจะพูดอะไร ก็ทำให้เขาร้อนตัวไปหมดเสียทุกอย่าง

เชื่อก็ได้ค่ะ เพราะเป็นพี่หรอกนะ ฉันถึงยอมเชื่อง่ายๆ ถ้าเป็นคนอื่น ฉันไม่เชื่อแน่ๆว่าจะไม่มีอะไร พูดไปก็เอาแต่จ้องหน้ายงฮวาไม่ยอมกะพริบตา ถึงปากจะบอกว่าเชื่อ แต่จุนฮีก็อดคิดไม่ได้

ไปนอนได้แล้วไป พรุ่งนี้เช้ามีเรียนไม่ใช่หรอ

นั่นแน่ไม่ต้องไล่หรอกค่ะ ยังไงฉันก็ต้องไปอยู่แล้ว จุนฮียิ้มทะเล้นก่อนที่จะต้องจำยอมออกจากห้องแต่โดยดี ยิ่งเห็นสภาพของพวกเขาทั้งสองคน จุนฮีก็ยิ่งรู้สึกผิด ถ้าวันนั้นเธอไม่สะเพร่า พี่สาวของเธอคงจะมีเวลาอยู่กับแม่ของเธออีกนาน เธอเข้าใจและรู้ซึ้งว่าจูฮยอนรู้สึกยังไงก็ตอนที่แม่ไม่ยอมพูดกับเธอเลยแม้สักคำเดียว

ฉันขอโทษนะคะ ฉันขอโทษจริงๆ

 


 

ยงฮวานั่งมองดูคนนอนหลับ เขารู้สึกผิดมากที่เป็นต้นเหตุทำให้จูฮยอนต้องเป็นอย่างนี้ เกิดเป็นผู้หญิง ไม่มีใครยินดีกับเรื่องที่ไม่เต็มใจ แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามทำดีกับเธอมากแค่ไหน เธอก็ไม่เคยแม้แต่จะยอมหยุดแล้วรับฟังเขาสักครั้ง

เขาไม่เคยอยากเข้ามาเป็นเหมือนส่วนเกิน เขาไม่เคยอยากทำให้จูฮยอนต้องร้องไห้เสียใจ แต่ทุกอย่างที่ทำไปก็เพื่อเธอทั้งนั้น

เด็กดื้อ ถ้าบอกกันสักคำ คิดหรอว่าผมจะไม่ฟังคุณเลย

….

….

เสียงนาฬิกาปลุกทำให้จูฮยอนต้องลืมตาตื่นขึ้นมาโดยอัตโนมัติ หญิงสาวลุกขึ้นมามองสำรวจตัวเองทั้งน้ำตา ต้องทำยังไง เธอถึงจะสามารถลืมเรื่องที่เกิดขึ้นได้ ยิ่งพบว่าตัวเองกลับมานอนที่บ้าน ยิ่งมองเห็นความผิดปกติของตัวเอง เธอก็ยิ่งเจ็บช้ำมากยิ่งขึ้น ปฏิทินชีวิตของเธอมันก้าวเดินรวดเร็วจนทำให้รู้สึกใจหาย เพราะถ้าหมดคืนนี้ลงไปก็หมายความว่าเธอจะต้องเดินควงแขนเข้าพิธีแต่งงานกับคนที่เธอเกลียด

พี่จูฮยอน ฉันเข้าไปนะคะ

จูฮยอนรีบปาดน้ำตาก่อนที่จะส่งยิ้มให้น้องสาว จุนฮีนึกยังไงถึงถือดอกไม้เข้ามาในห้องของเธอแบบนี้

เอาดอกไม้มาให้พี่หรอ?

