KNB - AoKi | FORGOTTEN #ฟิคคนลืมรัก

ตอนที่ 2 : Forgotten - 01 The Vanilla Sheke {100%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,030
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    28 พ.ค. 60











                คิเสะเป็นช่างภาพอิสระ...

 

                หลังจากเรียนจบเขาก็เริ่มทำงานโดยการเป็นช่างภาพอิสระและนักเขียนหนังสือท่องเที่ยวบ้างตามโอกาส ไม่มีเพื่อน...ไม่มีคนสนิท... คิเสะอยู่ในโลกแบบนั้นมาตลอดหลายปี เขาไม่ไว้ใจใครนอกจากตัวเอง เพราะบางอย่างมันบอกเขาแบบนั้น ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากมีเพื่อน

 

                ...แต่หัวใจดวงนั้นมันปิดตายไปนานแล้ว

 

                ...กำแพงที่คิเสะสร้างขึ้นมามันสูงเกินไป

 

                บางทีอดีตที่เขาจำไม่ได้อาจจะกำลังบอกให้เขาปิดตัวเอง ทุกครั้งที่มีคนก้าวเข้ามาในโลกของเขา คิเสะมักจะถอยหนีและรู้สึกไม่สบายใจกับคนคนนั้น

 

                ...ในวงการช่างภาพจัดว่า คิเสะ เรียวตะ มีชื่อเสียงในระดับหนึ่ง ถึงไม่ได้โด่งดังระดับ แต่ภาพถ่ายของเขาก็มีมูลค่ามหาศาลเช่นกัน อาจเพราะเจ้าตัวเคยผ่านการโลดแล่นในวงการบันเทิงมาแล้ว เลยทำให้มีทั้งเส้นสายทั้งคนรู้จัก

 

                คิเสะเริ่มถ่ายภาพตั้งแต่สมัยเรียนม.ปลาย เพราะเจ้าตัวไม่อยากจะลืมเรื่องของใครไปอีก จะบอกว่าความทรงจำที่หายไปเป็นแรงบันดาลใจของเขาก็ได้ เพราะอยากจะเก็บทุกๆ อย่างไว้ในภาพถ่ายนั่นแหละ

 

                “ฮืออออ ฮือๆๆ”

 

                เสียงร้องไห้จ้าของเด็กน้อยเรียกความสนใจของคิเสะจนต้องหันมอง เด็กตัวหญิงตัวป้อมในชุดคลุมสีฟ้าคนนึงกำลังยืนร้องไห้อยู่หน้าไอศกรีมแท่งนึงที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นคอนกรีต คิเสะอดขำไม่ได้ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาเด็กคนนั้น ก่อนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

 

                “ทะด๊า!” คนเป็นช่างภาพส่งเสียงดัง หลังจากที่ทรุดตัวลงนั่งตรงหน้าเด็กน้อย ยืนมือให้เด็กคนนั้นเห็นของที่อยู่ในมือของเขา

 

                ...มันคืออมยิ้ม

 

                “หือ?” เด็กคนนั้นมองหน้าคิเสะสลับกับลูกอมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

 

                “อมยิ้มไง พี่ชายให้”

 

                และมันก็เรียกรอยยิ้มกว้างจากเด็กน้อยคนนั้น

 

                “วัยเด็กน่ะ ดีที่สุดเลยน้า ดังนั้นยิ้มเยอะๆ ล่ะ” คิเสะบอกอย่างใจดี “แล้วคุณแม่อยู่ไหน ให้พี่ชายพาไปส่งมั้ย”

 

                “แม่ยังไม่มา ...ยูเมะอยู่กับคุงครู”

 

                ...ความฝัน...งั้นเหรอ

 

                “คุงครู!!

 

                ยังไม่ทันที่คิเสะจะพูดอะไรเด็กน้อยก็วิ่งผ่านตนเองไปหาใครบางคน นั่นทำให้ช่างภาพหนุ่มลุกขึ้นยืมเต็มความสูง และกลับหลังหันไปพบกับเรือนผมสีฟ้าของใครคนนั้น ดวงตาที่เรียกได้ว่าเกือบจะว่างเปล่าปรากฏร่องรอยความประหลาดใจครูนิ่งก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป็นความดีใจที่แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อย

 

                “ยูเมะจังออกมาเล่นที่นี่เอง คุณครูเป็นห่วงแทบแย่เลยนะครับ” คนเป็นครูบอกกับเด็กนักเรียนของตน ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยทักทายอีกฝ่าย “ขอบคุณที่ช่วยดูลูกศิษย์ของผมนะครับ”

 

                “ฮะๆ ไม่เป็นไรเลยครับ ผมแค่ผ่านมา” ยิ้มตามมารยาท...

