KNB - AoKi | FORGOTTEN #ฟิคคนลืมรัก

ตอนที่ 4 : Forgotten - 03 The Stranger {100%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,121
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    3 มิ.ย. 60












                “เราเคยเจอกันแล้วไม่ใช่เหรอไง”

 

                อาโอมิเนะ ไดกิ บอกพร้อมกับจ้องคิเสะไม่วางตา นั่นทำให้คนที่นั่งอยู่ได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความงุนงง เขาจะไปรู้จักกับผู้ชายท่าทางนักเลงแบบนี้ได้ยังไง

 

                ...เพื่อนยังไม่มีสักคน

 

                ...แล้วอีกอย่าง เขาไม่ชอบพวกนักเลงหรอกนะ

 

                “แต่ผมจำไม่ได้ว่าเคยเจอคุณนะครับ” คิเสะพยายามตอบอย่างสุภาพที่สุด แต่ดูเหมือนว่าอาโอมิเนะจะไม่ยอมฟังเลยสักนิด เจ้าตัวนั่งลงด้านข้างคิเสะอย่างถือวิสาสะ

 

                “ฉันเคยเป็นคนรักของแก...”

 

                เหมือนกับว่าเคยฟังคำพูดแบบนี้มาจากที่ไหน...แต่คิเสะไม่ยักจะจำได้ว่าใครเป็นคนพูด บางทีเขาอาจจะแค่เคยได้ยินมาจากในฝันก็ได้ ...หรือไมก็คงเป็นละครหลังข่าวสักเรื่องที่เคยดูในช่วงหลายปีมานี้ล่ะมั้ง ก็พี่สาวของเขาน่ะสิ ติดละครหลังข่าวจะตายไป

 

                ...กลับบ้านทีไรก็ต้องได้ยินอีกฝ่ายเปิดลั่นบ้านเสมอเลยนี่นา

 

                “ผมไม่เคยมีแฟนครับ” ถ้าหากว่ามันเจ็บแล้ว...ประโยคต่อไปคงเจ็บกว่า

 

                “...”

 

                “ผมน่ะชอบคนที่ดูพึ่งพาได้ ถ้าผมมีแฟนจริงก็คงไม่ใช่คุณหรอกครับ” เป็นอาโอมิเนะที่รู้สึกเหมือนกันตีแสกหน้า คำพูดของคิเสะทำให้เขาพูดไม่ออก กลับเป็นอาคาชิที่ลอบยิ้มกับคำพูดนั้น

 

                ...ก็ตอนนั้นคงที่ไล่ตามอาโอมิเนะน่ะ มีแต่คิเสะนี่นา

 

                “หวา คิเสะจินนี่นา~

 

                ตอนนั้นเองที่ ปาติชิแยร์ ของร้านเดินออกมาจากหลังครัว ผู้ชายร่างยักษ์มาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะ มุราซากิบาระ อัตสึชิมองมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดีใจ ดวงตาสีม่วงที่มักจะเฉยชากับทุกอย่าง...ตอนนี้เต็มไปด้วยประกาย เรือนผมสีเดียวกันถูกมัดไว้ด้านหลังอย่างลวกๆ ชุดปาติชิแยร์ที่ใส่อยู่ก็เต็มไปคราบแป้งและครีม ดูแล้วเจ้าตัวคงกำลังงวนอยู่กับการทำขนมอยู่แน่ๆ

 

 

                “เอ๋?” คิเสะมองอย่างแปลกใจเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายรู้จักตน ก่อนจะเลื่อนสายตาไปทางอาคาชิ อีกฝ่ายเอาแต่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา

 

                ...ราวก็ว่าจงใจ

 

                “เพื่อนสมัยม.ต้นไง เราเรียนอยู่ห้องเดียวกันตั้งสามปีเลยนา” มุราซากิบาระตอบเสียงยืนยานย่างเป็นเอกลักษณ์ “อยู่ห้องเดียวกันสามปีซ้อนเลยด้วย”

 

                คนมาใหม่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคิเสะ และนั่นทำให้เขารู้ว่าอีกฝ่ายตัวใหญ่กว่าเขามากแค่ไหน... แต่กลับไม่ได้รู้สึกถึงแรงกดดันจากเจ้าตัวเลยแม้แต่น้อย มุราซากิบาระยังดูเป็นมิตรมากกว่าคนที่นั่งข้างๆ เขาด้วยซ้ำ ก็เจ้าคนผิวเข้มข้างๆ เอาแต่มองด้วยสายตากดดันแบบนั้น...