ไม่ใช่ฉันหรอกค่ะ ดอกนี้พี่ยงฮวาฝากไว้ค่ะ

เพียงแค่ยื่นมือออกมาก็ถูกหนามของกุหลาบดอกโตทิ่มเข้าให้ทันที จูฮยอนบีบเลือดออกมาจากบาดแผล ขณะที่จุนฮียืนมองดูด้วยความห่วงใย

ไม่เป็นไรนะคะ

ไม่เป็นไรจ๊ะ แผลนิดเดียวเอง

จูฮยอนลุกออกจากเตียง ปล่อยให้น้องสาวตัวเล็กยืนถือกุหลาบเก้อ เมื่อเห็นจุนฮีเดินกลับออกมาพร้อมกับกุหลาบ ยงฮวาก็ออกอาการตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด

สงสัยจะโกรธหนักจริงๆค่ะ แต่อย่ายอมแพ้นะคะ พี่จะต้องพยายามอีกค่ะ ฉันเป็นกำลังใจให้

ยงฮวาตื่นแต่เช้าไปตัดกุหลาบในสวน แถมยังลงมือทำมื้อเช้าด้วยตัวของเขาเอง ทำให้ถึงขนาดนี้ ต่อให้ไม่บอกว่ารัก จุนฮีก็ไม่รู้ว่าจะแปลความหมายเป็นอื่นได้ยังไง ถึงจะไม่รู้ว่าพี่ชายและพี่สาวโกรธกันเรื่องอะไร แต่จุนฮีก็แอบเอาใจช่วยให้ยงฮวาง้องอนจูฮยอนได้สำเร็จโดยเร็ว

….

อาหารของยงฮวาถูกเมินตามความคาดหมาย จูฮยอนออกจากบ้านมาทำงานโดยไม่สนใจว่ายงฮวาจะมีตัวตนสำหรับเธอหรือไม่ เขาเอาแต่ตามเธอต้อยๆ ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน แน่นอนว่าสำหรับจูฮยอนแล้ว เธอจะต้องรำคาญมากจนถึงขั้นอยากหนีเขาไปให้ไกล ทว่าพอได้รับคำปรึกษาจากผู้เชี่ยวชาญแล้ว จูฮยอนก็ถึงกับต้องนั่งอึ้ง

[เคยไหมคะ ที่มีใครคนหนึ่งเอาแต่คอยตามเราต้อยๆ ด่าก็แล้ว ไล่ก็แล้ว แต่ก็ไม่ยอมไปไหน]

“….”

มิยองอ่านข้อความแล้วอมยิ้ม คำตอบง่ายมาก ไม่อยากเชื่อเลยว่าคนฉลาดอย่างจูฮยอนจะไม่รู้

[ขนาดบอกว่าเกลียด เขาก็ไม่ยอมไปค่ะ หน้าหนาเกินทนเลยใช่ไหมคะ? หนูล่ะอยากจะหนีไปบวชชีแล้ว]

ข้อความของจูฮยอนสาดใส่เข้ามารัวๆ ดูเหมือนว่าก่อนหน้าเธอกับแทยอนจะงานยุ่งมากจนไม่มีเวลาเป็นที่ปรึกษาให้จูฮยอนเหมือนอย่างเคย

[เด็กโง่ เธอไม่รู้จริงๆหรอว่าคนบ้าคนนั้นทำเพื่ออะไร เขาชอบเธอไงจ๊ะ น้องสาวของพี่เสน่ห์แรงจะตาย]

ชอบ!!” จูฮยอนหันมองมนุษย์หัวกะโหลกไขว้ของเธอตาโต ความจริงแล้วมันก็ไม่ได้น่าตกใจนักหรอก แต่ถึงพฤติกรรมของยงฮวาจะฟ้อง แต่เขาบอกเองว่าไม่ชอบผู้หญิงเจนจัดอย่างเธอ

ใช่สิ ไม่ชอบแล้วมาลักหลับกันทำไม คนหน้าไม่อาย! ยังไงก็ตาม เธออภัยให้เขาไม่ได้ ข้อหาฉุดกระชากพรากเวอร์จิ้นที่เฝ้าทะนุถนอมมามันรุนแรงเกินไป

[ว่าแต่คนบ้าคนนั้นใครอ่ะจ๊ะ อย่าไปมองเขาเลยนะ แค่เปิดประตูออกไปแล้วก็บอกว่าวันพรุ่งนี้เธอจะแต่งงานแล้ว ถามเขาสิว่ายังจะตามเธออีกไหม?]