 

                “ไปดื่มชาด้วยกันมั้ยล่ะครับ ผมชื่อคุโรโกะ เท็ตสึยะ

 

 

 

 

                สิบปีก่อน...

 

                เห? อาโอมิเนจจิบอกชอบคุโรโกจจิงั้นเหรอ?

 

                มันก็แค่เสี้ยวเดียว...เสี้ยวเดียวที่ดวงตาของคิเสะสั่นไหว หัวใจกระตุกวูบโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่อาโอมิเนะบอกกับเขาว่าให้ รอ จนกว่าที่จะสามารถหันมารักเขาได้

 

 

                ...แล้วทำไมถึงได้ไปพูดแบบนั้นกับคุโรโกะกันล่ะ?

 

                อืม...แต่ผมน่ะ ไม่ได้ชอบอาโอมิเนะคุงหรอกนะ

 

                คุโรโกะพูดด้วยสายตาเหม่อลอย...ราวกับกำลังมองหาใครสักคนที่อยู่ไกลจนเอื้อมไม่ถึง เพราะดวงตาที่มองไปข้างหน้าถึงได้ไม่เห็นว่าสายตาของคนที่อยู่ข้างๆ มันเศร้าแค่ไหน

 

                เหรอ...

 

                ...คิเสะไม่รู้จะพูดยังไง

 

                ...ความสัมพันธ์ของเขาและอาโอมิเนะเป็นความลับ

 

                ...จะบอกว่าเป็นคนรัก มันก็ไม่ใช่...แต่จะบอกว่าเป็นเพื่อน มันก็คงเกินเลยกว่านั้น ถ้าหากจะบอกว่าเป็น ตัวแทน ของใครบางคนมันก็คงจะใกล้เคียงที่สุดล่ะมั้ง

 

                โกหกงั้นเหรอ...

 

                ...ที่บอกให้รอน่ะ โกหกใช่มั้ย

 

                ...รอสิ่งที่ไม่มีวันเกิดขึ้นมันต้องนานแค่ไหนกันล่ะ

 

                ...แล้วนาย...ให้ฉันรออะไรกันแน่ อาโอมิเนจจิ

 

 

 

_______________________________

 

 

 

                ซ่า! ซ่า!

 

                ความจริงคิเสะไม่ได้อยากมานั่งอยู่ตรงนี้เลยสักนิด... เพียงแต่ว่าเขาเห็นว่าฝนทำท่าจะเทลงมาอยู่รอมร่อ แล้วกล้องราคาแพงที่พกอยู่ถ้าหากโดนน้ำคงแย่ ถ้าหากมีที่ให้หลบฝนก็คงจะดีเหมือนกัน ก็เลยยอมรับคำชวนของอีกฝ่ายอย่างง่ายดาย

 

                สายตาของเขามองผ่านคนตรงหน้าไปด้านนอก เม็ดฝนกระหน่ำเทลงมาราวกับไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

 

                ที่นี่เป็นโรงเรียนอนุบาลเล็กๆ มีห้องเรียนอยู่ไม่กี่ห้อง และมีครูอยู่ไม่กี่คน...แต่ว่าบรรยากาศกลับเรียกได้ว่าดีมาก ทั้งสงบและห่างจากความวุ่นวาย บางทีมันคงเป็นสถานที่ที่เหมาะกับเด็กๆ ที่สุดก็เป็นได้ แถมการเดินทางมาที่นี่ก็ไม่ได้ลำบากสักเท่าไหร่ จากป้ายรถเมล์แค่เดินมานิดหน่อยก็ถึงแล้ว

 

                “ฝน...ตกหนักขนาดนี้คงไม่ยอมหยุดหรอกครับ” คุโรโกะบอกด้วยรอยยิ้ม

 

                “ฮะๆ นั่นสินะครับ” เป็นอีกครั้งที่คิเสะเผยรอยยิ้มตามมารยาท

 

                ...มันเป็นแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่นะ?

