Milieu (สภาพแวดล้อมทางสังคมของผม)

ตอนที่ 5 : ตอนที่ ๕: พยาบาท (ภาคโดดเดี่ยว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 เม.ย. 62



ผมชื่อเฮนดริกซ์ครับ—ผมสาบานกับตัวเองว่าจะล้างแค้นฆาตกรที่ทําลายชีวิตผม มันฆ่าคนไว้เยอะมาก แต่ผมกลับ...ผมกลับ...ผมกลับฆ่าท่านแม่ของผมอย่างเลือดเย็น—ผมกลายเป็น..ผีที่ไร้หัวใจเสียแล้ว


ผมคลักมือที่มีนิ้วแหลมคมยาวดําเข้าไปในตนเอง และดึงกระดูกสันหลังของตนเองออกมา ควันบางอย่างปกคลุมเส้นแบ่งแยกระหว่างผมกับฆาตกรชั่ว ผมของผมยาวขึ้นและดวงตาของผมกลายเป็นรูโบ๋ ผมใช้กระดูกสันหลังของผมเป็นอาวุธ ผมใช้ฟันขูดอาวุธให้คม แล้ววิ้งเข้าใส่ฆาตกร ผมฟาดใส่มันเต็มๆ มัยเปลี่ยนร่างด้วยออร่าสิงโตและคํารามใส่ ผมไม่มีหัวใจ ไม่มีความรู้สึก ไม่มีความกลัว ไม่รู้สึกถึงความเจ็บ ไม่มีจิตใจ ผมเคลื่อนที่หลบการโจมตีอย่างต่อเนื่อง ผมหยุดข้างหลังฆาตกร สีหน้านิ่งเฉยของผมมันน่าหลอกหลอนอย่างยิ่ง ผมใช้มือกระชากหูของฆาตกรออกมาอย่างรวดเร็ว เลือดออกหูของหมอนั่น


“แก...ทําอะไรกับหูของฉัน?” ฆาตกรแสดงสีหน้าทรมานเล็กน้อย


“หูน่ะไม่เหมือนส่วนอื่นในร่างกาย เพราะมันถูกเชื่อมไว้เพียงบางๆเท่านั้นกับข้อต่อที่ไม่แข็งแรง” ผมพูดโดยที่ไม่รู้ว่าผมรู้ได้อย่างไร


ฆาตกรนั่นคํารามออกมาดังขึ้น ผมไม่มีทีท่าว่าจะกลัวมันเลย ไม่มีทีท่าว่าจะต้องกลัวเลย ผมพยายามดึงหูอีกข้างออก แต่มันหลบได้ มันเริ่มอ่านการเคลื่อนไหวผมออกแล้ว


“เจ้าหนู...แกเก่งมาก...มาแข่งกับฉันดีกว่า ด้วยการพนัน...”

“แล้วจะเอาอะไรเป็นเดิมพันหล่ะ?”


“ถ้าฉันชนะ ฉันจะเอากลอรี่เคนของแม่เธอ”


“งั้นผมขอเดิมพันด้วย OOD-779 เอามันมาให้ผมสิ พลังของคุณน่ะ”


ฆาตกรกัดฟันและตอบตกลง ผมและฆาตกรออกจากวังและไปยังลานว่าง ที่นั่นผมพบกับกลุ่มคนชั่วจํานวนมาก เป็นพวกของฆาตกร


“นี่ๆ ดัซ (Dust) ฉันให้นายเป็นตําแหน่งเมทอล (Metal) แล้วก็ให้เอม (Aim) เป็นตําแหน่งแนวหน้า (Forward) ส่วนฉันจะเล่นรอบสนามเป็นแอลทิทูดเดอร์ (Altitudor)” ฆาตกรพูดขึ้น

ผมไม่เข้าใจแต่เดินเข้าสนามไป


“คงเล่นเป็นสินะ?” ฆาตกรถาม


“แน่นอนครับ แค่ยัดบอลเข้าประตูสินะ”


“ใช่แล้วหล่ะ”


ผมรู้ว่าสามารถฆ่าคนในการแข่งได้ แล้วจะไม่ผิดกฎ นี่มันโอกาศฆ่าเจ้าหมอนั่นชัดๆ ดัซเป็นผู้ชายอาชุน่าจะเยอะกว่านิดหน่อย ผมสีเทา พันผ้าพันคอ


