Hate you, I hate you (Yong&Seo) Fin.

ตอนที่ 12 : Hate you, I hate you Chapter 11 :: Sleeping beauty [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 666
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    6 ธ.ค. 57



Hate you, I hate you Chapter 11

Sleeping beauty

 

 




 

จนถึงตอนนี้แล้วยงฮวาก็ยังไม่อยากเชื่อตัวเองว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ ทั้งที่ตัวเองเคยประกาศตัวว่าแอนตี้ไม่ชอบผู้หญิงที่ปล่อยเนื้อปล่อยตัว แต่สุดท้ายเขาก็เหมือนเดินลงกับดัก เหยียบทุกข้อจำกัดที่ตัวเองเคยลั่นวาจา

ยิ่งเห็นจูฮยอนนอนนิ่งเฉย เขาก็เหมือนกิ้งก่าได้พลอย เป็นไปได้ไหมว่าคนอย่างจองยงฮวาจะทำให้ซอจูฮยอนยอมสยบได้ แต่มาคิดดูแล้วก็อายตัวเองอยู่เหมือนกัน เขาไม่เคยอยากทำอย่างนี้ ไม่อยากทำสิ่งใดๆก็ตามที่เป็นการเอารัดเอาเปรียบหรือหักหานน้ำใจผู้หญิง แต่เพราะจูฮยอนดื้อดึงมากเกินไป เธอชอบท้าทายเขาเสมอ

จูฮยอนฟื้นคืนสติเมื่อยงฮวาหยุดสัมผัสที่ทำให้ใจหวิววาบ ตอนแรกเธอกลัวมาก แต่สุดท้ายไม่รู้เหมือนกันว่าหลงเคลิ้มไปได้ยังไง

เขาอ่อนโยน ทั้งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ เทียบกับครั้งแรกแล้ว ครั้งนี้มันต่างกันลิบลับ คนอย่างจองยงฮวาเคยไปทำอย่างนี้กับผู้หญิงคนอื่นมาก่อนหรือเปล่า? เธออดสงสัยไม่ได้เลย

จูบของผมยังห่วยอยู่อีกไหม?

นายมันบ้า! กี่ครั้งๆก็ยังห่วยตลอดนั่นแหละ จูฮยอนรีบผลักคนบนร่างออก โกรธตัวเองแต่ก็โกรธยงฮวาด้วยรวมๆกัน เธออยากตบเขาเพื่อบันดาลโทสะ แต่นอกจากจะตบไม่โดนแล้ว ยังถูกยงฮวาตะครุบตัวเข้ามากอดซ้ำเข้าให้อีก

คำก็ห่วย สองคำก็ห่วย นอนเฉยๆเลยนะ ถ้าเกิดอะไรหลังจากนี้ อย่ามาโทษผมก็แล้วกัน ยงฮวาปล่อยลมหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกคล้ายจะเป็นลม ยิ่งคิดถึงการกระทำของตัวเองเมื่อครู่ เขาก็ยิ่งรู้สึกผิดและอายตัวเอง

จูฮยอนนอนนิ่งไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวไปไหน เธอฝันไปหรือเปล่าถึงได้มานอนกอดอยู่กับยงฮวาในโรงแรมม่านรูดแบบนี้

เดี๋ยวนะ จะเป็นอะไรไหมถ้าฉันจะขอขยับออกหน่อย

จะขยับไปไหน บอกให้นอนเฉยๆก็ต้องนอนเฉยๆสิ ยงฮวาเสียงแข็ง ทั้งสองแขนโอบรัดร่างบางเอาไว้จนแน่นจนทำให้จูฮยอนเริ่มจะเหงื่อตก

ไม่ไหวแล้ว มันไม่เวิร์กหรอกนะถ้าจะให้ฉันอยู่เฉยตอนนี้… ”

อะไรของคุณ ถามจริง ไม่คิดจะฟังกันเลยหรือไง?

ไม่ใช่ไม่เชื่อฟัง ความจริงแล้วจูฮยอนเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของเธอมาก เพียงแต่มันไม่ใช่ตอนนี้ก็เท่านั้น

สงบศึกก่อน ปล่อยเลยเร็วๆ ฉันปวดท้องจะแย่แล้ว!”

ขนาดบอกว่าปวดท้องแต่ยงฮวาก็ยังเหมือนจะไม่ยอมเชื่อ ยงฮวากลัวว่าเขาอาจจะถูกจูฮยอนตลบหลัง

เป็นอะไรของคุณ ปวดหนักหรือปวดเบา?

ปวดหนักสิ ถามได้!”

 


 

ตอนนี้อ้อมแขนที่เคยแข็งแกร่งของยงฮวาไม่สามารถโอบรัดจูฮยอนเอาไว้ได้อีกต่อไป ทุกอย่างสำหรับจูฮยอนเหมือนจะตื่นตาตื่นใจไปหมด เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้เข้ามาในโรงแรมประเภทนี้ แม้แต่ห้องน้ำ เธอก็ไม่ลังเลที่จะเข้ามาสำรวจและทดลองใช้อย่างเต็มที่ ความสุขสุดยอดของมนุษย์ไม่ใช่เรื่องบนเตียง แต่มันคือความสุขหลังจากได้ขับถ่ายของเสียออกจากร่างกายต่างหาก

เฮ้อค่อยยังชั่วหน่อย

ยงฮวาหรี่ตามองหาร่างบาง ตอนนี้เขาเหนื่อยและง่วงนอนมาก แต่ก็ดูเหมือนว่าจูฮยอนจะใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานมากด้วยเหมือนกัน นับวันเขาก็รู้สึกได้ว่าตัวเองเข้าขั้นแปลกประหลาด กล้าทำเรื่องบ้าบอทุกอย่างเพียงเพราะเธอคนเดียว

เสร็จแล้วก็มานอนพักมา เขาตบที่นอนเรียก ทำเอาจูฮยอนหน้าแดงด้วยความเขินอาย ผู้ชายอะไรพาเข้าโรงแรมม่านรูด ทั้งปล้ำจูบแถมยังหน้าไม่อายฉวยโอกาสมานอนกอด ไม่สิ ไม่ใช่แค่จองยงฮวาหรอกที่กินยาไม่เขย่าขวด แต่เธอเองก็ด้วย ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่ายอมให้เขารังแกทำไม

กลับบ้านกันเถอะ ตื่นๆ ลุกๆ จูฮยอนตรงเข้ามาฉุดให้ยงฮวาลุกขึ้น แต่ตัวของเขากลับหนักอึ้ง จูฮยอนออกแรงฉุดจนเหงื่อซึม แต่ตัวของยงฮวาไม่ขยับเลย

ผมเหนื่อย ขอนอนเอาแรงก่อน ยงฮวาพลิกตัวหนีเอาหน้าซุกหมอน หากแต่มือของเขากลับคว้าข้อมือของจูฮยอนไว้แน่น ทำเหมือนเธอเป็นนักโทษของเขาไม่มีผิด

ไม่หนีไปไหนหรอกน่า ปล่อยเถอะ

ยงฮวาพลิกตัวกลับมาจ้องมองหญิงสาว เขาออกแรงดึงให้เธอนั่งลงข้างๆ ตั้งใจที่จะนอนจับมือของจูฮยอนเอาไว้ เพราะกลัวว่าเธอจะแอบหนีกลับไปหาคังมินฮยอกอีก