 

                “โทษทีนะฮะ ผมจำไม่ได้หรอก...เรื่องสมัยม.ต้นน่ะ”

 

                “แย่จังนา” มุราซากิบาระพึมพำก่อนจะเดินกลับเข้าไปในครัว

 

                คิเสะเองไม่คิดจะต่อบทสนทนาเหมือนกัน เจ้าตัวหยิบร่มและส่งคืนให้กับคุโรโกะ ก่อนที่จะเปิดกล้องและส่งให้อาคาชิ ดูเหมือนว่าคงเป็นประธานจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าจุดประสงค์ที่เขาออกมากับคิเสะเป็นเพราะว่าต้องการจะ เช็คภาพ ที่ถ่ายในวันนี้ ไม่ใช่ รวมญาติ แบบนี้

 

                “เฮ้ย แกน่ะจำฉันไม่ได้เลยเหรอไง”

 

                หลังจากที่ทุกคนเริ่มเข้าสู่ภวังค์ของตัวเอง อาโอมิเนะก็พูดขึ้นมาอีกรอบ...เขาไม่ยอมให้มันเป็นแบบนี้แน่ๆ ที่ลืมไปครั้งแรกน่ะยังพอเข้าใจ แต่ทำไมถึงได้ลืมเขาซ้ำแล้วซ้ำอีกแบบนั้นได้ล่ะ

 

                ...ถึงดวงตาของคิเสะจะไม่สะท้อนภาพเขาอีกแล้ว

 

                ...อย่างน้อยในเสี้ยวความทรงจำก็ความมีเงาของเขาอยู่บ้าง

 

                ...น่าจะรู้สึกอยู่บ้างไม่ใช่เหรอไง

 

                “ก็บอกว่าจำไม่ได้ไงครับ ผมไม่เคยเจอคุณ” คิเสะเองก็คงจะเริ่มรำคาญแล้วล่ะมั้ง ถึงได้แสดงสีหน้าแบบนั้นออกมา ทั้งที่ปกติแล้วเจ้าตัวน่ะไม่เคยทำสีหน้าแบบนั้นใส่เขาเลยนี่นา ต่อให้เขาทำอะไร...คิเสะก็ไม่เคยแสดงท่าทีไม่ชอบใจเลยสักครั้ง

 

 

                ...แม้กระทั่ง ตอนนั้น ก็ตาม

 

                ...ถ้าหากครั้งแรกมันคือ ความผิดพลาด แล้วครั้งต่อๆ ไปมันคืออะไร

 

 

 

 

                สิบปีก่อน

 

                นี่!’

 

                ...มันเป็นเสียงต่อว่าที่อ่อนโยนที่สุด

 

                หยุดดื่มได้แล้วนะ อาโอมิเนจจิ

 

                น่ารำคาญ!’

 

                อาโอมิเนปัดมือของคิเสะที่เลื่อนมาแตะเสียงดัง...เขารู้ว่าตอนนี้ตัวเองเมามาก แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ ก็เขาน่ะเจ็บนี่นา...คนอย่างคิเสะจะไปเข้าใจอะไร

 

                หลังจากที่โดนคุโรโกะปฏิเสธอาโอมิเนะก็ชวนคิเสะมาดื่มที่ห้องของเขา...ความจริงเด็กมอต้นไม่ควรได้ดื่มเบียร์ด้วยซ้ำ แต่ทาทางนักเลงของเขาทำให้ร้านสะดวกซื้อไม่กล้าหืออือเมื่อเขาบอกว่าตนเองอายุมากกว่าสิบแปดปีแล้ว

 

                นายเมามากแล้วนะ อาโอมิเนจจิ!’

