KNB - AoKi | FORGOTTEN #ฟิคคนลืมรัก

ตอนที่ 5 : Forgotten - 04 The Accident {100%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,034
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    10 ต.ค. 60











            10 ปีก่อน

 

            คิเสะยิ้ม...

 

            ตั้งแต่ วันนั้น มันก็ผ่านมาเป็นเดือนแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอาโอมิเนะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง อาโอมิเนะให้ความสำคัญกับเขามากขึ้นจนน่าแปลกใจ เจ้าตัวไม่ได้พูดถึงเพื่อนร่วมทีมผู้จืดจางให้ฟัง ราวกับว่าตัดใจจากอีกฝ่ายได้แล้ว ทั้งสองดูสวนทางกันจนน่าประหลาด

 

            ...เพราะแบบนั้นคิเสะถึงไม่เคยระแคะระคายถึงเรื่องที่อาโอมิเนะไม่เคยคิดจะตัดใจ

 

            ...ก็แค่คนโง่คนนึงที่รอแล้วรอเล่า

 

            ...รอในสิ่งที่ไม่มีวันเกิดขึ้น

 

            อาโอมิเนจจิ!’ คิเสะเรียกเสียงใส พร้อมกับชูลูกบอลสีส้มในมือขึ้นสูง ‘มาเล่นวันออนวันกัน!’

 

            เสียงร่าเริงนั้นทำให้อาโอมิเนะชนะ เจ้าตัวเหลืบมองเพื่อนจืดจางที่นั่งอยู่ขอบสนามของอีกฝั่ง ทึกทักเองเองว่าอีกฝ่ายกำลังมองมาที่ตน ทั้งที่ความจริงแล้วเจ้าตัวมองเลยไปที่กัปตันหัวแดงด้านหลังตนต่างหาก

 

            เอาสิ! แสร้งตอบกลับไปด้วยความกระตือรือร้น

 

            ตัววุ่นวายฉีกยิ้มอีกครั้งแล้ววิ่งเข้ามาในสนาม ...โดยที่ไม่ได้ฉุกคิด ไม่ทันสงสัย

 

            ...อาโอมิเนะไม่ได้อยากเล่นวันออนวันกับคิเสะ

 

            ...เขาอยากเดินกลับบ้านพร้อมกับคุโรโกะ

 

            ...ถ้าหากคนคนนั้นเอ่ยปากแค่คำเดียว เขาก็พร้อมที่จะปฏิเสธคิเสะในทันที

 

            เพียงแต่สายตาของอีกฝ่ายมันเรียบเฉย ไม่แสดงออกถึงความไม่พอใจ สายตาที่มองมาที่เขามันคือความว่างเปล่า ว่างเสียจนไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่กันแน่

 

            ...หงุดหงิด!

 

            ...เล่นวันออนวันกับคิเสะมันน่าเบื่อ

 

            ...พอยอมใจดีด้วยก็ได้ใจใหญ่ ทั้งที่จริงก็แค่เพราะ ความสัมพันธ์ ที่เปลี่ยนไปต่างหาก

 

            ...เซ็กส์เฟรนด์

 

            ระหว่างอาโอมิเนะกับคิเสะในตอนนี้ไม่ใช่เพื่อนร่วมทีม แต่มันเป็นความสัมพันธ์แบบนั้น คนนึงหลอกใช้อีกคนเพื่อเติมเต็มความรู้สึกที่ขาดหาย ส่วนอีกคนถูกล่อลวงด้วยคำโกหกหวานหู มัวเมาอยู่กับความฝันที่พอตื่นขึ้นมาก็กลายเป็นแค่หมอกควัน

 

            คิเสะเชื่อว่าวันนึงจะมีภาพของตนสะท้อนในดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้น ถึงได้ยอมทุ่มหมดหน้าตัก ในหัวใจไม่มีพื้นที่เผื่อไว้ให้ความเสียใจเลยสักนิด

 

            นับวันยิ่งยึดติดกับความสัมพันธ์แบบนั้น

 

            โดยที่ไม่รู้ตัว ต่างฝ่ายต่างถล่ำลึกลงไปจนถอนตัวไม่ขึ้น

 


 

 

            นับวันยิ่งมีความหวัง

 

            เพียงแค่ความใส่ใจเล็กๆ ก็ทำให้คิเสะยิ้มระรื่นได้ทั้งวัน ทุกคนต่างก็รู้ว่าระหว่างอาโอมิเนะกับคิเสะมันมีบางอย่างที่แปลกไป แต่ไม่มีใครให้คำตอบได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ไม่มีใครรู้ว่าเพราะอะไรอาโอมิเนะถึงได้อ่อนโยนกับคิเสะมากขึ้น ไม่มีความเอาใจใส่ ทว่ากลับไม่ได้ละเลย

 

            แม้ว่าดวงตาคู่นั้นจะมีประกายความรำคาญซ่อนอยู่ก็ตาม

 

            อาคาชิอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้...

