KNB - AoKi | FORGOTTEN #ฟิคคนลืมรัก

ตอนที่ 6 : Forgotten - 05 The Photographer {100%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 672
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    24 พ.ค. 62









 
 

 
 
 
 
 
 
 

            คิเสะกลับมาใช้ชีวิตปกติอีกครั้ง กลุ่มคนประหลาดพวกนั้นหายไปจากชีวิตของเขาได้ระยะนึงแล้ว ซึ่งนั่นนับว่าเป็นเรื่องที่ดีสำหรับคิเสะมาก หลังจากที่อาคาชิคนนั้นเช็คภาพเรียบร้อยแล้วหน้าที่ของเขาก็จบลงโดยสมบูรณ์ เขาส่งภาพที่ถูกเลือกให้กับบรรณาธิการเพื่อนำไปตีพิมพ์เป็นที่เรียบร้อยเท่ากับว่าหมดหน้าที่

 

            “พักสักหน่อยคงจะดีเหมือนกันนะ”

 

            เจ้าตัวพึมพำกับตัวเอง เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้าสดใสของฤดูใบไม้ร่วง แสงอาทิตย์เจิดจ้ามากเกินไปจนทำให้ตัวปิดตาลงอย่างช่วยไม่ได้

 

            ...เขารู้สึกว่าช่วงนี้ตัวเองเจอเรื่องแปลกๆ มากมาย

 

            ...เริ่มรู้สึกว่าถูกใครบางคนตามโดยที่ไม่รู้ตัว

 

            ...คิเสะคิดว่ามันเริ่มขึ้นตั้งแต่วันที่เขาพบกับอาคาชิ

 

            ติ๊ดติ๊ด!

 

            เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่เรียกความสนใจของคิเสะจากภวังค์ความคิด เมื่อหยิบขึ้นมาเขาพบว่ามันเป็นสายเรียกเข้าจากฮาราดะซัง เขาคือเจ้าของสำนักพิมพ์ที่เน้นขายหนังสือท่องเที่ยว

 

            “ครับ คิเสะพูดครับ”

 

            “อ้า คิเสะคุง” ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดี “ช่วงนี้ว่างรึเปล่า พอดีว่าฉันมีแพลนว่าจะออกหนังสือเกี่ยวกับเวนิส อิตาลีน่ะ แต่ว่ายังช่วงนี้ช่างภาพของสำนักพิมพ์ก็ติดงานกันหมดเลยน่ะสิ เลยอยากจะขอให้คิเสะคุงมาช่วยงานสักหน่อย”

 

            “อันที่จริงๆ ผมก็ไม่ได้ยุ่งอะไร”

 

            “งั้นพรุ่งนี้สะดวกเข้ามาคุยงานกันมั้ย ฉันจะแนะนำนักเขียนให้เธอรู้จัก”

 

            “ได้ครับ”

 

            คิเสะตอบรับ... ถือซะว่าไปเที่ยวแล้วกันนะ เพราะตัวเขาเองก็ยังไม่เคยไปที่เวนิสเลยสักครั้ง ก็อย่างว่าล่ะ ถึงจะพูดว่าเขาทำคะแนนวิชาภาษาอังกฤษได้ดีที่สุดก็เถอะ แต่ถ้าว่ากันตามจริงแล้วล่ะก็ คะแนนของเขามันห่วยทุกวิชาเลยต่างหาก

 

            คนเป็นตากล้องเก็บโทรศัพท์มือถือลงในกระเป๋ากางเกงอีกครั้ง เขายกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปท้องฟ้าสีคราม น่าแปลกที่มันทำให้เขาสงบใจลงได้ทุกครั้ง ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไรเหมือนกัน แต่พอมองไปที่ท้องฟ้า มันกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกโอบอุ่มอย่างอ่อนโยนไว้ตลอด

 

            ตอนนั้นเองที่หางตาของเขาพลันเห็นใครบางคนเดินเข้ามา...

 

            เรือนผมสีน้ำเงินเข้มกับผิวสีแทน...

 

            แม้ว่าจะรู้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่คิเสะก็ยังเลือกที่จะทำเป็นมองไม่เห็น เขาก้าวฝีเท้าเร็วขึ้นเพื่อหลบเลี่ยงอีกฝ่าย เพราะอะไรบางอย่างบอกเขาว่าจะพบคนคนนี้ไม่ได้อย่างเด็ดขาด

 

            “คิเสะ”

 

            อีกฝ่ายตะโกนเรียกเขาอยู่

 

            “คิเสะ!