ตามค่ะ เขาตามฉันแน่ เพราะอีตาบ้านั่นคือสามีของฉันเองแหละ จูฮยอนวางโทรศัพท์ลงก่อนที่จะนั่งเอามือกุมขมับ วันนี้จองยงฮวาไม่มีงานทำหรือยังไง ถึงได้เอาแต่มาคอยตามเธอตลอดเลย

ยงฮวานั่งเฝ้ารอชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า นั่งเฝ้าเดินตามเฝ้าจนทำให้จองชินรู้สึกเห็นใจเขามาก ถ้าเขาเป็นจูฮยอนคงใจอ่อนไปนานแล้ว

เลิกงานแล้ว ไม่คิดจะกลับบ้านหรือไง พรุ่งนี้ ‘วันแต่งงาน’ ของเธอนะ

จูฮยอนสะดุ้งตกใจ ก่อนที่จะหันมองนาฬิกาที่ฝาผนัง สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือกลัวว่าจะหมดวัน เธอไม่อยากแต่งงานกับเขา ไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ

เดี๋ยวฉันกลับ นายไปก่อนเถอะ

เธอกลัวเขาหรอ? ไม่สมกับเป็นเธอเลยนะ

ซอจูฮยอนที่จองชินรู้จัก ไม่เคยยอมแพ้หรือเกรงกลัวผู้ชายที่ชื่อจองยงฮวาเลยแม้สักครั้ง ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามเธอสามารถเอาชนะยงฮวาได้หมดเสมอ มันเนิ่นนานเกินไปแล้วที่เธอเอาแต่หลบหน้าเขาแบบนี้ ทุกอย่างดูผิดปกติไปหมด ยงฮวาเองก็ถึงขั้นไม่ยอมไปทำงานทำการกันเลยทีเดียว

หรือว่าระหว่างเธอกับพี่ยงฮวา มันมีอะไรที่

ไม่มี ฉันกลับล่ะนะ จูฮยอนตัดบทก่อนที่จะรีบชิ่งเดินหนี เมื่อเห็นจูฮยอนออกมาจากห้อง ยงฮวาก็ลุกขึ้นเดินตาม เขาคิดมาแล้วทั้งวัน และตอนนี้เขาก็คิดได้แล้วว่าควรทำยังไงต่อไป

จูฮยอนทั้งวิ่งทั้งเดินสลับกัน แต่ยงฮวาก็ยังตามติดเธอทุกฝีก้าว เธอไม่รู้ว่าเขาจะเอายังไงกับเธอกันแน่ นอกจากเอาแต่ตามกันจนเหมือนคนโรคจิตเข้าไปในทุกที

ยงฮวาถือโอกาสช่วงที่จูฮยอนลดระดับฝีเท้า วิ่งเข้ามาดักหน้าเธอเอาไว้ พอได้ประจันหน้ากันตรงๆ จูฮยอนก็เอาแต่ยืนกำมือแน่น พยายามนับหนึ่งถึงสิบจนเกือบจะถึงร้อย แต่ใจของเธอก็ยังคงไม่ยอมสงบลงเสียที

จะเอายังไงอีก แค่ที่เป็นอยู่มันยังไม่พอใช่ไหม?

เราจำเป็นจะต้องคุยกันนะ ผมมีเรื่องสำคัญมากอยากจะอธิบายให้คุณได้เข้าใจ

จูฮยอนเมินทำทีจะเดินหนี แต่ยงฮวาก็ตามยื้อยุดฉุดรั้งข้อมือบางเอาไว้

ให้ผมได้พูดบ้าง ผมรับรองว่าคุณจะไม่เสียใจเลยที่ยอมฟังผม

 




 

จูฮยอนยอมขึ้นรถมากับยงฮวาแต่โดยดี ตลอดทางเธอพยายามย้ำถามเพราะอยากให้เขาพูดในสิ่งที่เธอจำเป็นจะต้องฟังโดยเร็ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมพูด แถมยังทำเรื่องน่ากลัวด้วยการพาเธอเลี้ยวรถเข้าโรงแรมม่านรูดอีกต่างหาก

นายจะบ้าไปแล้วหรอ เข้ามาทำไมนักหนาในโรงแรมม่านรูดเนี่ยฮะ!?”