 

            แต่เขายังไม่คิดจะเคลื่อนไหว เพราะในตอนนี้ไม่มีอะไรที่กระทบกับทีม

 

            คนเป็นกัปตันสนใจเพียงแต่ว่าจะทำยังไงให้ทีมของตัวเองเป็นที่หนึ่ง ชัยชนะมันถึงได้สำคัญกว่าความสัมพันธ์ของคนในทีม ไม่ว่าอาโอมิเนะจะดีกับคิเสะหรือไม่ มันก็ไม่เคยเกี่ยวกับเขาอยู่แล้ว

 

            ...มันคงเป็นความคิดที่ผิดมหันต์ที่สุดของเขา

 

            นี่ๆ หลังซ้อมเสร็จไปกินไอติมกันมั้ย

 

            คิเสะพูดเสียงเจื้อยแจ้วในขณะที่ทุกคนนั่งพักกันอยู่ข้างสนาม คงมีแต่ตัววุ่นวายเท่านั้นแหละที่ยังแอคทีฟตลอดเวลาจนน่าหมั่นไส้ เจ้าตัวฉีกยิ้มกว้างและมองสมาชิกที่เหลือในทีมอย่างมีความหวัง

 

            ผมขอผ่านล่ะครับ เป็นเงาลวงตาที่เอ่ยปากก่อน ความจริงแล้วก็ไม่ได้มีเหตุผลอะไรพิเศษหรอก นอกเสียจากการสอบย่อยพรุ่งนี้ พอดีว่าพรุ่งนี้ผมมีสอบย่อยน่ะครับคิเสะคุง

 

            ‘เออ ฉันก็ขอตัวเหมือนกัน ยังไม่ได้อ่านทวนเลย อาโอมิเนะเข้ามาสมทบ

 

            ...โกหกชัดๆ

 

            ...ไม่มีใครในทีมไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องโกหก

 

            ...คนอย่างอาโออมิเนะเคยอ่านหนังสือที่ไหน อย่างมากก็อ่านแค่หน้าห้องสอบเท่านั้นแหละ

 

            ‘เหรอ...งั้นมุราซากิบารัจจิล่ะ

 

            ไม่ใช่ว่าคิเสะไม่รู้หรอก เพียงแต่แกล้งทำเป็นไม่สนใจมากกว่า ไม่ปฏิเสธเลยว่าอาโอมิเนะคือคนที่เขาอยากให้ไปด้วยกันมากที่สุด ทั้งที่เริ่มจะมีความหวังว่าความสัมพันธ์จะดีขึ้น แต่ดูเหมือนว่ามันยังคงย่ำอยู่ที่เดิม...ไม่เปลี่ยนเลยสักนิด

 

            ...เขาเป็นฝ่ายวิ่งตาม

 

            ...ในขณะที่อีกคนเดินนำอยู่ด้านหน้า

 

            ทั้งที่เคยพูดกับเขาแท้ๆ ว่าขอให้คิเสะรอก่อน รอจนถึงวันที่เจ้าตัวตัดใจจากคุโรโกะได้ รอจนถึงวันที่หัวใจดวงนั้นมีที่ว่างให้คนอื่นเข้าไปยืน และรอจนถึงวันที่ดวงตาคู่คมจะสะท้อนภาพของคิเสะ

 

            ...ไม่ใช่ว่าไม่รู้หรอก

 

            ...ก็แค่ไม่อยากยอมรับ

 

            เห คิเสะจินจะเลี้ยงฉันเหรอ มุราซากิบาระเอ่ยเสียงยืดยาว เหลือบตามองคนตัวเล็กกว่าด้วยประกายเรียบเฉย มุราซากิบาระรู้ว่าดวงตาของคิเสะหม่นลง ดูเศร้าจนน่าสงสาร...ไม่จำเป็นต้องคิดอะไรมากก็รู้ได้โดยทันทีว่ามันเป็นเพราะคำปฏิเสธของอาโอมิเนะอย่างแน่นอน

 

            เอ๊ะ!? คิเสะร้อง ทำไมถึงเป็นฉันล่ะ?’

 

            ก็คิเสะจินเป็นคนชวนไม่ใช่เหรอไง

 

            ตะ แต่คนชวนไม่จำเป็นต้องเลี้ยงสักหน่อยนี่นา เนอะอาโอมิเนจจิ มิโดริมัจจิ อาคาชิจจิ คุโรโกจจิรู้แน่แล้วว่าเขาไม่มีทางเถียงชนะคนชอบกินอย่างมุราซากิบาระได้หรอก เพราะแบบนั้นเลยพยายามหาแนวร่วม ทว่าต่างคนต่างไม่มีใครปริปากพูดเลยสักคน

 

            คิเสะไล่สายตามองเพื่อนร่วมทีมอย่างมีความหวัง กระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่มิโดริมะ

 

            เฮ้อออ หนุ่มบ้าดวงถอนหายใจยาวเหยียบ โชคไม่ดีตามที่โอฮาอาสะบอกจริงๆ ด้วยสินะ


             เมื่อไม่มีใครเข้าข้าง ตัววุ่นวายก็หูลู่หางตกอย่างช่วยไม่ได้ คนเป็นกัปตันเห็นแล้วก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้ จึงได้ออกปากชวนคนในชมรมแทน

 

            ‘ไหนๆ เรียวตะก็ชวนแล้ว ฉันถือว่าไปคลายเครียดกันเถอะ

 

            คำพูดของอาคาชิเรียกประกายแห่งความดีใจให้แล่นผ่านดวงตาสีน้ำตาลของตัววุ่นวาย ท่าทางสลดเมื้อกี้หายไปเป็นปลิดทิ้ง ยกยิ้มอย่างเริงร่าและพยักหน้าตามกัปตันทีมอย่างออกนอกหน้า

 

            ‘ใช่ๆ ไปคลายเครียดกันเถอะ!’