 

                ...ตอนแรกเขาก็เคยเห็นคิเสะ เรียวตะที่ยิ้มมาจากใจไม่ใช่เหรอไง

 

                ...คุโรโกะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นคิเสะยิ้มมันเมื่อไหร่

 

                “คุณเป็นช่างภาพเหรอครับ?” ดวงตาสีฟ้าเลื่อนมองกระเป๋ากล้องราคาแพงที่อยู่บนโต๊ะ เพราะแบบนั้นสินะ เขาถึงไม่เคยเห็นคิเสะในวงการถ่ายแบบเลย และนั่นมันก็แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนแล้วว่า พวกเขา ไม่ได้สนใจเพื่อนร่วมทีมคนนี้เท่าที่ควร “ทำไมถึงมาเป็นช่างภาพเหรอครับ”

 

                “ฮะๆ พอดีว่าความทรงจำช่วงม.ต้นของผมหายไปทั้งหมดน่ะ ผมเลยไม่อยากจะลืมอะไรอีกแล้ว...ถ้าผมถ่ายภาพเอาไว้ อย่างน้อยภาพถ่ายก็จะบันทึกมันแทนผม”

 

                “คุณอยากจะจำได้รึเปล่า...”

 

                ยังไม่ทันที่จะจบประโยค คุโรโกะก็เห็นคิเสะส่ายหน้าโดยที่ไม่ต้องคิด พร้อมกับที่เจ้าตัวระบายรอยยิ้มบางๆ บนริมฝีปาก “ถ้าหากว่าผมเลือกจะลืมมันเอง มันก็หมายความว่าเรื่องพวกนั้นมัน ไม่สำคัญ พอให้จำ แล้วผมเองก็เลือกที่จะลืมด้วย”

 

                “...”

 

                “มันไม่มีประโยชน์หรอกครับที่จะรื้อฟื้นมันขึ้นมา”

 

                “งั้นเหรอครับ...”

 

                “แล้วคุณล่ะ ทำไมถึงอยากเป็นครูอนุบาล ชอบเด็กๆ เหรอครับ” คิเสะถามกลับพร้อมกับรอยยิ้ม ถ้าหากว่าเขาไม่ได้ตาฝาด เขาเห็นว่าดวงตาของอีกฝ่ายไหววูบอย่างน่าประหลาด ก่อนที่เจ้าของจะลากมันมาสบตากับเขา...ใช่ ดวงตาคู่นั่นมันเต็มไปด้วยความเศร้าและความเหงา

 

                “เพื่อนของผมน่ะ”

 

                “...”

 

                “ผมอยากจะรู้ว่าการต้องใส่ใจคนอื่นตลอดเวลามันเป็นยังไง ที่ผ่านมา...แทบไม่มีใครสนใจหรือรู้เรื่องของเขาเลย จะบอกว่า พวกเรา ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลยก็ได้”

 

                “...”

 

                “ต่างคนต่างสนใจเรื่องของตัวเอง ไม่มีใครเข้าใจเขาเลยสักคน ว่าเขาต้องเหงามากแค่ไหน...” คิเสะรู้สึกเหมือนกับว่าคุโรโกะกำลังพูดกับเขา ...เหมือนกับว่านั่นคือคำสารภาพและคำของโทษจากอีกฝ่าย คงเพราะความจริงจังในดวงตาคู่นั่นแหละที่ทำให้คิเสะต้องเป็นฝ่ายหลบตา

 

                “...”

 

                “วันนี้...เหมือนกับ วันนั้น เลยนะครับ”

 

                จู่ๆ คุโรโกะก็เปิดบทสนทนาแปลกๆ นั่นทำให้คิเสะเลิกคิ้วก่อนมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย ตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเพราะอะไรอีกฝ่ายถึงพูดแบบนี้

 

                “วันนั้น?”

 

                “วันนั้น...เพื่อนของผมโดนรถชน ฝนก็ตกหนักแบบนี้แหละครับ”

 

                “...ผมเสียใจด้วยนะครับ”

 

                “พวกผมน่ะ ไม่ได้เสียเขาหรอกนะครับ... แต่เขาต่างหากที่เสีย พวกเรา ไป” คุโรโกะเว้นวรรค “พวกเราต่างหากที่ตายไปจากความทรงจำของเขา”

 

                “...”

