KNB - AoKi | FORGOTTEN #ฟิคคนลืมรัก

ตอนที่ 3 : Forgotten - 02 The Emperor {100%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    31 พ.ค. 60












                สิบปีก่อน

 

                ‘นายว่าคิเสะดูแปลกๆ รึเปล่า

 

                คนเป็นกัปตันทีมเลิกคิ้วถามขณะที่สายตามองไปยังผู้เล่นในสนาม... จะบอกว่าไม่เคยสังเกตก็คงพูดได้ เพราะตัวเขาเองก็ไม่ใช่คนที่ชอบไปวุ่นวายกับเรื่องของคนอื่นอยู่แล้ว ยังไงทีมบาสเกตบอลเทย์โควก็ไม่ใช่ทีมที่จะมานั่งสนใจเรื่องของคนอื่นอยู่แล้ว

 

                ...เพราะต่างคนต่างมา

 

                ...มันเลยกลายเป็นว่าต่างคนต่างอยู่

 

                จะบอกว่ารู้จักกันเพียงผิวเผินก็พูดได้ละนะ

 

                ดังนั้น อาคาชิ เซย์จูโร่ จึงไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องสนใจว่า คิเสะ เรียวตะ เป็นยังไงหรือจะแปลกไปแค่ไหน หน้าที่ ของแต่ละคนก็แค่ว่าเล่นบาสให้ดีที่สุดเวลาที่จะลงสนามก็พอ โดยที่ไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่าการที่ทุกคนต้องมาซ่อมด้วยกันแบบนี้มันกลายเป็นความผูกพันไปแล้ว

 

                ฉันไม่ได้สนใจ ตอบออกไปแบบนั้นแต่ว่าก็อดที่จะละสายตาจากผู้เล่นไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างสนามไม่ได้ และมันก็คงเป็นอย่างที่ มิโดริมะ ชินทาโร่ บอก...

 

                ...ดวงตาของคิเสะไม่มีประกายซุกซนเหมือนอย่างเคย

 

                ...แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะต้องทำอะไรอยู่ดี

 

                แต่นายเป็นกัปตันนะอาคาชิ มิโดริมะบอก

 

                ใช่ แต่มันไม่ได้หมายความว่าฉันต้องสนใจเรื่องส่วนตัวของลูกทีมทุกคน ถ้าหากว่าเรียวตะมีปัญหาจริงๆ เขาก็คงมาหาฉันเองนั่นแหละ

 

                ...อาคาชิเลือกที่จะรอให้คิเสะมาหา

 

                ...แต่เรื่องบางเรื่อง มันรอไม่ได้

 

 

 

 

                [โทษทีนะ คิเสะคุง]

 

                คำขอโทษตามสายโทรศัพท์ทำให้คิเสะลอบยิ้มบาง ในตอนที่กำลังเดินเข้าไปในบริษัทแห่งหนึ่งนั่นเอง เขาก็สบตากับผู้ชายใส่สูทคนนึง... ดวงตาของคนคนนั้นเต็มไปด้วยพลังบางอย่างที่ตรึงให้เขาอยู่กับที่

 

                ดวงตาสองสีของอีกฝ่ายก็มองมาที่เขาอย่างราบเรียบเช่นกัน ถ้าเขาไม่ได้คิดไปเอง...เขาเห็นรอยยิ้มบางบนริมฝีปากของอีกฝ่าย เรือนผมสีแดงที่เป็นเอกลักษณ์ของอีกฝ่ายปลิวน้อยๆ ตามแรงลม ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินนำหน้าเข้าไปในบริษัท

 

 

                [ฮัลโหล คิเสะคุง...คิเสะคุง]

 

                “ฮะ!? ขอโทษนะครับ ซาโต้ซัง...เอ่อ ผมมาถึงหน้าบริษัทแล้วนะครับ” คิเสะกรอกเสียงตอบกลับไป มันเป็นงานที่เรียกได้ว่าค่อนข้างกะทันหัน เพราะซาโต้เพิ่งโทร.เข้ามาหาเขาเมื่อคืนว่าขอให้เขาช่วยมาถ่ายภาพให้นิตยสารแทนช่างภาพประจำที่เมื่อคืนดันต้องไปผ่าตัดไส้ติ่งพอดี แล้วช่างภาพคนอื่นก็ไม่ว่างกันด้วย

 

                วันนี้เขาเลยต้องมาถ่ายภาพประธานบริษัทแห่งนี้...อาคาชิกรุ๊ป

 

                [โอ้ ดีจังนา เมื่อกี้อาคาชิซังเองก็เข้ามาแล้วล่ะ] ซาโต้บอกด้วยเสียงสดชื่อ [ฉันอยู่ข้างในแล้วนน่ะ เธอเข้ามาได้เลย เราจะได้ขึ้นไปพร้อมกัน]

 

                “ได้ครับ”

 

                คิเสะตอบรับ...