ผมแค่อยากได้ที่สงบๆ อย่างน้อยจะต้องแน่ใจว่าจะไม่มีคนผ่านมาได้ยิน หรือคุณอยากให้คนอื่นรู้ล่ะ งั้นเราไปคุยกันกลางถนนหรือที่บ้านดีไหม

“….” เหตุผลนั้นทำให้จูฮยอนเถียงไม่ออก แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังไม่เห็นถึงความจำเป็นว่าเราสองคนจะต้องเข้ามาพูดคุยกันในที่แบบนี้

โรงแรมนี้เป็นคนละที่กับครั้งแรกที่เขาเคยพาเธอไปนอนเล่นและใช้ห้องน้ำ แต่ถึงมันจะไม่ใช่ที่เดียวกัน แต่ทุกอย่างกลับถูกจัดวางให้ดูคล้ายกันไปหมด แทบจะไม่มีอะไรแตกต่างกันเลย

นายมีอะไร รีบๆพูดมาจูฮยอนเร่งเร้า เธอเอาแต่ยืนเก้ๆกังๆอยู่หน้าประตู ทำเหมือนไม่ไว้วางใจคนตรงหน้า

แต่แล้วจูฮยอนก็ต้องตกใจเมื่อถูกฉุดให้นั่งลงบนเตียง ขณะที่ยงฮวานั่งลงบนโซฟาตรงกันข้ามกับเธอ รายรอบเราสองคนเต็มไปด้วยกระจกเงา จูฮยอนทั้งกลัวและยิ่งเครียดหนักไปกว่าเก่า เธอไม่ได้กล้าแกร่งพอถึงจะได้ไม่รู้สึกอะไรเลย

ตั้งใจฟังผมให้ดี

ก็พูดมาสิ ตั้งใจฟังอยู่แล้วแหละ จูฮยอนไม่ยอมจ้องหน้าคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม เธอกำทั้งสองมือแน่นเตรียมต่อสู้สุดกำลังหากยงฮวาคิดทำมิดีมิร้ายกับเธออีกครั้ง

ยงฮวาผ่อนลมหายใจยืดยาว เขาละอายใจและรู้ดีว่าตัวเองทำไม่ถูกต้อง ถึงก่อนหน้าจะเคยคิดอยากปล่อยเลยตามเลย แต่พอได้เห็นจูฮยอนเศร้าเสียใจจนแทบไม่เป็นผู้เป็นคน เขาก็คิดว่าเขาไม่ควรทำให้เรื่องมันลุกลามบานปลายอีกต่อไป

คืนนั้นเราสองคนไม่ได้มีอะไรกัน

“…!”

ยงฮวารู้ว่ามันยากมากที่จะพูดออกมา เพราะไม่อยากเห็นจูฮยอนร้องไห้ ไม่อยากเป็นตัวต้นเหตุที่ทำให้จูฮยอนต้องเสียใจ เขาถึงตัดสินใจที่จะยอมรับสารภาพ

เมื่อกี้นี้นายพูดว่าอะไรนะ? จูฮยอนปากสั่นตัวสั่นไปหมด หากแต่อวัยวะส่วนที่สั่นมากที่สุดคงหนีไม่พ้นหัวใจ

ผมไม่ได้ทำอะไรคุณเลย ผมไม่ได้ถ่ายรูป ไม่ได้ทำอะไรคุณเลยทั้งนั้น

แต่แต่ถ้างั้นใครถอดเสื้อผ้าของฉันล่ะ!?” จะให้เชื่อง่ายๆหรือ ในเมื่อสภาพของเธอในวันนั้นไม่มีอะไรเหลือเลยแม้แต่ชุดชั้นใน

“….” พอถูกถามเรื่องนี้ ยงฮวาก็ได้แต่นั่งหลบสายตา เขาทำเรื่องงี่เง่าแบบนั้นได้ยังไง จนถึงตอนนี้แล้วเขาก็ยังไม่รู้ตัวเองด้วยเหมือนกัน ตอนนั้นหลงหน้ามืดเพราะคิดอยู่อย่างเดียวว่าจะต้องทำทุกอย่างเพื่อหยุดจูฮยอนให้ได้ เขามองเธอในแง่ร้ายคิดว่าเธอคือมือที่สาม เป็นตัวการสร้างความร้าวรานให้กับครอบครัวของอดีตแฟนสาว