 

                “หลังจากอุบัติเหตุนั่น...เพื่อนผมก็ความจำเสื่อมครับ คิเสะคุง

 

                ...คิเสะรู้ได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงตัวเอง

 

                ...เพราะเขายังไม่ได้บอกชื่อของตัวเองเลย

 

                ...แต่แต่เขาแกล้งทำเป็นเมินเฉย

 

                ...ไม่อยากจะกลับเข้ามาในวังวนนี้อีกแล้ว เรื่องที่ลืมไปแล้วก็ขอให้มันลืมไปแล้วเถอะ

 

                “ยังไงก็เสียใจด้วยนะครับ” คิเสะบอกก่อนจะลุกขึ้นสะพายกล้อง ฝนด้านนอกเองก็ซาลงมากแล้ว คงมากพอที่จะให้เขาเดินฝ่าออกไป “ผมขอตัวก่อนนะครับ”

 

                “...ยังไงก็เอาร่มไปเถอะครับ” คุโรโกะชี้ไปที่ร่มสีใสที่ว่างอิงอยู่หน้าประตู... มันเป็นร่มของเขาเอง แต่เมื่อเห็นว่าคิเสะมองกลับมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความงุนงง “ไม่ต้องเอามาคืนก็ได้ครับ ผมต้องรอส่งยูเมะจังกลับบ้านก่อนอยู่แล้ว กว่าคุณแม่ของยูเมะจังจะมา ฝนคงหยุดตกแล้ว”

 

                ...อย่าน้อยก็ให้เขาได้ทำอะไรเพื่อคิเสะบ้าง

 

                “แต่ว่า...”

 

                “ถ้าหากว่ากล้องของคุณเปียกฝนมันคงไม่ดีแน่ๆ”

 

                ...ใช่ เพราะเป็นช่างภาพจะต้องรักษากล้องเท่าชีวิต

 

                ...กล้องก็เหมือนส่วนหนึ่งของร่างกาย

 

                “ขอบคุณนะครับ...แล้วพรุ่งนี้ผมจะเอามาคืน”

 

                “ไม่เป็นไรครับ” คุโรโกะตอบอย่างใจดี นั่นทำให้คนเป็นช่างภาพส่งยิ้มให้อีกครั้งก่อนจะคว้าร่มและเดินออกไปจากโรงเรียนอนุบาล

 

                เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายคงไม่ย้อนกลับมาแล้ว คุโรโกะจึงหยิบโทรศัพท์หาใครคนนึง...

 

                “อาโอมิเนะคุงครับ...ผมเจอคิเสะคุงอีกครั้ง”

 

 

 

 

 

 

TALK

        สวัสดีงามๆ เลยค่ะ ฮาาาา  มันก็จะตึงๆ หน่อย เป็นตอนที่เขียนแล้วรู้สึกตึงมากค่ะ5555555555 ช่วงนี้อ่านแล้วต้องอินมากแน่ๆ ฝนกำลังตกหนักเลยค่ะ เดี๋ยวแดดเปรี้ยงเดี๋ยวครึมๆ ยังไงก็รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ

        เราอาจจะไม่ได้เห็นพระเอกไปพักใหญ่ (?) มาแต่ชื่อกับพาร์ทอดีต55555555 ตอนนี้เป็นตอนของน้องครกจริงๆ ค่ะ รู้เลยว่าใครยัดใต้โต๊ะให้เรา ตอนหน้าเราจะพาไปเจอใครต้องรอแล้วแหละ =.,= ตอนนี้มันยังแค่ช่วงเกริ่นนะคะ ใจเย็นๆ ยังไม่เข้าเนื้อเรื่องโลยและเตง

        เจอกันวันพรุ่งนี้นะคะ

 
 