อย่าไปหาเขาอีกเลยนะ ตอนนี้ผมเป็นสามีของคุณ ผู้ชายคนเดียวที่คุณจะต้องยืนอยู่ข้างๆก็คือผม

จูฮยอนพยายามที่จะลุกหนี สงสัยว่าจองยงฮวาจะสมองบวมไปแล้ว ถึงได้พูดอะไรแบบนี้ออกมา

ถ้าอย่างนั้นทีหลังนายก็ห้ามเปิดห้องทำงานรับนางเอกผู้งี่เง่าคนนั้นสิมินฮยอกน่าสงสารนะ ที่ต้องแต่งงานกับคนสมองนิ่ม

ยงฮวาออกแรงฉุดร่างบางเข้ามาจนแนบชิด เขาจ้องมองเธออย่างตำหนิ หากแต่ในทันทีที่เราสองคนได้จ้องมองประสายสายตา ก็เหมือนว่าหัวใจของยงฮวากำลังจะหยุดเต้น

ฉันเปล่าขยับเลยนะ เพราะฉะนั้นถ้าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ อย่ามาร้องไห้ฟูมฟายก็แล้วกัน เพราะรู้แน่ว่าถึงยังไงผู้ชายยี่ห้อจองยงฮวาก็ไม่กล้าทำอะไรเกินเลยมากไปกว่านี้อยู่แล้ว จูฮยอนจึงใจกล้ามากพอที่จะยกเรียวแขนโอบคล้องรอบลำคอแกร่ง ซ้ำยังส่งสายตาระยิบระยับให้ ทำเอายงฮวาถึงกับตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ

เป็นผู้หญิง กล้าทำอย่างนี้ได้ไง!?” เขากัดฟันถามเสียงสั่น และยิ่งมีแต่จะสั่นมากขึ้นเมื่อถูกจูฮยอนโอบรั้งเข้ามาจนเกือบจะแนบชิด

นายทำให้ฉันกำลังจะมีอารมณ์แล้วสิ ทำไงดี? ยิ่งพูดก็ยิ่งอายตัวเอง หากแต่ยิ่งเห็นว่ายงฮวากำลังกลัว จูฮยอนก็ยิ่งสนุกได้อย่างที่ไม่เคยเป็น

อย่าทำอะไรบ้าๆนะ!” ยงฮวาดิ้นเต็มแรงจนหลุดพ้น เขาคว้าเสื้อสูทและกุญแจรถขึ้นมา นาทีนี้ไม่สนใจอะไรนอกจากจะต้องเผ่นออกที่นี่โดยเร็ว

จะไปไหนอ่ะ? ไม่นอนแล้วหรอ? จูฮยอนถามหน้ามึน ทั้งที่ความจริงแล้วอยากจะหัวเราะออกมาแทบแย่

กลับบ้านสิ จะอยู่ทำอะไรล่ะคุณ จะกลับไหม ถ้าจะกลับก็ตามมา

 

 





 

ซูโฮมาทำงานด้วยสภาพราวกับคนไร้วิญญาณ ลำพังแค่ถูกจูฮยอนบอกเลิกเพื่อไปแต่งงานก็ทำให้ซูโฮชอกช้ำเกินทน แต่ข่าวที่ได้รับเมื่อเช้ามืดทำให้เขาช้ำหนักจนอยากจะกระอักเลือดออกมา

อะไรนะ! ยงฮวากับจูฮยอนพากันเข้าโรงแรมม่านรูดงั้นหรอ!?” มิยองถามย้ำเสียงดังจนทำให้คนฟังเกือบจะหูแตก เป็นความโชคดีที่ยังเช้ามาก จึงมีแค่พวกเราไม่กี่คน

โรงแรมนั้นเป็นของเพื่อนซูโฮเอง และพนักงานของโรงแรมก็จำได้ว่าจูฮยอนเคยเป็นแฟนของเขา

แน่ใจนะว่านายไม่ได้ฟังผิด แทยอนกระซิบถามหน้าซีด

ไม่ผิดครับ พวกเขาหายเข้าไปด้วยกันราวๆสามชั่วโมง ผมดูกล้องวงจรปิดแล้ว รถคันนั้นเป็นรถของจองยงฮวาจริงๆครับ

 

 

หลังจากนั้นไม่นานแทยอนกับมิยองก็มาถึงโรงพยาบาลด้วยความรวดเร็ว งานนี้ซูโฮให้พวกเธอสองคนลาหยุดได้เป็นกรณีพิเศษ ถึงรู้ดีว่าไม่ควรหยุดงานด้วยเรื่องส่วนตัว แต่ตอนนี้ทั้งสองสาวทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

อยู่ดีดีพี่สาวทั้งสองก็มาคาดคั้นถามเรื่องโรงแรมม่านรูด จูฮยอนตกใจเพราะไม่คิดว่าแทยอนกับมิยองจะรู้ พอปฏิเสธว่าไม่ใช่เรื่องจริง พี่สาวทั้งสองก็แทบจะเอาภาพจากกล้องวงจรปิดมาแปะเข้าที่หน้าผากของเธอ

โกหกไม่เนียนเลยนะจูฮยอน มานี่เลยเรามีเรื่องต้องคุยกันนะ

ห้องทำงานของจิตแพทย์หนุ่มลีจองชินเหมาะสมที่สุดในตอนนี้ นอกจากจะไม่มีคนไข้แล้ว ห้องนี้ยังเก็บเสียงได้ดีอีกด้วย

มีอะไรกันครับ!? จองชินตกใจที่อยู่ดีดีแทยอนกับมิยองก็หิ้วปีกพาจูฮยอนเข้ามา หลังจากที่คนไข้คนสุดท้ายของเขาเพิ่งจะพ้นออกจากห้องไปไม่นาน

ก็จูฮยอนน่ะสิ เธอช่วยออกไปก่อนได้ไหมจ๊ะ ถือว่าพี่ขอร้อง คำขอร้องจากแทยอนทำให้จองชินต้องยอมสละห้องให้ด้วยความจำยอม ดูท่าว่าพวกเธอทั้งหมดจะมีเรื่องสำคัญต้องพูดกันจริงๆ เพราะถ้าไม่สำคัญคงไม่ถึงขั้นต้องมาขอใช้ห้องทำงานของเขาแบบนี้

จูฮยอนตกเป็นจำเลยให้พี่สาวทั้งสองคนได้สอบสวน จูฮยอนทั้งถูกหยิกถูกตี โทษฐานที่เข้าโรงแรมม่านรูดกับคนที่เธอเคยลั่นวาจาว่า เกลียด

บอกพี่มาสิ ว่าเธอเข้าไปทำอะไรกัน? โรงแรมม่านรูดนะจูฮยอน นอกจากรสนิยมจะไม่เข้าท่าแล้ว การกระทำยังโจ่งครึ่มอีกต่างหาก มิยองรู้สึกผิดหวังในตัวของน้องสาว ผู้ชายก่อนหน้านี้ดีทุกคน ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายแล้วจูฮยอนจะหลงคารมมนุษย์โบราณยุคโชซอนแบบนี้