ผะผมสาบานว่าผมไม่เห็นอะไรเลยทั้งนั้น

จูฮยอนกลืนน้ำลายไม่ลงคอ เธอดีใจที่ยงฮวายืนยันว่าเขาไม่ได้ทำอะไรเธอเลย แต่ทุกอย่างกลับต้องมาสะดุดเพราะคำสารภาพนั่น เขาบอกว่าไม่เห็น เขาจะต้องบ้าไปแล้วแน่ๆที่ทำอะไรอย่างนั้น

ถามจริงๆ ว่าฉันยังจะเชื่ออะไรนายได้อีก? เธอกัดฟันถามด้วยความสับสนวุ่นวายใจ จูฮยอนรู้แค่ว่าเธอร้องไห้ไม่ออก ครั้นจะลุกขึ้นกระโดดโลดเต้นก็ลุกไม่ไหว เธอเป็นหมอแท้ๆ แต่กลับไม่เฉลียวใจที่จะสังเกตตัวเอง ถึงจะรักษาได้เกือบทุกโรค แต่สำหรับ ‘เรื่องอย่างว่า’ เธอยอมรับว่าเธอได้เรียนรู้มันแค่ในตำราเท่านั้น

เชื่อได้สิ คนอย่างผมจะทำอะไรคุณได้ ถามจริงๆ คุณเชื่อหรอว่าผมทำเรื่องแบบนั้นกับคุณได้จริงๆ ยกเว้นเรื่องเสื้อคืออันนั้นผมทำจริง ผมไม่แก้ตัว

จูฮยอนคลายมือที่กำแน่นออก ก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วก้าวเข้าหาคนตรงหน้า จากตอนแรกที่คิดจะต่อยให้หน้าหงาย กลับเปลี่ยนใจง้างมือตบหน้าเขาเต็มแรง ถือเสียว่ามันคือการชดใช้กับเรื่องบ้าบอที่เขาลงทุนทำกับเธอ

ใช่คนอย่างนายไม่มีปัญญาทำอะไรฉันหรอก จำเอาไว้เลยนะว่าต่อไปนี้ถ้านายกล้าคิดทำมิดีมิร้ายฉันอีก ฉันฆ่านายแน่!”

อยากตบก็ยอมให้ตบ อยากทุบตีก็ยอมให้ทุบตี ในโลกนี้ไม่มีผู้ชายคนไหนเหมือนจองยงฮวาได้อีกแล้ว

ได้ฟังคำยืนยันของเขาซ้ำๆ จูฮยอนก็รู้สึกโล่งอกและดีใจ หากแต่มันกลับติดอยู่เรื่องเดียวก็คือเรื่องเสื้อ เธอถูกวัตถุโบราณจับเปลื้องผ้า ถ้ารู้ไปถึงไหนคงได้อับอายไปถึงนั่น

นายไม่ได้เห็นอะไรเลยแน่นะ?

ผมจะเห็นอะไร คุณไม่ใช่คนที่ผมอยากมองสักหน่อย

อีตาบ้า! ดูเขาพูดเข้า ผู้ชายก่อนหน้าที่ตกลงคบหาเป็นแฟนยังไม่มีสิทธิ์ได้เห็นแม้แต่ขาอ่อน แต่อีตาจองยงฮวากลับลอยหน้าบอกว่าเธอไม่ใช่คนที่เขาอยากมอง นี่สรุปแล้วเขากำลังจะยั่วให้เธอยิ่งต้องโมโหอีกใช่หรือเปล่า

ถึงไม่อยากมองก็ไม่มีสิทธิ์มาถอดนั่นถอดนี่ตามใจ เพราะฉันเองก็ไม่อยากให้นายมองด้วยเหมือนกัน

จากเดิมที่เผลอเมื่อไหร่ก็เอาแต่ร้องไห้ ตอนนี้เด็กดื้อของยงฮวาสามารถกลับมาเชิดหน้า ด่าใส่รัวๆได้เหมือนเดิมแล้ว

กลับบ้านกันเถอะ

อะไร ยังด่าไม่จบเลย

คุณยังมีเวลาด่าผมอีกหนึ่งปีเต็มๆ อยากด่าตอนไหน ก็ตามใจคุณ แต่วันนี้ผมเหนื่อยมากแล้ว คุณไม่เหนื่อยหรือไง?