 

            ตะโกนดังขึ้นราวกับคิดว่าเขาไม่ได้ยิน

 

            “เฮ้คิเสะ!!

 

            คราวนี้ไม่ได้มาแค่เสียง แต่เป็นแรงที่พุ่งเข้ามากระชากร่างของคิเสะเอาไว้ มันทำให้คนที่ไม่ทันตั้งตัวเผลอหงายหลังแทบในทันที เจ้าตัวร้องเสียงหลงทันทีเมื่อภาพตรงหน้าแปรเปลี่ยนไป ท้องฟ้าสีครามเมื่อสักครู่ซ้อนทับกับภาพท้องฟ้ายามเย็นอย่างช่วยไม่ได้

 

            “เหวอ!

 

            คิเสะเบิกตากว้างกับสิ่งที่ได้เห็น พลันรอบข้างกลับเงียบลงจนไม่ได้ยินแม้แต่เสียงลม ทว่ากลับมีเสียงนึงที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเขา

 

            ปี๊น!’

 

            “...คิเสะ!” เสียงจากคนตรงหน้าดึงให้เขากลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง เมื่ออีกฝ่ายรวบร่างของเขาเอาไว้ และเรียกชื่อเขาเสียงดัง “เหมออะไรน่ะ”

 

            “ฮะ” เหมือนเพิ่งได้สติ “ผม...ผม” แต่ถึงอย่างนั้นคิเสะก็ยังไม่เข้าใจกับสิ่งที่ตัวเองได้เห็นอยู่ดี เขามองตรงไปด้านหน้าด้วยแววตาสับสนคล้ายเด็กที่กำลังหลงทาง

 

            “แกเอาแต่เหม่อ แล้วเราจะคุยกันรู้เรื่องมั้ย”

 

            “...”

 

            “เฮ้ อย่าเงียบสิวะ”

 

            “...”

 

            “ฟังฉันอยู่รึเปล่า”

 

            ไม่ คิเสะ แกต้องฟังฉัน

 

            เฮือก!

 

            ฉับพลันมันเหมือนมีเสียงนึงที่ดังแทรกขึ้นมา นั่นทำให้คิเสะตกใจจนผละออกจากอาโอมิเนะอย่างรวดเร็ว คิเสะทิ้งระยะห่างจากอีกฝ่ายแทบในทันทีเมื่อพบว่าทั้งสองอยู่ใกล้กันมากเกินไป

 

            ไม่ปฏิเสธเลยว่าอาโอมิเนะกำลังปวดใจที่เห็นอีกฝ่ายทำตัวเหินห่างและรังเกียจเขาถึงขนาดนี้

 

            ...ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยมีท่าทีแบบนั้นกับเขาเลยสักครั้ง

 

            ...ท้ายที่สุดก็เป็นเขาเองที่โหยหาอดีตที่ผ่านมา

 

            “โทษที...พอดีผมรีบน่ะครับ ขอตัว” คิเสะพูดเร็วๆ ก่อนจะหันหลังและรีบวิ่งจากไปด้วยท่าทางลนๆ อาโอมิเนะไม่กล้าตามอีกฝ่ายไป... กลัวว่าจะทำให้เจ้าตัววุ่นวายของเขาหนีเตลิดไปอีกเป็นครั้งที่สอง...เพราะอีกฝ่ายก็เคยหนีออกจากโรงพยาบาลมาแล้วครั้งนึง

 

            ใช่...หลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น คิเสะหลับไปหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ แต่อาโอมิเนะกลับคิดว่ามันไม่สำคัญ นั่นเป็นความคิดที่พลาดที่สุดในชีวิตเขา เพราะไม่ตระหนักถึงความสำคัญของอีกฝ่ายเขาถึงได้เสียคิเสะไป ตอนที่ได้ยินข่าวของคิเสะอีกทีคือตอนที่อีกฝ่ายหายไปจากโรงพยาบาล

 

            ไปโดยที่ไม่มีคำบอกลา...

