Milieu (สภาพแวดล้อมทางสังคมของผม)

ตอนที่ 3 : ตอนที่ ๓: พยาบาท (ภาควัคซีน)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 เม.ย. 62


นักวิทยาศาสตร์กับฆาตกรเดิมพันกัน พ่อของผมเดิมพันด้วย OOD-779 ซึ่งเป็นเหมือนยาหรืออะไรซักอย่าง ผมไม่รู้รายละเอียดหรอก ส่วนฆาตกรก็เดิมพันด้วยเงินจํานวนมาก ที่ได้ถูกต่อรองโดนนักวิทยาศาสตร์ พวกเขากําลังจะแข่ง ‘บอลขาดแคลน’ (Scarceball) เกมเดิมพันชีวิตอันเร่าร้อน


ทั้งสองเข้าสนามที่อยู่หลังบ้านคุณพ่อ มันมีประตูที่เหมือนประตูฟุตบอลอยู่ ทํายังไงก็ได้ให้บอลเข้าประตูก็เป็นอันชนะ พ่อของผมหยิบเข็มฉีดยาขึ้นมา 2 อัน เขาฉีดอันแรกซึ่งอัดแน่นด้วยของเหลวสีแดง แล้วตัวของเขาก็มีขนงอกออกมาทั่วทั้งร่าง และตัวพองขึ้นเหมือนปลาปักเป้า มีสิ่งที่เหมือนหนวดปลาหมึกงอกออกมาจากคอ ซ้ายและขวา ใหญ่กว่าแขนค่อนค่างมาก ปีกนกยักษ์งอกออกมาจากบริเวณกลางหลังของพ่อด้วย ท่านกําลังจะเปลี่ยนร่างเป็นสัตว์ประหลาด พ่อพยายามจะฉีดเข็มอีกอันที่อัดแน่นด้วยของเหลวสีส้ม แต่ฆาตกรนั่นใช้เวทประเภทแม่เหล็กดูดเข็มฉีดยาไปจากพ่อ ผมได้แต่ยืนดูตัวสั่น


“ไหนดูสิว่ามีพลังแบบไหนอยู่” ฆาตกรยิ้มพรางฉีดวัคซีนเข้าที่ข้อมือ


ทันได้นั้นก็มีแสงคลุมร่างของฆาตกร เป็นเหมือนออร่ารูปสิงโต ช้าง กับยีราฟ ฆาตกรเหมือนจะถูกร่างสิงโตกลืนกิน เขาคํารามเสียงดัง และพ่อผมก็หอนกลับ สัตว์ทั้งสองปะทะกันอย่างดุเดือด ขาผมสั่น นํ้าลายของสัตว์ทั้งสองสาดใส่ใบหน้าอ่อนไหวของผม สีหน้าของผมตอนนั้น ถึงผมจะไม่เห็น แต่รู้ว่าอัดแน่นด้วยความช็อค แถมปากค้างอีก ระหว่างที่สู้กัน คุณพ่อก็เป็นฝ่ายเสียท่า เจ้าฆาตกรออกมาจากร่างสิงโต


“เอ๋! นี่มัน OOD-779 นิ ไม่ต้องแข่งต่อแล้วมั้ง ยังไงฉันก็ได้สิ่งที่ต้องการแล้ว” ฆาตกรเดินหนี


“เดี๋ยวก่อนสิ” พ่อของผมพูด แล้ววิ่งเข้าตะครุบฆาตกร ฆาตกรหายไปทันที เวทย์เคลื่อนย้ายอีกแล้วสินะ


พ่อของผมนั่งเหงาๆเหมือนหมาป่าเดียวดาย ท่านเดินไปหยิบวัคซีนอีกอันมาฉีด มันเป็นสีม่วง แล้วทุกอย่างที่งอกจากร่างเขาก็ค่อยๆหายไป ท่านเดินมาหาผมแล้วยิ้มอ่อนๆ


