Good world หวังว่าโลกนี้จะเป็นโลกที่ดีนะ! #เจอกันที่ต่างโลก

ตอนที่ 1 : INTRO : ในวันนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 มี.ค. 62

การพบพานกันครั้งแรกระหว่างผมกับลูกสาวของผมมันไม่ได้น่าประทับใจอะไรนักหรอก… ก็นะ เรื่องมันเริ่มมาจาก


เรื่องราวมันเริ่มมาจากจอมมาผู้แสนดีคนหนึ่ง เขาคนนั้นเป็นผู้อุปภัมถ์หมู่บ้านของมนุษย์ที่ยากไร้ที่ถูกละเลยถึงสองสามแห่ง ยังไม่นับรวมถึงเรื่องที่ยอมปล่อยปีศาจและอสูรต่างๆในบัญชาเป็นอิสระและยังคงค่อยคุ้มครองอีก แต่ถึงแบบนั้นก็ยังมีปีศาจอีกมากมายที่ไม่ยอมไปไหนและรับใช้เขาอยู่ดี อีกทั้งยังรักและค่อยช่วยเหลือใครก็ตามที่เดือดร้อน ดังนั้นเขาจึงเป็นที่รักของเหล่าปีศาจและมนุษย์ในหมู่บ้านอันห่างไกลเหล่านั้น


ทั้งๆที่เป็นคนดีขนาดนั้น


ทั้งๆที่เป็นที่รักขนาดนั้น


ทั้งๆที่ไม่เคยคิดจะทำร้ายใคร


แต่มนุษย์นั้นก็ช่างโลภจนเกินพรรณนา


“รีบหนีไปซะ!!! หากพวกเรายังหนีไปไม่ได้ ท่านจอมมารก็คงไม่หนีไปไหนแน่ๆ เพราะงั้นจงเอาชีวิตรอดซะ!!!” เสียงอึกทึกครึกโครมปนเปไปกับเสียงกรีดร้องอย่างหวาดกลัวและตระหนก เหล่าผู้คนมากหมายวิ่งวุ่นกันเพื่อเอาชีวิตรอดโดยมีผู้คอยสั่งการคือหญิงสาวเผ่าปีศาจที่มีตำแหน่งเป็นหวหน้าเมดค่อยสั่งการ

ปราสาทที่เคยโออ่าตระหง่าต่อสายตาแทบจะลุกเป็นไฟ เหล่ามนุษย์มากมายที่เริ่มเดินทางหวังจะได้ชื่อเสียงของ ‘ผู้กล้า’ บุกมาและทำลายที่แห่งนี้จนสิ้น

ทั้งๆที่ไม่เคยจะทำร้ายใครก่อน ทั้งๆที่เป็นที่รักถึงเพียงนั้น

แต่ใครสนละ?

ถึงอย่างไร อีกฝ่ายก็ถูกตีหน้าว่าเป็นจอมมาร หากกำจัดจอมมารได้ คนผู้นั้นก็เรียกได้ว่า ‘ผู้กล้า’ และผู้กล้าย่อมได้รับทั้งชื่อเสียงแลเกียรติยศอย่างล้นหลาม คำถามคือ สำหรับเหล่าผู้เดินทางโนเนมอันไร้ฝีมือที่หวังจะได้ชื่อเสียงและเกียรติยศ จะมีอะไรที่หวานหอมไปกว่าจอมมารผู้แสนดีที่ไม่คิดจะโต้ตอบการต่อสู้ละ?

ใช่แล้ว….นั้นคือจุดเริ่มต้นของสภาพตอนนี้ ทุกอย่างถูกรุกราน ศักดิ์ศรีถูกเหยียบย่ำ เฉกเช่นศีรษะของจอมมารในตอนนี้ที่ถูกเท้าของผู้ที่มีตำแหน่งเป็นหัวหน้ากลุ่มนักเดินทางเหยียบขยี้เอาไว้


หากแต่ก็ไม่ได้โต้ตอบ….


สิ่งที่เขาหวังมีเพียงแค่คำๆเดียวจากผู้ที่ค่อยรับใช้เขาในตำแหน่งหัวหน้าเมดเท่านั้น จนกว่าคำๆนั้นจะมาถึง เขาต้องยื้อเวลาเอาไว้ จนว่าคำนั้นจะมาถึง เขาต้องปกป้องทุกคนในปราสาทให้ได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะไม่ลงมือกับเหล่าเด็กที่มารุกรานเขาเด็ดขาด สิ่งเดียวที่เขาทำตอนนี้มีเพียงใช้พลังของตนทำให้เหล่าเด็กน้อยที่มาระรานพวกเขานั้นหลงทางให้ปราสาทจนกว่าคนของเขาจะหนีออกไปทั้งหมดเท่านั้น


ปัง!!!