เปล่านะคะ ไม่ได้เป็นเหมือนที่พวกพี่คิดนะ!” จูฮยอนส่ายหัวหน้าซีด

ไม่ใช่แบบที่คิด แล้วจะแบบไหน ที่แบบนั้นมีไว้ให้เธอวิ่งเล่นไล่จับหรือไง ร้อยก็ไม่เชื่อ พันก็ไม่เชื่อ เสียเวอร์จิ้นให้ใครไม่เสีย มาเสียให้กับมนุษย์ยุคหิน โธ่… ”

พวกเธอสองคนมีอะไรกันแล้วจริงๆน่ะหรอจูฮยอน?แทยอนระงับสติอารมณ์ถาม แน่นอนว่าหากเทียบกับฮวังมิยองแล้ว แทยอนเป็นคนที่มีสติดีมากกว่าเยอะ

ไม่ใช่นะคะ เราสองคนไม่ได้มีอะไรกัน ไม่มีจริงๆค่ะ สาบาน จูฮยอนยืนกรานเสียงแข็ง หากแต่ดูเหมือนว่าพี่สาวทั้งสองคนจะไม่เชื่อคำพูดของเธอเลย

เราแค่มีเรื่องต้องเคลียร์กันนิดหน่อยน่ะค่ะ

เคลียร์กันในโรงแรมม่านรูดเนี่ยนะ!? แทยอนกับมิยองพูดขึ้นพร้อมๆกัน

เรื่องอะไร มีเรื่องอะไรถึงต้องไปเคลียร์กันในที่แบบนั้น สมงสมอง ไปหมดแล้วสินะ คนที่พากันเข้าโรงแรมม่านรูด มีแต่ไปทำเรื่องอย่างว่าทั้งนั้นแหละ มิยองบ่นไม่หยุดพลางเอาแต่จ้องมองน้องสาวไม่ยอมกะพริบตา ถ้าวันนี้จูฮยอนไม่บอกเหตุผลที่แท้จริงมา พวกเธอจะไม่ยอมไปไหนอย่างแน่นอน

คือคือความจริงแล้ว ยงฮวาเขาแค่ไปรับหนูมาจากบ้านมินฮยอกน่ะค่ะ แต่ว่าระหว่างนั้นอยู่ดีดีหนูก็ปวดท้องขึ้นมา แล้วห้องน้ำตามปั๊มน้ำมันมันก็ไม่สะอาด พี่ก็รู้ว่าหนูจะถ่ายไม่ออกถ้าห้องน้ำไม่สะอาดจริงๆ

ก็เลยไปเข้าห้องน้ำในม่านรูดเนี่ยนะ?

จูฮยอนพยักหน้ารับอย่างเต็มกลืน เธอรู้ว่าเหตุผลมันตลกเกินไป แต่เธอนึกอะไรไม่ออกแล้วจริงๆ ครั้นจะบอกว่าโดนยงฮวาปล้ำจูบไปถึงสองครั้งสองครา เธอก็พูดไม่ได้

 

 




 

ยงฮวาเออออตามที่จูฮยอนต้องการ เธออุตส่าห์เสียสละเวลางานโทรมาบอกว่าถ้ามีใครมาถามเรื่องเมื่อคืน ก็ให้บอกไปว่าเขาแค่พาเธอแวะไปเข้าห้องน้ำในโรงแรมม่านรูดและยงฮวาก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นเหตุผลที่ฟังขึ้นตรงไหน ตอนนี้เขาอยากเห็นหน้าจูฮยอนจริงๆ อยากรู้ว่าเธอทำหน้าแบบไหนในตอนที่พี่สาวสองคนรู้เรื่องนี้แถมยังไปไล่ตามถามกันถึงที่อีกด้วย

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

ท่านประธานคะ คุณซูโฮมาขอพบค่ะ แต่ถ้าท่านไม่อยากพบ ดิฉันจะ… ”

ให้เขาเข้ามาเลยครับ ผมว่างอยู่พอดี

คิอเอาไว้แล้วไม่มีผิดว่าวันนี้จะต้องมีคนแล่นมาหา โดยส่วนตัวแล้วยงฮวาไม่ได้อยากให้คนอื่นรู้ว่าเมื่อคืนเขาทำอะไรลงไปเพราะกลัวว่าจูฮยอนจะเสื่อมเสีย เขาไม่คิดเลยด้วยว่าเจ้าของโรงแรมนั้นจะรู้จักกับซูโฮ ทุกอย่างมันกลมไปหมด ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็ติดขัดไปหมดเสียทุกอย่าง

เชิญนั่งครับ รับเครื่องดื่มอะไรดี?

ไม่ว่าเก้าอี้ในห้องทำงานจะดูดีดูแพงหรือนุ่มมากแค่ไหน ซูโฮก็นั่งไม่ลง ที่มาถึงที่ก็เพราะตั้งใจว่าจะมาจัดการกับยงฮวามากกว่า

คราวก่อนผมพูดอะไรไป คุณไม่ได้สนใจฟังเลยสินะเขาก้าวเข้าหาจนทำให้ยงฮวาต้องก้าวถอยหนี ยงฮวาเข้าใจดีว่าบางทีความรักก็ปลุกกระตุ้นให้คนเราหลงลืมตัว และอาจเผลอทำเรื่องบ้าบอโดยขาดความยั้งคิด

ไม่มีเหตุผลอะไรที่ผมจะต้องฟังคุณ ถ้าคุณมีธุระ คุณก็ควรจะนั่งลง แล้วก็บอกธุระของคุณมา คราวนี้ยงฮวาเป็นฝ่ายเดินเข้าหา เขาออกแรงผลักอกซูโฮออกเบาๆ แต่ซูโฮก็ยังออกแรงต้าน ไม่ว่าจะทำยังไงเขาก็สงบอารมณ์ลงไม่ได้

ซูโฮเสียใจมาก ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขารักจูฮยอนมาตลอด เขาเฝ้าทำดีกับเธอ คอยอยู่เคียงข้างเธอเสมอมา แม้แต่จับมือจูฮยอนยังสะบัดออก แม้แต่กอดก็ยังทำได้แค่กอดแบบเพื่อน ขนาดเป็นแฟนกันแล้ว ความสัมพันธ์ของเราก็ไม่เคยก้าวหน้าไปไหนไกล สิ่งเดียวที่จูฮยอนทำให้ซูโฮรู้สึกว่าเธอคือแฟนของเขาก็คือเรื่องที่เธอมักจะช่วยทำความสะอาดห้องหรือช่วยจัดเก็บเสื้อผ้าข้าวของในเวลาที่เขาไม่อยู่

จูฮยอนเป็นของผมนะ คุณถือดียังไงถึงได้แตะต้องเธอ

นี่คุณเมาหรือเปล่าเนี่ยฮะ! ถ้าจะพล่ามเรื่องไร้สาระ ผมไม่มีเวลารับฟังหรอกนะ

ซูโฮคว้าคอเสื้อเชิ้ตของยงฮวาเอาไว้แน่น เขาอยากเสยหมัดเข้าที่ใบหน้าของยงฮวาจริงๆ แต่ตอนนี้เขาช้ำใจจนแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงเลย

บอกมาว่าคุณได้แตะต้องจูฮยอนของผมหรือเปล่า!?

“….”