 

            ‘เฮ้อ ก็ได้ มิโดริมะถอนหายใจยาวก่อนจะรับปาก ดวงตาภายใต้กรอบแว่นมองตรงไปยังกัปตันทีมอย่างอดไม่ได้ เขารู้ว่าอาคาชิจงใจพูดแบบนั้น จงใจช่วยคิเสะที่ทำหน้าหง่อยเหมือนหมาที่ถูกเจ้าของทิ้งให้เฝ้าบ้าน จะเป็นใครก็คงอดสงสารไม่ได้หรอก ถึงจะอยากแกล้ง แต่พอเห็นแบบนั้นก็แกล้งไม่ลงเหมือนกัน

 

            ‘ถ้าอาคาชินพูดขนาดนั้น...ฉันจะไปด้วยก็ได้ คนที่เปรียบเหมือนยักษ์ของทีมรับปากในที่สุด นั่นทำให้ทุกสายตาจ้องมองไปยังสองคนที่ทำท่าว่าจะกลับตั้งแต่แรก

 

            ‘งั้น...เดี๋ยวผมไปด้วยครับ มีหนึ่งคนที่เปลี่ยนใจ และอีกคนกำลังลังเล ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบเนิ่นนานจนทุกคนต่างคิดว่าอาโอมิเนะคงจะปฏิเสธแล้วแน่ แต่ก่อนที่ใครจะได้ตัดบท กลับเป็นนักบาสผิวเข้มที่เอ่ยตอบรับขึ้นมาก่อน

 

            ‘อืม ฉันก็ไปด้วย

 

            ...เพราะคุโรโกจจิสินะ

 

            ‘งั้นไปซ้อมต่ออีกเกม แล้วค่อยเก็บของแล้วไปกัน

 

            กัปตันสั่งพร้อมกับเสียงนกหวีดจากโค้ชที่เตือนให้ทุกลงสนาม

 

            คิเสะทิ้งความน้อยใจไว้เบื้องหลังรอยยิ้ม และก้าวลงไป ราวกับเรื่องเหล่านั้นเป็นเพียงแค่ฝุ่นละออกที่ถ้าเป่าเบาๆ มันก็จะปลิวหายไปเหมือนไม่เคยมีมาก่อน...

 

            ...แต่หากที่ที่มันปลิวไปมันเกิดทับถมกันขึ้นมาล่ะ?

 

            ...มันจะเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ เหรอ?

 

 

 

_______________________

 

 

 

            การซ้อมในวันนี้เป็นไปอย่างราบรื่นเหมือนเคย

 

            ตัววุ่นวายไม่งอแงหรือพูดอะไรอีก กลับกันเจ้าตัวดันขะมักเขม้นกับการซ้อมเป็นพิเศษ คงเพราะว่ามันเป็นโอกาสพิเศษละมั้ง ที่เขาจะได้ ฉลอง วันเกิดร่วมกับทุกคน

 

            ...18 มิถุนายน

 

            บอกตามตรงว่าเขาก็แค่อยากฉลองไปกับทุกคน และยิ้มไปกับทุกคนก็แค่นั้น

 

            ใช่ มันก็แค่เหตุผลง่ายๆ ว่าเพราะอะไรเขาถึงได้ชวนทุกคนไปกินไอติมหลังจากซ้อมบาส

 

            ...เพราะวันนี้คือวันเกิดของเขา

 

            ...คิเสะรู้ว่าไม่มีใครจำได้ว่าวันนี้เป็นวันอะไร

 

            ...แต่ไม่เป็นไรหรอก เพราะสุดท้ายทุกคนก็ไปกับเขาอยู่ดี

 

            ระหว่างฉันกับคิเสะมันไม่มีอะไร

 

            เสียงคุ้นเคยจากห้องล็อกเกอร์ พร้อมกับชื่อของตัวเองที่ถูกพูดถึงทำให้คิเสะเงียหูฟัง... แผ่นหนังที่แนบอยู่กับกำแพงรู้สึกเย็นเยียบขึ้นมาเมื่อมองเห็นว่าคนที่กำลังคุยกันในห้องล็อกเกอร์คือเอซของทีมบาสเทย์โคและเงาคนสำคัญของเขาคุโรโกะ เท็ตสึยะ

 

            ...คนที่คิเสะรู้สึกหวั่นใจทุกคนที่เห็นอีกฝ่ายอยู่ใกล้อาโอมิเนะ

 

            ก็เมื่อกี้คุณพูดเองไม่ใช่เหรอครับ ว่าคุณกับคิเสะคุงกำลังดูๆ กันอยู่

 

            ...อาโอมิเนะพูดแบบนั้นเหรอ

 

            โธ่เว้ย! ฉันก็แค่อยากจะให้แกเสียดายฉัน หวงฉันก็แค่นั้นแหละ

 

            คำตอบของอาโอมิเนะทำให้คิเสะตัวชาวาบ นึกอยากจะโทษความสอดรู้สอดเห็นของตัวเองที่พาให้มาหยุดฟังอีกฝ่ายพูดอะไรแบบนี้กับคนที่เขาชอบ

 

            หมายความว่ายังไงครับ

 

            ก็ทั้งหมดนั่นแหละ ที่ผ่านมา ทุกอย่างที่่ฉันทำก็แค่อยากจะให้แกเสียดายฉัน รู้สึกว่าฉันสำคัญกับแก แล้วก็ยอมตกลงคบกับฉันสักที

 

            ...ยิ่งพูดก็ยิ่งเหมือนกรีดให้หัวใจเป็นแผล

 

            คิเสะทำอะไรไม่ถูก เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แม้อยากจะก้าวขาออกไปก็ก้าวไม่ออก เหมือนในหัวมันกลายเป็นสีขาวโพลนไปหมด ไม่รู้เลยสักนิดว่าตัวเองควรจะรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ยังไง คิดไม่ออกด้วยซ้ำว่าหลังจากนี้จะมองหน้าคนสองคนที่อยู่ในห้องนั้นยังไง

 

            ...แล้วที่บอกให้รอ มันคืออะไร?