 

                เสียงเซ้าซี่ของอีกฝ่ายยังดังอยู่ข้างหูไม่หยุด อาโอมิเนะกอดกระป๋องเบียร์ในมือไว้แน่น เพราะตัววุ่นวายอย่างคิเสะกำลังจะแย่งมันไป

 

                ...หงุดหงิดแทบบ้า

 

                ...เลิกมายุ่งกับฉันสักที

 

                ...ที่ฉันเป็นแบบนี้น่ะ แกดีใจอยู่ไม่ใช่เหรอไง

 

                ไม่ต้องมายุ่ง! แกอยากให้มันเป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอไงเพราะอาโอมิเนะปล่อยกระป๋องเบียร์ในมือกะทันหัน นั่นทำให้ร่างทั้งร่างของคิเสะร่วงลงไปกองอยู่ที่พื้น ของเหลวสีเหลืองหกอยู่เต็มพื้นห้อง แต่ว่าอาโอมิเนะไม่ได้สนใจเลยสักนิด เขาคร่อมทับร่างโปร่งของอีกฝ่ายก่อนมองด้วยสายตาคาดคั้น

 

                มะ ไม่ใช่นะ...

 

                โกหก! ก็แกน่ะชอบฉันไม่ใช่เหรอไง!?!’ ใบหน้าเลื่อนลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนรินรดบนใบหน้า...คิเสะเกร็งตัวขณะที่มองอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่ไหว้ใจ

 

                ...เพราะอยู่ในสภาพล่อแหลมขนาดนี้

 

                ถอย...ถอยออกไปนะอาโอมิเนจจิ

 

                ‘…’ เหมือนกับคำท้าทาย เพราะยิ่งพูดแบบนั้นอาโอมิเนะก็ยิ่งขยับเข้าใกล้ราวกับหมาป่าที่กำลังจะรังแกเหยื่อที่ไม่มีทางต่อต้านตัวเองอย่างคิเสะ

 

                ยะ อย่ามาล้อเล่นกับฉันแบบนี้

 

                หึ ถ้าฉันไม่ถอย...แกจะทำอะไรได้... ถึงเสียงนั้นจะอ้อแอ้ แต่คนตรงหน้ากลับมีแรงมากกว่า...อาโอมิเนะตรึงคิเสะไว้บนพื้นอย่างง่ายดาย ก่อนที่จะฉกปากวูบลงไป จะปฏิเสธก็ต้องกลืนเสียงนั้นลงคอไป... เพราะสัมผัสของอาโอมิเนะทำให้คิเสะโอนอ่อนอย่างง่ายดาย

 

                ริมปีปากลากไล่ลงไปตามซอกคอ... คิเสะรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว สมองมึนงงไปหมด

 

 

                ...ถ้าหากว่าหมอนี่ไม่ใช่คิเสะ

 

                ...ถ้าหากว่าคนคนนี้เป็นเท็ตสึ

 

                ฉันรักนาย...

 

                !!!

 

                ...เท็ตสึ

 

 

 

__________________________________

 

 

 

                คงเพราะว่ามันเป็นความเคยชินของเจ้าตัวละมั้ง อาโอมิเนะถึงลืมตาขึ้นมาในเวลาเช้าแบบนี้...ภาพแรกที่เขาเห็นคือภาพของคนในที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาเกือบตลอดทั้งคืนจนถึงเมื่อไม่นานมานี้กำลังเก็บของเพื่อเตรียมจะเดินออกจากห้อง

 

                แก...ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่

 

                น้ำเสียงขาดห้วงกับวด้วงตาที่เสมองไปทางอื่นนั่นเป็นเครื่องแสดงออกอย่างดีว่าอาโอมิเนะรู้สึกผิดแค่ไหน เพราะความขาดสติของเขาเรื่องถึงได้กลายเป็นแบบนี้ เมื่อเห็นคิเสะไม่ได้ตอบอะไรกลับมา อาโอมิเนะจึงจำใจเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย คนผิวแทนจึงได้รู้ว่าคิเสะไม่ยอมมองหน้าเขา...

 

                ‘เรื่องนั้น...ช่างมันเถอะ...

 

                ...

