Milieu (สภาพแวดล้อมทางสังคมของผม)

ตอนที่ 7 : ตอนที่ ๗: เพื่อน (ภาครูท)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 เม.ย. 62

 

*ปี ๒๐๙๑*ผมเฮนดริกซ์*


ในที่สุดผมก็ ๑๖ ปีแล้ว ขอออกไปข้างนอกให้สะใจหน่อยเถอะ ออกไปแก้แค้นฆาตกรนั่น ผมจะจัดการหมอนั่น จัดการให้ได้เลย ไม่ได้คุยกับใครมา ๕ ปีแล้ว ใช้ชีวิตอย่างไร้จุดหมายจนผ่านมาตั้ง ๕ ปี แต่ผมไม่เสียดายเวลาหรอก เพราะตอนนี้ผมออกมาได้แล้ว จากกรงนก ผมมั่นใจแล้วว่าตนแข็งแกร่งพอ ผมเดินออกมาและเห็นเมืองใหญ่อยู่ตรงหน้า ผมอยู่ในวังกับท่านพ่อมาโดยตลอด เป็นเมืองที่หรูหรามากเลยทีเดียว แต่เป็นครั้งแรกที่เห็นกับตาตัวเอง เมืองมีผู้คนแออัดอย่างที่เขาว่ากันจริงๆ


ผมออกจาก ‘เขตพระราชวัง’ และมุ่งสู้ ‘เขตอันตราย’ เป็นครั้งแรก เขตอันตรายเต็มไปด้วยอาชญากรและนักพนันจํานวนมาก รวมถึงฆาตกร และคนอันตรายหลายประเภท การได้เข้าไปในเขตนี้เป็นขั้นสำคัญในการแก้แค้นขอผมก็ว่าได้

ผมกะว่าจะพักอย่างสงบสุขอยู่เขตพระราชวังก่อน ผมเลยนอนเล่นอยู่บนสนามหญ้าสําหรับแข่ง Scarceball กีฬาการพนันถูกกฎหมายเพียงอย่างเดียว ผมนอนหลับสนิทเลย ตรงส่วนที่ชันขอบสนาม พอลืมตาตื่น ก็มีผู้หญิงตัวเล็กยืนอยู่ตรงหน้า ผมสะดุ้งเพราะความตกใจและกลิ้งลงไป...คงชนเต็มๆแน่ๆเลย...แต่ไม่...ปมทะลุผ่านตัวเธออย่างน่าอัศจรรย์

“เมื่อ—เมื่อกี้...” ผมยังพูดติดขัดเหมือนเมื่อก่อน แต่หนักกว่าเดิมอีก เพราะไม่ค่อยได้พูด


“อ๋อ! นั่นคือเซ็นน่ะ (Zen)” ผู้หญิงตอบด้วยเสียงหวานๆ

“เซ-เซ็น—เซ็นหรือ?”


“ใช่เซ็น! เทคนิคการลบจิต แต่นายพูดติดขัดจังเลยนะ ลิ้นไก่สั้นหรือยังไงกัน”


“เปล่า—เปล่าๆ ฉัน—ฉันแค่ไม่ได้คุยกับใครมานาน แถม—เป็น—คนพูดสะดุดอยู่แล้วด้วย”


“อย่างงั้นเองหรือ...นายชื่ออะไรกัน?”


“ผมเฮนดริกซ์ เธอล่ะ?”


“ฉันชื่อรูท เป็นนักพนันถูกกฎหมายอิสระ ไม่มีค่ายสังกัด”


“อย่างนั้นเองหรือ อยากไปกับผมไหมล่ะ?”


“เอ๋! ฉันยังไม่รู้จักนายเลยนะ มันออกจะกระทันหันไปหน่อย นายมีเป้าหมายอะไรกันแน่ ถึงได้มาเป็นนักพนัน เงิน? ชื่อเสียง? อำนาจ? หนังสือตํารา? ประสบการณ์? ความชอบ? เรียนรู้เวทยมนต์? หาวัตถุดิบ?”


“ฉันน่ะนะ...อยาก...”


“อยาก?”


“อยาก—อยากเจอ—เจอคนๆนึง”


“ใครหรือ?”