เสียงของประตูที่ถูกเปิดออกอย่างแรงดังขึ้นเพราะกับกลุ่มเด็กชายทั้งหลายที่กำลังเหนื่อยหอบอยู่

“หัวหน้าครับ! หาไม่เจอเลย ดูเหมือนกลุ่มของพวกเราจะหลงทางวนอยูในปราสาทแห่งนี้ครับ!!”เสียงของเด็กหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มคนเหล่านั้นดังขึ้นมาเพื่อรายงานสถานการณ์ ส่งผลให้ผู้เป็นหัวหน้าได้แต่จิ๊ปากอย่างไม่พอใจกับผลรายงานที่ตนได้

แรงที่ฝ่าเท้าถูดส่งลงไปยังจอมมารที่ไร้การตอบโต้มากขึ้นอีก พร้อมกับการขยี้ที่ศีรษะของอีกฝ่ายอย่างไร้ความปราณี ก่อนที่ของเหลวเหนอะหนะจะถูกถุยออกมาจากปากของผู้บุกรุก ตกลงข้างๆศีกษะอีกฝ่ายเพื่อเป็นการหยามเกียรติ….หรืออาจจะเป็นเพียงเพราะสันดานของพวกโจรที่อ้างตนเป็นนักเดินทางที่หวังชื่อเสียงและเกียรติยศก็ได้

“แกทำอะไรวะ!! ยังไม่สิ้นฤทธิ์อีกหรอ!!!”สิ้นเสียง ฝ่าเท้านั้นก็กระทืบที่ศีรษะอีกฝ่ายซ้ำ แต่ดูเหมือนเพราะเขาของอีกฝ่ายทำให้การกระทำแบบนั้นสร้างความรำคาญให้ผู้รุกรานมากกว่า ผู้รับตำแหน่งเป็นหัวหน้าไร้เกียรติจึงระดมเตะเข้าไปที่ลำตัวของอีกฝ่ายแทน

สาเหตุง่ายๆที่ยังไม่ได้ฆ่าอีกฝ่ายก็เพียงเพราะ เขาต้องการที่อยู่ของห้องสมบัติ และต้องการทรมานอีกฝ่ายจนหนำใจเท่านั้น ยิ่งอีกฝ่ายไม่ตอบโต้ ความได้ใจยิ่งมากขึ้นเป็นทวีคูณ


‘นายท่านคะ!! โปรดรีบหนีออกมาเถอะค่ะ พวกเราออกมาหมดแล้ว!!’


เสียงที่มีเพียงเจ้าของปราสาทที่ได้ยินถูกส่งมาจากคนที่ผู้ฟังรอคอย เพียงเท่านั้นฝ่าเท้าที่กำลังทำการกระทุษร้ายเจ้าสถานที่ก็ถูกหยุดลงทันทีด้วยฝ่ามือของผู้ถูกกระทำเอง


“อะ...อะไรวะ!! นี้แกคิดจะสู้สินะ มะมาเลย!!!” ความตื่นตระหนกถูกส่งตรงมายังผู้กระทำเรื่องโหดร้ายเมื่อกี้ เมื่อคนที่คิดว่าจะไม่ตอบโต้ใดๆได้ทำการหยุดการโจมตีอันเต็มแรงของเขาด้วยมือเพียงข้างเดียว ดาบของผู้ไร้เกียรติทั้งหัวหน้าและลูกน้องถูกชักขึ้นมาเพื่อตั้งรับ

แต่อีกฝ่ายเพียงแค่ลุกขึ้นมาในสภาพสะบักสบอม พร้อมสายลมที่รุนแรงจนทำให้เหล่าผู้ที่อ้างตนเป็นนักเดินต้องปิดตาเพียงเท่านั้น ไร้ซึ่งการโจมตีที่ทำให้เจ็บปวด ไร้ซึ่งการโต้ตอบที่เป็นอันตราย และแน่นอนหลังจากเปิดตาขึ้นมา สิ่งที่พวกเขาจะได้พบก็มีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น


“โถ่เว้ย!! หนีไปจนได้!!” ราวกับถูกตบหน้าอย่างรุนแรง ผูนำกลุ่มได้แต่กัดฟันกรอดจนสันกรามเด่นชัด และสบถคำหยาบอย่างไม่พึงกระทำ


“ไป! ถ้าไม่ได้ชีวิตมัน อย่างน้อยสมบัติของมัน พวกเราก็ต้องได้!!!” นั้นคือสิ่งสุดท้ายที่พวกเขาทำในปราสาทอันเคยเป็นที่แสนอบอุ่นของจอมมารผู้แสนดี และนั้นเป็นครั้งสุดท้ายที่มีผู้คนเคยได้ยินเสียงราวของจอมมารผู้นี้

.

.

.

.

.

กริมม์สัน เดอร์มัวร์ สกาเวนเจอร์

T
B

0 ความคิดเห็น