 
มาเม้ามอยได้ที่ @fernnshala หรือสกรีมแท็ก #ฟิคคนลืมรัก
 
 
 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

143 ความคิดเห็น

  1. #55 Fayrious (@entamable) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 15:20
    ชอบความดาร์ค? ของคิเสะมากๆค่ะ
    #55
    1
    • #55-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 2)
      7 ตุลาคม 2560 / 20:03
      มาทีมคิเสะกันเถอะค่ะะ
      #55-1
  2. #25 Kotano Ral (@Khaokwan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 19:11
    อาโฮ่! อีปลากระโฮ่! พี่ทำให้พี่คิเสะเสียจัยยย หนูไม่ย๊อมมมม//เขวี้ยงไม้พาย
    กลับมาเป็นเพื่อนกะพี่จืดเถอะค่ะส่วนพี่ปลากระโฮ่น่ะเหวี่ยงลงนรกเลยค่ะ  อรุ้ย!! รุนแรงส์555
    #25
    1
  3. #20 T0R1 (@T0R1) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 01:17
    เป็นเพื่อนกันใหม่กับน้องครกก็ดีนะ แต่ไม่ต้องสนมิเนะเลยน่ะดีแล้ว
    #20
    1
    • #20-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 2)
      29 พฤษภาคม 2560 / 16:26
      เป็นเพื่อนกับใครก็ได้ยกเว้นมิเนะสินะคะ5555
      #20-1
  4. #19 Chokyuploy (@ploykyu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 23:55
    รอพระเอกนะค้าาาา /โบกผ้าเชียร์ ถ้าคีจังความจำกลับมาต้องเจ็บปวดแน่ๆ เพราะฉะนั้นเมินไปดีแล้วลูกกก ;-;
    #19
    2
    • #19-1 tiPpy_c (@tiPpy_c) (จากตอนที่ 2)
      29 พฤษภาคม 2560 / 00:29
      เห็นด้วยค้าา//ลูกแม่ลืมไปซะนะ
      #19-1
    • #19-2 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 2)
      29 พฤษภาคม 2560 / 16:28
      /เปิดป้ายโครงการหาพระเอกใหม่ให้คีจัง/ แอ่ก---- #โดนมิเนะลากไปฆ่า
      #19-2
  5. #18 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 22:53
    ตอนอ่านเจอประโยคของน้องครกที่บอกว่า "พวกเราไม่ได้เสียเขาไป เขาต่างหากที่เสียพวกเราไป" เรารู้สึกว่าน้องยโสโอหังแปลกๆ(ถึงจะรู้ว่าน้องตะสื่อถึงความทรงจำก็เหอะ) คิดว่าตัวเองสำคัญแค่ไหนกันเชียว..หึ!! // โทดๆ อินไปนิด 55
    #18
    1
    • #18-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 2)
      29 พฤษภาคม 2560 / 16:27
      โธ่ น้องครก555555555555
      #18-1
  6. #17 Zomejung (@Zomejung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 21:03
    ทำไมอ่าาาา คีจังงงงงงงง ทำไมลูกแม่ต้องช้ำอีกแล้วววว
    เข้าใจเลยว่าน้องครกรู้สึกผิดแค่ไหน ทำไมทุกคนไม่ให้ความสำคัญกับคีจังเลยล่ะ
    ที่เห็นทำตัวร่าเริงไม่ใช่ไม่เจ็บนะ แต่เจ็บมากกว่าใครๆเลยล่ะ ฮืออออออออ
    เปลี่ยนได้มั้ยคะ เปลี่ยนไปเกลียดพระเอก ฮืออออออ

    #17
    1
    • #17-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 2)
      28 พฤษภาคม 2560 / 21:17
      คีจังไม่ช้ำแล้วค่ะ คีจังไม่รู้สึกอะไรเลยย
      ลูกสาวจำใครไม่ได้ ฮืออ TwT
      #17-1
  7. #15 Chokyuploy (@ploykyu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 00:01
    เลวก็เลวไม่สุด ดีก็ดีไม่สุดใช่มั้ยคะมิเนะเนี่ยยย ฟฟฟฟฟฟฟ คีจังลูกแม่ชำ้อีกแย้ววว TAT ไอดำมิเนะ!! /ตบตีอย่างก้าวร้าว
    #15
    1
    • #15-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 2)
      28 พฤษภาคม 2560 / 11:54
      ใช่ค่ะ5555555 แต่นางคงไม่เห็นก่ตัวเท่าลอส (รึเปล่า55555555555)
      #15-1
  8. #14 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 22:04
    อาโฮ่เนี่ยนะมีความน่ารักซ่อนอยู่? สงสัยซ่อนไว้ลึกเกินล่ะมั้งถึงได้ไม่เห็นเลย เห็นแต่ความน่ากระทืบจมดินเนี่ย =_=^
    #14
    1
    • #14-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 2)
      28 พฤษภาคม 2560 / 11:52
      มันซ่อนอยู่ไงคะ เราเลยต้องค้นหาาา
      #14-1
  9. #13 tiPpy_c (@tiPpy_c) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 21:21
    มาเเล้ววครับบบ น้ำตาที่รินไหลของฉัน เรียวจังของฉันน่าฉงฉานน //ยังๆ ยังไม่จบใช่ไหมมิเนะ นายให้เรียวจังรออีกเเละ จะทำให้ลูกของฉันเสียใจเเบบนี้ไปอีกนานเท่าไร ของขึ้นนนน
    ลูกเเม่ เรียวจังไปหารุ่นพี่ไม่ก้มิโดริมะก้ได้นะ เเม่สนับสนุน หมั่นไส้มานาน...#เขียวเหลืองงงง
    #ไรท์fightingggg
    #รออัพอีก 65%
    #13
    1
    • #13-1 anemoneflora (@anemoneflora) (จากตอนที่ 2)
      28 พฤษภาคม 2560 / 11:52
      ยะ อย่าเพิ่งทิ้งพระเอกนะ55555
      #13-1