 

 

 

  

                “อาคาชิซังเป็นคนที่ไม่ชอบให้อะไรผิดพลาด กว่าที่เขาจะยอมให้เราสัมภาษณ์เราต้องตกลงกันนานมา ดังนั้นงานนี้สำคัญกับฉันมากจริงๆ” ซาโต้ย้ำขณะที่ฝ่ายคอสตูมกำลังแต่งหน้าและดูเรื่องเครื่องแต่งกายของคนเป็นประธานบริษัทอยู่ สีหน้าจริงจังของซาโต้ทำให้คิเสะรู้สึกดดันไม่น้อย

 

                “...อา ครับ”

 

                พอเกร็งก็รู้สึกมือเย็นไปหมด คิเสะเองก็กลัวว่าตนจะถ่ายภาพออกมาได้ไม่ดีและเสียชื่อของบริษัท... จนคนที่อยู่ข้างๆ ต้องหัวเราะใส่

 

                “ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอกน่า คิเสะคุง!” ว่าแล้วก็ตบหลัง

 

                ...ถ้าซาโต้ไม่ทำหน้าแบบนั้นใส่ คิเสะคงไม่เกร็งอยู่อย่างงี้หรอก

 

                ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรมากไปกว่านั้นอาคาชิก็เดินมาเสียก่อน อีกฝ่ายทรุดตัวลงนั่งตรงโซฟาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แรงกดดันจากอีกฝ่ายกลับทำให้ทุกคนต่างหยุดนิ่ง แล้วเริ่มหันมาจริงจังกับงานตรงหน้า ขนาดซาโต้ซังที่พูดทีเล่นทีจริงกับเขาจนถึงเมื่อกี้ยังเงียบและสำรวมท่าที

 

                “งั้น...ทางเราจะเริ่มสัมภาษณ์แล้วนะครับ” ซาโต้บอกก่อนจะกดปุ่มและวามเครื่องเรคคอร์ดลงบนโต๊ะกระจกด้านหน้า ส่วนในมือก็ถือสมุดกับปากกาเพื่อเตรียมจดบทสัมภาษณ์

 

                คิเสะเองก็เริ่มรัวชัตเตอร์เหมือนกัน...

 

                จนกระทั่งนิ้วของเขาต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงตอบคำถามของคนที่กำลังสัมภาษณ์อยู่ และนั่นมันทำให้คิเสะอดไม่ได้ที่จะลอบฟังการสัมภาษณ์อย่างจริงจังเป็นครั้งแรก หลังจากที่เขาแทบไม่ได้สนใจเลยว่าการสัมภาษณ์จะเป็นยังไง

 

                “...ชนแล้วหนี”

 

                “ครับ?” ซาโต้ถามย้ำ อีกครั้งด้วยความแปลกใจ “คุณหมายความว่าที่คุณมาประสบความสำเร็จอย่างวันนี้ เพราะคดีชนแล้วหนีของเพื่อนคุณ?”

 

                “ครับ...เรื่องบางเรื่องมันใช้กฎหมายจัดการไม่ได้ คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอครับ ถ้าหากว่าสังคมจับตามองเรื่องไหน สื่อก็จะให้ความสนใจเช่นกัน” อาคาชิตอบด้วยเสียงราบเรียบ ทว่าดวงตาสองสีของเขากลับเลื่อนขึ้นไปสบตากับคิเสะ ดวงตานั่นจ้องลึกเข้ามาราวกับจะเข้าไปค้นในหัวใจ

 

                ...นั่นทำให้คิเสะต้องหลบตาอย่างช่วยไม่ได้

 

                “...”