 

            ไม่มีแม้กระทั่งการพบหน้ากันเป็นครั้งสุดท้าย

 

            อาโอมิเนะยืนนิ่งราวกับถูกตรึงไว้อย่างนั้น... ใช่ เขาเองที่เป็นคนที่คอยตามคิเสะช่วงหลายวันมานี้ เพราะเขาอดไม่ได้จริงๆ ที่จะมองหาอีกฝ่าย ทุกครั้งที่ว่างเรื่องของคิเสะมักจะวนเวียนในหัวเขาไม่หยุด การกลับมาเจอกันอีกครั้งทำให้เขารู้ว่า แท้จริงแล้วตัวเองคิดถึงอีกฝ่ายมากแค่ไหน

 

            ช่วงเวลาสิบปีที่หายไป...คิเสะ เรียวตะคนนั้นไปทำอะไรอยู่กันนะ

 

 

 

________________________

 

 

 

            “แฮ่ก!

 

            คิเสะหอบหายใจเมื่อวิ่งมาหลบในซอกตึกในย่านรื่นเริงแห่งหนึ่ง เพราะว่าเป็นเวลาในช่วงเช้าของวัน นั่นทำให้ตึกยังไม่ถูกแต่งแต้มด้วยสีสันฉูดฉาดเหมือนตอนกลางคืน ตอนนั้นเองประตูหลังร้านก็ถูกเปิดออก ร่างของใครคนนึงเดินออกมาจากร้านแต่คิเสะไม่ได้สนใจ จนกระทั้งได้ยินเสียงของอีกฝ่าย

 

            “โอ๊ะ”

 

            คิเสะเงยหน้าขึ้นมองทั้งที่ยังหอบอยู่

 

            “เรียวตะไม่ใช่เหรอไง” คนตรงหน้ายกยิ้มร้ายกาจ เส้นผมสีดำยาวประบ่าถูกถูกรวบไว้ด้านหลัง ดวงตาสีเทามองตรงมาด้วยความแปลกใจ ก่อนจะรวบร่างของคิเสะไว้ในวงแขน “อะไรกัน จำฉันคนนี้ไม่ได้เหรอ โชโกะคุงไงล่ะ ไฮซากิ โชโกะ”

 

            คิเสะขมวดคิ้วกับท่าทีสนิทสนมของอีกฝ่าย... เขาจำไม่เห็นได้ว่าเคยรู้จักคนคนนี้ แล้วก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยให้ความสนิทกับใครมาถึงขนาดที่มาแตะเนื้อต้องตัวกันง่ายๆ แบบนี้ ตั้งแต่ที่ลืมตาตื่นขึ้นมาในวันนั้น เขาก็ไม่ชอบถูกใครที่ไม่สนิทมาโดนตัว ไม่สิ...อันที่จริงกับคนที่สนิทก็ไม่ค่อยชอบ

 

            “เห อย่าบอกนะว่าแกลืมฉันคนนี้ไปจริงๆ น่ะ” ไฮซากิเลิกคิ้วถามและผละตัวเอง ก่อนที่เขาจะระเบิดหัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงใจชาวบ้าน “เฮ้ยๆ นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะ เลิกเล่นได้แล้วเรียวตะ”

 

            “...”

 

            “แล้วแกเลิกเล่นบาสไปแล้วเหรอวะ ถึงได้ไม่เจอเลยสักแมตช์ หรือว่าได้ไปอยู่ทีมขี้กากจนมาไม่ถึงรอบแปดทีมน่ะ” ไฮซากิยังคงพูดอย่างสนุกปาก

 

            “ขอโทษด้วยนะครับ ผมจำคุณไม่ได้”

 

            “เอาจริงดิ เฮ้ยๆ นี่นาย...ลืมไปหมดแล้วเหรอวะ”

 

            “ครับ ผมไม่มีความทรงจำสมัยอยู่มอต้นเลย”

 

            “สุดยอดไปเลยว่ะ” ไฮซากิยกยิ้ม พลันความคิดนึงก็ผุดขึ้นในหัว “ฉันเป็นเพื่อนรักของแกไง สมัยมอต้น เราเล่นบาสด้วยกัน เข้าขากันมาเลยล่ะ ฉันเป็นคนสอนให้แกเริ่มเล่นบาสเอง”

 

            “เหรอครับ” คิเสะถามกลับขณะขมวดคิ้วยุ่ง จะบอกว่าสนิทกันงั้นเหรอ? เขาไม่เห็นมีความรู้สึกอะไรเลยตอนที่เห็นอีกฝ่าย ไม่มีแม้กระทั่งรูปของอีกฝ่ายเก็บไว้ นี่มันคนสนิทกันประเภทไหน “แต่ผมเลิกเล่นแล้ว”