“คน—คนที่ฆ่าคนสำคัญของฉันไป—ไปหลายคนเลย”


“อย่างนี้นี่เอง ถ้าเจอจะทําอะไรกับคนคนนั้น?”


“ทําอะไรหรือ...ไม่รู้สิ—ไม่รู้—ไม่รู้จริงๆ”


“น่าสนใจจังแฮะ ขอฉันไปกับนายดูก่อนแล้วกัน”


ระหว่างที่ผมกับเธอนอนคุยกันบนสนาม รู้สึกจะมีพวกขวางตาโผล่มาแล้ว มีนักพนันจํานวนมากมาขอท้าดวล โดยมีเงินเป็นเดิมพัน ผมไม่มีเงินด้วยซํ้า แต่ตอบตกลงไปแล้ว รูทและผมอยู่ทีมเดียวกัน ฝ่ายตรงข้ามมีกัน 11 คน ดูไม่ค่อยยุติธรรม แต่ตามหลักความจริงแล้ว ทุกอย่างก็ไม่ยุติธรรมนั่นแหละ


ผมเปิดเกมก่อน และเลี้ยงลูกบอลด้วยขาเหมือนเล่นฟุตบอล ฝ่ายตรงข้ามมีสังกัด และปกติมักเลือกที่จะฆ่าคู่แข่งด้วย พวกเขาให้คนนึงมากันผม ส่วนอีก 10 คนที่เหลือวิ่งไปหารูท พวกนั้นคงคิดจะฆ่าเธอ


“ไหวไหม?” ผมตะโกนถาม


“หมูๆ แค่ 10 คนเอง” รูทตอบกลับ


ผมยิ้มและเลี้ยงลูกไปหน้าประตู ผมโดนแย่งบอลไปได้ ทักษะด้านกีฬาผมค่อยค่างตํ่า มีแค่พละกําลัง ความเร็ว และความรู้ไม่เพียงพอ สิ่งสำคัญจริงๆคือความสามารถด้านกีฬา สัญชาตญาณ และความใจสู้ ผมพยายามวิ่งไปเอาบอลคืน และเห็น 10 คนกําลังลุมกระทืบรูท เธอนั่งสมาธิอยู่ และการโจมตีทั้งหมดก็ทะลุตัวเธอ นั่นสินะคือเซ็นของเธอ ผมวิ่งไปแย่งบอลกลับมาได้โดยการถอนหญ้าออก และกําทรายไว้ในมือ ผมเขวี้ยงใส่ตาหมอนั่น และแย่งบอลเลี้ยงเข้าประตู ผมและรูทชนะ ถึงวิธีผมจะดูโกง แต่โลกนี้ไม่มีอะไรยุติธรรมหรอก คิดแล้วผมก็ขําขึ้นมาเลย คงไม่มีอะไรยุติธรรมจริงๆแหละ ผมและรูทได้เงินมาจํานวนมาก แต่ไม่รู้จะใช้ทําอะไรดี


“ฉัน—ฉันอยากไปเขตอันตราย” ผมพูดขึ้น


“ได้สิเฮนดริกซ์ ฉันอยากได้คริสตัลขอพร มันอยู่ที่เขต

อันตรายนั่นแหละ”


“จะเอาไปทําอะไรน่ะ?”


“ความลับ” เธอพูดแล้วยิ้ม


“หา งั้นหรือ ความลับสินะ”


“ใช่ แล้วมันทําไม”


“ไม่บอก...ความลับ”


“นี่ย้อนฉันหรือ”


รูทและผมหัวเราะกันใหญ่ เรากําลังจะมุ่งหน้าไปยังเขตอันตราย แต่ก่อนอื่น พวกเราไม่มียานพาหนะให้เดินทาง เราจึงเดินทางไป ‘เขตยานพาหนะ’ กันก่อน โดนใช้เงินที่พึ่งได้มาซื้อรถหรืออะไรสักอย่างเพื่อการเดินทาง เขตอันตรายมันเป็นสถานที่ที่ไกลมากทีเดียว จึงต้องมียานเพื่อความรวดเร็วในการเดินทาง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น