Milieu (สภาพแวดล้อมทางสังคมของผม)

ตอนที่ 8 : ตอนที่ ๘: เพื่อน (ภาคอาเธอร์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 พ.ค. 62

ผมจําใจไปเขตยานพาหนะ เพื่อหารถในการเดินทาง รูทและผมไปถึงเขตนั้นในเวลาเพียงไม่นาน พวกเราไปแถวๆย่านการค้าบางแห่ง ตอนแรกผมมีเงินติดตัวอยู่เล็กน้อย แต่จากการที่สู้กับกลุ่มนักพนัน ทําให้มีเงินติดตัวมหาศาล ผมที่เหม่อลอย คิดถึงเรื่องคุณพ่อที่หายตัวไป ได้ชนกับผู้ชายคนหนึ่ง แขนซ้ายของเขา...เป็น...เป็น...เป็นดาบ...! พุธรู้สึกตกใจในขณะเดียวกับเกรงกลัว ผู้ชายคนนั้นมองลงมาแต่ด้วยรอยยิ้ม

“คงจะสงสัยเรื่องแขนของผมสินะ ผมน่ะเป็นแบบนี้ตั้งแต่ช่วงแรกๆที่เกิดแล้วล่ะ พระเจ้าชอบแกล้งผมจริงๆนั่นแหละ แต่ในถานะนักพนันแล้ว มัยก็เป็นอาวุธที่ดีเลยล่ะนะ” ผู้ชายแขนดาบพูด


“นาย...นาย—เป็นนักพนันถูกกฎหมายหรือ?” ตัวผมเฮนดริกซ์ตอบ


“...” เขานิ่งเงียบ


“...” ผมนิ่งเงียบ


“จะว่าไป นายก็เป็นนักพนันถูกกฎหมายนิ มาทําอะไนที่เขตนี้?” เขาเปลี่ยนเรื่อง


“พวกเรามาหารถเพื่อเดินทาง ฉันชื่อรูท ส่วนนี่เฮนดริกซ์ นายชื่ออะไร?” รูทตอบก่อนผมขยับปาก


“ฉันชื่ออาเธอร์ ฝากตัวด้วยรูท แล้วก็...เฮนดริกซ์สินะ...” อาเธอร์พูดสะดุดผิดปกติ ราวกับเป็นคนละคนกับเมื่อครู


“ชื่อฉันมันสะกดยากหรือ?” ผมถามขึ้น ด้วยความสงสัย เพราะไม่เคยมีใครอ่านชื่อผมผิดเลย


“เปล่าๆ แค่เป็นชื่อที่เหมือนเคยได้ยินมาก่อนน่ะ”


“อื้อ อาจจะเคยก็ได้” ผมเริ่มสงสัยในตัวชายลุกลี้ลุกลน แต่เขาก็ดูไม่เป็นพิษเป็นภัยอะไรเท่าไหร่ อย่าใส่ใจเลย ผมคงคิดมากไปเอง ผมคงแค่เสียวแขนที่ยาวผิดปกติที่เป็นใบมีดน่ากลัวนั่นทํานั้น เสียวไปถึงทรวงเลย ขาผมก็สั่นเล็กน้อยด้วย


“เอ๋! เป็นอะไรไหมเฮนดริกซ์ สีหน้าดูไม่ดีเลย” รูทพูดขึ้น อาเธอร์ก็หันมามองผมขณะยืนกอดอก


“ไม่เป็นไรหรอก ทั้งสองคนอย่าห่วงไปเลย” ผมพูดแล้วก็หัวเราะแบบจืดๆ จืดพอๆกับนํ้าดื่มเลยก็ว่าได้


“จะว่าไป เรื่อวรถ ถ้าเป็นรถล่ะก็ ฉันมีของดีให้น่ะ” อาเธอร์พูดขึ้น


“เป็นรถแบไหนกันน่ะ” เฮนดริกซ์ถาม


“รถพอทัล”


“พอทัล?!” รูทพูดแทรกผม “สุดยอดไปเลย! มันไม่ใช่ของที่หาได้ง่ายนะ นายมีรถพอทัลได้ยังไง?”


“ครอบครัวของฉันพอมีถานะน่ะ ก็เลยมีเงินพอที่จะซื้อรถพอทัลได้”


“มีถานะหรือ...อย่าๆอย่าๆ ต้องบอกว่าเศรษฐีต่างหาก...เศรษฐี!” รูทพูดอย่างตื่นเต้น เธอดูไม่เหมือนรูทที่ผมรู้จักเลย เธอนิสัยเหมือนเด็กมากทีเดียว


อาเธอร์ขำจืดๆเหมือนผม รู้สึกว่าผมจะคิดมากไปจริงๆ เขาก็คนธรรมดาเหมือนผมนี่แหละ


“เจ้าหนู...” เสียงของนางฟ้าดังขึ้นจากใจผม


“อะไร?” ผมตอบในหัว


“ใช้พลังของฉันสิ” นางฟ้าพูดขึ้น


“พลังของ...แม่น่ะหรอ?”