ยงฮวาไม่คิดว่านั่นคือคำถามที่เขาสมควรจะต้องตอบ ตอนนี้ซูโฮควรที่จะต้องใช้สติคิดทบทวนดูว่าการกระทำของเขาตอนนี้มันควรหรือไม่ควรอย่างไร

ทำไมผมจะต้องบอกอะไรคุณด้วย คุณลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าตอนนี้ผมกับจูฮยอนเป็นอะไรกัน

“…!” ยิ่งถูกตอกย้ำ ซูโฮก็ยิ่งเสียใจ ยงฮวาถือโอกาสนั้นสะบัดมือของคนตรงหน้าออก ยงฮวาเองก็บอกไม่ถูกว่าซูโฮตอนนี้น่าสงสารหรือน่าสมเพชมากกว่ากัน ขนาดจูฮยอนบอกเลิกเขาแล้ว แต่เขาก็ยังตามมาระราน มาแสดงความเป็นเจ้าของเธอไม่ยอมเลิก

ซอจูฮยอนไม่ใช่ของคุณอีกแล้ว อีกไม่กี่วันเราสองคนก็จะแต่งงานกัน ผมหวังว่าเมื่อถึงเวลานั้นคุณจะเลิกฟูมฟายถึงภรรยาของผมเสียที

“….” ซูโฮอ้าปากเถียงไม่ออก ยงฮวาพูดถูกทุกอย่าง แต่ถึงยังไงมันก็เป็นเรื่องยากที่จะทำใจอยู่ดี ยิ่งเขาเอาแต่บ่ายเบี่ยงไม่ยอมพูดตอบให้ตรงคำถาม ซูโฮก็ยิ่งคิดเลยเถิดไปไกลเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่

ไม่เป็นไรหรอก สำหรับผมแล้วมันไม่สำคัญว่าคุณจะเป็นอะไรกับคนที่ผมรัก เพราะถึงยังไงเวลาของคุณมันก็มีแค่ปีเดียวอยู่ดี









ทั้งที่ซูโฮกลับไปตั้งนานแล้ว แต่ยงฮวากลับยังคงรู้สึกว้าวุ่นใจไม่ยอมหาย หากเป็นเมื่อก่อนเขาสามารถคอยตามดูจูฮยอนได้ตลอดเวลา ตามดูเธอโดยไม่ต้องสนใจว่าหลังจากนี้จะเหลือเวลาอีกเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป ทุกครั้งที่เห็นหน้าจูฮยอน เขาจะต้องคอยเฝ้านับวันเวลาแล้วก็ถามตัวเองว่ายังมีเวลาเหลืออยู่อีกเท่าไหร่

พี่คะ ฉันจะขอร้องพี่เป็นครั้งสุดท้าย แล้วจากนี้ฉันจะไม่ขอร้องให้พี่ช่วยอะไรอีก

คริสตัลวางโทรศัพท์น้ำตาซึม หลังงานแถลงข่าวมินฮยอกก็เอาแต่หลบหน้าเธอตลอด โทรศัพท์ไปหาก็ไม่ยอมรับสาย เอาแต่อ้างว่าไม่ค่อยสบายต้องการเวลานอนหลับพักผ่อน

วันพรุ่งนี้เราสองคนจะแต่งงานกันแล้ว คริสตัลนึกไม่ออกว่าชีวิตของเธอจะมีความสุขได้ยังไง ตอนนี้เธอไม่กล้าออกจากบ้านเพราะมีแต่คนซุบซิบนินทาไปทั่วคาดหวังว่าจะได้รับกำลังใจจากพ่อของลูกในท้องบ้าง แต่ก็ไม่มีเลย ดูเหมือนว่าช่วงหลายวันที่ผ่านมา ซอจูฮยอนจะไปหาเขาเสมอ คริสตัลรู้ว่าสิ่งที่เอ่ยปากขอร้องให้ยงฮวาช่วยทำให้ไม่ต่างอะไรกับการก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของเขาเลย แต่อย่างน้อยเธอคิดว่ามันน่าจะส่งผลดีกับเราทั้งสองคนมากกว่าการเลือกที่จะยืนดูอยู่เฉยๆโดยไม่คิดจะทำอะไรเลย

คุณหมอจูฮยอนยังคงตรวจรักษาคนไข้ถึงแม้จะเย็นมากแล้วก็ตามที ทุกครั้งที่ได้มองดูเธอจากที่ตรงนี้ ยงฮวาพบว่ามันมีทั้งช่วงเวลาที่น่าเบื่อและช่วงเวลาที่ทำให้รู้สึกดีรวมๆกัน

ตอนที่รู้สึกดีคงเป็นตอนที่เธอตรวจรักษาคนไข้ที่เป็นเด็กน้อยน่ารัก แต่มันจะน่าเบื่อทันทีหากผู้ปกครองของเด็กจะเป็นคนหนุ่มหน้าตาดี เพราะมันจะยิ่งทำให้การตรวจรักษายืดยาวออกไปจนมากเกินความจำเป็น

เกือบชั่วโมงเนี่ย ตรวจแค่เด็กอย่างเดียวจริงๆใช่ไหม?

ทันทีที่พบหน้ากันก็จะต้องพูดกระทบกระแทกแดกดันกันทุกที เขาก็เห็นอยู่ว่าเธอทำหรือว่าไม่ทำอะไร แต่ก็ยังชอบมาจิกกัดกันได้ตลอดเวลา

เหนื่อยบ้างไหมที่ต้องมาคอยตามจับผิดกันอย่างนี้

เหนื่อย แต่ผมไม่มีทางเลือกนักหรอก คุณก็รู้

ก่อนหน้ายงฮวาต้องคอยติดตามเธอก็เพราะแม่ของเธอสั่ง แต่ตอนนี้เขาตามเธอก็เพราะกำลังหาช่องว่างที่จะฟ้องหย่าจากเธอมากกว่า นี่คือความเข้าใจของจูฮยอนเองล้วนๆ

หิวไหม?

จูฮยอนอมยิ้มเมื่อคนตรงหน้าส่งถุงอาหารให้ ข้อดีของการที่มีจองยงฮวามาคอยเฝ้าตามติดก็คือมักจะมีของกินตามมาด้วยเสมอ

คิดจะเอาของกินมาล่อหรอ ก็ได้ผลอยู่หรอก ขอบคุณนะ

เป็นเรื่องตลกที่ขำไม่ออกทั้งที่เมื่อคืนเขาพาเธอเข้าโรงแรมม่านรูด แต่ตอนนี้กลับมานั่งเฝ้ารอในระหว่างที่เธอกำลังกินข้าว

วันนี้ซูโฮมาหาผม ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจผิดไปมาก ผมพยายามจะอธิบายแล้ว… ”

ช่างเถอะ เขาอยากคิดอะไรก็ปล่อยให้เขาคิดไป

จูฮยอนทำเหมือนไม่แคร์ซูโฮเลยแม้สักนิด ขณะที่ยงฮวาเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะอธิบายอะไรตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว เขาเอาแต่พูดย้ำว่าตัวเองกับจูฮยอนเป็นอะไรกัน จนกระทั่งซูโฮยอมกลับไปเอง

ผมถามจริงๆนะว่าคุณเคยรักใครจริงๆบ้างหรือเปล่าหรือคบกับพวกเขาแค่เป็นการสะสมแต้ม ลีจองชิน คังมินฮยอก มาจนถึงซูโฮ ดูเหมือนว่าพวกเขาทุกคนจะเป็นฝ่ายถูกคุณบอกเลิกทั้งหมดเลย