 

                “ตอนนี้คุณเองก็อยากจะรู้เหมือนกันใช่มั้ยล่ะครับ ว่าคดีชนแล้วหนีของเพื่อนผมน่ะ...มันคดีไหนกันแน่” รอยยิ้มสุภาพถูกคลี่ขึ้นบนริมฝีปากของคนเป็นประธาน

 

                “เอ่อ...ครับ”

 

                “แล้วถ้าหากว่ามันเป็นคำพูดของคนธรรมดา...คุณจะสนใจมั้ยล่ะ ว่าดดีไหนที่เป็นคดีของเพื่อนเขา” อาคาชิพูด “แต่พอคนที่พูดเป็นผมคุณจึงให้ความสนใจ”

 

                “...”

 

                “เหตุผลมันก็แค่นั้นแหละครับ”

 

 

 

_______________________________

 

 

 

                “อา ครับ!” ซาโต้ตอบรับทั้งสีหน้าที่ยังเต็มไปด้วยความงุนงง “เป็นแรงบันดาลใจที่แปลกมากเลยนะครับ โดยปกติแล้วถ้ามีคดีความของเพื่อนเป็นแรงบันดาลใจ น่าจะทำอาชีพเกี่ยวกับความยุติธรรมมากกว่านะครับ ฮะๆ” เขาหัวเราะแก้เก้อ... ตัวซาโต้เองก็ไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบแบบนี้จากนักธุรกิจอย่างอาคาชิ

 

                ...เหนือความคาดหมาย

 

                ...ก็ใครจะสามารถเดาใจจักรพรรดิได้ล่ะ

 

                “ผมมีวิธีในแบบของผม”

 

 

 

 

                “รบกวนซาโต้ซังช่วยส่งบทสัมภาษณ์ให้ผมเช็คทางอีเมล์นะครับ”

 

                อาคาชิบอกเสียงเรียบหลังจากที่จบสัมผัสภาษณ์ ก่อนที่ดวงตาสองสีของเขาจะเลื่อนไปยังคนเป็นช่างภาพ “ส่วนคุณผมต้องขอเช็ครูปทั้งหมดที่ถ่ายในวันนี้ด้วย”

 

                “งั้นผมจะส่งทางเม...” ยังไม่ทันที่จะจบประโยคดีอาคาชิก็เอ่ยแทรกขึ้นมาเสียก่อน

 

                “ผมไม่ต้องการให้อัพโหลดในโซเชียล ผมไม่ชอบให้ภาพของตัวเองไปปรากฏในสื่อสำนักไหน ถ้าผมไม่อนุญาต” นั่นทำให้คิเสะเริ่มเหงื่อตก “หลังจากนี้พอจะมีเวลาว่างมั้ยล่ะครับ ผมจะได้ขอเช็คภาพเลย”

 

                “...ความจริงผมก็ไม่ได้มีธุระอะไร เพียงแต่ต้องไปคืนของให้คนคนนึงน่ะครับ”

 

                “เดี๋ยวผมจะจัดการให้ครับ ขอชื่อของเขาด้วย”

 

                “แต่...”

 

                “เขาอยู่ที่ไหนนะครับ” อาคาชิไม่สนใจฟังคำปฏิเสธของเขาเลย ซ้ำยังมองมาด้วยสายตากดดันอีกต่างหาก “แล้วอะไรที่คุณว่าต้องเอาไปคืน...ว่าไงครับ”

 

                คิเสะจึงต้องหันไปขอความเห็นจากซาโต้ซังที่นั่งอยู่อีกฟาก ซึ่งฝ่ายนั้นก็ทำหน้าลำบากใจเล้กน้อยก่อนที่จะพยักหน้า เพราะดูเหมือนถ้าหากว่าไม่ตกลงวันนี้พวกเขาคงไม่ได้กลับบ้านแน่ๆ “เอ่อ...มันเป็นร่มของครูโรงเรียนอนุบาลที่ชื่อคุโรโกะ เท็ตสึยะน่ะครับ เขาอยู่แถว...”

 

                “ของเท็ตสึยะเองหรอกเหรอ...” อาคาชิพึมพำ ก่อนจะหันหน้าไปทางเลขาฯ ของตนเอง “ช่วยลางานช่วงบ่ายให้ผมที เอกสารสำคัญผมจะเข้ามาเซ็นพรุ่งนี้เช้า...แล้วก็โทร.ตามเท็ตสึยะด้วย”

 

                คนเป็นเลขาฯ รับคำสั่งก่อนจะเดินหายออกไป...