 

            คิเสะพูดจบก็เดินหลบออกมาจากหลืบซอยอย่างรวดเร็ว เขามองไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องยืนคุยกับอีกฝ่ายต่อ เพราะในเมื่อตอนนี้จำไม่ได้ และตัวเขาเองก็ไม่อยากไปรื้อฟื้นความทรงจำในอดีตด้วย

 

            “เดี๋ยวซี่ จะอยู่คุยกับเพื่อนเขาไม่ได้เลยเหรอ”

 

            “ผมรีบครับ”

 

            วันนี้มันวันอะไรวะเนี่ย!?!

 

            คิเสะแทบอยากจะเอามือตีหัวตัวเอง ทำไมอดีตที่อยากจะลืมถึงได้วิ่งเข้าหาเขาตลอดเวลา ไม่เว้นว่างให้ฟังเลย ลืมได้สิบปี แล้วจะลืมตลอดชีวิตเลยไม่ได้เหรอไง คนนอดีตจะมาวอแวอะไรกับเขานักหนา อะไรที่มันจบไปแล้วให้มันจบไปเลยไม่ได้เหรอไง ทำไมถึงต้องดึงดันจะเอากลับมา

 

            ...เหมือนเวลา มันไม่เคยหมุนย้อนกลับ

 

            ...คิเสะเองก็เช่นกัน เขาไม่เคยคิดจะเดินถอยหลัง

 

            ช่างภาพหนุ่มเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เพราะไม่อยากจะอยาสนทนากับอีกฝ่ายต่อ บางทีเขาก็นึกสงสัยในรสนิยมการคบเพื่อนของตัวเองเมื่อตอนมอต้น... ทำไมถึงได้มีแต่เพื่อนแบบนี้นะ คนนึงก็เหมือนพวกแยงกี้ อีกคนก็ดูเป็นนักเลงหัวไม้ น่ากลัวเป็นบ้า จะมีเพื่อนที่ดูเป็นผู้เป็นคนกว่านี้มั้ยนะ

 

            เสียงของไฮซากิที่ไล่หลังมาเริ่มเงียบลง คิเสะคิดว่าอีกฝ่ายคงถอดใจที่จะตามเขาแล้วถึงได้ลดฝีเท้าลง เพราะเพิ่งวิ่งหนีอาโอมิเนะมา แล้วยังต้องมาเจอไฮซากิอีก บอกตรงนี้เลยว่าเขาไม่ใช่นักวิ่งมาราธอนสักหน่อย จะให้มาวิ่งแบบนี้ไกลๆ ก็พูดเลยว่าไม่ไหวหรอก แถมกล้องกับเลนส์ราคาแพงในกระเป๋ายังหนักมากอีกด้วย

 

            ขอให้วันนี้ได้กลับไปพักที่ห้องแบบสบายๆ เถอะ

 

            “สวัสดีครับ”

 

            ตอนนั้นเองที่คิเสะรู้สึกตัวว่าความซวยมันคงไม่เข้าใครออกใครหรอก เพราะวินาทีที่ได้ยินเสียงกล่าวทักทายจากข้างหลังก็ทำให้เขาสะดุ้งสุดตัว ร่างโปร่งถอยหลังไปหลายก้าวแทบในทันที เมื่อหันไปก็พบว่าอีกฝ่ายคือครูอนุบาลที่เขายืมร่มเมื่อหลายวันก่อน

 

            “อะ เอ้อ...สวัสดีครับ” คิเสะส่งยิ้มแห้งกลับไปให้อีกฝ่าย “ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่...”

 

            “พาเด็กๆ มาทัศนศึกษานะครับ” คุโรโกะว่าก่อนจะหันกลับไปด้านหลัง กวักมือเรียกให้เด็กคนนึงวิ่งเข้ามาหา เด็กผู้หญิงตัวป้อมที่เขารู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนสักที่ “นี่ไงพี่อมยิ้มของยูเมะจัง”

 

            พี่อมยิ้ม?