“ผมเบื่อที่จะเป็นเมทอลแล้ว” ดัซพูดขึ้น


เขาวิ่งมาแย่งบอลที่ผมจับไว้อย่างรวดเร็ว ผมพยายามจะสู้กับเขา แต่เขาเร็วมาก เขาวิ่งมาถึงหน้าประตูอย่างรวดเร็ว ผมวิ่งตามไม่ทันเลย ระหว่างที่เขากําลังจะวางบอลลงช่องประตู เขาก็หยุด


“รู้อะไรไหม ผมน่ะขี้เกียจรับใช้คนน่าเบื่ออย่างนายและ” ดัซพูด


เขายกบอลขึ้นและวิ่งสวนไปประตูของฆาตกร ฆาตกรและเอมพยายามหยุดบอลของดัซ แต่เขาหลบได้อย่างรวดเร็ว เป็นคนที่แกร่งมาก ระหว่างที่ผมตะลึง ผมก็เริ่มเจ็บปวด มีควันรอบตัว แล้วอยู่ๆ ก็กลับมาเป็นมนุษย์ธรรมดา ผมมองดูดัซต่อ เขาทําประตูได้ และเอาชนะในที่สุด


ฆาตกรหายตัวไปเลย ผิดคำสัญญาในการพนันสินะ เอาเป็นว่ามันเป็นการทําผิดกฎหมาย คงเพิ่มโทษให้กับฆาตกรอีกเยอะเลย


“นาย—นายชื่ออะไรหรือ?” ผมถามอย่างสุภาพที่สุด

“ดัซ” เขาตอบสั้นๆ


“อยาก—อยากมาเป็นพวกของฉันไหม มาเป็นทีมเดียวกัน สู้กับเจ้าฆาตกรนั่น” ผมพูดขึ้น อย่างดูมีความหวังที่สุด


“ไม่อ่ะ” เขาตอบ


“ทํา—ทําไมล่ะ?”


“อยากอยู่คนเดียว”


“...” ผมพูดไม่ออก จึงเดินออกมาและเดินทางต่อ ดัซหรือ ผมจะจําชื่อนั้นเอาไว้อย่างดี


ผมอยู่อย่างโดดเดี่ยว หาเงินจากการเป็นนักพนันถูกกฎหมาย เดินเร่ร่อนไร้บ้านอยู่หลายปี จนในที่สุด...ผมก็อายุครบ ๑๖ ผมอาศัยอย่างโดดเดี่ยวมาเป็นเวลานาน คงถึงเวลาที่ผมจะเข้าเขตอื่นๆได้แล้ว


ผมนอนกลางวันอยู่กลางสนามแข่งพนัน หลับเพลินเลย หลับสบายด้วย และในฝัน—ผมก็ได้พบกับ—นางฟ้า ได้พบกับท่านแม่ของผมเอง


ผมพบกับผู้หญิงที่เลี้ยงดูผมมาและราชินีที่เป็นแม่แท้ๆ ทั้งสองพยุงตัวผมที่นั่งพิงอยู่


“ลูกฟังแม่ให้ดีนะ...แม่จะบอกลูกเกี่ยวกับ...พลังของลูก” แม่ทั้งสองพูดพร้อมกัน


ผมนิ่งรอฟังสิ่งที่พวกท่านพูด


“ลูกน่ะมีพลังหลักอยู่ ๓ รูปแบบ พลังที่หลอมรวมกับจิตวิญญาณของลูกได้...มันคือ พลังแห่งนางฟ้า พลังแห่งปีศาจ และพลังแห่งผีดิบ ทั้งสามมาจากผลของวัคซีน OOD-779 ที่ทําให้ออร่าเหล่านี้มีตัวตน และหลอมรวมกับวิญญาณลูกได้” แม่ทั้งสองพูดต่อ อธิบายอย่างใจเย็นที่สุด

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. #3 angelant6666 (@angelant6666) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 12:36
    อ่านพยาบาท ๑-๖ ที่เป็นอดีตของเฮนดริกซ์จบก็เข้าเนื้อเรื่องจริงแล้วครับ
    #3
    0