 

                นายก็แค่เมา ไม่เป็นไรหรอก

 

                ...ทำไมอาโอมิเนะไม่รู้ว่าเสียงของคิเสะมันสั่นเครือแค่ไหน

 

                ...ที่ไม่ยอมหันมาเป็นเพราะว่าร้องไห้อยู่ไม่ใช่เหรอไง

 

                ...ไหล่ของเจ้านั่นน่ะ สั่นไม่หยุดตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

 

                ขอโทษนะ... มันแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน อาโอมิเนะลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะเข้าไปสวมกอดอีกฝ่ายจากด้านหลัง มือทั้งสองข้างรั้งไหล่ของคิเสะเอาไว้ ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้าง...ทั้งน้ำตาที่ยังไหลออกมาไม่หยุด แกช่วยรอฉันได้มั้ย รอจนกว่าฉันจะตัดใจจากเท็ตสึ

 

                ‘…’

 

                ...ฉันขอโทษ

 

                ...อาโอมิเนะก็แค่อ่อนแอ เขารู้

 

                ...อาโอมิเนะก็แค่ต้องการหาหลักยึด และหลักนั่นก็คือเขา

 

                แต่ว่า...

 

                อืม...ฉันจะรอนะ

 

                คิเสะไม่รู้ด้วงซ้ำว่าต้องรออีกนานเท่าไหร่ ไม่เลยว่าจะต้องอยู่ในสถานะที่ไม่ชัดเจนแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน ลึกๆ ในใจก็รู้อยู่แล้วว่าอาโอมิเนะอาจจะตัดใจจากคุโรโกะไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่ก็ยังอยากมีความหวังไว้ หลอกตัวเอง อยู่ดี

 

                ...หลอกตัวเองว่ายังมีโอกาส

 

                ...หลอกตัวเองว่า สักวัน ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจะสะท้อนภาพของเขาบ้าง

 

 

 

 

                ปัจจุบัน

 

                จากที่นัดมาเช็คงาน กลับกลายเป็นประชุมรุ่นปาฏิหาริย์ไปซะได้... หลังจากคิเสะกลับไปคนเจ้าแผนการอย่างอาคาชิก็ทำหน้าเครียดมาตลอด บรรยากาศภายในร้านดูจริงจังขึ้นกว่าเมื่อครู่เป็นเท่าตัว ดูเหมือนว่าเรื่องที่ ปล่อยทิ้งไว้นาน จะกลายเป็นปัญหาสำหรับพวกเขาแล้ว

 

                คุโรโกะที่รู้เรื่องนี้มาจากอาโอมิเนะ เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นตรงไหนเพราะเขาแทบไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับคิเสะเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคิเสะกับอาโอมิเนะมีความสัมพันธ์กันในเชิงนั้น

 

                ...เรื่องเดียวที่รู้คือคิเสะชอบอาโอมิเนะ

 

                ...เช่นเดียวกัน อาคาชิเองก็รู้เรื่องที่คิเสะความจำเสื่อมมานานแล้ว...แต่ยังไม่ทำอะไร เขาแค่คิดว่าสักวันคิเสะจะจำได้เอง แต่ว่านี่มันผ่านมาสิบปีแล้ว...คิเสะยังจำไม่ได้และดูเหมือนว่าจะไม่อยากจำได้ด้วยซ้ำ

 

                ...มันไม่เคยมีคำว่า สักวัน

 

                “คิเสะจินแบบนี้นี่แย่จังเลยนา”

 

                มุราซากิบาระพูดเสียงยืดยาน เขากลับมานั่งที่โต๊ะหลังจากที่คิเสะกลับไปแล้ว ตัวเขารู้ดีว่าต่อให้ยืนอยู่ตรงนั้นต่อไปก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น มีแต่จะอึดอัดกันเสียเปล่าๆ ก็คิเสะน่ะ...ไม่ได้ดูเหมือนคนที่อยากจะทำความรู้จักกับใครเลยนี่นา ทำไมถึงได้กลายเป็นคนแบบนี้ไปนะ

 

                ...ทำไมถึงได้สร้างกำแพงไว้สูงขนาดนั้น

 

                ...ไม่คิดจะยอมเปิดให้ใครเข้าไปบ้างเหรอไง

 

                ที่มุราซากิบาระมาเปิดร้านขนมก็เพราะคิเสะล่ะมั้ง ก็มุราซากิบาระน่ะอยากเห็นรอยยิ้มของคิเสะที่สุด รอยยิ้มที่มันหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

 

                ...ถ้าหากคิเสะจินได้กินขนมเยอะๆ จะมีความสุขเหมือนเขามั้ยนะ?