ในสายตาของจองยงฮวาคิดว่าเธอคบผู้ชายเพื่อสะสมแต้มอย่างนั้นหรือ? เขาไม่เข้าใจหรอกว่าเธอต้องฝืนใจตัวเองมากแค่ไหน นอกเหนือไปจากการประชดประชันทั้งเขากับแม่ของเธอแล้ว ตลอดทั้งชีวิตจูฮยอนไม่เคยคิดอยากรักใครเลย เธอกลัวกับการที่จะรักใครสักคนหนึ่ง แล้วสุดท้ายพวกเขาก็จะทิ้งเธอเอาไว้เหมือนที่พ่อกับแม่ทำ

แต่ถึงจะกลัวอย่างนั้น สุดท้ายแล้วเธอก็ยังแอบหวังว่าจะมีใครสักคนที่รักและเข้าใจเธอบ้าง แต่เธอก็ไม่ได้สนใจนักหรอกว่าเขาคนนั้นจะมีตัวตนอยู่จริงๆไหม บางทีเธออาจจะไม่มีโอกาสได้พบคนแบบนั้นเลยก็ได้ คงไม่แปลกอะไรที่ผู้หญิงธรรมดาๆแบบเธอจะแอบคาดหวังในเรื่องนี้ ถึงปากจะบอกว่าไม่ แต่ใจก็ยังแอบหวัง ไม่ว่าใครก็คงอยากจะเป็นคนที่ถูกรักและได้สัมผัสกับความรักกันทั้งนั้น

ที่ผ่านมาฉันจะเคยคบใคร จะรักหรือไม่รักใคร แล้วนายเกี่ยวอะไรด้วย แค่ตอนนี้ฉันต้องทนเห็นหน้านายอยู่ทุกวันก็เครียดจะแย่อยู่แล้ว

ยงฮวารู้สึกเจ็บแปลบในอก นับวันที่ได้อยู่ใกล้ชิดเธอ เขาก็ยิ่งรู้สึกอ่อนแอลงในทุกที ถูกของจูฮยอน เขาไม่เกี่ยวอะไรเลย

วันพรุ่งนี้คุณจะไปงานแต่งงานของคริสตัลกับมินฮยอกหรือเปล่า?

ถึงไม่อยากไปแต่ก็ต้องไป นอกจากจะไปในฐานะแขกแล้ว จูฮยอนยังต้องไปในฐานะผู้ช่วยของคุณหมอลีจองชินด้วย

ไปสิ แล้วนายล่ะ”

ถ้าอย่างนั้น เราไปด้วยกัน คุณโอเคไหม?

ไม่เอาหรอก ถ้าไปพร้อมนายสงสัยเรือคงได้ล่มแน่ เราแยกกันไปแหละดีแล้ว ต่างคนต่างไป ต่างคนต่างกลับ

คุณไม่ไปไม่ได้หรอ

“….”

คำถามนั้นทำให้จูฮยอนต้องหยุดชะงัก เธอรู้ว่ายงฮวาไม่อยากให้เธอไปร่วมงานนี้ เพราะเขากลัวว่าเธอจะไปทำให้คู่บ่าวสาวต้องแตกแยก ในสายตาของเขาเธอเป็นผู้หญิงไม่ดีชอบยั่วยวนผู้ชายตลอดเวลา

ฉันต้องไป ถึงแม้นายจะไม่พอใจ แต่นายก็ห้ามฉันไม่ได้

หลังจากนั้นยงฮวาไม่ได้พูดอะไรอีก เขาพาจูฮยอนกลับบ้าน พาเธอมาส่งถึงหน้าประตูห้องนอนแล้วถึงแยกตัวไป วันนี้เขาดูแปลกแถมยังเงียบแปลกๆผิดไปจากที่เคย โดยปกติแล้วถ้าเขาไม่อยากพูดหรือต่อล้อถ่อเถียงกับเธอ เขาก็แค่ยอมแพ้แล้วก็เลิกตอแยเธอเท่านั้น ไม่ใช่เดินกำกับพามาส่งถึงประตูห้องนอนแบบนี้

เป็นอะไรของเขา ทำตัวเหมือนผู้หญิงเวลาประจำเดือนไม่มาไปได้?

 

 



 

ตลอดทั้งคืนยงฮวานอนไม่หลับ ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียดแต่ขณะเดียวกันก็ไม่มีวิธีไหนสามารถฉุดรั้งจูฮยอนไว้ได้

เห็นยงฮวาเดินออกจากห้องหน้าซีด จุนฮีจึงแอบเป็นห่วงกังวล ดูเหมือนว่าพี่ชายของเธอจะไม่ค่อยสบาย แต่เขากลับยืนยันว่าเขาสบายดีทุกอย่าง ดูยังไงก็ไม่น่าเชื่ออยู่ดี

ให้พี่จูฮยอนช่วยดูให้ดีไหมคะ วันนี้พวกพี่สองคนต้องไปงานแต่งงานด้วยกันนี่นา จะไหวไหมคะเนี่ย? อากาศวันนี้ค่อนข้างหนาวเย็นมาก แต่พี่สาวและพี่ชายกลับจะต้องไปร่วมงานแต่งงานที่จัดบนเรือ

พี่ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ วันนี้เธอกลับกี่โมง? ค่ำหรือเปล่า?

ไม่ค่ำค่ะ บ่ายๆก็กลับแล้วล่ะค่ะ ฉันมีเรียนแค่ตอนเช้าวิชาเดียว

ถึงจะสั่งกำชับแล้วว่าไม่ให้บอกจูฮยอน แต่จุนฮีก็ยังแอบมากระซิบกระซาบบอกพี่สาวว่าวันนี้ดูเหมือนว่าพี่ชายจะไม่ค่อยสบาย

วันนี้ช่วงกลางวันทั้งยงฮวาและจูฮยอนยังต้องมาทำงานตามปกติ แต่ช่วงเย็นแค่ต้องกลับเร็วมากไปกว่าในทุกวันเพราะต้องกลับมาเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงหรูบนเรือลำใหญ่

ยงฮวารับอาสามาส่งจูฮยอนที่โรงพยาบาล จูฮยอนเองก็สังเกตเห็นว่ายงฮวาหน้าซีดมาก สภาพของเขาเหมือนกับคนอดนอนมาทั้งคืน ทั้งที่เมื่อวานเขาก็ไม่ได้กลับถึงบ้านดึกแต่อย่างใด

ไปตรวจหน่อยไหม เผื่อเป็นอะไรจะได้รักษาได้ทัน ฉันลัดคิวให้ก็ได้ วันนี้ฉันจะตรวจให้นายเป็นคนแรกเลย

คนขับรถกิตติมศักดิ์หันมาเผยรอยยิ้มน้อยๆ อยากบอกไว้ตรงนี้เลยว่าต่อให้ใกล้ตาย เขาก็ไม่ให้จูฮยอนตรวจรักษาเป็นอันขาด

ถ้าทั้งโรงพยาบาลเหลือคุณเป็นหมอแค่คนเดียว ผมยอมตายยังดีกว่า

“….” จูฮยอนจิกดวงตาค้อนใส่ ถ้ายืนยันว่าอยากตายก็ตามใจ อุตส่าห์มีน้ำใจเป็นห่วง แล้วดูเขาพูดจาเข้าสิ ต่อไปนี้เธอจะไม่สนใจเขาอีกแล้ว