 

            ตอนนั้นเองที่คิเสะร้องอ๋อในใจ เด็กคนนี้คือเกที่เขาให้อมยิ้มอีกฝ่ายไปสินะ เหมือนโดนดึงความสนใจไปโดยไม่รู้ตัว คิเสะย่อตัวลงเพื่อให้อยู่ในระดับเดียวกับเด็กคนนั้น เขายิ้มให้ก่อนที่จะยกมือขึ้นลูบผมของยูเมะแผ่วเบาอย่างเอ็นดู แล้วเอ่ยทักทายเด็กตรงหน้า

 

            “วันนี้ก็แข็งแรงเหมือนเดิมเลยน้า ยูเมะจัง”

 

            “อื้อ พี่อมยิ้มก็เหมือนกัน” ยูเมะว่า “ยูเมะคิดว่าจะไม่ได้เจอพี่ชายแล้ว อมยิ้มของพี่ชายอร่อยมากเลยนะ ยูเมะชอบมากๆๆๆๆ” เธอบอกพร้อมกับวาดมือไปในอากาศราวกับพยายามจะสื่อว่าเธอชอบอมยิ้มของเขามากจริงๆ ท่าทางน่าเอ็นดูของเด็กน้อยทำให้คิเสะขำเบาๆ

 

            “เหรอ อมยิ้มของพี่ชายอร่อยขนาดนั้นเลย”

 

            “ใช่” ยูเมะบอกก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง เธอเอื้อมมือมาดึงนิ้วของคิเสะเบาๆ “ไปเล่นกัน...วันนี้คุณครูใจดี บอกว่าจะพาไปเที่ยวด้วยแหละ พี่อมยิ้มไปด้วยกันสิ”

 

            พอเห็นแบบนั้นคิเสะก็อดยิ้มจนตาหยีไม่ได้ ความสดใสของเด็กน้อยทำให้หัวใจของเขารู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก นานแล้วเหมือนกันนะที่เขาไม่ได้วิ่งเล่นโดยที่ไม่มีเรื่องอะไรให้กังวลเหมือนเด็กพวกนี้ ยิ่งช่วงที่ผ่านมานี้รอบตัวของเขาก็มีแต่ปัญหาตลอด วันนี้ก็เช่นกัน

 

            อย่างน้อย...ลองใช้เวลากับเด็กคนนี้ดูก็คงไม่เสียหาย

 

            “พอดีผมกำลังจะพาเด็กๆ ไปสวนสัตว์น่ะครับ” คุโรโกะเดินตามมาบอกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ยังไงคิเสะคุงก็ช่วยหน่อยแล้วกันนะครับ”

 

            พอได้ยินแบบนั้นคิเสะถึงเพิ่งรู้ตัวว่าจริงๆ แล้วตนแค่จะกลับห้องไปพักผ่อนและรอคุยงานกับฮาราดะซังก็เท่านั้น แต่ว่านี่กลับโดนลากมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กโดยคนทีไม่อยากพบ ให้ตายเถอะ บางทีคิเสะอาจจะถึงเวลาต้องไปแก้ปีชงกับเขาบ้างละนะ ปัญหาพวกนี้จะได้จบๆ ไปสักที

 

            ในที่สุดคิเสะและคุโรโกะก็รวบเอาเด็กๆ มาถึงสวนสัตว์จนได้... เป็นครั้งแรกที่ตากล้องหนุ่มรับรู้ว่าการเป็นครูอนุบาลมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย กว่าที่จะเรียกให้เด็กขึ้นรถ กว่าจะเช็คชื่อและกว่าจะจัดให้นั่งที่เรียบร้อยได้ก็เล่นเอาหมดแรง แล้วยังต้องมาคอยเอาใจใส่อีกว่าเด็กคนไหนอยากจะเขาห้องน้ำบ้าง ต้องหาห้องน้ำให้เด็กแวะด้วย คนที่จะเป็นครูนี่ต้องอดทนมากจริงๆ

 

            “คิเสะคุงน้ำครับ” คุโรโกะยื่นน้ำให้คนที่นั่งพักเหนื่อยอยู่ตรงม้านั่ง หลังจากที่ปล่อยให้เด็กๆ ไปกับเจ้าหน้าที่สวนสัตว์ “ขอบคุณที่มาช่วยนะครับ”

 

            “อา ขอบคุณครับ” คิเสะตอบรับและเปิดมันอย่างไม่รีรอ

 

            “ผมอยากจะคุยกับคิเสะคุงเรื่องตอนมอต้นน่ะครับ”

 

            “เอ่อ...ผมไม่อยากพูดถึง...”