 

                “มันก็ช่วยไม่ได้นี่ครับ...จะบอกว่าทั้งหมดเป็นความผิดของพวกเราก็ได้” คุโรโกะพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ นั่นทำให้ทุกสายตามองมาที่เขา... คนจืดจางถอยหายใจออกมาแผ่วเบา

 

                ...เพราะพวกเขาทุกคนต่าง สนใจแค่ตัวเอง

 

                ...ทีมปาฏิหาริย์มัน เคย เป็นทีมแบบนั้น

 

                “ถ้าหากว่าตอนนั้นพวกเราใส่ใจคิเสะคุงให้มากกว่านี้... มันคงไม่เป็นแบบนี้หรอกครับ”

 

                “...”

 

                “ทุกคนก็รู้ไม่ใช่เหรอครับ ว่าทำไมคิเสะคุงถึงโดนรถชน...”

 

                “...”

 

                “พวกเรา ทุกคน ต่างก็มีส่วนในอุบัติเหตุนั้นเหมือนกัน”

 

 

 

 

 

 

TALK

        สวัสดีฮับบบ มาม่ากันเกือบทั้งตอน TwT ฮืออออ อึกอัดแบบบอกไม่ถูกเลยค่ะ555555555555 หลังจากนี้สปีชจะช้าลงบ้างนะคะ เพราะเราเปิดเทอมอีกแล้ว แต่อย่าเพพิ่งทิ้งกันไหนไหนนาา อยู่ด้วยกันก่อนนน

        ขอบคุณทุกคอมเม้นต์และการติดตามนะฮะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!

 
 
 
มาเม้ามอยกันได้ที่ @fernnshala หรือสกรีมแท็ก #ฟิคคนลืมรัก
 
 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

143 ความคิดเห็น

  1. #87 Lalato (@yoyo1122) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 23:17
    เหมือนโดนสะสมพลังแล้วปล่อยตู้ม...งือออออออ //ซับน้ำตาเบาๆ
    #87
    1
  2. #61 Cha_Noona (@Cha_Noona) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 11:27
    มาต่อเร็วๆน้าไรต์เราอยากอ่านมากมายยยยย รออยู่นะคะ
    #61
    1
    • #61-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 4)
      7 ตุลาคม 2560 / 20:05
      กำลังพยายามปั่นเลยค่า
      #61-1
  3. #60 Poani (@Poani) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 21:37
    การลืมเรื่องบางเรื่องยังดีกว่าจำไว้อีกนะ....เพราะฉนั้น ให้ลูกสาวคู่กับคนอื่นเล้ยยยยยยยยยย!! มีไปทำไมมมมมมมท่องไว้ลูกเราสวยซะอย่าง ไม่มีสามีก็อยู่ได้ไม่แคร์หรอกโว้ยยยยยย//อนึ่งเนื่องจากเรียนมากเกินไปจนสติแตก
    #60
    1
    • #60-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 4)
      7 ตุลาคม 2560 / 20:05
      โอ้ ต้องใจเย็นหนาาาา
      ลูกสาวต้องไปนก ลูกสาวต้องมีความฉุกมั่กๆ
      #60-1
  4. #58 Pim_lana (@Pim_lana) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 20:15
    งือ~~~ชอบมากเลยอ่ะเราเพิ่งมาดูคุโรโกะเองแล้วก็มาหานิยายอ่านเรื่อยๆดีจังที่เจอเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกเหมือนทำให้มีกำลังใจในการดูมากขึ้น(เกี่ยวมั้ยไม่รู้)555????????
    #58
    1
    • #58-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 4)
      7 ตุลาคม 2560 / 20:04
      โหหห ดีใจมากๆ เลยค่าาา
      มีอะไรมาเม้าส์มอยกันได้เสมอเลยนะคะ
      #58-1
  5. #57 Fayrious (@entamable) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 15:23
    เราชอบคีจังโหมดนี้มาก ไม่ต้องเหนื่อยไปไล่ตามใคร
    มีออร่าความดาร์คแผ่มาน้อยๆ อ่านแล้วใจละลาย