จำคำพูดของนายไว้นะ ถ้าคราวหน้านายเจ็บใกล้ตาย ฉันจะช่วยซ้ำ

ประตูรถถูกปิดดังโครมทำเอายงฮวาถึงกับสะดุ้งตกใจ หากเป็นทุกครั้งเขาจะรีบขับรถออกไป ไม่คิดมาก ไม่เก็บเอาพฤติกรรมที่ไม่เข้าตามาใส่ใจ แต่คราวนี้เขากลับเอาแต่คิดว้าวุ่นใจไม่หยุดเลย

จบจากงานวันนี้ปลายสัปดาห์ก็จะถึงคิวงานแต่งงานของเขากับจูฮยอนแล้ว ทุกอย่างรวดเร็วเหมือนว่าเราสองคนเพิ่งจะจดทะเบียนสมรสกันไปเมื่อวาน และถึงแม้เวลาหนึ่งปีต่อจากนี้อาจจะน้อยเกินไป แต่เขาก็หวังว่าช่วงเวลาที่เหลือจะมีช่วงเวลาที่เป็นความสุขอยู่บ้าง

จองยงฮวา นายไม่ควรคิดมาก ตอนนี้นายมีสิทธิ์ที่จะทำ เพราะฉะนั้นนายก็ควรที่จะต้องทำ อย่างน้อยก็เพื่อตัวจูฮยอนเอง ถึงหลังจากนี้เธอจะโกรธหรืออาละวาดจนบ้านพัง แต่นายก็น่าจะชินกับความรู้สึกพวกนี้ไม่ยาก

ตอนนี้เรื่องเดียวที่วนเวียนเข้าออกอยู่ในหัวก็คือเขาจะต้องขัดขวางไม่ให้จูฮยอนได้ไปร่วมงานในวันนี้

แต่จะขัดขวางแค่ชั่วครั้งชั่วคราวคงไม่เป็นผลดี สิ่งที่ยงฮวาจะต้องทำก็คือขัดขวางไม่ให้จูฮยอนไปยุ่งเกี่ยวกับคังมินฮยอกตลอดไป

ป้าอินฮวา ยกโทษให้ผมด้วยนะครับ ผมมีความจำเป็นจริงๆ






 

จุนฮีกลับมาถึงบ้านตั้งแต่ช่วงบ่าย ยงฮวาขอร้องให้เธอช่วยเตรียมอาหารให้ ซึ่งจุนฮีก็เต็มใจเพราะรู้ดีว่าพี่ชายของเธอเมาเรือ ทุกครั้งที่จะต้องขึ้นเรือยงฮวาจะต้องกินอาหารรองท้องก่อนเสมอเพราะว่าเขาจะไม่กินอาหารในงานเลย เว้นไปจากแค่จิบน้ำ

จูฮยอนเดินตามกลิ่นหอมเข้ามาจนถึงห้องครัว พอเลิกงานก็รีบมุ่งหน้ากลับบ้าน ตั้งใจว่าจะรีบแต่งตัวแล้วก็รีบไปที่บ้านของมินฮยอก จองชินเองก็ต้องไปที่นั่นด้วยเหมือนกัน ตอนแรกจองชินอาสาว่าจะมารับ แต่เธอไม่อยากให้เขาขับรถวนไปมาให้เสียเวลา เธอไปหาพวกเขาเองสะดวกมากกว่า

หอมจัง ขอพี่ชิมหน่อยได้หรือเปล่า?

ได้สิคะ แต่ว่ามันยังไม่สุกดีเลย พี่ไปอาบน้ำก่อนนะคะ อีกเดี๋ยวเดียวค่ะ ถ้าเสร็จแล้วฉันจะเอาไปให้พี่ถึงห้องเลย

โอเค ขอบใจมากนะจ๊ะ น้องพี่น่ารักจัง

ยงฮวาแอบยืนมองจนแน่ใจว่าจูฮยอนกลับขึ้นห้องของเธอไปแล้ว เขาถึงได้ออกจากที่ซ่อน

จูฮยอนกลับมาแล้วหรอ?

ใช่ค่ะ พี่จูฮยอนเพิ่งมาถึงเมื่อกี้นี้เองค่ะ

น้องสาวตัวเล็กพูดตอบเสียงใส ขณะที่ยงฮวาแกล้งหันมองหาของบางอย่างที่ตั้งใจเอาไปซ่อนเองกับมือ

กาแฟหมดแล้วหรอ… ”

กาแฟเป็นของจำเป็นสำหรับยงฮวามาก จุนฮีเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมแม่บ้านถึงปล่อยให้ขวดกาแฟว่างเปล่าแบบนี้ได้

ใจเย็นๆนะคะ เดี๋ยวฉันจะหาให้เอง น่าจะพอมีอยู่ในตู้บ้างนะคะ คงไม่ถึงกับหมดเกลี้ยงเลยหรอก เดือนที่แล้วฉันเพิ่งจะซื้อมาเอง ว่าพลางวางมือจากอาหารบนเตา เปิดตู้รื้อหากาแฟให้พี่ชาย หากแต่ของที่คิดว่าน่าจะมีกลับไม่มีเหลืออยู่เลยแม้แต่ถุงเดียวมันเป็นไปได้ยังไง

เห็นคาตาว่าไม่มีกาแฟเหลือเลย ยงฮวาจึงแกล้งทำเฉไฉ

พี่ไม่กินก็ได้ เดี๋ยวค่อยไปหาเอาในงาน

ยงฮวาเป็นคนช่างเลือก ไม่ใช่ว่าจะสามารถดื่มกาแฟอะไรก็ได้ โดยปกติแล้วจุนฮีจะเป็นคอยตรวจเช็คของพวกนี้อยู่เสมอ ของทุกอย่างในบ้านเธอเป็นคนเลือกซื้อเองทั้งหมด แม่บ้านมีหน้าที่แค่ไปเป็นเพื่อนแล้วก็ช่วยเธอถือของเท่านั้น

เอาอย่างนี้ค่ะ พี่รอเดี๋ยวเดียวนะคะ ฉันจะรีบออกไปซื้อมาให้พี่เดี๋ยวนี้เลย

แล้วทำไมเธอต้องไปเองล่ะ บอกแม่บ้านให้ไปซื้อก็ได้นี่

ไม่ได้หรอกค่ะ แม่บ้านไม่น่าซื้อถูกหรอก ปกติฉันเป็นคนเลือกเองทั้งนั้น อีกอย่าง มันก็เป็นฉลากภาษาอังกฤษด้วย

ยงฮวาเออออตามน้องสาว เขาเสียใจและอยากขอโทษที่ทำให้จุนฮีต้องลำบาก

ถ้าอย่างนั้นพี่จะดูของในหม้อให้เอง ไม่ต้องรีบมากนะ พี่รอได้

แป็บเดียวจริงๆนะคะ ไม่เกิน 10 นาทีฉันจะกลับมาค่ะ ซุปเปอร์หน้าปากซอยน่าจะมี

ทันทีที่จุนฮีคล้อยหลัง ยงฮวาก็ถึงกับนั่งถอนหายใจทิ้ง เขารู้ว่าสิ่งที่ตัวเองจะทำนั้นไม่เข้าท่า แต่เพื่อจูฮยอนแล้ว เขามีความจำเป็นจริงๆ

 


 