 

            “แค่คำถามเดียวเท่านั้นครับ” คุโรโกะพูดแทรกก่อนที่คิเสะจะพูดจบประโยคด้วยซ้ำ นั่นทำให้คิเสะถอนหายใจก่อนจะพยักหน้ารับอย่างช่วยไม่ได้ “ทำไมตอนนั้นถึงหนีไปล่ะครับ”

 

            “ตอนนั้น?”

 

            “หลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น คุณหนีออกจากโรงพยาบาล”

 

            “เปล่า...ผมไม่ได้หนีออกจากโรงบาล”

 

            “...”

 

            “ผมไม่เคยเข้าโรงพยาบาลเพราะอุบัติเหตุ ที่ผมความจำเสื่อมเพราะตกเขาต่างหาก”

 

            ว่าไงนะ!?!

 

            นั่นก็หมายความว่าคิเสะหนีไปจากโรงพยาบาลเพราะจำเรื่องทั้งหมดได้งั้นเหรอ แล้วหลังจากตอนนั้นมันเกิดอะไรกับตัววุ่นวายของพวกเขาบ้างกันแน่ แล้วจู่ๆ จะไปตกเขาได้ยังไง

 

 

 

 


 

TALK!!

          สวัสดีครับผม ฮือออ ในที่สุดก็ได้ฤกษ์มาอัพแล้ว หายไปนานมาก ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ เพราะงานหลวงงานราษฎ์มันรัดตัวมากจนแทบไม่มีเวลาจะทำอะไรเลย ยังไม่ทิ้งกันใช่มั้ย ยังมีคนอ่านอยู่ใช่มั้ยคะ TwT แล้วเจอกันตอนหน้าเน้ออออ

 

 








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

143 ความคิดเห็น

  1. #109 notyayellow (@anchittha123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 09:38
    ดีใจมากค่ะ เราคนนึงนะที่ยังอ่านอยู่ เราขอโทษที่เราไม่เคยเม้นเลย เราเป็นพวกไม่ชอบเม้นนิยายที่เรามาอ่านที่นานมาแล้ว เป็นอะไรของเราก็ไม่รู้ แต่อยากจะบอกให้คุณรู้ไว้ว่าเราตามอ่านอยู่เสมอ เราอ่านมาตั้งแต่มิเนะคนโง่ เอาตามที่ตัวเองสะดวกเลยค่ะ TwT คิเสะคงจะเจ็บมามากเลยหรือเปล่า ทำให้หลังจากนั้นหนีออกจากรพ. แล้วหนูไปตกเขาได้ยังไงลู๊ก ดราม่าทั้งเรื่องแน่นอน เป็นกำลังใจให้ค่ะ!
    #109
    1
    • #109-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 6)
      26 พฤษภาคม 2562 / 19:30
      โหหห ติดตามมาอย่างยาวนานมากจริงๆ ค่ะ5555555555 ขอบคุณที่ยังตามอยู่นะคะะะ อย่าเพิ่งทิ้งกันน้า
      #109-1
  2. #108 Ai Kaipreechasit (@shounen-i) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 13:39
    แงงงงงงงงงงง รอเสมอนะคะะะะ รีบมาต่อนะะะะ
    #108
    1
    • #108-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 6)
      26 พฤษภาคม 2562 / 19:29
      ไม่นานเกินรอแน่ค่าา
      #108-1
  3. #107 tiPpy_c (@tiPpy_c) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 00:13
    กี้ดดดดด ไรทททท ยูคัมเเบค ฮื่ออออออออออ!
    รอมานาน ยินดีต้อนรับกลับค้าบ5555555 รอเสมอเรื่องนี้

    ไรท์ด้วยยยย!
    #fightingggg
    #107
    1
    • #107-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 6)
      26 พฤษภาคม 2562 / 19:29
      มาแล้วค่าาาาา ขอบคุณที่ยังรอกันนะคะ
      #107-1
  4. #106 T0R1 (@T0R1) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 23:24
    คิดถึงนะคะไรท์ กีใจมากที่กลับมาต่อค่ะ
    #106
    1
    • #106-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 6)
      26 พฤษภาคม 2562 / 19:29
      คิดถึงคนอ่านเหมือนกันค่ะ TwT
      #106-1
  5. #105 Spiin (@pongpangpetai) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 22:33
    ตกใจ! ไรท์กลับมาแล้ววววววว
    #105
    1
    • #105-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 6)
      26 พฤษภาคม 2562 / 19:28
      แฮ่ มาแล้วค่าา
      #105-1
  6. #104 love lesson (@fukaze) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 21:54
    ปริศนาาาาาาาาาาาาา
    เราได้กลิ่นปริศนาาาาาาาา!!!!!