    ชอบประโยคที่ว่า มันไม่เคยมีคำว่า "สักวัน" มากๆเลยค่ะ
    รู้สึกเหมือนกับว่าถ้าเรามัวแต่รอไม่ลงมือทำสักที วันนั้นมันก็คงไม่มาถึงไรงี้
    รออ่านนะคะ
    #57
    1
    • #57-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 4)
      7 ตุลาคม 2560 / 20:03
      คีจังกำลังจะกลับมาแล้นนนนน
      จะกลับมาแบบคนคูลด้วย ฮี่ๆ
      #57-1
  6. #53 Prizde (@bemoremeaning) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 16:44
    คนดำใจร้ายยยย โกรธ เรียวจังอย่าปิดใจงั้นสิ ทุกคนไม่ได้แย่ทั่งหมดหรอกนะ แต่คนความจำเสื่อมแล้วไม่พยายามคุ้ยความทรงจำกลับมานี่น่านับถือใจเหมือนกันนะ มันก็ต้องอยากรู้บ้างแหละ แต่ก็ไม่อยากเสี่ยงใช่มั้ย โอ๋เอ๋นะ
    #53
    1
    • #53-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 4)
      7 ตุลาคม 2560 / 20:02
      แง่ววววว ต้องให้น้องเข้มแข็งแหละเนอะ
      #53-1
  7. #52 Darkness in mind you (@suphanida5555555) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 07:05
    เด่วมาเอาระเบิดไปปาบ้านมิเนะแปป
    #52
    1
    • #52-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 4)
      7 ตุลาคม 2560 / 20:01
      กรี๊ดดด ใจเย๊นนนนน
      #52-1
  8. #51 Zomejung (@Zomejung) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 21:05
    ม่วงเหลืองๆๆๆๆๆ บันซายยยยย
    คีจังงงง ไม่ต้องจำก็ได้ ลืมไปให้หมดเลย
    ทุกคนๆ ทุกคนโหดร้ายกับลูกสาวเราอะ บากะ!
    โดยเฉพาะอาโฮ่!!!! -บากะมิเนะะะะะ เกลียดดดดด เฮ้ออออ
    ให้มุคคุงเป็นพระเอกเลย~~
    #51
    1
    • #51-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 4)
      7 ตุลาคม 2560 / 20:01
      สงสารเรือผุๆ ของโฮ่ด้วยแงงง
      #51-1
  9. #49 Stiles-Hale (@Stiles-Hale) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 19:52
    เรื่องบางเรื่องลืมไปเสียจะดีกว่า