ยงฮวาได้ดื่มกาแฟหลังจากนั้นไม่นานตามเวลาที่จุนฮีบอกเอาไว้ เธอไปกลับเร็วมากจนทำให้เขาตกใจ แต่เพราะจุนฮีรีบมาก เธอก็เลยไม่ทันได้สังเกตว่าพี่ชายของเธอดูตื่นเต้นเกินกว่าช่วงเวลาปกติแค่ไหน

จุนฮีรีบเอาอาหารที่เพิ่งทำเสร็จร้อนๆเข้ามาให้จูฮยอนถึงห้องนอน ยงฮวาเป็นคนปรุงเอง และเธอก็มั่นใจว่ามันจะต้องอร่อยถูกปากพี่สาวของเธออย่างแน่นอน

พี่จูฮยอนคะ รีบทานเถอะค่ะ กำลังร้อนๆเลย จุนฮีแอบปาดเหงื่อเพราะต้องรีบไปรีบกลับ เธอกลัวว่ายงฮวาจะรอนานและกลัวว่าจูฮยอนจะทนหิวไม่ไหว

จูฮยอนหมุนตัวสำรวจมองดูตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ ถึงแม้งานเลี้ยงจะหรูหราแต่เธอก็มีมารยาทมากพอที่จะเลือกชุดให้เหมาะสมกับสถานะของผู้ร่วมงาน เธอสวมชุดเดรสลูกไม้สีน้ำเงินเข้ม ความยาวเกือบจะคลุมเข่าดูไม่สั้นมากจนเกินไปนักเน้นว่าจะต้องคล่องตัวไว้ก่อน ส่วนผมเธอม้วนให้มันเป็นลอนคลายอ่อนๆ ไม่ลืมที่จะฉีดน้ำหอมเพิ่มความมั่นใจให้กับตัวเอง และที่สำคัญก็คือตอนนี้กระเพาะอาหารของเธอกำลังร่ำร้องต้องการจะย่อยของอร่อยๆจนแทบจะทนรออีกไม่ไหว

พี่ไม่เกรงใจแล้วนะ หิวจะแย่

จุนฮียืนมองพี่สาวของเธออย่างชื่นชม ถ้ายงฮวารู้ว่าจูฮยอนกินอาหารที่เขาปรุงอย่างเอร็ดอร่อย ยงฮวาจะต้องมีความสุขมากแน่ๆ

พี่ยงฮวาอาจจะเมาเรือได้ ถ้ายังไงฉันฝากพี่ให้ช่วยดูพี่เค้าหน่อยนะคะ

เมาเรือหรอ มินฮยอกก็เหมือนกัน รายนั้นทั้งเมาทั้งกลัวเรือจนอาจฉี่ราดได้เลยด้วยซ้ำ

พี่เพิ่งจะรู้ว่าหมอนั่นเมาเรือด้วย ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ พี่จะเตรียมยาแก้เมาไปด้วย เผื่อบางทีเขาอาจจะต้องการมันก็ได้

นี่ยังดีนะคะ เมื่อก่อนพี่ยงฮวากลัวเรือเลยด้วยซ้ำ แต่ว่าพี่เค้ารักษาจนหายดีแล้วค่ะ ตอนนี้เหลือแค่ยังเมาเรือไม่ยอมหาย

จูฮยอนไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย อะไรจะเหมือนกันขนาดนั้น ทั้งกลัวเรือเมาเรือ แต่ยงฮวาโชคดีหน่อยที่รักษาจนหายดีแล้ว

พี่ก็มีเพื่อนคนนึงเป็นเหมือนเค้าเปี๊ยบ อะไรโลกมันจะกลมขนาดนั้นก็ไม่รู้

 




 

เห็นจูฮยอนเดินออกมาด้วยความรีบร้อน ยงฮวาไม่รอช้ารีบเดินตรงเข้ามาดักหน้าพร้อมกับเสนอตัวรับอาสาไปส่ง ทั้งที่รู้ตัวว่าจูฮยอนไม่ต้องการให้เขาทำอย่างนั้น

ให้ผมไปส่งเถอะ แต่งตัวแบบนี้ ไปรถแท็กซี่มันอันตราย

จูฮยอนก้มมองตัวเอง เธอมั่นใจว่าตัวเองแต่งตัวเรียบร้อยมากเลยด้วยซ้ำ เธอมองไม่ออกเลยว่าชุดแบบนี้จะอันตรายยังไง

เห็นพี่สาวทำอึกอัก จุนฮีจึงรีบช่วยหนุนพี่ชายเต็มที่ จูฮยอนควรที่จะให้ยงฮวาไปส่ง เพราะไหนๆพวกเขาก็จะต้องไปงานเดียวกันอยู่แล้ว

ให้พี่ยงฮวาไปส่งเถอะนะคะ ถ้าพี่ไม่ชอบเดินเข้างานด้วยกัน ก็แยกกันหน้างานก็ได้นี่

 

 

เพราะไม่อยากให้จุนฮีคิดมาก สุดท้ายจูฮยอนก็ยอมขึ้นรถมากับยงฮวาในที่สุด เธอบอกให้เขาจอดรถที่ป้ายรถประจำทางสาธารณะป้ายแล้วป้ายเล่า ทว่ายงฮวาไม่ยอมจอดเลยสักป้ายเดียว

ผมรู้ว่าคุณจะไปไหน ให้ผมไปส่งแล้วกัน สัญญาว่าผมจะไม่พูด ไม่ห้ามไม่บ่นอะไรคุณอีก

“….” จูฮยอนหันมองหน้าคนพูดอย่างไม่สบอารมณ์ ตอนนี้หน้าของยงฮวาเหมือนกับหลักกิโลที่วางอยู่ข้างถนนไม่มีผิด มันหนักมากจนยกด้วยมือเปล่าไม่ได้ ระบุตัวเลขหลักกิโลเมตรตัวโต ไม่ว่ามันจะยืนอยู่ผิดที่ผิดทางหรือไม่ เทียบกันแล้วก็เหมือนกับคนที่เดินตรงไปข้างหน้า ถอยหลังไม่เป็น ยงฮวาชอบมองเธอในแง่ร้ายตลอด แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ไม่อยากพูดหรืออธิบายอะไรให้เขาเข้าใจเลยทั้งนั้นเพราะรู้ดีว่าพูดไปก็เปล่าประโยชน์

เก่งจังเลยนะ ถึงรู้ว่าฉันจะต้องไปไหน ไปทำอะไรกับใคร… ” อยู่ดีดีจูฮยอนก็รู้สึกง่วงขึ้นมา ทั้งที่ตอนนี้เพิ่งจะบ่ายสามโมงกว่าเท่านั้น

“….” ยงฮวาข่มใจที่จะขับรถมุ่งตรงไปข้างหน้า เขาไม่ได้จอดรถที่บ้านของคังมินฮยอกตามที่จูฮยอนต้องการ ซ้ำยังขับรถเลยโรงแรมม่านรูดไปอย่างแล่นฉิวโดยที่จูฮยอนในตอนนี้กลายเป็นคนไร้ซึ่งปากเสียงไปเรียบร้อยแล้ว

 

 


 



 

**************************100%**********************

ตอบคุณ me a da    ยงซอไม่ยอมคุยกันเป็นปัญหาใหญ่ของเรื่องนี้ค่ะ  พอได้คุยก็ชอบประชดกันไปเอง ลักษณะนิสัยแบบนี้เป็นธรรมชาติของคู่นี้เลยค่ะ    ไม่ต้องแปลกใจไป เพราะถ้ามันเคลียร์หมด จะไม่มีเหตุผลให้ต้องมาตีกันค่ะ   [ ไรเตอร์จะหมดมุกนั่นเอง....  อิอิ]
 