 

            ...อยากจะหายไปเสียเดี๋ยวนั้น

 

            คุณทำแบบนั้นกับคิเสะคุงเหรอ? คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอไงว่ามันเหมือนให้ความหวัง เสียงของคุโรโกะดูกรุ่นโกรธ

 

            ก็มันช่วยไม่ได้นี่หว่า ฉันไม่รู้จะทำยังไง

 

            ...ช่วยไม่ได้

 

            ...พูดง่ายดีนี่ แล้วความรู้สึกของฉันล่ะ?

 

            คุณต้องหยุดทั้งหมด ต่อให้คุณจะทำอะไรผมก็ไม่ได้ชอบคุณอยู่ดี เลิกทำแบบนั้นกับคิเสะคุงสักทีเถอะ ถ้าคุณไม่ได้รู้สึกอะไร คุณก็ควรหยุดตรงนี้ เลิกให้ความหวังเขา

 

            ...ฉันทำไม่ได้

 

            ดวงตาเบิกกว้าง... คิเสะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินออกมาจากตรงนั้นตอนไหน หรือเดินออกมายังไง เขาเพียงแต่มองภาพเบื้องหน้าอย่างเลื่อนลอย ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เคยชอบมอเมื่อตัวเองอ่อนล้ากลับไม่ได้ทำให้เขาสงบใจได้เลยสักนิด แม้แต่ปล่อยให้เขามีอิสระยังทำให้ไม่ได้ คำถามมากมายผุดขึ้นในหัว

 

            ตั้งใจจะยึดเขาไว้แบบนี้อีกนานแค่ไหนกันอาโอมิเนจจิ

 

            คำพูดเหล่านั้นพานให้คิดถึงเรื่องที่ผ่านมา... แม้อาโอมิเนะจะบอกว่าทั้งหมดก็แค่ต้องการ ยั่ว ใครอีกคน แต่ว่าใครจะรับผิดชอบคนที่ รู้สึก ไปจริงๆอย่างเขากันล่ะ

 

            ถ้าหากเขาคิดให้รอบคอบกว่านี้อีกสักนิด...เขาคงจะรู้สึกตัวว่าทุกคนที่อาโอมิเนะ ใจดี ด้วย มันมักจะมีเงื่อนไขอย่างนึงที่เหมือนกัน แต่เขาเลือกที่จะมองข้ามและหลอกตัวเองด้วยคำว่าไม่มีอะไร

 

            ...ทุกครั้งที่เขาได้รับความใจดีของอีกฝ่าย มันมักจะอยู่ในสถานที่ที่มีคุโรโกะ เท็ตสึยะเสมอ

 

            แปลก ทั้งที่รู้สึกเจ็บขนาดนั้น แต่กลับไม่มีน้ำตาสักหยดไหลลงมา

 

            “เห~ คิเสะจิน ทำไมทำหน้าตาลอยแบบนั้นล่า”

 

            เสียงทักจากคนที่ตัวสูงที่สุดในทีมเรียกความสนใจของคนที่กำลังไม่มีสติ คิเสะเลิกคิ้วและมองอีกฝ่ายด้วยความงุนงง นี่ตัวเขาแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ? และมันทำให้ทุกคนหันมาให้ความสนใจกับเขาที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาในโรงยิมเป็นตาเดียวกันจนรู้สึกเก้งก้างทำตัวไม่ถูก

 

            “หายไปนานจนฉันคิดว่าคนชวนแอบหนีกลีบบ้านไปแล้วซะอีก” คนที่พูดต่อมาคือมิโดริมะ

 

            “ไปไหนมาวะ กลับมาก็ทำหน้าหง่อยเลยนะแกน่ะ” อาโอมิเนะที่เคยยืนอยู่มุมห้องตรงเข้ามาหา หมายจะคล้องคอของเขาไว้ แต่ว่า...ครั้งนี้มันแปลกไป

 

            เพราะว่าคิเสะเบี่ยงตัวหลบ

 

            ไม่มีใครคิดว่าคิเสะจะทำแบบนี้ ทั้้งหมดตกอยู่ในความเงียบงัน... ครั้งนี้ดูเหมือนว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับตัววุ่นวายจริงๆ นั่นแหละ เจ้าตัวทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้และก้าวเข้าไปหาคนเป็นรองกัปตัน เอ่ยถามด้วยเสียงที่พยายามปั้นแต่ให้สดใสที่สุด แต่มีมีหรือที่จักรพรรดิจะมองไม่ออก

 

            “ฉันไม่หนีหรอกน่ามิโดริมัจจิ เอ้า ไปกันเถอะ”

 

            จักรพรรดิแดงมองเห็นถึงความผิดปกตินั้น มองเห็นว่าคิเสะกำลังแสร้งแสดงออกว่าเจ้าตัวมีความสุข และสร้างเสียงของตัวเองให้ดูสดใจเหมือนอย่างเคย

 

            ...เพียงแต่เขาเลือกที่จะไม่สนใจ

 

            “อืม ไปกันเถอะ” มิโดริมะตอบรับ

 

