KNB - AoKi | FORGOTTEN #ฟิคคนลืมรัก

ตอนที่ 8 : Forgotten - 07 Feel Nothing {50%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    16 ส.ค. 62















 

            คิเสะเดินทางเข้าไปในสำนักพิมพ์เพื่อพูดคุยกับฮาราดะเกี่ยวกับหนังสือท่องเที่ยว เมื่อไปถึงห้องทำงานของฮาราดะซังก็พบว่ามีคนรออยู่ก่อนแล้ว คนตรงหน้าคือหญิงสวยหน้าตาสะสวย พร้อมกับเรือนผมสีชมพูยาวถึงกลางหลัง เจ้าตัวส่งยิ้มให้เมื่อเห็นว่าคนมาใหม่เดินเข้ามาในห้อง

 

            “เอ้า มาพอดีเลยคิเสะคุง” ฮาราดะยิ้มตอนรับก่อนจะผายมือไปด้านข้างเพื่อแนะนำนักเขียนให้รู้จัก “นี่โมโมอิ ซัทสึกิคุง เป็นนักเขียนที่จะมาทำงานกับเธอ”

 

            “สวัสดีครับ คิเสะ เรียวตะ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” คิเสะว่าก่อนจะโค้งตัวอย่างสุภาพ

 

            “สวัสดีจ้ะ คีจัง” แต่คำเรียกที่อีกฝ่ายทักทำให้เขาชะงัก

 

            เอ๊ะ? คีจัง?

 

            คิเสะเงยหน้ามองนักเขียนตรงหน้าด้วยความงุนงง คิดว่าเป็นตนที่ได้ยินผิดไป เพราะมันคงแปลกมากถ้าเรียกคนที่เพิ่งรู้จักกันด้วยชื่อเล่นหรือชื่อย่อ แต่พอเห็นอีกฝ่ายยังยิ้มและทำเหมือนเป็นเรื่องธรรมดานั่นยิ่งทำให้คิเสะงุนงงยิ่งกว่าเดิม หรือว่าเป็นเขาเองที่เข้าใจผิด...

 

            เพราะความไม่แน่ใจคิเสะจึงเลือกที่จะทำเป็นไม่ได้ยินและพูดเรื่องอื่นแทน เป็นจังหวะเดียวกับที่ฮาราดะขอตัวออกไปเพื่อให้ทั้งสองได้คุยงานกัน

 

            “โมโมอิซังอยากได้ภาพแนว...”

 

            “โมโมจจิ” ยังไม่ทันจบประโยค

 

            “ครับ?”

 

            “ก็ยังไงเราก็ต้องร่วมงานกันนี่นา สนิทกันไว้ก็ดีกว่าไม่ใช้เหรอ” โมโมอิว่าพร้อมกับรอยยิ้ม

 

            “เอ่อ...”

 

            “นี่ไอซ์เบรกกิ้งไง ไอซ์เบรกกิ้ง” เธอว่า “ฉันเองก็จะเรียกนายว่าคีจัง ส่วนคีจังก็เรียกฉันว่าโมโมจจิ น่ารักออก”

 

            พอเห็นท่าทางแน่วแน่ของอีกฝ่ายแล้ว คิเสะก็หมดทางจะต่อต้านเลยปล่อยเลยตามเลย ทั้งที่ในใจยังอดรู้สึกแปลกไม่ได้ที่อีกฝ่ายทำตัวสนิทสนมกับเขาขนาดนี้ อย่างน้อยก็ควรเว้นระยะห่างบ้างไม่ใช่เหรอ พอมาสนิทกันเกินไปแบบนี้มันดูน่ากลัวยังไงไม่รู้ ก็ถูกตีสนิทกะทันหันขนาดนั้นจะทำตัวถูกได้ยังไง

 

            “โมโมอิซัง เอ่อ...โมโมจ...จิ?” คิเสะเปลียนคำเรียกอีกฝ่ายเมือเจอสายตาดุๆ ของหญิงสาวผมสีซากุระ “อยากให้ภาพออกมาเป็นแนวไหนครับ”

 

            “อา... จะอธิบายยังไงดีล่ะ” โมโมอิครุ่นคิด “ ฉันอยากให้ภาพออกมาในโทนเก่าๆ หน่อย ไม่อยากให้สีสดมาก อยากให้บรรยากาศดูเป็นหน้าหนาวที่อบอุ่น ใช่ๆ อยากให้ภาพเป็นโทนอุ่นๆ น้ำตาลๆ”

 

            คิเสะคิดตาม...หน้าหนาวที่อบอุ่น?