จูฮยอนเอามือลูบท้อง จะว่าเหนื่อยก็เหนื่อย แต่ตอนนี้เธอหิวมากกว่า วันนี้ทั้งวันยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย

โรงแรมม่านรูดมีอะไรกินอร่อยๆมั่งนะ? โทรสั่งให้หน่อยสิ

นี่คุณยังจะมีอารมณ์กินอีกหรอ?

บอกให้สั่งก็สั่งสิ อยากเห็นฉันโมโหหิวหรอ

 

 



 

************************100%*************************
 

รีดเดอร์ตัดชุดเสร็จรึยังคะ  ตอนหน้างานแต่งงานยงซอแล้วนะ  อิอิ
ขอคอมเม้นท์ให้ไรเตอร์ด้วย     ขอบคุณล่วงหน้าค่า

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,171 ความคิดเห็น

  1. #4167 barbiebot (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 22:16
    ดีล่ะที่สารภาพไป ว่าแต่น้องซอนี่ตัวฮาเลยนะ เข้าม่านรูดแต่ล่ะทีต้องได้ทำอะไรสักอย่างทุกที
    #4,167
    0
  2. #4146 papink (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 14:46
    สารภาพซักทีนะ

    จะได้พูดคุยกันง่ายหน่อย
    #4,146
    0
  3. #3775 cassysanuk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 04:52
    ชอบพี่แทกับพี่ฟานี่จุง
    #3,775
    0
  4. #3050 อณุชิดาวงษา (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2558 / 11:26
    ยงสู่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #3,050
    0
  5. #2225 Liny_Tiny (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 19:15
    เอะอะก็ม่านรูดๆยังไงโชซอนแมนจะตะบะแตกแล้วใช่มะ
    #2,225
    0
  6. #2195 shawolp10 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 11:22
    จองยงเป็นอะไรกับม่านรูดมากมั้ยค้าาา สงสารน้องซอนะแต่ก็ตลกตอนเมามากเลย55ชินเป็นคนดี๊ดีย์อ่าหาคู่ให้นางหน่อยน้า คุณหมอสุดหล่อจิเฉาตายมิได้นะฮร้า #ทีมจองชินค่า 555
    #2,195
    0
  7. #2072 ทีมยงซอ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 21:58
    เย้ ๆ ดีจังที่ยงสารภาพกับน้อง น้องก็ดูไม่โกรธยงมากด้วย

    แอบใจอ่อนให้กันแล้วละสิ น่ารักอ่ะ ลุ้นๆคะ
    #2,072
    0
  8. #2042 bank (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 19:26
    ทนเห็นซอเสียใจไม่ไหว สุดท้ายก้ต้องบอกความจริง

    สงสัยจะหิวข้าวมาก รอออกไปข้างนอกไม่ไหว 55555
    #2,042
    0
  9. #1992 bellloveYongseo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 21:50
    ยงบอกความจริงก็ดีแล้ว ทั้งคู่จะได้กลับมาน่ารักเหมือนเดิม
    #1,992
    0
  10. #1987 BoiceChom (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 20:38
    กว่าน้องจะรู้ความจริง เสียน้ำตาหลายปี๊บเลยยงเอ๊ยย

    เบื่อพระเอกปากหนัก แต่ตอนตอนน้องรู้ความจริงแล้วลั๊นลามาก 555
    #1,987
    0
  11. #1969 Pucca Pook (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 16:22
    ป๊าด เอะอะๆ ก้อม่านรูด



    ไรเตอร์แต่งเรื่องได้น่าติดตามมากค่ะชอบบบบ
    #1,969
    0
  12. #1879 ning_ja (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 21:01
    พออารมณ์ดีแล้วก็หิวเลยนะหมอซอ