            เขาเองก็ไม่ต่างจากอาคาชิ เขารู้ว่าคิเสะกำลังกลบเกลื่อนอะไรบงอย่าง เพียงแต่เจ้าตัวเลือกที่จะไม่ถาม เพราะตัวอาคาชิเองก็ยังไม่ถาม หมายความว่าอีกฝ่ายตัดสินแล้วว่านี่จะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร และ คิดว่า มันจะไม่ส่งผลกระทบในอนาคต

 

            ...แต่ไม่มีใครรู้ว่าครั้งนี้เขาคิดผิด

 

            อาโอมิเนะเองมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ ไม่ชอบใจเลยสักนิด ถ้าหากคิเสะจะไปสนิทกับคนอื่น แต่ไม่ชอบใจยิ่งกว่าเมื่ออีกฝ่ายไม่ใช่หมาน้อยแสนเชื่อตัวเดิมอีกต่อไป

 

 

 

 

            โดยที่ไม่ทันรู้ตัว...

 

            อาโอมิเนะดึงให้คิเสะมาอยู่รั้งท้ายพร้อมกับเขา ทุกคนในทีมที่กำลังง่วนอยู่กับการเลือกซื้อไอศกรีมรสโปรดอยู่ในร้านสะดวกซื้อแแห่งหนึ่ง จนลืมดูว่าคนชวนถูกเอซของทีมลากให้ออกมาจากวงของพวกเขา ทั้งคู่มองหน้ากันอยู่หน้าร้านโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา

 

            คิเสะก้มหน้ามองพื้น ราวกับรองเท้าของตัวเองมันน่ามองนักหนา ยิ่งเห็นแบบนั้น คนที่รู้สึกว่าอยู่เหนือคนอื่นมาตลอดอย่างอาโอมิเนะก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดใจ เขาไม่ชอบที่คิเสะเป็นแบบนี้ ไม่ชอบเลยสักนิด

 

            “แกเป็นอะไร” สุดท้ายคนที่ทนความอึดอัดไม่ไหวกลับเป็นเขาเอง ไม่ปฏิเสธว่าเขาใจร้อนมากตอนที่เห็นท่าทางแบบนั้นของคิเสะ อยากจะกระชากตัวเข้ามาถามตั้งแต่ตอนที่ยังอยู่โรงยิม แต่สายตาของเพื่อนร่วมทีมมันมากเกินไป มาจนเขาไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม

 

            “...เปล่า ฮะๆ คิดมากนะอาโอมิเนจจิ” คิเสะยิ้มกลบเกลื่อน แต่เขารู้ดีว่ามันไม่ได้ดีเลยสักนิด

 

            “โกหก แกไม่มองหน้าฉัน”

 

            !!!

 

            ทำไมอาโอมิเนะจะไม่รู้ว่าคิเสะหลบตาสาย...ต่อให้เงยหน้าขึ้นมา สายตาคู่นั้นกลับมองผ่านไปด้านหลัง

 

            “แก...ไปรู้อะไรมารึเปล่า” เขาพยายามจี้ตัววุ่นวาย

 

            “ฉัน...”

 

            “หรือว่าแกได้ยินที่ฉันคุยกับเท็ตสึ”

 

            “ฉันไม่...”

 

            “เหอะ ท่าทางแบบนั้นน่ะ แกคงได้ยินแล้วสินะ” อาโอมิเนะว่าพร้อมกับเผยรอยยิ้มเหยียดหยันให้ตัวเอง “ฉันไม่ได้ตั้งใจทำแบบนั้นหรอก แต่มันช่วยไม่ได้...”

 

            “ฉันไม่อยากฟัง!

 

            คิเสะเกลียดคำนี้

 

            ...ช่วยไม่ได้ หรือไม่ยอมทำกันแน่

 

            อาโอมิเนะเบิกตากว้างกับสิ่งที่ได้ยิน เขาไม่เคยได้ยินคิเสะตวาดใครมาก่อน ไม่เคยได้ยินเสียงที่สั่นเครือแต่กลับแข็งกร้าวแบบนี้จากคนตรงหน้า และยิ่งไม่เคยเห็นอีกฝ่ายทำท่าทางเกรี้ยวกราดขนาดนี้มาก่อน...ไม่เคยแม้สักครั้งที่คิเสะจะไม่ยิ้มหรือทำทีเป็นศัตรูกับเขา

 

            “พอสักทีเถอะ อาโอมิเนจจิ...ฉันเหนื่อยแล้ว”​ คิเสะบอกพร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอ่อนล้า เป็นครั้งแรกที่คิเสะยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาตรงๆ ด้วยดวงตาคู่ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ฉันเหนื่อยที่จะเล่นเกมบ้าๆ นี่กับนายแล้ว มันไม่มีประโยชน์เลยสักนิด”

 

            “...”

 

            “ต่อให้ฉันจะทำอะไร ต่อให้ฉันจะพยายามแค่ไหน ทุกอย่างมันก็มีค่าเท่ากับศูนย์”

 

            “...”

 

            “พอสักที ช่วยเลิกยุ่งกับฉัน ช่วยเลิกให้ความหวัง ช่วยหยุดทำให้ฉันรู้สึกเจ็บสักที” คิเสะยกมือขึ้นสัมผัสหัวใจของตัวเอง เสียงที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ “นายรู้มั้ยว่าตรงนี้มันเจ็บแค่ไหน...มันเจ็บอยู่ตลอดเวลา ฉันหลอกตัวเองมาพอแล้ว”

 

            “...”