    ถ้าเจ้าตัวไม่อยากจำก็ไม่น่ารื้อฟื้นมันขึ้นมานะ

    ทำแบบนี้เห็นแก่ตัวจังเลยอ่ะ ;(
    #49
    1
    • #49-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 4)
      7 ตุลาคม 2560 / 20:00
      เนอะ ลืมไปคงเสียใจน้อยกว่าอ่ะ
      #49-1
  10. #48 Cha_Noona (@Cha_Noona) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 15:30
    ม่วงเหลือง อะเฮือก!!(สำลักเลือด) 
    ปล. ยังเชียร์คนอื่นที่ไม่ใช่โฮ่อยู่ดี/ หยิบระเบิดพร้อม
    หาที่อยู่บ้านของอิดำ 
    #48
    1
  11. #47 Chokyuploy (@ploykyu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 22:56
    มุคคุงน่ารักกก เรือม่วงเหลืองก็มา ฮ้าาาา~ /ลงมันหมดทุกเรือเลยวุ้ย55555 ทำไมมม ทำไมทุกคนถึงมีส่วนในความที่ลูกสาวความจำเสื่อมคะะ ฮือออออ T A T
    #47
    1
    • #47-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 4)
      7 ตุลาคม 2560 / 19:59
      มาค่ะ เรือกำลังจะออกแล้ว555555555
      #47-1
  12. #46 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 20:00
    มุคคุงคิดได้น่ารักมากอ่ะ 5555555
    ปล.เชียร์ทุกคนเหมือนเดิม เพิ่มเติมอิโฮ่อย่าได้บังอาจแตะต้องคีจังลูกเรา!!! -_-^
    #46
    1
    • #46-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 4)
      3 มิถุนายน 2560 / 21:01
      มุคคุงเขามาใสๆแต่กวาดใจทุกคนไปเต็มๆ โลยย
      #46-1
  13. #45 T0R1 (@T0R1) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 19:43
    ไม่จำได้ท่าจะดีต่อคีจังมากกว่ามั้ย // มิเนะแย่จริงๆ
    #45
    1
  14. #44 tiPpy_c (@tiPpy_c) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 19:37
    เมาหรอ ไม่ให้อภัยเว้ยยยยย ของขึ้นนนน
    จับเรียวจังให้คุ่รุ่นพี่เเทน ทุกคนใจร้ายยยย
    #44
    1
    • #44-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 4)
      3 มิถุนายน 2560 / 20:59
      โฮ่สำนึกผิดแล้้ว...
      #44-1
  15. #43 tiPpy_c (@tiPpy_c) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 19:34
    ทุกคนนน ไปๆเผาบ้านอาโฮ่กันนน
    ไม่ไหวเเล้ววววว
    #43
    1
    • #43-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 4)
      3 มิถุนายน 2560 / 20:59
      เกรซซซซ ใจเย็นนาาา
      #43-1
  16. #42 JinJan (@rumax) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 19:20
    มุราซากิบาระน่ารักเชียว ส่งคางามิมาปลอบใจคิเสะกันเถอะ ฮาๆๆๆ พ่อหนุ่มผมแดงคนนั้นน่ารักกว่าโฮ่เยอะที่รัก อย่าจมปลักอยู่ดับคนแบบอาโฮ่เลยนะตะเอง
    #42
    1
    • #42-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 4)
      3 มิถุนายน 2560 / 20:58
      คนคนน่ารักกว่าโฮ่หมดอ้ะ55555555555
      #42-1
  17. วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 16:19
    ไออาโฮ่!!!!!!! กล้ามากอะ โถ่ ลูกสาว ไม่ร้องนะไม่ร้องง มีอีกหลายคนให้หนูซบไหล่นะ ไม่ต้องไปสนไอมนุษย์ถ่านเลยนะลูกก
    #41
    1
    • #41-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 4)
      3 มิถุนายน 2560 / 19:01
      ลั่นที่มนุษย์ถ่ายมากๆ55555555 เราซื้อคำนี้ได้มั้ย ชอบมากกก
      #41-1
  18. #40 tiPpy_c (@tiPpy_c) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 16:02
    ใจอาโฮ่ทำด้วยอาร้ายยยยยยย
    โกรธ ....#ไรท์ fightinggg#เเดงเหลือง#ม่วงเหลือง#เขียวเหลือง
    #40
    1
    • #40-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 4)
      3 มิถุนายน 2560 / 19:01
      โฮ่เมานะ แค่เมาจีๆ
      #40-1
  19. #39 Cha_Noona (@Cha_Noona) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 14:57
    เริ่มเชียร์ให้คิเสะคบกับคนอื่นแล้วล่ะ/ อาวอาโฮ่ออกปายยย~ 
    #39
    1
  20. #38 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 20:45
    ว้ายยย สมน้ำหน้า!!!!!! สะใจ!!!!!!!!!!!!!! 555555555
    ปล.เปลือกทุเรียนไม่พอหรอก เอาระเบิด a fat man ไปเลยค่ะ 55
    #38
    1
    • #38-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 4)
      1 มิถุนายน 2560 / 21:41
      ตายล่ะ55555555 พระเอกจะรอดมั้ย
      #38-1
  21. #37 Chokyuploy (@ploykyu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 20:27
    ไอดำาาาาาา!!!! เอ็งพูดชื่อคนอื่นในขณะที่กำลังจะดึ้บดั้บลูกชั้นได้ไง! ไอบ้าาาาาาาาไอดำาาาาาาาา ฟฟฟฟฟฟฟฟ
    #37
    1
    • #37-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 4)
      1 มิถุนายน 2560 / 21:41
      TwT ระเบิดมิเนะลูกใหญ๋มากก
      #37-1
  22. #35 Chokyuploy (@ploykyu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 16:39
    /ขุดหลุมหลบระเบิดเตรียมพร้อม โยนระเบิดมาเลยคร่าาาา พร้อมหลบบบ555555
    #35
    1
    • #35-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 4)
      1 มิถุนายน 2560 / 18:35
      ระเบิดลงแล้วววว
      #35-1