 

                “คุณรู้จัก...”

 

                “อ้อ พอดีว่าเขาเป็นเพื่อนสมัยเรียนม.ต้นด้วยกันน่ะครับ” อาคาชิว่า “งั้นเอาเป็นว่าบ่ายนี้คุณออกไปกับผมแล้วกันนะครับ” เขายิ้ม

 

                ...แต่รอยยิ้มเขามันกดดันเสียจนคิเสะไม่กล้าปฏิเสธ

 

 

 

 

                ร้านขนมแห่งหนึ่ง

 

                คิเสะเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่านั่งรถของคนเป็นประธานมานานแค่ไหนแล้ว แต่อีกฝ่ายจอดรถตรงหน้าร้านขนม...ซึ่งตกแต่งเหมือนกับบ้านขนมปังในเรื่องฮันเซลกับเกรเทล มีเสาด้านหน้าร้านทรงคล้ายลูกกวาดสีแดงขาว ตัวร้ายเหมือนทำจากขนมปังกรอบ ป้ายร้ายก็เหมือนเอาเยลลี่ตัวอักษรมาเรียงกันเป็นคำ

 

                ‘Miracle’

 

                ...จะว่าไปแปลกนะที่คนอย่างอาคาชิจะพาเขามาคุยงานที่ร้านขนมแบบนี้น่ะ

 

                กรุ๊งกริ๊ง

 

                เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมๆ กับที่อาคาชิเดินนำเข้าไปในร้านอย่างคุ้นเคย ภายในร้ายเองก็ตกแต่งน่ารักคล้ายกับว่ามันเป็นโลกของขนมก็ไม่ปาน ดูก็รู้ว่าเจ้าของร้านน่ะ รักขนมมากแค่ไหน กลิ่นหอมของเค้ก โรลและขนมนานาชนิดลอยคลุ้งอยู่ในร้านจนคิเสะนึกหิวขึ้นมาเหมือนกัน

 

                “สวัสดีครับ อาคาชิซัง”

 

                ผู้ชายคนนึงกำลังจัดวางขนมในร้านเงยหน้าขึ้นมาทักทาย เพราะก้มหน้าลงจัดขนมต่อเขาจึงไม่ทันได้มองว่าใครเดินตามเข้ามา ขยับปากพูดตามปกติ “อัตสึชิอยู่ในครัวน่ะ”

 

                “โทษทีนะ ช่วยไปตามเขาให้ผมหน่อย”

 

                ตอนนั้นเองที่ ฮิมุโระ ทัตสึยะ ได้มองหน้าของคนที่เดินเข้ามาพร้อมกับอาคาชิชัดๆ นั่นทำให้ดวงตาของเขาเบิกขึ้นอย่างช่วยไมได้ ก่อนที่จะระบายรอยยิ้มแสนอ่อนโยนบนใบหน้าของเขา “อัตสึชิต้องดีใจแน่ๆ” เจ้าพูดพูดก่อนที่จะเดินหายเข้าไปหลังร้าน

 

                อาคาชิเดินตรงไปยังโต๊ะประจำของเขาก่อนจะทรุดตัวลงนั่ง... คิเสะมองโต๊ะตัวนั้นด้วยความรู้สึกแปลกใจ มันกว้างขนาดที่นั่งได้ถึงเจ็ดแปดคนเลยด้วยซ้ำ มันกว้างเกินไปที่จะนั่งกันแค่สองหรือสามคน

 

                “นั่งสิ” คนเป็นประธานออกคำสั่ง

 

                “มันจะไม่ใหญ่ไปเหรอครับ”

 

                “ไม่หรอก มันเป็นโต๊ะประจำน่ะ...”

 

                นั่นเป็นคำตอบที่ทำให้คิเสะทรุดตัวลงนั่ง แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น ประตูร้านก็ถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับคนคุ้นเคย...

 

                กรุ๊งกริ๊ง

 

                “เรียกผมมามีอะไรเหรอครับอาคาชิคุง...”