“ใช่ การมองทะลุจิตใจคนไปถึงสภาพแวดล้อมทางสังคม”

“สภาพแวดล้อม...ทางสังคม?”


“ใช่แล้ว พลังในการอ่านอดีต และเข้าใจผู้อื่นได้ดีที่สุด ลองใช้มันกับชายคนนั้นสิ”


“อาเธอร์น่ะหรือ?”


“ใช่แล้วล่ะ ผู้ชายคนนั้นมีอดีตที่ซับซ้อน เขาก็เหมือนกับเธอนั่นแหละ สายเลือดพระราชา”


“เหมือนกับผมหรอ?”


“ไม่เหมือน 100% หรอก เพราะชายคนนั้นไม่ได้มีกฎให้ถูกเลี้ยงดูโดยสามันชน แต่เขากลับถูกทิ้งอย่างหน้าเศร้า ด้วยร่างที่แปลกประหลาดไป”


“ถูกทิ้ง...ไม่เห็นจะเหมือนผมเลย...ผมไม่ได้ถูก—“


“แน่ใจหรือ ลองพิจารณาดูดีๆ” เสียงปีศาจแทรกก่อนผมจะพูดจบ


“ผมมั่นใจแล้ว” ผมตอบอย่างตรงไปตรงมา


ทั้ง 3 เสียงเถียงกันในหัวจนผมสับสนและล้มลงกับพื้น ผมกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด รูทกับอาเธอร์รีบเร่งมาประคองตัวผม รูทใช้เวทย์บางอย่าง แล้วผมก็ไม่เจ็บหัวอีกต่อไป ทั้ง 3 เสียงหยุดอาละวาด


“เมื่อกี้เธอทําอะไรน่ะ?” ผมถาม ด้วยความมั่นใจมากขึ้น


“ก็—เวทย์—บรรเทาน่ะ” เธอตอบ สะดุดผิดปกติ

“เวทย์บรรเทาหรือ?”

อาเธอร์พูดแทรกรูทีต่อว่า “เดี๋ยวกระผมอธิบายเอง เวทย์แบ่งออกเป็น 5 สายหลัก เวทย์โจมตี เวทย์ป้องกับ เวทย์สมดุล เวทย์สนับสนุน และเวทย์พิเศษ เวทย์บรรเทาเป็นเวทย์ที่อยู่ในหมวดหมู่เวทย์สนับสนุน แต่เป็นเวทย์ที่ช่วยเรื่องการลดความเจ็บปวด ได้ผลดีกับส่วนที่เป็นความเจ็บเพราะโรคเรื้อรัง แต่มีข้อเสียตรงที่ทําให้เหนื่อยได้ง่าย เธอจึงพูดสะดุดๆไงล่ะ”


“อย่างนี้นี่เอง ขอบคุณนะ เธอไม่เป็นไรใช่ไหมรูท” ผมถาม

รูทพยักหน้า


พวกเราเดินทางต่อจนมาเจอรถพอทัลของอาเธอร์และขึ้นรถทั้ง 3 คนไปยังเขตอันตราย


“นี่นายไปส่งหรอ?” รูทถาม


“เปล่าๆ ฉันจะมาอยู่กับพวกนาย” อาเธอร์พูด


ผมกับรูทพูดพร้อมกัน “หา!” โดยลากเสียงยาวทีเดียว แต่อาเธอร์ก็ดูจะมีอะไรน่าสนใจเยอะ คงเป็นเพื่อนร่วนทางที่ดีอย่างแน่นอน


“เจ้าหนู...ไม่ฟังฉันเลย...เจ้าหนู” เสียงของนางฟ้าดังขึ้น


“อะไรอีก” ผมพูดในหัว


“มองทะลุจิตใจเขาสิ”


ผมมองไปที่อาเธอร์ และตาของปมก็เรืองแสงสีรุ้ง ผมเข้าไปอยู่ในโลกจินตนาการ ที่จินตนาการถึงเรื่องราวเรื่องหนึ่ง...อดีตของอาเธอร์ อดีตที่น่าสับสนและระลึกถึงเป็นอย่างยิ่ง นี่คือสภาพแวดล้อมทางสังคมของอาเธอร์

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น