Milieu (สภาพแวดล้อมทางสังคมของผม)

ตอนที่ 4 : ตอนที่ ๔: พยาบาท (ภาคราชินี)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 เม.ย. 62

ผู้หญิงผมยาวสง่าสีทอง เปิดประตูเข้ามาในห้อง ผมบอกได้ว่าเธอสวยกว่าแม่แท้ๆของผม เธอสวมชุดที่ดูเรียบร้อยราวกับของเจ้าสาวในวันแต่งงานเลย เธอคือนางฟ้าตัวจริงอย่างแน่นอน


“ลูกรักของแม่” เธอพูดอ่อนๆพรางมองมาที่ผม


“ผม—ผมหรือ?—ผมหรือลูกของคุณ...?” ผมพูดสะดุดกว่าวิทยุใกล้พัง


“ใช่สิลูก เธอมีสายเลือดของพระราชา...เธอคือ กลารอน (Glaron) รุ่นที่ ๑๔ มีสายเลือดของราชาและราชินีตัวจริงไหลเวียนอยู่”


“ผม—ผมไม่เห็นเข้าใจเลย—พ่อกับแม่ของผมน่ะ—แม่ผมน่ะตายไปแล้วนะครับ”


“กฎของการเป็นลูกสายเลือดพระราชาข้อที่ ๑๔ ตามที่บันทึกไว้ในสารานุกรมทุกอย่างเล่มที่ ๒ และในกฎแห่งความรุ่งเรืองเล่มที่ ๓ คือ พ่อแม่ของลูกสายเลือดราชาจะต้องทําให้ลูกตนเองจนตรอก และผลักลงเหว ให้ลูกปีนขึ้นมาเอง พ่อแม่จะต้องทอดทิ้งลูกของตนตั้งแต่แบเบาะ และสามารถรับคืนได้ตอนอายุ ๑๒ ปีขึ้นไป”


“อย่างนั้นเองหรือครับ—แล้ว—แล้วรู้ได้ไงว่าผมเป็นลูกคุณ—คุณจะพิสูจน์อย่างไร—อย่างไรกัน?”


“เธอน่ะมีออร่าพิเศษอยู่”


“ออร่า—ออร่าพิเศษ?”


“ใช่ มันเป็นตัวตนที่ถูกแยกออกเป็นหลายส่วน คนที่มีพลังนี้ตั้งแต่เกิดอย่างเธอ จะต้องได้รับการสืบทอดมาจากพ่อของเธออย่างแน่นอน”


“ผม—ผมหรือ—ผมน่ะหรือลูกของพระราชา?”


“ใช่แล้วล่ะ ซึ่งฉันก็คือแม่แท้ๆของเธอ เราได้ส่งเธอให้ครอบครัวของชนชั้นกลางธรรมดาดูแล เพื่อให้เธอเติบโตในถานะพระราชาคนต่อไป ที่จะต้องขึ้นไปครองบรรลังวันพรุ่งนี้”


“พรุ่ง—พรุ่งนี้หรือครับ?”


“ใช่แล้วล่ะลูก แม่คิดถึงลูกมาโดยตลอดเลยนะ” แม่พูดเบาๆพรางเข้ามากอดผม แล้วก็ร้องไห้ด้วยความดีใจ


ผมโอบกอดไออุ่นของแม่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้—และนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายด้วยซ้ำ—เพราะเจ้านั่นมันทําลายชีวิตผมเก่งจริงๆ


ประตูที่เปิดอยู่นั้น เจ้าฆาตกรคนเดิมเดินเข้ามา

“สวัสดีครับคุณหญิง ราชินีแห่งกรุงโอเรน (Orain) ได้ยินเรื่องดีๆเข้าแล้ว เจ่านุ่มน้อยคนนี้เป็นลูกราชาหรอกหรือ” ฆาตกรหัวเราะออกมา


“เจ้าต้องการอะไรจากเรา ที่นี่ไม่อนุญาตให้มนุษย์ธรรมดาเหยียบยํ่า ใสหัวออกไปจากวังศักดิ์สิทธิแห่งนี้ซะ”


“พูดอะไรกันครับคุณหญิง ผมมาที่นี่เพื่อมาเอากลอรี่เคน (Glory Cane) ยกมันมาให้ผม แล้วผมจะใสหัวไปตามประสงค์ของท่าน”


แม่ของผมเปิดออร่าออกมา มันเป็นนางฟ้าที่สง่างามเหลือเกิน เจ้าฆาตกรก็เปิดออร่ารูปสิงโตแล้วคํารามอย่างห้าวหาญ ฆาตกรพยายามโจมตีท่านแม่ แต่ท่านสามารถหลบหลีกได้ราวกับเวทมนต์ด้วยปีกสีขาวสง่า ฆาตกรหัวเราะออกมา


“เจ้าหนู...ดูอะไรฮาๆไหม” ฆาตกรหัวเราะ


ผมสังหรณ์ใจไม่ดีเลย ฆาตกรทําให้ออร่าสิงโตหายไป และเปิดออร่าใหม่ มัน—มัน...มันเป็นออร่าที่มีคุณพ่อผมอยู่ นักวิทยาศาสตร์ที่เป็นพ่อของผม


แม่ผมพยายามโจมตีใส่ แต่ผมวิ่งเข้ามากันเอาไว้ เธอต้องหยุดการโจมตี


“ลูก ถอยออกไปซะ”


“ไม่ได้หรอกครับ...ห้ามโจมตีพ่อนะ”


“เธอพูดอะไรของเธอน่ะ...เฮนดริกซ์ ถอยไปซะ”


“ไม่มีทางหรอกครับ ถึงจะเป็นแม่แท้ๆของผมก็เถอะ แต่ท่านไม่เคยทําดีกับผมเหมือนกับนักวิทยาศาสตร์ที่ดูแลผมมา”


“นั่นไม่ใช่คนจริงๆนะลูก เป็นแค่พลังที่ออกมาจากคนชั่วนั่น”


“ผม—ผมไม่สนหรอก ผม—ผมจะช่วยคุณพ่อ!”


ตาขวาของผมแดงขึ้น และมีออร่าเหมือนกับจอมมารออกมา ผมโจมตีท่านแม่ของตนเอง เลือดของเธอไหลออกมาไม่หยุด


“แม่ครับ—แม่—ผมขอโทษ—ผม...”


“ไม่ต้องพูดแล้วลูก ลูกไม่ได้เป็นคนทําหรอก...ควบคุม—ควบคุมออร่าไว้ให้ได้นะ” ท่านแม่พูดแล้วล้มลง ท่านตายด้วยน้ำมือของผม นํ้าตาผมไหลเป็นสายเลือด ผมโอบกอดท่านแม่ไว้ ขณะที่ฆาตกรนั่นหัวเราะ


“มันเป็น—มันเป็นเพราะแก—เพราะแกนั่นแหละ” ผมมองไปที่ฆาตกรดูตาที่อัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ


ตาของผมหายแดงฉ่ำและหน้าของผมก็กลายเป็นหัวกระโหลก ไร้สมอง ไม่มีความเมตตาเหลืออยู่ ออร่าผีกําลังกลืนกินตัวผม ผมใช้เล็บที่คมขึ้นของผมดึงหัวใจของตนเองออกมาและขยี้มัน เลือดที่ออกมาเป็นสีน้ำเงิน มันกระจายไปโดนฆาตกร เขาคงรู้สึกได้ถึงความเย็นเยือกของเลือด ผมน่ะ—ผมน่ะกลายเป็นสัตว์เลือดเย็นเสียแล้ว

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น