 

            “งั้นเดี๋ยวผมจะส่งเรฟเฟอเรนซ์ให้ดูนะครับ โมโมจจิซัง”

 

            หลังจากนั้นทั้งสองก็อยู่คุยกันต่ออีกนิดหน่อยเกี่ยวกับงานนอกเหนือจากเรื่องโทนภาพ เช่นการลิสต์สถานที่ที่พวกเขาจะไปเยือนนอกเหนือจากที่ฮาราดะสปอตไว้ ซึ่งคิเสะอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าการทำงานกับโมโมอิเป็นไปอย่างราบรื่น เพราะเธอหาข้อมูลของอิตาลีมาอย่างดีแล้ว

 

            จุดหลักๆ ที่ฮาราดะอยากให้พวกเขาทำคือที่เกาะเวนิส เพราะว่ามันเป็นเกาะที่ใกล้จะจบเต็มที แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีเมืองอื่นๆ ที่น่าสนใจด้วยเช่นกัน พวกเขาจึงหารือเกี่ยวกับเรื่องนี้

 

            “งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” คิเสะว่าก่อนจะโค้งให้อีกฝ่ายอย่างสุภาพ

 

            “เอ้อ คีจัง” แต่ยังไม่ทันที่จะเดินออกไปก็ถูกเรียกเอาไว้เสียก่อน

 

            “ครับ?”

 

            “ถ้าฉันให้เพื่อนไปด้วยคีจังสะดวกมั้ยจ๊ะ”

 

            “อา...”

 

            “พอดีว่าเพื่อนฉันยังไม่เคยไปเที่ยวนอกประเทศเลยน่ะ แล้วก็ไม่กล้าไปคนเดียวด้วย ฉันเองก็ไม่ได้ว่างจะลาหยุดไปเป็นเพื่อนเหมือนกัน”

 

            “ผมกลัวว่ามันจะกระทบกับงาน”

 

            “ไม่กระทบหรอกจ้ะ เราก็ทำงานของเราปกตินั่นแหละ แค่มีเจ้านั่นมาด้วยเฉยๆ เหมือนมีคนติดตามไง” โมโมอิยิ้มกว้าง และนั่นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้คิเสะไม่สามารถปฏิเสธคำขอของอีกฝ่ายได้เลย “ถ้าคีจังห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายก็ไม่ต้องคิดมากนะ ไม่มีปัญหาแน่นอน”

 

            “ผมไม่ได้ห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายหรอกครับ ผมกลัวว่าฮาราดะซังจะรู้เรื่องแล้วมีปัญหา”

 

            “อ๋อ” โมโมอิยิ้มกว้าง “เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงเลย ฉันขออนุญาตฮาราดะซังแล้ว”

 

            “...”

 

            “ฮาราดะซังบอกว่าไม่มีปัญหาจ้ะ แต่ว่าต้องไม่ให้ค่าใช้จ่ายมาปนกัน เพราะว่าค่าใช้จ่ายของฉันกับเธอสามารถเบิกกับที่บริษัทได้น่ะนะ”

 

            “ถ้าฮาราดะซังโอเค ผมก็ไม่มีปัญหาครับ”

 

            “งั้นเจอกันอาทิตย์หน้านะ บ๊ายบายจ้ะ” โมโมอิบอกพร้อมกับโบกมือให้ด้วยท่าทางสดใส

  

 

 

 

 

 

TALK

        สวัสดีค่าาา มาต่อแล้วค่า ไม่ทิ้งเรื่องนี้แน่นอน ไม่ต้องกังวลแต่อย่างใด ฮี่ๆ มาช้าแต่มาชัวร์นะคะ จะค่อยๆ มาตามแรงขับเคลื่อนของ motivation ฮืออ อย่าเพิ่งทิ้งกันนะคะ

        หวีดได้ที่แท็ก #ฟิคคนลืมรัก เหมือนเดิมน้าาา

 

 

 

 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

143 ความคิดเห็น

  1. #143 monaza_vodka (@hibariandmod) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 00:00
    รอน้าาาาา
    #143
    0
  2. #141 BULELY (@korumi_toy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 15:16
    ยังรออยู่นะคะ รอทุกวันเลยยยย
    #141
    0
  3. #140 valentineloza (@zattlecaramel) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 01:11
    รอนะฮับ!
    #140
    0
  4. #136 KanashimiYami (@Keiyaku) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 22:56
    พึ่งเข้ามาอ่านสนุกมากเลยค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ
    #136
    0
  5. #134 T0R1 (@T0R1) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 07:23
    รออ่านเสมอค่ะไรท์
    #134
    0
  6. #130 Psdreal (@Choky_Key) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 00:35
    ฉันว่าอาโฮ่แน่ๆที่ตามไป!! เชื่อสิ พนัน 10 เหรียญเลย!! วุ่นวายแน่ๆคีจัง //คิดถึงไรท์จังเลยค่ะะ
    ไม่เจอกันนานมารับความคิดถึงจากเราไปเล๊ยย ปิ้วๆ
    #130
    0
  7. #129 RarinDeRain (@Rarin1234) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 23:17

    อ่าา ดีใจไรท์มาต่อแล้วก็นึกว่าจะทิ้งเห็นหายไปนาน รออ่านรีแอ็คชั่นของพวกหัวหลากสีเมื่อได้ฟังเรื่องที่อาโฮ่เล่า หุหุ

    ขอเดาว่าเพื่อนที่ไปด้วยกับโมโมจจิคืออาโฮ่แน่นอน 555
    #129
    0
  8. #128 KKppmarune (@KKppmarune) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 18:48

    ในที่สุดไรท์ก็กลับมาต่อแล้ว ดีใจ แงงงงงง TT
    #128
    0