“ผลของวัคซีน พ่อคงอยู่ได้อีกไม่กี่นาที ลูกไปเอาวัคซีน OOD-779 มาฉีดแล้วไปเอายานั่นคืนมาจากมันด้วย ลูกเป็นคนดี พ่อเชื่อว่าจะต้องควบคุมมันได้ ไปเอาวัคซีนคืนมา ฆาตกรนั่นเป็นภัยต่อโลก” พ่อผมพูด เสียงอ่อนลงเรื่อยๆ อ่อนจนล้มลง


“เดี๋ยว-เดี๋ยวผมจัดการ-จัดการให้ครับ” ผมพูด


“ลูกต้องจําไว้นะ...ยอม...” พ่อพูดไม่จบก็ตายลง


คําสุดท้ายของพ่อคือ ‘ยอม’ มันยังไม่จบ ผมไม่เข้าใจว่าพ่อหมายถึงอะไร นํ้าตาผมค่อยๆไหลออกมา ผมวิ่งไปหยิบวัคซีน พอฉีดเสร็จก็วิ่งออกจากบ้าน วิ่งหนีโลก วิ่งหนีทุกสิ่งทุกอย่าง ผมเกลียดความจริง นํ้าตาหยดตามทางที่ผมไป จนในที่สุดผมก็หยุด และตะโกนคร่ำครวญคำว่า ‘พ่อ’ และ ‘แม่’


ผมล้มลงนอนกลางถนน มีรถคันหนึ่งขับผ่านมา—ขับด้วยความเร็ว—ผมหวังให้มันชนผม ทุกอย่างจะได้จบไป มันหยุดตรงหน้าผม อีกก้าวเดียวก็ไปสวรรค์แล้วแท้ๆ คนที่ออกมาจากรถเป็นผู้หญิง พูดอะไรบางอย่างกับผมด้วยเสียงอ่อนโยน แต่ผมไม่มีแรงและหลับไปแล้ว สิ่งสุดท้ายที่ผมเห็นก่อนหลับตา คือร้อยยิ้มจากริมฝีปากแดงผ่อง ผมจินตนาการว่าเธอต้องสวยมากแน่ๆ นางฟ้ามาโปรดผมแน่ๆเลย คุณแม่มารับผมตามที่สัญญาแล้วหรือ


ผมลืมตาตื่น—ผมอยู่ในห้องที่เงียบสงบ มีเสียงดนตรีไพเราะบรรเลง น่าจะอยู่ที่ท่อนเริ่มเพลง เป็นเพลงในคีย์ของ C เมเจอร์ จึงเป็นเสียงที่ดูตื่นเต้นและสนุกสนาน คนละบรรยากาศกับก่อนหน้านี้เลย ผมลืมตาได้ครู่เดียวก็หลับต่อ มันเป็นครั้งแรกที่ผ่อนคลายในหลายๆปีที่ผ่านมา ราวกับว่าได้กลับมาเป็นทารกอีกครั้ง


ผมลืมตาตื่นอย่างเต็มที่ และรีบลุกขึ้นสํารวจห้อง มันเป็นห้องที่หรูมาก ทั้งสะอาด เรียบร้อย ประดับด้วยอัญมณี เพชร พลอย ทอง และอีกหลายอย่าง มีตั้งแต่หุ่นอัศวินกับภาพที่ดูจะมีราคาสูง รวมทั้งเสื่อที่ดูหรูราวกับของราชาและราชินี กําแพงห้องเป็นกำแพงกระจกที่สะอาดเอี่ยม เก้าอี้ที่ผมนั่งเหมือนกับบรรลังราชา บนโต๊ะเคลือบสีทองมีเหรียญทองจํานวนมากวางอย่างไม่เป็นระเบียบ มีแม้กระทั่งแก้วไวน์ทองคํา กับขวดไวน์ที่มีไวน์ที่สีเนียนราวกับทับทิมอยู่ ผมซึมซับตัวเองกับเบาะที่นั่ง และบรรยากาศรอบๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น