    เอ๊ะอะก็พาน้องเข้าม่านรูดนะยงฮวามีอะไรแอบแฝงหรือป่าวคะไรท์เตอร์

    สุดท้ายก็ต้องสารภาพความจริงกับน้องจนได้ 555
    #1,879
    0
  13. #1749 seolove (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 10:17
    สุดท้ายก็ใจอ่อนทนเห็นน้ำตาลน้องซอไม่ได้
    #1,749
    0
  14. #1712 softhy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 19:05
    ยงฮวาเป็นได้ทุกอย่างให้ซอฮยอนจริงๆนะ 5555... ดีใจจังทั้งคู่ปรับความเข้าใจกันแล้ว ต้อนรับวันแต่งงานพอดีเลย เย้ๆ
    #1,712
    0
  15. #1543 Phitcha (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 12:30
    ยงบอกความจริงน้องสักที ติดตามน่ะค่า
    #1,543
    0
  16. #1455 natnat16 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2557 / 12:25
    กะแล้วยงต้องบอกความจริงนะแน่ๆ ก็นายรักน้องนิไม่อยากให้น้องเสียใจดีแล้วล่ะ ความดีของนายจะต้องชนะใจน้ัองแน่ ๆ ว่าแต่อยากหลอกบ่อยๆ นะ
    #1,455
    0
  17. #1407 Jikystitch (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 22:47
    ยังจะห่วงกินอีกน้ะ สาวน้อย
    #1,407
    0
  18. #1393 rasintt (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 23:13
    และแล้วยงก็ยอมใจอ่อนสารภาพกับน้องซอว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น  ทนเห็นน้ำตาน้องซอไม่ได้ใช่ไหมยง  แล้วยิ่งถ้าแกรู้ว่าน้องซอยังมิเคยแกจะยอมขนาดไหนเนื่ย จะรอความจริงเปิดเผยนะคะ  อยากให้ยงซอรักและเปิดเผยความรู้สึกเร็ว ๆ จัง ไม่อยากให้มัวแต่อ้ำอึ้งกันแบบนี้อะ รีดเดอร์ลุ้นเกิ้น
    #1,393
    0
  19. #1389 Yunhom (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 21:50
    เตรียมชุดพร้อมแล้วค่ะ writer



    น้องซอแอบฮาตลอดเลยนะ เข้าม่านรูดครั้งแรกก้อไปเข้าห้องน้ำ ครั้งที่ 2 เข้าไปกินข้าวหรอลูก ^^*
    #1,389
    0
  20. #1375 แฟนฟิค (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 13:17
    ยงกล้าหน่อยจิ ปล้ำเลยๆๆ 5555
    #1,375
    0
  21. #1373 pukkiemelody (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 12:55
    เฮ้อ!!!!ในที่สุดก้อเคลียร์กันซะทีพี่ยงนี้รักซอมากนะเนี้ยทนเห็นซอเสียใจไม่ได้เรย
    #1,373
    0
  22. #1372 Phitcha (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 12:30
    ดีใจจัง ยงซอเคลียกันรู้เรื่องแล้ว

    ไรเตอร์สู้ๆน้า
    #1,372
    0
  23. #1370 FahSai FuBby (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2557 / 01:13
    ในที่สุดยงก็ทนเห็นน้ำตาของคนที่ตัวเองรักไม่ได้จนต้องยอมเฉลยความจริงทั้งหมด แต่ทำไมต้องไปบอกในม่านรูดด้วยกลัวคนอื่นจะได้ยินเชียวหรอไงเนี่ยย
    #1,370
    0
  24. #1369 goguma (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2557 / 22:32
    ตัดชุดรอตั้งแต่เดือนที่แล้ว แล้วค่ะไรเตอร์ อิอิ

    สุดท้ายยงก็ต้องมาสารภาพกับน้อง ทำไงได้เนาะไม่อยากเห็นน้องเสียใจแบบนี้

    แถมดันปากไม่ตรงกับใจพูดว่า ไม่ได้อยากมองน้องอีก โอ๊ยยย จิบ้าตาย บอกชอบไปเลยยงงง

    กล้าๆหน่อย (ขัดใจจริงๆเลย พ่อวัตถุโบราณเนี่ย) ยอมทนเป็นกระสอบทรายให้น้องต่อไปละกันยงเอ๊ยย



    รอตอนต่อไปนะค๊าาาไรเตอร์ สู้ๆนะค๊าาา
    #1,369
    0
  25. #1368 hams_joon (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2557 / 21:03
    5555สุดท้ายยงก็ทนไม่ไหวต้องมาสารภาพกับน้องซอจนได้สินะ คู่นี้เวลามีเรื่องอะไรไม่บอมคุยกันเลยจริงๆเอาแต่ปรึกษาคนอื่นเนี่ย
    ส่วนจุนฮีก็น่าสงสารนะ ยังรู้สึกผิดแทนอม่อยู่เลย
    ปล.ไรเตอร์สู้ๆคะ
    #1,368
    0