 

                มันเหมือนกับเสียงที่คิเสะเพิ่งได้ยินเมื่อวานไม่ผิดเพี้ยน ช่างภาพหนุ่มหันไปตามต้นเสียงอย่างรวดเร็วก่อนจะพบว่าคนตรงหน้าเป็นคุโรโกะจริงๆ “คิเสะคุง...”

 

                “คิเสะ...”

 

                เสียงของใครอีกคนกลับพูดแทรกขึ้นมากะทันหัน พร้อมกับคนร่างใหญ่ที่ทะเล่อทะล่าเข้ามาอย่างไม่สนใจใคร ผิวที่เข้มเหมือนคนผิวไหม้ กับดวงตาสีน้ำเงินคู่คมนั่นเบิกกว้างอย่างตื่นตะลึง มันทำให้คิเสะขมวดคิ้วด้วยความงุนงง ครู่เดียวก่อนที่อีกฝ่ายจะมีหยุดอยู่ตรงหน้า

 

                “คุณ...”

 

                “...”

 

                “คือใคร?”

 

 

 

 

 

 

TALK

        สวัสดีฮร้าา ตอนหน้าเราคงจะได้เข้าเนื้อเรื่องหลักกันแล้วแหละ (?) ยังไม่เปิดการ์ดของมิเนะ กลัวใจ5555555 จริงๆ เรายังตัดสินใจเด็ดขาดไม่ได้ด้วยแหละ อยากจะย้ำว่าเรื่องนี้ใสๆ จริงๆ นะ เชื่อเลาเถอะ

        บอกได้เลยว่านายน้อยยัดใต้โต๊ะมาเยอะมาก ตอนทั้งตอนคือมีแต่นายน้อย...คนอื่นคืออะไร ปลากรอบเหรอ5555555555555555 นี่ไม่ใช่ฟ้าเหลืองแน่ๆ แดงเหลืองแน่นอน ในส่วนของนังมิเนะน้านนนน โผล่มาตอนท้ายไม่กี่บรรทัดแล้วโดนตัด โธ่ ชีวิต รันทนมากกกกก

        แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ

 
 
 
มาเม้ามอยกันได้ที่ @fernnshala หรือสกรีมแท็ก #ฟิคคนลืมรัก

 
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

143 ความคิดเห็น

  1. #137 valentineloza (@zattlecaramel) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 00:47
    ฮืออออ ชอบพล็อตชอบภาษามากๆเลยค่ะ มันดีมากๆ;-; /ออลคีจังสินะคะ หุๆ
    #137
    0
  2. #66 Mini Otaku (@p3nguin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 16:22
    ตกลงนี้ออล์หนูคีจังช้ะไมอ่ะไรท์
    #66
    5
    • #66-3 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 3)
      8 ตุลาคม 2560 / 22:49
      วั้ย ตายร้าวววววววววว แดงดำคือเรือที่ใครก็ล่มไม่ได้จริงๆค่ะ ฮาาา
      #66-3
    • #66-5 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 3)
      9 ตุลาคม 2560 / 17:56
      เรือเขาสตรองค่ะ เข็งแรงมั่กมาก
      #66-5
  3. #56 Fayrious (@entamable) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 15:21
    เปลี่ยนเป็นแดงเหลืองก็ดีนะ ฮ่าๆๆๆ