    โว้ยยยย ในที่สุดก็อัพพพ แงงงงงงงงง
    #104
    1
    • #104-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 6)
      26 พฤษภาคม 2562 / 19:28
      กลิ่นปริศนาแรงมาเลยยย
      #104-1
  7. #103 KKppmarune (@KKppmarune) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 00:19
    ทำไมมันดูหน่วงเกือบทั้งเรื่องTT แงงงงงงง //แค่ไรท์อัพ เราก็ดีใจแล้วววว; ; ไรท์สู้ๆนะคะ
    #103
    1
    • #103-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 6)
      26 พฤษภาคม 2562 / 19:28
      น่ะ หน่วงอะไร๊ ไม่หน่วงเล้ยยยย
      #103-1
  8. #102 mobile20032 (@mobile2003) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 15:30
    รอนะคะะะ
    #102
    1
  9. #101 T0R1 (@T0R1) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:53
    เกิดอะไรขึ้นกันนะ
    #101
    0
  10. #99 Rosier_Lisa (@Rosier_Lisa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 22:04
    รอนะคะ ชอบมากเลย
    #99
    1
  11. #98 แมวมองที่หลังเสา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 23:27

    ดีใจที่ไรต์กลับมานะคะ


    ตอนนี้ไม่รู้จะบอกอะไรนอกจากสมน้ำหน้าอาโฮ่

    #98
    1
    • #98-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 6)
      26 พฤษภาคม 2562 / 19:26
      //เปิดแคมเปญร่วมสมน้ำหน้าอาโฮ่
      #98-1
  12. #97 BULELY (@korumi_toy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 17:19
    แง้งงงงง ไรต์กลับมาแล้วววว รีบมาต่อนะคะ เรารออยู่นะคะ
    #97
    1
    • #97-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 6)
      26 พฤษภาคม 2562 / 19:25
      เรามาแล้วค่า แง้ อย่าเพิ่งทิ้งกันน้าา
      #97-1
  13. #96 _NRT (@ninthdj) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 00:54
    น้ำตาไหลหนักมากกับเรื่องนี้ ชอบชอบมากมากเลย ไรท์ห้ามหาบไปไหนนะคะ ต้องต่อให้จบนะ ฮรือิออออ
    #96
    1
    • #96-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 6)
      26 พฤษภาคม 2562 / 19:24
      เรามาอัพแล้วค่าาา
      #96-1
  14. #95 Hanabikung (@Hanabikun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 14:26
    //ซับน้ามตา ในที่สุดก็มา TT ดีใจจังเลยค่ะ
    #95
    1
    • #95-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 6)
      4 มกราคม 2562 / 20:13
      ฮือออ ขอโทษที่หายไปนานนะคะ
      #95-1
  15. #94 Ai Kaipreechasit (@shounen-i) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 00:48
    HNY.ค่ะะะะ เย้มาต่อเเล้ววววว
    #94
    1
    • #94-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 6)
      4 มกราคม 2562 / 20:12
      สวัสดีปีใหม่เช่นกันนะคะ
      #94-1
  16. #93 Kami N. Titima (@shaoran) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 00:40
    ไรท์กลับมาแล้วววววว เรามาบริหารตับไตกันตั้งแต่ต้นปีเลย555
    #93
    1
    • #93-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 6)
      4 มกราคม 2562 / 20:11
      ให้ตับออกกำลังกายกันโหน่ยยยย
      #93-1
  17. #92 Prizde (@bemoremeaning) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 00:25
    สวัสดีปีใหม่ค่ะ น้องสารภาพว่าไปไล่อ่านตอนแรกใหม่5555555 มายืนชูป้ายให้กำลังใจตรงนี้นะคะสู้ๆจ้า
    #92
    1
    • #92-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 6)
      4 มกราคม 2562 / 20:11
      สวัสดีปีใหม่ค่าา ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วยกันนะคะ
      #92-1