อย่าลืมคอมเม้นท์ให้กันนะคะ    ขอบคุณค่ะ

 





 

 


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,171 ความคิดเห็น

  1. #4165 barbiebot (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 20:57
    อิพี่ยง. แกโดนหนักแน่ กล้าวางยาหมอเชียวหรือ
    #4,165
    0
  2. #4144 papink (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 23:49
    จูฮยอน ตื่นขึ้นมาอาละวาดแน่ๆ
    #4,144
    0
  3. #3773 cassysanuk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 04:33
    สนุกมากกกกกกก
    #3,773
    0
  4. #3054 dreamlovesnsd (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:52
    ขนาดนั้นเลยหรอยง
    #3,054
    0
  5. #3048 อณุชิดาวงษา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2558 / 10:11
    ยงทำไรนะ
    #3,048
    0
  6. #2207 Liny_Tiny (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 20:37
    ไม่คุยกันสักทีไม่รู้เรื่องกันสักที. คนอ่านหงุดหงิดดดด
    #2,207
    0
  7. #2171 shawolp10 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 22:18
    เฮ้ยยยย ยงฮวาโอป้าพี่จะทำอารายยยน้องซออะค้า ถ้ายอมพูดกันดีๆใช้เหตุผลก็จะไม่เกิดเรื่องเข้าใจผิดกัน ป่านนี้คงรู้ความรู้สึกกันและกันไปนานละ
    #2,171
    0
  8. #2066 ทีมยงซอ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 21:36
    ยงฮวาพาซอเข้าม่านรูดอีกแล้วว

    รอบนี้น้องจะรอดไหมเนี่ย แต่ละอย่างนะ ช่างคิดจริง 555

    ตื่นมาน้องโวยแน่แก ยงแกเตรียมตัวไว้เลย
    #2,066
    0
  9. #2031 bank (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 18:25
    วางยา ?? แล้วต่อไปซอจะเปนไงเนี้ย

    ถึงกับต้องสกัดกั้นทุกทางไม่ให้ไปงานได้

    #2,031
    0
  10. #1982 bellloveYongseo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 19:56
    ยงแกว่างยาเขาแล้วพาไปไหนทำอะไร
    #1,982
    0
  11. #1981 BoiceChom (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 19:54
    แม่ยกนี่มโนไปไกลแล้วนะ


    อิพี่วางยานอนหลับเลยรึ เอาให้มั่นนะยง แต่มันสะกิดตรงยงมินเมาเรือเหมือนกันนี่แหล่ะ มันต้องมีอะไรซักอย่าง
    #1,981
    0
  12. #1967 Pucca Pook (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 16:17
    อีย๊งงง อุดส่าพาไปโรงแรมละ ปล่อยให้รอดได้ไงเนี่ยยย 555
    #1,967
    0
  13. #1766 ning_ja (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 13:22
    เจ้าแผนการเหมือนกันนะยง

    ใจกล้าจริงหรือป่าวน้า 5555
    #1,766
    0
  14. #1706 softhy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 18:12
    อิยงมีแผนเหมือนกันนะเนี่ย5555...ว่าแต่ เย้ๆๆๆๆในที่สุดและในที่สุด น้องซอก็เปนของยงคนเดียว ว้าววววว 555.. แต่สถานที่ก็เหมาะแก่การบอกว่าไปเข้าห้องน้ำอยู่อะนะ 555..ยงจะพาน้องซอไปไหนหว่าาาา
    #1,706
    0
  15. #1307 Jikystitch (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2557 / 22:49
    เข้าใจน้องซอผิดอีกละ ยง
    #1,307
    0
  16. #1287 Phitcha (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 23:28
    ยงวางยานอนหลับน้องซอออออ
    #1,287
    0
  17. #1261 Beam Supattra (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2557 / 18:16
    พี่ยงเจ้าเล่ห์มากอ่ะ5555555 ยงฮวากับมินฮยอกนี่พี่น้องกันรึเปล่าคะ เมาเรื่อกลัวเรือเหมือนกันเลย เหมือนที่บอกว่ายงเคยมีน้องชาย
    #1,261
    0
  18. #1256 jin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2557 / 16:34
    ขำยงจังเลยคะ โดนน้องซอยั่วกลับถึงกะรีบเผ่นออกจากม่านรูดแทบไม่ทัน

    แต่ครั้งนี้เพื่อช่วยคริสตัล หรือเพื่อตัวเองกันแน่วางยาน้องแล้วจะพาไปใหน

    ยงคิดจะทำอะไร
    #1,256
    0
  19. #1255 Yuii_lamai (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2557 / 14:55
    ถึงกับวางยาเลยหรอ แกจะทำอะไรน้องห๊ะ!!
    #1,255
    0
  20. #1208 rasintt (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 22:40
    คิดจะห้ามน้องซอไม่ให้ไปทำไม่ไม่ขอร้องดี ๆ หล่ะยง คิดจะทำอะไรระวังน้องซอจะโกรธจนแกจะแก้ตัวไม่ได้นะยง  อยากให้หวานกันบ้างจัง  แต่อารมณ์หึงของพี่ยงเนี่ยล้ำเกิ้นอิๆๆๆๆ แต่รีดเดอร์ชอบนะคะ
    #1,208
    0
  21. #1202 Lovelyminmin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 08:19
    ยงคะแผนนี้ถ้าน้องฟื้นนี่งานเข้านะคะ!!!! แล้วนั่นจะพาน้องไปไหนกันแน่รีดเดอร์ก็แอบบลุ้นเห็นขอโทษขอโพยคุณแม่น้องนี่พี่ยงคิดจะทำอะไรคะ!!!!!  / ว่าแต่น้องมินจะเป็นไงน้อน้องซอก็ไม่อยู่จองชินจะจัดการได้มั้ย??
    ไรเตอร์สู้ๆ
    #1,202
    0
  22. #1188 Hanule-Sky (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2557 / 22:09
    ยงแกใส่บานอนหลับให้น้องกินหรอ แล้วนั่นแกจะพาน้องไปไหนอ่ะ?!!





    ว่าแต่ ,,,  มินฮยอค กับ ยง กลัวเรือเหมือนกันเลย มินใช่น้องยง ที่พลัดหลงกันรึป่าวคะ ไรท์เตอร์
    #1,188
    0
  23. #1165 ekr9 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2557 / 00:18
    ยงแกวางยาซอหรอ
    แล้วนั่นจะพาไปไหนอ่ะถึงกับต้องขอโทษแม่เลย
    #1,165
    0
  24. #1164 goguma (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 23:10
    เฮียถึงขนาดกล่าวขอโทษแม่น้องขนาดนี้ คิดว่าไม่ใช่เรื่องธรรมดาแล้วใช่มั๊ยคะ

    แล้วถ้าน้องฟื้นขึ้นมาจะเกิดอะไรขึ้น ไม่อยากจะคิดเลยยย

    รอตอนต่อไปนะค๊าาาาาา
    #1,164
    0
  25. #1163 แฟนฟิค (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 22:38
    จองยง นายวางยาน้องแล้วพาเข้าม่านรูดหรอ อิอิ
    #1,163
    0