 

            “แล้วฉันก็แก้ตัวให้นายมามากพอแล้วเหมือนกัน ฉันแก้ตัวให้นายจนฉันไม่มีข้ออ้างอะไรจะหลอกตัวเองแล้ว”

 

            “...”

 

            “แค่นายพูดมาตั้งแต่แรก แค่บอกว่ามันไม่มีหวัง...ฉันจะตัดใจ แต่มันไม่ใช่การที่นายพูดกรอกหูฉันทุกวันว่าให้รอ รอทั้งๆ ที่ข้างหน้ามีแต่ทางตัน...นายทำได้ยังไงน่ะ อาโอมิเนจจิ”

 

            “...”

 

             “นายทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง...”

 

            “ไม่ คิเสะ แกต้องฟังฉัน” อาโอมิเนะรวบตัวของคิเสะเข้ามาในอ้อมแขนของตัวเองรวดเร็ว คนในอ้อมแขนพยายามดิ้นขลุกขลักสุดชีวิต ยิ่งเขากอดแน่นมากแค่ไหน คิเสะก็ยิ่งดิ้นแรงขึ้นมากเท่านั้น อีกฝ่ายดิ้นแรงจนตัวแทบปลิว ทั้งฟาดแขนไปมาจนอาโอมิเนะรู้สึกเจ็บแสบ แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ “คิเสะ ตั้งสติหน่อย!”

 

            “ไม่! ฉันจะไม่ฟังอะไรจากนายอีกแล้ว พอกันที!

 

            คิเสะตัดสินใจกระทืบเท้าขออีกฝ่ายและเตะเข้าที่หน้าแข้งอย่างแรง...แต่เขาลืมคิดว่าหากมือคู่นั้นไม่รั้งเขาไว้ ตัวของเขาคงลอยไปอยู่กลางถนน...

 

            มันเป็นจังหวะเดียวกับที่พวกเพื่อนร่วมทีมเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อ...ในมือของมิโดริมะคือกล่องสีเหลี่ยมที่มีไอสีขาวออกมาจากรอยพับของกล่อง...เค้กไอศกรีม

 

            ...พวกเขาไม่ได้ลืมวันเกิดของคิเสะ เรียวตะ

 

            Happy Birth…

 

            ปี๊น!!!

 

            แสงไฟสีเหลืองสาดเข้าเต็มใบหน้าจนไม่ทันเห็นว่าของในมือของเพื่อนคืออะไร เช่นเดียวกันกับคำพูดที่ตนหวังจะได้ยินกลับถูกเสียงแตรรถดังกลมจนอื้ออึง คิเสะเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกใจของอาโอมิเนะ อีกฝ่ายเอื้อมมือออกมาหมายจะคว้าตัวเขา เหมือนกับที่เขายื่นมือออกไปหวังจะให้อีกคนช่วย

 

            ปึก!

 

            ก่อนที่จะสัมผัสมือของอีกฝ่ายแรงกระแทกจากด้านขวาก็ทำให้ร่างทั้งร่างของเขาปลิวไปบนอากาศ...

 

            ตอนแรกก็เจ็บจนรู้สึกร้าวไปถึงกระดูก...แต่สักพักกลับมึนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า ร่างทั้งร่างชาจนไม่รู้สึก ดวงตามองเห็นแต่ท้องฟ้าที่ไม่มีดาว เสียงแตรรถยังดังก้องในหูทั้งที่รู้สึกเหมือนหูอื้อจนไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว

 

            คิเสะยิ้ม...ยิ้มให้กับความโง่งมของตัวเอง พร้อมกับน้ำตาที่คิดว่ามันแห้งไปแล้ว ไหลลงมาตาดวงตาคู่สวยอย่างเชื่องช้า

 

            ทั้งที่สมองขาวโพลนไปหมด แต่กลับมีหนึ่งความคิดที่ชัดเจนอยู่ในนั้น

 

            ...ถ้าหากเลือกได้แล้วล่ะก็

 

            ...เขาจะลืม อยากลืมอาโอมิเนะ ไดกิ

 

 

 

 

 

 

TALK

        กราบสวัสดีงามๆ อีกครั้งแล่วเด้อ ไม่ได้หายไปนานอย่างที่คิดนะ พอดีมีเวลาหลังสอบเสร็จนิดหน่อยค่ะ ฮี่ เลยเอาสักหน่อย กลัวคนจะคิดถึงนานเนอะ ถือว่าฉลองสอบเสร็จและสวัสดีโปรเจ็คค่ะ ฮาาาา

        อย่างที่บอกด้วยชื่อตอนเลย (?) เฉลยแล้วค่ะ ทำไมน้องเจออุบัติเหตุ โอ้โห งานดราม่ารุนแรงมากๆ เป็นฉากที่เขียนยากค่ะ ทำยังไงให้อินสุด เรียลสุดเนอะ ถ้าทุกคนอินจะดีใจมากๆ ค่ะ ฮ่าๆ

        สุดท้ายก็ขอขอบคุณทุกคอมเม้นต์แล้วก็ทุกวิวด้วยนะคะ ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมาอย่างยาวนาน /พนมมือไหว้/ และขอให้ทุกคนมีความสุขกับการอ่านฟิคเรื่องนี้ด้วยค่า

 

 

 

มาเม้าส์มอยกันได้ที่ @fernnshala หรือสครีมแท็ก #ฟิคคนลืมรัก

 