    #56
    1
    • #56-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 3)
      7 ตุลาคม 2560 / 20:03
      เดี๋ยวก่อนนนนนนนนนน
      #56-1
  4. #36 ❥ɨ am ᗩres (@Canaria_Rose) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 17:14
    ขออนุญาตเปลี่ยนเรือโดยเร็วค่ะ--- *โดนบาสมิเนะอัดหน้า*
    กลิ่นอายของเเดงเหลืองนี้คืออะไรคะ ไรท์ควรเปลี่ยนเป็นAkakiเเทนนะคะ--- *หนีมิเนะแป๊บ*
    เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าพระเอกก็สามารถเป็นตปก.ได้ค่ะ--- (?) #น่าสงสารเขานะครับ..
    ยังไงก็รอนะคะ <33
    #36
    1
    • #36-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 3)
      1 มิถุนายน 2560 / 18:35
      เราเขียนชื่อเรื่องผิดค่ะ55555555 นี่ออลคินะ
      #36-1
  5. #33 Dragon Ape (@dragon-ape) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 00:12
    ไรท์คะ ชื่อฟิคเขียนผิดรึเปล่าคะ มันน่าจะเป็น AkaKi มากกว่านะคะ :p //เชียร์ทุกคนยกเว้นมิเนะ 555555
    #33
    1
    • #33-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 3)
      1 มิถุนายน 2560 / 14:05
      เราอาจจะเบลอไปหน่อย เดี๋ยวไปแก้---- //โดนมิเนะต่อย
      #33-1
  6. #32 Chokyuploy (@ploykyu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 22:21
    เรายินดีมากนะคะถ้าหากว่ามันจะกลายเป็นแดงเหลืองแทน--- แค่กๆ ฮืออออ555555555555 ขออนุญาติเชียร์นายน้อยแบบสุดพลังเลยได้มั้ยคะ โครตก๊าวแดงเหลืองเลย แงง ;;/////w/////;;
    #32
    1
    • #32-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 3)
      31 พฤษภาคม 2560 / 22:54
      อย่าทำแบบน้านนนน แค่นี้มิเนะก็น่าสงสารมากแล้วนะคะ
      #32-1
  7. #31 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 18:37
    เชียร์ทุกคนที่ไม่ใช่อาโฮ่ 5555
    #31
    1
    • #31-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 3)
      31 พฤษภาคม 2560 / 18:43
      สงสารเขานะ55555555
      #31-1
  8. #30 T0R1 (@T0R1) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 00:59
    นายน้อย~~! ปักธงเชียร์

    // ท่าทางจะเชียร์ทุกคนยกเว้นพระเอกตัวจริงนี่แหละ
    #30
    1
    • #30-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 3)
      31 พฤษภาคม 2560 / 18:43
      วงวารพระเอกมากๆ5555555555
      #30-1
  9. #29 Chokyuploy (@ploykyu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 13:56
    กรี๊ดดดดดดดดด /ปักธงแดงเหลืองแรงๆ หนูอยู่ที่นี่ หนูจะอยู่เรือนี้!!! TwwwT
    #29
    1
    • #29-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 3)
      31 พฤษภาคม 2560 / 18:43
      ถึงเรือนี้จะแรร์ แต่เรือแล่นเร็วมากกกกก
      #29-1
  10. #28 Zomejung (@Zomejung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 21:54
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด โบกแดงเหลืองรัววววว นายน้อยขาาาาาาา
    กร๊าวววววกรี๊ดดดดด//บ้าไปแล้ววว
    ฮึบบบบ วงวารพระเอกผู้บทน้อยและเ-ล-ว ฮาาา แรงไป
    สู้ๆค่ะท่าน
    #28
    1
    • #28-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 3)
      31 พฤษภาคม 2560 / 18:42
      แดงเหลืองคือดียยย์----
      #28-1
  11. #26 Kotano Ral (@Khaokwan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 19:16
    คนๆนั้น...ก็คือหนูยังไงล่ะ!!!//โดนตบ
    #26
    1
  12. #23 supisara8162 (@supisara8162) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 18:41
    นั่นแหละค่ะ คนที่คุณก็รู้ว่าใคร นายน้อยค่ะ!!!! #เรือแดงเหลือง
    #23
    1
    • #23-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 3)
      29 พฤษภาคม 2560 / 20:19
      เรือเร็วพุ่งแรงค่ะะ
      #23-1
  13. #22 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 17:14
    คนที่คุณก็รู้ว่าใคร >> วอลดี้(?) >> มีอำนาจ >> นายท่าน/นายน้อย = ท่านอาคาชิ!!!! กรี้ดกร้าด ท่านอาคาชิจะมาแหละแกรรรรรรรร // อินี่พยายามไม่นึกถึงอิอาโฮ่สุดใจ 555
    #22
    1
    • #22-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 3)
      29 พฤษภาคม 2560 / 20:19
      นี่มันการเบลอโฮ่ขั้นสุดแน่ๆ!
      #22-1
  14. #21 Chokyuploy (@ploykyu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 16:20
    กรี๊ดดดด นอนายน้อยเลยค่าาา /ชูผ้าเชียร์แดงเหลืองอย่างก้าววว TvT
    #21
    1
    • #21-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 3)
      29 พฤษภาคม 2560 / 16:29
      หลบก่อน เรือแดงเหลือจะพุ่ง55555555555
      #21-1