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

143 ความคิดเห็น

  1. #138 valentineloza (@zattlecaramel) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 00:58
    ฮือออออ น้องน้อยของคุณแม่T_______________T
    #138
    0
  2. #91 Kurobas_0411 (@Kurobas_0411) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 08:35
    มาต่อเถ้อะ อยากอ่านต่อ T^T
    #91
    1
  3. #90 2212wwnd. (@edogawadee1412) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 21:01

    รอไรท์อยู่นะคะ อยากอ่านต่อมากกกกก /ปาดน้ำตา

    #90
    1
  4. #89 Hanabikung (@Hanabikun) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 22:00

    โฮรวววว เพิ่งมาเจอออ
    #89
    1
  5. #88 Lalato (@yoyo1122) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 23:33
    หนูรออยู่นะคะ //ซับน้ำตาแบบดิจิตอล
    #88
    1
  6. #86 momomoo (@momoha) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 01:58

    น้ำตาไหลพราก ไรต์ขากลับมาต่อเถิด ฮืออ

    #86
    1
    • #86-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 5)
      4 มกราคม 2562 / 19:59
      กลับมาแล้วค่าา
      #86-1
  7. #83 sunny (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 17:22
    นั่งน้ำตาไหล //จิกหมอนด้วยความเจ็บปวด

    #83
    1
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. #79 love lesson (@fukaze) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 20:24
    -เ-้ยมิเนะ!!!
    #79
    1
    • #79-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 5)
      15 ตุลาคม 2560 / 14:38
      ใจเย็นก่อนนนนนน
      #79-1
  10. #78 hellowriter (@hellowriter) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 05:40
    ฟิน สมกับที่รอ มาต่อนะจ๊ะ
    #78
    1
    • #78-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 5)
      15 ตุลาคม 2560 / 14:37
      ฮี่รอเค้าด้วยหนา
      #78-1
  11. #77 Kami N. Titima (@shaoran) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 12:26
    บากะมิเนะ! อาโฮ่มิเนะ! คุโระมิเนะ! โบะเกะมิเนะ! คุโซมิเนะ!!

    (? ?????????)???? โอ้ยยย ไม่รู้จะว่าคนโง่มิเนะว่าไงดี โง่ๆๆๆๆ

    ฮือออ สงสารเรียวจังมากมาย แต่ก็แอบสมน้ำหน้าดำกิ(555) ชอบขุ่นแม่มิโดริมะที่สุดในทีมแล้ววว ดูเป็นห่วงเป็นใยเรียวจังมากที่สุดเลย ชอบเสพดราม่ามากมายแต่งได้อินมากๆเลยค่ะ จะรอตอนต่อไปนะคะ (???)
    #77
    1
    • #77-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 5)
      15 ตุลาคม 2560 / 14:37
      ขอบคุณค่าาา ดีใจที่ชอบนะคะ
      มิโดรินเป็นหม่าม้าที่น่ารักมากเลยเนอะ
      #77-1
  12. #76 Nana B.D.Q ❄👑 (@Cha_Noona) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 18:39
    อ่านไปร้องไห้ไปฮือออ ไรต์ทำอย่างงี้กับเราได้ยังไง จะฟ้องอาคาชิๆ(พอเถอะ- -)

    อะแฮ่มๆ ตอนนี้สงสารคีจังมาก และเกลียดอาโง่มิเนะสุดๆ เราจะเชียร์ให้คิเสะจำไม่ได้และคบคนอื่นแทน!
    #76
    1
    • #76-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 5)
      11 ตุลาคม 2560 / 20:51
      แงงงง เลาผิดไปแล้ววว เลาไม่ได้ตั้งใจจจ เลากลัวกรรไกร /กอดขา
      #76-1
  13. #75 Chokyuploy (@ploykyu) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 02:30
    ลูกกกกกกกแมมมมมมม่ แงงงงงงง T w T ลืมๆไปซะคนนิสัยไม่ดีแบบนี้ ฮืออออ
    #75
    1
    • #75-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 5)
      11 ตุลาคม 2560 / 20:50
      เน้ออ ลืมแล้วคงสบายใจกว่าแง
      #75-1
  14. #74 Aimarea (@Aimarea) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 22:51
    แง๊ๆๆๆ สงสารคิเสะ ทำมายยทำไมบักดำอาโอมิเนะถึงทำอย่างนี้ สมควรอยู่หรอกที่คิเสะจะลืม //มาต่อไวๆน้าาาา
    #74
    2
    • #74-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 5)
      11 ตุลาคม 2560 / 20:50
      ข่นดำมันโง่ ข่นดำใจร้ายยย
      #74-1
    • #74-2 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 5)
      11 ตุลาคม 2560 / 20:50
      ข่นดำมันโง่ ข่นดำใจร้ายยย
      #74-2
  15. #73 Mini Otaku (@p3nguin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 21:21
    คือ...นับตอนนับยิ่งมีความออล์คีจังมากขึ้นค่ะ เราสัมผัสได้55555//บอกไปแล้วว่าจะไปเผาเรือฟ้าเหลืองทิ้ง//และอีกข้อหนึ่งค่ะต่อให้อยากให้คีจังมีสามีใหม่แค่ไหนแต่ความเรือแดงดำมันก็ยอมไม่ได้จริงๆค่ะ5555 เอาเขียวเหลืองแทนได้ป่ะค่ะ?//พระเอกก็พระเอกเหอะเลวจนเข้ากระดูดำจนออกมาเป็นสีผิวชะขนาดนั้นยอมไม่ได้ที่ลูกสาวจะต้องไปเป็นเมียนาง ฮือออออ~#มีความอินจัด#เกลียดคนดำ//ดำไปถึงขั้วหัวใจ
    #73
    3
    • #73-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 5)
      11 ตุลาคม 2560 / 20:48
      ใจเย็นๆ กับคนดำหน่อยหนา วงวารเขาบ้างงงง
      #73-1
    • #73-3 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 5)
      15 ตุลาคม 2560 / 14:36
      ต้องให้อภัยความง่าวของมิเนะบ้างง
      #73-3
  16. #71 Fayrious (@entamable) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 21:04
    โอ๊ยยยยย คีจังไปหาคนใหม่เถอะลูก สงสาร
    ทิ้งเจ้าคนตัวดำนั่นไปซร้าาาา ฮ่าๆๆๆ
    #71
    2
    • #71-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 5)
      10 ตุลาคม 2560 / 21:12
      คนดีแบบคีจังนี่มีให้เลือกเยอะค่ะ55555555
      #71-1
    • #71-2 Fayrious (@entamable) (จากตอนที่ 5)
      10 ตุลาคม 2560 / 21:25
      มาเปิดเรือแนชคิเสะกับเราไหมเคอะ ฮ่าๆๆๆ
      #71-2
  17. #70 Fayrious (@entamable) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 10:03
    รอเสมอ คนใจร้ายแบบคนดำนั่นลืม ๆ ไปเถอะลูก
    หาคนใหม่เลย สงสาร
    #70
    1
    • #70-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 5)
      9 ตุลาคม 2560 / 17:57
      คีจังจะมีคนใหม่ที่ดีกั่วเรออยู่ซัมเหมออออ
      #70-1
  18. #68 Chokyuploy (@ploykyu) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 18:12
    กรี๊ดดดดดดด คิดถึงมากๆๆๆๆๆๆค่าาา สงสารคีจังจังเลย TAT อยากอัดมิเนะแรงๆ แงงงง เรื่องสอบก็สู้ๆนะค้า ฮึ้บบบ!
    #68
    1
    • #68-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 5)
      8 ตุลาคม 2560 / 22:47
      ขอบคุณนะคะ แงงง หายไปนานมาเลยย
      #68-1
  19. #65 tiPpy_c (@tiPpy_c) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 22:44
    รอเสมอค่ะเรื่องนี้ไม่ทิ้งแน่นอนนน
    ว่าเเต่..ไรท์คะมาใกล้หน่อยค่ะ//เอาเชือกมัด พร้อมแส้ฟาด
    555555 เค้าหยอกเล่นน้าาาาา
    รักไรท์ที่สุดดดดดด
    ดีใจมากที่มาต่ออออ
    รออีก 50% อยากรู้มากว่าเหตุการณ์ที่ทำให้คีจังความจำเสื่อมมม//ชอบความดราม่าา
    #อยากล้มเรืออาโฮ่#ขึ้นเรือรุ่นพี่>_<
    #ไรท์ fightinggg
    ปล. ฮือออ เค้าใกล้เปิดเทอมแล้วอ่าาา
    #65
    1
    • #65-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 5)
      8 ตุลาคม 2560 / 16:42
      แง่วววววววว ตกใจ!!
      เราจะไม่ทิ้งเรื่องนื้ จะไม่ทิ้งคนอ่านแน่ค่ะ แต่รอหน่อยหนาา
      #65-1
  20. #64 Aimarea (@Aimarea) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 22:04
    แง๊~ สงสารคิเสะอ่ะ //ในที่สุดไรท์ก็มาเรารออยู่ตั้งนานเลยอ่ะ แต่ไม่เป็นไรเราเข้าใจว่าการบ้านมันทับหัว แล้วก็มาแต่งต่อไวๆนะ เราอยากอ่าน~ ^[+++]^
    #64
    1
    • #64-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 5)
      8 ตุลาคม 2560 / 16:41
      ขอบคุณที่รอนะคะ จะพยายามมาอย่างสม่ำเสมอเนอะ
      #64-1
  21. วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 21:18
    กรี๊ดดดแม่คะ ในที่สุดฟิคเรื่องนี้ก็มาอัพต่อแล้วค่ะ ฮือสงสารคีจังและสมน้ำหน้าอาโฮ่ค่ะ555
    ปล.ดราม่าก็ได้นะคะชอบ(ปลงกับคู่นี้แล้วที่จะมีดราม่าแต่ไม่รู้ทำไมชอบ)ขอแค่ตอบจบคู่กันก็พอค่ะ
    #63
    1
    • #63-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 5)
      8 ตุลาคม 2560 / 16:41
      ค่าาา ยังไงก็ฝากติดตามด้วน้าาา
      #63-1
  22. #62 Nana B.D.Q ❄👑 (@Cha_Noona) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 21:07
    ฮื่ออออ ในที่สุดไรต์ก็มา เราอ่านซ้ำหลายรอบมากๆๆ ว่าด้วยเรื่องฟิค ให้คำนี้เลยค่ะ
    สมน้ำหน้าดำกิ! เราจะยกลูกสาวเราให้คนอื่นเชอะ!!
    #62
    1
    • #62-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 5)
      7 ตุลาคม 2560 / 21:11
      แงงง มาอ่านเร็วมากเลยย ปริ่มมากค่ะะ ฮืออออ
      ขอบคุณมากเลยนะคะ ที่ตามฟิคเรื่องนี้อยู่
      #62-1